Opinions

Ik vond het juist erg sterk. Inderdaad is het niet per se een hele visueel indrukwekkende film (zoals het wel werd gepresenteerd), maar dit is echt zo'n documentaire waar een aantal mensen in een korte tijd heel veel kleur krijgen. En Demers vertelt heel veel, veel over zichzelf, maar in de korte tijd komt ook echt wel veel over Quebec naar voren. Met grappige momenten, kritische momenten. Uiteindelijk zeer overtuigend.

Allereerst een zeer aparte film. Ik las hier de kritiek dat de personages slecht geintroduceert worden. Er is dan wel geen echte introductie, maar je leert ze in het eerste half uur wel op een goede manier kennen. Verder beviel het goede camerawerk me en vond ik de acteerprestaties van het bovenste niveau.

Grootste kritiek is eigenlijk de depressieve toon die de film heeft. Drama volgt op drama en zeker na anderhalf uur heb je daar wel genoeg van; zeker omdat op dat moment alle grote verwikkelingen in het verhaal zijn geweest. Al met al staat er een dikke 3,5* (die dicht tegen de 4 aan zit). Bedankt Von Trier!

Ik vind de laatste films van Koreeda wat plat in de emotie. In deze film slaat hij wel weer de spijker op zijn kop. Weer treinen, vliegtuigen en vooral veel terugkerende locaties. Door de herhaling krijgt het zijn kracht. De belevingswereld van de kinderen is klein, wat voor status krijgt dan bijvoorbeeld zo'n kleine buurtwinkel. Zeer knap in het neerzetten van de personages en de omgeving om hen heen.

Ik vond het ook hartstikke interessant en goed dat de film twee uur de tijd neemt om zowel het verhaal van het stadje als ook de films te vertellen. Ik vond de muziekkeuze deels te penetrant en dramatisch. Misschien daarom ook dat de totaalbalans op een wat gemiddelde score uitkomt.

Ja, inmiddels gezien.

Een beetje teleurstellend voor mij. Ik vond de stijl van de film aanvankelijk niet zo overtuigend. Wel interessant genoeg om te volgen, maar ook weer niet indringend. Het sterkste gedeelte volgt echter als de vrouw in New York was losgelaten. Emoties zijn heel sterk voelbaar en het wordt zowaar mogelijk voor te stellen hoe het voor jou zou zijn om in deze situatie te zitten. Uiteindeiljk totaal reddeloos.

Verder erg interessant hoe dit in een enorm druk New York is gefilmd. Weliswaar kijken veel voorbijgangers in de camera, maar op de een of andere manier haalt je dat toch niet uit de film. En als je met een bom door de stad loopt, voelt het misschien ook wel alsof iedereen je aankijkt. Het sterkte tweede deel zorgt dus voor een ruime voldoende.

Eigenlijk een vrij typisch jaren '90-product met een hoop studenten (of veel oudere acteurs die voor studenten door moeten gaan) die feesten en een plot met een hoop plotwendingen. De film is niet zo sterk en wordt nergens memorabel. Dan Rosen probeert wel zijn film identiteit mee te geven, maar meer op de wijze waarop een filmstudent wat dingetjes zou uitproberen. Verder is de film nogal doordrenkt met een b-filmsfeer, waar op zichzelf niks mis mee is als je dat accepteert.

Het plot is niet bijster sterk, maar gaat in ieder geval snel genoeg om het zonder verveling te blijven volgen. Maar meer dan lekker weg kijken doet de film ook niet. De acteurs zijn stuk voor stuk niet fantastisch en geen enkele scène is echt blijven hangen. Middelmaat.

Verhaal is niet zo bijzonder en ook visueel is het helaas niet constant. De trailer is een goede samenvatting van alles dat wat dat betreft de moeite waard is. Toch is het plot meeslepend genoeg om de interesse voor de spannende, maar niet hemelsschokkende finale bij de film te houden.

Behoorlijke matige film van Tarantino. Het eerste deel is echter nog wel aangenaam. Leuke dialogen (zoals we gewend zijn), leuke personages, knappe vrouwen en met de bar ook een leuke setting. Zelfs Kurt Russell slaagt er eindelijk eens een keer in niet op mijn zenuwen te werken. Heel aangenaam kijkvoer. Vooral de lapdance van Vanessa Ferlito is ook heel leuk gefilmd.

