Opinions

Viel me absoluut niet tegen. Het duurde even voordat ik in de film kwam en ik moest ook wel even wennen aan het hoofdpersonage, maar hoe langer de film duurde, hoe meer ik in de film kwam. Vooral de opbouw is heel sterk, waar je langzaam in Benoit zijn wereld wordt toegelaten. Daar draagt de gekozen docu-vorm ontzettend veel aan bij. Voor mij werkte het in ieder geval heel goed en dat zorgde er dan ook voor dat de scenes in de tweede helft veel hilarischer en zwarter werden, bijv. de scene waar de rivier droog is geworden. Dikke 4*!

Inderdaad een hele interessante gok. In feite was het eigenlijk een pure gok om deze te bezichtigen en echt fout uitgepakt is het niet. Dat Masset-Depasse talent heeft is duidelijk, maar vooral het doseren lijkt nog een probleem. De film wisselt namelijk mindere stukken af met juist hele goede stukken.

Over het geheel gezien is het acteerwerk niet goed genoeg. Alle acteurs halen wel een voldoende, maar hun personages blijven vrij vlak, waardoor de echte emotie (die het toch zou moeten oproepen) uiteindelijk achterwege blijft. Daarbij blijft het plot op moment wat steken, waardoor de interesse wat afdwaalt.

Maar toch is het hele interessante film geworden, die toch zeker in het laatste half uur (en vooral bij de door braambes genoemde finale) heel sterk wordt en bij vlagen echt heel goed. Ik zal deze regisseur zeker in de gaten houden in de toekomst. 3,5*

Ik heb Cake uiteindelijk een behoorlijke beoordeling gegeven, en dat komt vooral doordat de film het hart op de juiste plek zijn. Het is een interessant verhaal, zonder onnodig emotioneel te worden. Echt wrang wordt het inderdaad echt nooit, dus het blijft een beetje middle of the road. Aniston is aardig, maar zeker niet fantastisch; ik denk dat ze van deze 'serieuze' rol meer had verwacht. Voor een keer best aardig.

Leuke stijloefening van Du Welz en Debie, waar het talent duidelijk van afdruipt. Alle elementen zouden echter veel beter en veel completer samenkomen in het latere Vinyan. Deze film is bij tijd en wijlen toch echt iets te flauw en te fragmentarisch om als geheel echt indruk te maken.

Is inderdaad een flinke kluif. Een regisseur en actrice die een verhouding beginnen, maar nauwelijks een band lijken te hebben. Ze tonen nauwelijks emotie en lijken elkaar niet te mogen. Dat is behoorlijk saai. Maar dan is na een uurtje toch een kantelmoment: Paul en Alina staan op een straathoek en beide spreken ze hun onzekerheden uit. Opeens komt de rest van de film in het juiste perspectief te staan en is het ook logisch waarom ze juist elkaar nodig hebben (of hadden). Maar af en toe is het ook flink ploegen. Uiteindelijk blijft het goede toch hangen.

Na Scarface was ik even dat ik heel het oeuvre van De Palma beter links zou kunnen liggen. Vooral de rare muziekkeuze en het matig acteren stoorden mij enorm, maar ook daar begon het vanaf de helft toch wel vermakelijk. Film is tenslotte ook plezier en als een film dat ondanks zijn fouten toch op kan wekken, heeft hij toch zijn werk gedaan op een bepaalde manier.

Carrie is echter een heel ander verhaal. In de eerste scenes wordt het al duidelijk dat de film de grens tussen een cultfilm en een 'serieuze' horrorfilm op. Die beelden in de vrouwenkleedkamer en douche zijn werkelijk al fantastisch en zetten perfect de toon.

Sissy Spacek levert hier werkelijk een van de beste acteerprestaties die ik ooit heb mogen aanschouwen. Bijna elke blik is goud waard en ze weet elke keer precies de juiste toon aan te slaan.

Jammer voor mensen die graag een echte horrorfilm hadden willen zien. Dat is deze film allerminst en dat zorgt ook voor veel negatieve kritieken zie ik. Het is gewoon een film die heel goed en effectief werkt en voor mij bewijst dat De Palma toch weet waar hij mee bezig is.

4,5*

Geloof niet het bovenstaande bericht. Bucht is sowieso een term waar ik een hekel aan heb, maar bovendat komt dat dit een geweldige goede film is. Toegegeven: er zitten een aardig aantal (seks)grappen in, die niet allemaal even leuk zijn. Dat maakt me echter helemaal niks uit.