Ik heb echter weinig een film gezien die zo finaal de mist in gaat in het tweede deel. Van een stel meiden die leuk zijn om te volgen, komen we terecht bij een stel oninteressante dozen. Allereerst zijn ze met uitzondering van Winstead allen onaantrekkelijk, maar Tarantino flikt het ook nog eens om Winstead na een kwartier van het toneel te laten verdwijnen.. Zoe Bell is een belabberde actrice. Ze bewijst haar waarde dan weer wel in de actiescène, die duidelijk het hoogtepunt is van het tweede deel.

Echter nog veel onvergefelijker en vooral ook onbegrijpelijk is de stijlbreuk. Het tweede deel van de film is na een kort zwart-wit gedeelte, opeens kraakhelder gefilmd en de hele grindhouse-sfeer verdwijnt als sneeuw voor de zon.

Nee, wat betreft Grindhouse laat Rodriguez zijn vriend alle hoeken van de kamer zien. 2,5*

Leuke docu inderdaad. Aangezien ik econoom ben, is het wel interessant om te zien hoe een bedrijf als Nokia met de ogenschijnlijke onmogelijke combinatie van goedkope productie en ethisch verantwoord ondernemen omgaat. Die tegenstrijdigheid komt al snel naar voren in het bezoek, waar blijkt dat vele regels worden overtreden, terwijl deze fabriek 'zo erg nog niet is'. Bovendien zijn die grote zalen met mensen die zo'n beetje allemaal hetzelfde werk doen, toch wel imponerend.

3,5*

Bij haast geen enkele andere film is het plakkaat ‘standaardthriller’ meer van toepassing. De typische sfeer en de even typische twists zijn volop aanwezig. Maar omdat alles redelijk sfeervol in beeld is gebracht, maakt dat eigenlijk niet zoveel uit. De cast is eigenlijk heel sterk, maar Williams krijgt geen ruimte en Jackman past niet in zijn rol. Wat overblijft, kijkt lekker weg, maar is absoluut niet memorabel en haast niet de moeite waard.

Ik interesseer me vooral voor films, die buiten Hollywood gemaakt worden, maar af en toe is het toch weleens lekker om zo'n film te zien, die misschien niet veel om het lijf heeft, maar toch gewoon goed geschoten en vermakelijk is. Dit is daar dus een goed voorbeeld van. Het voorbeeld is niet bijzonder interessant of meeslepend, maar Denzel Washington (de man die nooit ouder schijnt te worden) staat haast garant voor een bepaalde kwaliteit.

Vermakelijk dus en eigenlijk precies wat je van een film als dit zou verwachten.

Deliverance begint erg sterk en kent een typisch rustige en aangename opbouw. Daarvoor vormt de natuur natuurlijk de perfecte omgeving. Helaas wordt deze belofte mijns inziens niet helemaal ingelost. Als avontuur en thriller is deze film zeer zeker geslaagd, maar de film had zeker de mogelijkheid om dieper onder de huid te gaan zitten. Helaas blijft de verhaallijn wat dat betreft wat vlak.

Het dynamische van het water komt echter goed naar voren en ook het acteerwerk is aangenaam. Voor mij helaas iets te recht toe recht aan.

Dersu Uzala is toch wel weer een fijne film. Het was een tijd geleden dat ik iets van Kurosawa had gezien toen deze film op mijn pad kwam. Veel typische dingen vielen me op. Het goede oog voor fotografie en locaties en dan vooral de Siberie-scenes en het in beeld brengen van de scene waarbij de boot wegdrijft.

Plottechnisch was het echter ook enigszins simplistisch en voorspelbaar: de naiviteit van de Russen, Dersu die overal een betere oplossing voor heeft. En ook het tweede gedeelte waar Dersu bij de Kapitein intrekt. Dat maakt het niet zozeer een mindere film, want de reis is zeer interessant te volgen, maar het maakt het wel minder groots en memorabel dan de film zou kunnen zijn. De vriendschap is erg mooi in beeld gebracht, maar alle personages handelen toch wel erg eendimensionaal.

Maar verder is dit gewoon een goede en prima film, maar meer eentje om bij weg te dromen of te relaxen, dan een waarbij je tot nieuwe inzichten komt.

Hoge rating en dat is toch vrij raar in mijn ogen. De film is in het begin niet spannend (eerste 5 minuten niet meegerekend), maar wordt niet echt saai. Het verhaal wordt in de grot echter steeds belachelijker. De wezens die daar leven zijn een van de belachelijkste horror-figuren die ik ooit heb gezien. Maar door de schrikmomenten en door het feit dat ik me toch vermaakt heb, een kleine 2,5*

Behoorlijke film. Visueel erg indrukwekkend, qua setting ook: je waant je echt even in een andere wereld voor twee uur. Helaas heb ik helemaal niks van de Braziliaanse thematiek meegekregen. Ik zou hier dan ook graag een lezing over willen bijwonen, van iemand die hier meer verstand van heeft. Want zonder het grotere beeld, is het wel een beetje 'van de hak op de tak'.

Gisteren deze film in Berlijn in het bijzijn van de (zieke) regisseur gezien. Deze film was na de Berlinale van 1980 een half uur ingekort vanwege de kritiek. De Kinemathek heeft de oorspronkelijke versie weer hersteld en de film gerestaureerd. Deze vertoning in het kader van de Berlinale was erg bewegend, omdat ook een groot deel van de cast aanwezig was. De film is inderdaad het verhaal van de regisseur. Haar eigen kind speelt echter haar rol in de film als het jonge kind.

De film zelf is erg sterk, bedrukkend. Het speelt wel in de Tweede Wereldoorlog, maar is net zozeer een persoonlijke verhaal tegen die achtergrond. Ik herken me verder overigens niet in gauke's kritiek. Brahms-Sanders probeert niets te vervlechten, het echte verhaal was al vervlochten. En samenhang? Ik heb natuurlijk de nieuwe, langere versie gezien, wellicht is daarmee in de balans weer hersteld. De beste scènes zijn als moeder en kind onderweg zijn tussen Berlijn en het platteland. De wilskracht en het leven dat daaruit spreek, afgezet tegen de tijd wanneer de oorlog is afgelopen. Erg stuk dus, al doe ik er wel een halfje bij vanwege de unieke setting.

Een zeer vermakelijke film, het wordt nergens hoogstaand, maar de leuke personages die goed gecast zijn houden het geheel fier omhoog.

Vooral Emily Blunt (mijn nieuwe favoriete actrice) speelt werkelijk fenomenaal. Ze heeft er nog een half puntje bijgekregen, waardoor het geheel po een 3,5* uitkomt.

Hoop wisselende reacties hier. Ik vond het in ieder geval helemaal niks. Deze film bestaat uit de meest belachelijke personages. Rita is een kindermeisje, dat opeens, zonder enkele bedenking of probleem een hoer wordt. Ze loopt de halve film in haar ondergoed of met een kort rokje aan (leuk voor het oog, maar het doet de film als geheel geen goed). Ook de mannelijke personages hebben opvallend weinig een shirt aan.

Dan vraag ik mij af. In hoeverre is het over-the-top-gehalte bewust gekozen voor deze film? Het laatste kwartier schakelt de film namelijk over naar het Braziliaanse platteland/natuur, iets wat de film veel goed doet. Dat geeft ook een hoop relativering van de 90 minuten nonsens en levert bovendien nog een hoop prachtige beelden op ook. Is het een komedie door de grappige situaties of zijn de hele eerste 90 minuten een grote grap? Hoe dan ook, in beide scenarios is de film niet geslaagd.

2* en dan vooral voor het uiterlijk van de film en de laatste 15 minuten.

p.s. Volgens mij heeft de schrijver te vaak naar Requiem for a Dream gekeken.

Dat viel me niet mee zeg. Uiteraard is de naam van Hitchcock bij de reacties veelvuldig terug te vinden en dat lijkt me ook de beste manier om deze film te beschrijven. Dit is gewoon typische Hitchcock-suspense, maar dan in het Frans. Het probleem is echter dat ik met deze suspense helemaal niks heb: ik vind het niet spannend. Maar ook buiten dat heeft Les Diaboliques niet veel te bieden. De acteurs zijn niet overtuigend, het verhaal is vergezocht en de film is niet mooi geschoten (bijvoorbeeld de situatie waarin het flesje op de tafel steeds in beeld wordt genomen is mij veel te suggestieve beeldtaal. Ik heb hier en daar ook gelezen over de paranoia in de film, maar die mensen verwijs ik graag door naar hoe Polanski het amper tien jaar later veel beter op film zette.

Eigenlijk dus drie keer niks. Dan blijft er alleen over dat het allemaal nog wel aardig is om te volgen, maar echt opveren deed ik nooit. Een matige film en een flinke teleurstelling.

Dit vat waarschijnlijk heel goed samen waarom mijn stem voor de film zover afwijkt van het gemiddelde. Pas in de discussie na afloop van de film werd het me duidelijk dat het in de jaren 70 afspeelt (al vroeg ik me wel af waarom ze het nou weer over LP's hadden). Hoewel mijn onoplettendheid misschien te groot was, is het voor mijn een minpunt als de film de tijd waarin hij speelt niet aan mij weet duidelijk te maken.