Liefde is iets dat ik graag voel als ik naar films kijk. Dat gevoel heb ik niet vaak. Er staan een paar titels in mijn top 10 die dat voor elkaar krijgen. Deze komt met stip bovenaan. Allereerst is daar de pijn van de break-up van Ben en Suzy. De pijn die hij voelt en hij met de situatie leert leven, is zo treffend in beeld gebracht, zonder ook maar een centje sentiment. De film sleept hem vervolgens langzaam uit de put, laat zien wat schoonheid en liefde voor hem betekent, en projecteert dat vervolgens op zijn huidige leven. De eerste glimlachjes, de eerste ontmoetingen, dat is pure liefde en ik smelt daarvoor, helemaal door de warme setting.

Het zal weinig toevallig zijn, ook ik studeer en werk als bijbaan in de sup[ermarkt, maar het leek wel alsof elke zin die de hoofdpersoon uitbracht rechtstreeks uit mijn hart kwam.

Het zal een film blijven waarbij veel mensen niet langs de tienerhumor zullen komen, maar voor mij was het een beleving die ik nooit zal vergeten. Ik zal het maar doen, de eerste plek en een hele dikke 5*.

Bij Bond neem ik de ongeloofwaardigheden voor lief. Het grootste probleem is echter het veel te lange romantische stuk op het einde. Dat haalt niet alleen de vaart er uit, maar past ook helemaal niet in de film. Daar bij komt ook nog dat de speelduur te lang is, ik had het na twee uur wel gezien. Daniel Craig speelde aardig, maar ik vond het toch ongeloofwaardig dat Dimitrios zijn vrouw hem zo onweerstaanbaar vond.

De actie zat wel goed, maar er zijn toch te veel minpunten en daarom kom ik op 2,5* uit. En waarom zei Mathis in godsnaam elke weer hoeveel geld er op tafel lag!!

De film hangt met ongeloofwaardigheden aan elkaar. De vraag is dan: is dat erg? Op zekere momenten is het absoluut storend en ik was dan ook klaar om de film compleet af te kraken, maar dan moet je wel bedenken dat het hier om luchtig vermaak gaat. Toch stoorde me het teveel, vandaar 2*

En waarom niet plaats 242 of 244?

Sterke film overigens. Verhaal is mooi, af en toe gaat het net ietsje te ver richting 'klein jongetje-wat schattig', maar gelukkig is dat slechts sporadisch. Verder, en ik heb het al vaker gezegd, is bijna niets zo fotogeniek als het Braziliaanse platteland of kleine Braziliaanse plaatjes. Ongelofelijk hoeveel sfeer daarvan uitstraalt en hoe goed Salles dat op film kan zetten. Uiteindelijk is het verhaal ook zeer bevredigend en ontroerend. 4*

Reichardt is in deze film zeker weer in vorm (Night Moves beviel me niet zo goed). Opnieuw borrelt er van alles onder de oppervlakte en is er ruimte voor de kijker om daar zelf een verhaal van te maken. Personages hebben geen verleden of toekomst; dit is het hier en nu. Ik ben persoonlijk alleen niet zo fan van films die in feite uit meerdere korte verhalen bestaan. Zeker de moeite waard.

Het is grappig om films te kijken uit een tijd die je zelf hebt meegemaakt. Want terugkijkend is dit een typische misdaadkomedie uit deze tijd. Zeker niet de beste, al is het onbegrijpelijk dat deze film de bioscopen niet heeft gehaald met zo'n cast. Zo slecht is het eigenlijk niet. En terugkijkend heeft het best wat cultpotentieel. Overigens gezien in het Engels op de Zweedse televisie. Dat zal niet toevallig zijn met dit regisseursduo.

Een heel aardig concept dat door een matige uitwerking enigszins in het water valt. Zo'n moderne musical waardoor de liedjes gewoon realistisch gepresenteerd worden, zou op zich wel mijn ding kunnen zijn, maar na het eerste half uur wordt het allemaal nogal stuurloos (dat is het idee van de film ook wel, maar ik kon niet zoveel met het thema) Dit wordt nog eens versterkt doordat Ludivine Sagnier na een half uur (bijna) uit de film verdwijnt en van hoofdrolspeler Garrel was ik sowieso niet onder de indruk. Hij heeft het absoluut niet in zich om deze film te dragen.

Vandaar dat ik zoiets nog wel een keer zou willen zien, maar dan met een interessanter verhaal, betere acteurs en toch ook een iets betere integratie van de liedjes en de beelden. Nu was het wel aardig om een keer te zien, maar meer ook niet.