Tweede grote probleem met de film was het acteren. Toppunt was het personage Axel, die op die manier elke kracht uit de scenes waar hij in zat haalde. Uiteraard wel een schouderklopje voor Melody Klaver, die het in deze film inderdaad prima doet.

Verder zitten er wat mij betreft teveel tegenstrijdigheden in de film en ook in het personage Heleen. Bij haar vakantievriendje Bernard is ze niet geinteresseerd in sex en ook haar 'vriendje' wijst ze continu af. Daarom vind ik het einde ook zo maf, dat wanneer ze eindelijk niet meer onder druk staat om sex met hem te hebben, dat ze zich daar dan toch voor leent. Daarom viel het einde, de duik in het water, toch niet goed bij mij. Volgens mij moest dat voorstellen dat ze nu volwassen was geworden, terwijl de nacht daarvoor juist had aangetoond hoe onvolwassen ze was.

Ik denk, nu ik meer informatie over deze film heb gelezen, dat ik een tweede kijkbeurt wellicht beter zal waarderen. Die zal er dan wellicht ooit wel van komen. Voorlopig kan ik helaas niet meer dan 1,5* geven.

Geweldige film. Mensen die hier een 'ha ha ha'-komedie verwachten komen nogal bedrogen uit. Dirty Mind is goed te vergelijken met Wim Helsens tweede, en briljante, theatershow. Regelmatig erg grappig (vooral ook veel glimlachen), maar er zit ook zo'n sterke bodem achter het verhaal, dat enorm aanzet tot denken. Echt een tragikomedie van de zuiverste soort, die ongelofelijk goed enkele morele dilemma's met betrekking tot persoonlijkheid en andere zaken weet te bespreken.

Wim Helsen is fantastisch. Het is enorm lastig om iemand die je regelmatig op tv of in het theater ziet, serieus te nemen in zo'n rol, maar hij slaagt met verve. Ook de regie van van Hees is prima in orde. Nee, zulke films maken me toch jaloers op de filmproductie van de zuiderburen.

'Il Divo' was voor een behoorlijke tegenvaller voor mij. Na zijn vorige twee films had ik Sorrentino op een voetstuk geplaatst, maar ik daar haal ik hem bij deze weer even vanaf. Het zit er allemaal wel weer in; zijn enorme talent voor visuele kunsten, maar net als bij 'The Family Friend' wordt dit teniet gedaan doordat Sorrentino niet weet te doseren.

En daarbij heb ik het vooral over het narratieve element. Soms zit er opeens tien minuten aan pure praatscenes achter elkaar, gevolgd door vijf of zes minuten verzorgde (maar absoluut niet zo prachtig als bij zijn vorige twee films) scenes. De ingredienten zijn er dus wel, maar de mix klopt niet. Daarbij wordt er ook een enorme voorkennis van de kijker verwacht. Ik onderschrijf wel wat moviefan87 stelt, dat het niet heel belangrijk is om iedere naam te kennen en ik vond dat Sorrentino ook in staat was om je heel snel bekend te maken met een personage, wat een erg knappe prestatie is.

Voor Toni Servillo gaan mijn handen wederom op elkaar. Een erg goede rol en de eerder genoemde monoloog was echt prachtig.

Toch 3,5*, waarschijnlijk toch meer geschikt met mensen die affiniteit hebben met de Italiaanse politiek.

Absoluut een hele intrigerend film. Hoewel ik soms de draad een beetje kwijt was, bleef het constant interessant. Ik heb vaker hardop gelachen dan dat ik bij de gemiddelde comedy doe. Vooral de scene bij de kapper en de ijscokar zullen me lang bijblijven. Dit is knap voor een veel die zich als drama ook goed manifesteerd. Deze film maakt me zeer benieuwd naar Wong Kar-Wai's andere werk.

3,5*, maar een herziening zal wellicht een verhoging in petto hebben.

Film begint heel matig, maar daarna gelukkig steeds leuker. De toernooisetting is best leuk, ik ken de game (gelukkig) niet, dus ik hoefde me ook niet druk te maken over de gelijkenissen. Uiteindelijk is het een brok entertainment, met best aardige gevechten en eigenlijk vervullen alle acteurs hun camprol ook naar behoren (al is Holly Valance wel heel matig en lijkt Eric Roberts nogal verdwaald). Verder lekker kort, maar lost eigenlijk de verwachtingen goed in. 3*

Dit is de tiende film van Kurosawa, die ik gezien heb en meteen ook een van de beste. Dodesukaden toont een kant van hem die ik nog niet in een eerdere film gezien heb en eigenlijk wel aangenaam is. De film is zeer zeker niet makkelijk te behappen. Hij duurt ruim twee uur, heeft geen a-naar-b-verhaaltje en bovendien is er geen duidelijke hoofdrolspeler.