Hele bijzondere en hoogst orginele film. Lourenço zijn leven wordt verstoord door de kont van een nieuwe serveerster, waarvan hij de naam niet kan verstaan. Verder gebruikt Lourenço de verstopping van het afvoerputje (!) van het badkamertje in zijn winkel als metafoor voor zijn gedrag en de gebeurtenissen in zjin leven. Lourenço zijn gedragingen en seksuele lusten worden steeds bizarder, wat leidt tot een reeks fascinerende scenes met zwartgallige humor.

Film doet me qua tempo en orginaliteit wat denken aan Sorrentino's L' Amico di Famiglia en in Belgie zou de hoofdrol waarschijnlijk naar Wim Helsen zijn gegaan.

Drained verdient het hoe dan ook door veel meer mensen gezien te worden. Stevige 3.5*

Hoe doet dat Kar Wai Wong het in godsnaam toch? Net als in Fallen Angels tovert hij enkele personages op het scherm die zich heel karikaturaal gedragen, maar toch weet hij (met vooral het laatste kwartier) zoveel emotie en diepgang in de personages te brengen.

Verder een heel interessant gegeven. Mensen uit Hong Kong, die zich daar niet meer thuis voelen en zodoende 'verdwaald' zijn geraakt in Argentinie. Zo krijg je een inkijkje in een soort sub-cultuur, die best interessant is om te zien (vooral de rotbaantjes van Leung).

De film is visueel bij vlagen echter zeer lelijk. Toegegeven, de kwaliteit van de dvd (Nederlandse uitgave) is om te huilen, maar buiten dat zijn sommige scenes veel te donker en andere veel te licht. Daar staat tegenover dat er ook aardig wat mooie scenes tussen zitten, vooral van Buenos Aires en Hong Kong (dat er op zijn kop ook heel mooi uit ziet). Het mooi in beeld brengen van steden in de nacht is toch wel de specialiteit van het koppel Doyle/Kar-Wai in de jaren 90.

Bovendien vind ik het heel opmerkelijk dat de seksscene (die niet langer dan 30 seconden duurde) aanstootgevend wordt genoemd. Was echt anders dan een gemiddelde seksscene tussen vrouw en man in een film.

Uiteindelijk toch een interessante film die ik met 3,5* beloon.

Een lichte tegenvaller. Nou moet ik allereerst wel kwijt dat deze film wel interessant genoeg was. Vooral het eerste verhaal, waarin een man probeert zijn ex-vriendin te vergeten, is prachtig. Het constant controleren of hij berichtjes heeft, de blikjes ananas, het hardlopen, prachtig.

Des te jammer is het dat het tweede verhaal mij niet zoveel deed. Hoewel er af en toe leuke vondsten waren, raakte ik in deze 'relatie' niet emotioneel betrokken, waardoor het geheel wat minder interessant was.

Een stukje minder dan 'Fallen angels', de andere film die ik van de man heb gezien en komt derhalve op 3* uit.

Ik moet helaas zeggen dat de film me erg tegenviel. Nou had ik ook hele hoge verwachtingen, maar goed. Ik heb 2 uur zitten wachten tot het verhaal nou echt los zou komen, maar het blijft bij vechten, moorden en bedreigen. De hele film is eigenlijk gebouwd om de sfeer van de ghetto over te brengen. Iets wat overigens lukt, maar in dat opzicht zou het net zo goed een Amerikaanse film zijn. Ik geef hem toch 3/3,5* sterren, want het is een aardige film, maar komt wat mij betreft niet in de buurt bij de positie die de film heeft op de ranglijst.

Best een lollige documentaire waarin ons niveau van filmliefhebber wel even wordt gerelativeerd. Bij vlagen erg grappig. Helaas zit er bij de meeste echt een steekje los en dan vind ik het toch jammer dat wij daar dan om moeten lachen. We moeten eerder medelijden hebben. Dat is dezelfde reden dat ik de eerste ronde bij talentshows niet leuk vind (zeker bij SBS). Des te fascinerender is Jack, die eigenlijk nog het meest normaal overkomt. Hij lijkt zich echter bewust te hebben neergelegd bij zijn hobby en een normaal leven, ondanks dat hij toch de andere een beetje pest met hun hobby.

3*

Zojuist deze film op BBC gezien. Niks bijzonders en eigenlijk ook niet goed. John Wayne doet het als hoofdpersoon nog redelijk, maar de personages van Rita Hayworth en Claudia Cardinale zijn matig (al doet de jonge Cardinale wel aandoenlijk aan). Verder een verhaal vol cliches en veel circusoptredens tussendoor.

2,5*

Toch een opvallend interessante film. Roberts, Law, Portman en Owen waren voor mij een collectie acteurs voorbestemd om het bloed onder mijn nagels vandaag te halen. Des te verrassender dat Portman hier haar eerste goede rol sinds Leon speelt en dat Clive Owen, die op eigen houtje de hele kracht uit Sin City wist te halen, hier nog eens even kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Goede dialogen, goed tempo in de film. Lekker geconcentreerd op de scenes zelf, dan onnodige minuten besteden aan het vastlijmen van het verhaaltje. Ik ben dan ook vooral positief, omdat dit soort films (met een hoop drama, drama en nog eens drama) normaal gesproken niet zo aan mij besteed zijn. Het werd me hier op een gegeven punt ook wat te veel. Maar niettemin een hele aardige film. 3*

Gelukkig toch nog de kans gehad om in de bioscoop te zien, al was het niet het grootste scherm en vond ik het geluid ook niet zo overdonderend als volgens hoort, maar soit. Inderdaad een goede film.

Sowieso al een leuk concept. Leuk om bij zo'n ramp een groep mensen te volgen. Goed begin van het feest. Wel lang, maar wel leuk dat er echt zo gefilmd wordt en echt gepraat wordt zoals je ziet bij opnames voor feestjes. Ook top dat alles echt goed doordacht, zitten bij mijn weten geen plotholes is, lekker hysterische sfeer in het begin, lekker onheilspellende rust als ze naar een rustige ruimte vluchten.

De film was helaas niet zo'n rush als ik gehoopt had. Daarvoor zitten er misschien teveel rustpunten in de film, maar aan de andere kant maakt dat het wel des te realistischer. 4*

Mooie film. Fantastische Auteuil, fantastische Béart en samen zijn ze nog beter. Enorm sterke wisselwerking. Verder ook een prachtige psychologische ontwikkeling van Auteuil. Echt voelbaar, zelfs als hij niks zei, was het allemaal van zijn gezicht af te lezen Film kent een langzame, doch sterke opbouw, met veel gepraat, maar wel interessant. Film boet alleen tegen het einde in aan kracht als Béart even uit beeld verdwijnt, maar verder heel sterk. 3,5*

Film met twee gezichten. Het thrillergedeelte (in het midden van de film) is echt briljant. Heerlijk zoals dat gefilmd is; lekker dicht op de huid en echt een wervelwind aan mooie shots. Wat daarvoor en daarna zit is me toch te veel een moraal lesje over de problemen in de derde wereld. Het zou een verademing zijn als ze Kenia gewoon als locatie kunnen nemen, maar dan zonder dat dat belerende vingertje er weer bij hoeft te komen. Want als je het alleen hier en daar wat laat zien, gewoon met beelden, komt dat deel van de boodschap al goed over. Gelukkig speelt Fiennes hier een goede rol en kan hij het geheel wel dragen. 3*

Het is een maand geleden dat ik deze film gezien heb, maar ik weet nog steeds eigenlijk niet wat ik erover moet zeggen. Ik vind het een zeer boeiende ervaring en uiteindelijk ook een goede film. Het duurde wel even totdat ik in de film zat. De beelden zijn nou niet direct uitnodigend en ook de voice-over leek nogal willekeurig. Dit verandert echter wanneer onderwerpen beginnen terug te keren in de voice-over, wat een extra dimensie geeft aan het uitdiepen van de psyche van deze persoon. Dit werkt erg goed met de beelden, die door de steeds langere takes steeds hypnotiserender worden. Tevens heeft Jena Malone een perfecte stem om je in een soort trance te brengen. Kortom: zeer goed en een Moodysson zoals ik die graag zie.

Wie is Ian Curtis? En wie zijn Joy Division? Ik kende heel de band niet voordat ik deze film ging kijken. Toevallig heb ik onlangs op BBC een documentaire-reeks gekeken, waar erg veel vertelt werd over de sfeer in de muziekindustrie in deze periode. Interessante verhalen waren dat. 'Control' van Anton Corbijn heeft mij deze sfeer niet alleen laten zien, maar heeft me van top tot teen in die sfeer weten mee te slepen. Al die verhalen die ik gehoord, ik 'voelde' ze. Ik hou eigenlijk niet van deze muziek, maar het werkte zo verdomd goed.