Dodes'kaden wint bij mij echter al meteen door de setting. De huizen in de buurt van de vuilnisbelt zijn qua bouw en kleuren zo ongelofelijk uniek en bijzonder en de levens, die daar verbonden worden misschien nog wel meer. Markante karakters, geen enkele interessant genoeg om een hele film mee te vullen, maar als collage perfect. Daarnaast zijn er ook een hoop memorabele scènes, zoals bijvoorbeeld wanneer de collega's bij de man met de tik op bezoek komen.

Een andere Kurosawa, die dicht aansluit bij de films die rond dit jaartal uitkwamen. Leuk dat ook hij beïnvloedt is en dat hij zich van deze kant heeft laten zien. Top!

Wat een sterke film. Zelden heb ik een film zo'n sfeer gevoeld waar ik helemaal ingezogen werd. Ik denk dat de mensen die deze film niet waarderen, niet eens de moeite doen om te wennen aan het decor van de film en de vertelswijze; mede omdat ze al meer slechte ervaringen gehad hebben met von Trier. Dat is uitermate zonde.

Qua verhaal is dit wellicht de meeste interessante film de afgelopen tijd. Welke andere film weet je zo ver te kregen om sympathie te voelen op het moment dat een heel dorp wordt uitgemoord. Nou goed, Dogville betreedt zoveel paden, dat het moeilijk is om de kern in een recensie te vatten. Ik kan alleen maar zeggen dat de film meer dan de moeite waard is.

4,5*

Gisteren achteneenhalf gekeken. Die wist me ook niet echt te overtuigen, maar ik had wel het gevoel dat er meer in zat dan ik bij een herziening eventueel uit zal halen. Dit zal bij deze film wel hetzelfde zijn, maar het is voor mij duidelijk dat Fellini mij absoluut niet ligt. Waar bij 8,5 nog gegrapt wordt dat hij niks te vertellen heeft, heeft hij ook in 1960 niet veel te vertellen. Misschien heb ik het gevoel niet op. Ik heb deze film vrij snel gekeken nadat ik uitgeslapen was en zelfs ondanks mijn uitgeruste status vielen mijn ogen keer op keer dicht.

Ik hou het voorlopig op 2,5*

Een film als Dolls heeft altijd een zeker risico. Als een film bestaat uit een aantal verhalen, dan moeten ze je allemaal aanspreken. Bij Kar Wai Wong's 'Chunking Express' deed het tweede verhaal mij bijvoorbeeld niks en dan stort meteen de hele film een beetje in elkaar.

Dolls leek aanvankelijk dezelfde kant op te gaan. Ik vond de verhalen wel interessant genoeg om te volgen en de beelden mooi genoeg om naar te kijken, maar het raakte mijn gevoel niet.

Gelukkig veranderde dat toen het derde verhaal begon. Het verhaal over de toewijding en de liefde van fans voor de zangeres. Ik vind dat sowieso vaak een interessant onderwerp, omdat ik mij ook weleens verbaas als ik sommige mensen bij een concert zie staan of de keren dat ik bij een signeersessie was.

En toen zat ik opeens compleet in de film en ging het van mooi naar mooier naar mooist. Het idee dat het eerste uur werd gezaaid en dat de rest van de film wordt geoogst. Uiteindelijk werd het tweede verhaal even prachtig en begon de wandeling door de natuur mij echt te raken.

Voor nu 4*, maar ik heb het idee dat een herkansing een extra dimensie kan geven.

Ik vond het ook een taai stukje film. De locatie is met het pension (of wat daarvoor door moet gaan) erg interessant en wat dat betreft ook een inkijk in een stukje geschiedenis, waar ik niet zoveel kennis van heb. De film beperkt zich tot het grondstuk van de landheer, wat enerzijds een erg sterke keuze is, omdat er daardoor geen onnodig afleidende factoren naar voren komen, maar anderzijds maakt het de film ook beperkt afwisselend. De karakters zijn interessant genoeg om te volgen, maar intrigeren ook niet.

Een moment waar de film wel echt goed is, is de slotscène, waarin in verschillende kostuums en met zang en instrument een sterke 'optreden wordt afgegeven'. De film en de locatie blijven echter niet voor de volle speelduur boeiend, waardoor het toch een redelijk zware zit is geworden. Meer interessant, dan echt goed.

Film is als onderwerp zeker interessant genoeg, maar filmisch dan weer niet zo heel sterk. Al met al dus toch de moeite waard.