Briljante fotografie en geweldige rollen (ik kan het niet met de echte bandleden vergelijken, maar dat kan me ook weinig schelen) maken dit tot een overweldigend geheel; een meesterwerk van de eerste orde.

Grootste minpunt is voor mij het einde: ik had graag gezien dat de laatste scene eruit was geknipt. De credits meteen na de zelfmoord had een veel grotere impact gehad. 4,5* hele dikke sterren en top 10 materiaal. Grote klasse!

Zware kost, nochtans goed gemaakt, maar uiteindelijk toch net het type film waar ik niet zoveel mee kan. Mijn smaak heeft zich in de loop der jaren steeds meer ontwikkeld in de richting van films waar de inhoud vooral tussen de regels doorsijpelt, bijv. door stiltes (zonder kurk), blikken van acteurs etc. Dat is bij deze film soms ook zo, wat mij betreft ook de sterkste momenten. Wat echter opvalt zijn de vele dia-/monologen, die allemaal op zichzelf best interessant zijn (het gaat er ook niet om om elk woord op de weegschaal te leggen), maar samen toch te ondoordringbaar zijn om er van te kunnen genieten.

Jammer, want de vervreemende sfeer, fantastische acteurs etc., het is allemaal heel goed gemaakt. Helaas niet mijn kopje thee.

De film heeft zeker zijn momenten. Zulke komedies zie ik ook graag met Steve Carrell. De afzonderlijke verhaallijnen zijn goede uitgewerkt en meeslepend genoeg. Aan de andere kant is er ook niets aan de film echt grappig. Het plot is vrij onzinnig en daarom is het nog best wel knap dat het drama nog enigszins werkt.

Behoorlijk sympathieke film. Verhaal is nergens orgineel of heel intrigerend, maar ik betrapte mezelf er wel op dat ik er goed in werd gezogen; keek heel lekker weg. Verder prima cast en naar het einde toe ook iets meer leuke visuele ideeen.

Aan de andere kant voelde het allemaal wat gewoontjes aan en werd ik nergens erg ontroerd door het geheel. En helaas wordt er op het einde nogal makkelijk over een deel van de ontstane problematiek heen gestapt. Opeens mag Carlos, die uit een midterm wegloopt, wel naar een prestigeuze school en ook de wrijving tussen zijn Mexicaanse achtergrond en de 'witte' achtergrond van Nicole (die bovendien een aantal discriminerende opmerkingen maakte die Carlos duidelijk stoorde, maar waar verder niet meer op ingegaan werd) lijkt me niet in een keer opgelost. Daar heb ik overigens niet te zwaar aan getild, maar het betekent wel dat het dikke 3* wordt, in plaats van iets hogers.

Een aparte film, waarbij je vooral het eerste half uur best moet doorbijten. Maar als ze eenmaal in Engeland zijn, is er sprake van een fijne, consistente sfeer. Mooie locatie en prima effecten in een zeer aardige film.

Om te lachen was de familie zeker niet. Wel interessant om te zien hoe verschillend drie broers terecht kunnen komen. Boodschap was duidelijk dat zijn talent Robert van eenzelfde lot hebben gered. Daar zet ik echter mijn twijfels bij, aangezien zowel Charles als Max over een vergelijkbare hoeveelheid talent beschikten.

Documentaire is echter alleen veel te lang, bewandelt te veel zijstraten en wijkt zo te veel uit van het centrale punt in de docu. Jammer, want zo'n intieme documentaire is zeldzaam. 3*

Deze film mag niet eens in de schaduw staan van deel 1. Allereerst neemt de switch naar een witte kubus, met vierkante deuren, zonder traps enorm veel van de spanning wel. De personages zijn echt bedroevend slecht, waar Mrs. Paley nog wel het dieptepunt is. Tel daarbij op een bedroevende CGI en er blijft weinig interessants over.

1,5* voor een mooie seksscene en de witte kubus die uiteindelijk toch nog wat heeft.

Tja, vakkundig gemaakt, maar eigenlijk geen moment echt interessant. Meer een leuk plaatjesboek, maar van echte emotionele binding is nergens sprake. Daarnaast is het hele uitgangspunt van de film niet prikkelend en eigenlijk fantasieloos uitgewerkt. Uiteindelijk is het niet meer dan een levensloop van een gemiddelde man, met enkel een ander begin aan het einde. Nergens word je in de film getrokken of leef je ergens mee. Zo is het dus niet vervelend om naar te kijken, maar verder vrij saai. En Fincher mag weleens wat meer naar de speelduur van zijn films gaan kijken. Deze trend bevalt me niet.