Opinions

Visueel verbluffend. Toch een lange tijd geleden dat ik een film heb gezien, die je werkelijk op elk moment stil zou kunnen zetten en zo als foto aan de muur van een museum zou kunnen hangen. Erg indrukwekkend! Shirin Neshat won overigens de Zilveren Leeuw voor beste regisseur bij het filmfestival van Venetië.

Inhoudelijk speelde een gebrek aan kennis over de Iraanse geschiedenis en cultuur mij enigszins parten, al lijk ik de hoofdlijn wel gevolgd te hebben als ik het plot zo lees. Zoals ik vermoedde is de film niet in Iran zelf gemaakt, dat zou ook schier onmogelijk zijn, maar in Casablanca en leven de (niet altijd vlekkeloze) acteurs schijnbaar veelal in ballingschap. Erg interessant in ieder geval.

Maar zo'n scène als in het badhuis bijvoorbeeld, wow!! Erg grote aanrader voor iedereen die van visuele schoonheid houdt.

Ik zie her en der staan, dat deze film de tand des tijds niet heeft doorstaan, maar volgens mij is de 'camp'-sfeer ook in 1974 al het uitgangspunt geweest. Ik kon hier niet zoveel mee. Misschien af en toe wel interessante vraagstukken, maar niet op een interessante manier benaderd. Of het moet over de nut en noodzaak van referenda gaan.

Een jaar of drie/vier geleden, toen deze film werd aangekondigd, was ik dolenthousiast. David Fincher, mijn favoriete regisseur, met Jake Gyllenhaal, een topacteur, en een interessant gegeven als plot. Toch duurde het drie jaar voordat ik de film zou zien. Fincher is inmiddels allang niet meer mijn favoriete regisseur en voor Gyllenhaal loop ik ook niet meer bijzonder warm. Met flink getemperde verwachtingen begon ik dus aan deze film van een goede 2,5 uur.

Zodiac volgt duidelijk de lijn van het politie-onderzoek. Dat is mijns inziens ook het eerste grote pluspunt. De film heeft wel een aantal vaste rollen als hoofdpersonages, maar die worden prima afgewisseld en verdwijnen soms ook lang uit beeld, puur omdat juist het politie-onderzoek en de ontwikkelingen rond de Zodiac-killer centraal staan. Dat is een perfecte opbouw, die goed werkt. Daarnaast is de 70's sfeer goed neergezet. Het is niet te prominent, maar wel duidelijk voelbaar.

Het keerpunt komt echter in het laatste uurtje, waar de focus uiteindelijk volledig op Robert Graysmith komt te liggen. Helaas, want hoewel hij aanvankelijk als bijpersonage wel goed uit de verf komt, lukt dat als hoofdpersoon toch een stuk minder. Zijn toewijding aan zijn eigen onderzoek en de paranoia die ontstaat als hij steeds dieper en dieper graaft, wordt maar matig uitgewerkt en is nooit voelbaar. Gyllenhaal zelf overtuigt niet, maar wellicht ligt het ook aan de beperkte screentime, waardoor het lastig is om echt met hem mee te voelen. Deze switch doet de film dus geen goed.

Wat dan overblijft is een film die gemakkelijk 2,5 uur entertaint, maar uiteindelijk maar weinig indruk achterlaat.

Je weet toch wat die smiley betekent? Kan je de door mij gequote uitspraak misschien een beetje toelichten, want ik snap niet waar je dat verband vandaan haalt.

Tja, interessant project, maar slechts half geslaagd.

Het eerste filmpje is voor mij absoluut de beste. Een mooie liefde met een prachtige afsluiting. Het tweede filmpje sprak me wat minder aan. Het zag er nog steeds mooi uit, maar de stijlkeuze en het 'verhaaltje' sprak me niet aan. Ook het derde gedeelte bleef mij te vaag. Er waren nog zat mooie beelden in, vooral in de club, maar echt geweldig werd het nooit.

Ik zit met mijn beoordeling tussen de 3* en 3,5* in, maar het tweede filmpje trekthet toch naar beneden.

Neem dan toch een andere tijd om je verhaal te vertellen!

Matige film. Acteerprestaties zijn niet al te best, maar ook niet goed mogelijk door een gek script, waardoor alle beweegredenen van personages volstrekt onduidelijk zijn. Zelden een film gezien waarbij ik dacht dat een betere casting had geholpen. Des te gekker is het om Sandra Hüller in zo'n film te zien, vlak nadat ze de prijzen voor andere films heeft aaneengeregen. Grappigste moment is een scene waarin ze Frans aan het leren is (of althans haar personage), dat kan ze natuurlijk al meer dan prima.

Gek genoeg een hele andere film dan Keinohrhasen. Vooral qua stijl heb ik zelden zo weinig overeenkomsten tussen een sequel en zijn voorganger gezien. Zweiohrküken speelt verder natuurlijk wel in op dezelfde sentimenten. Maar waar de eerste film alle kanten uit zwenkte, blijft deze film aanvankelijk erg dicht bij het verhaal. Anna en Ludo zijn gegrepen door het virus van het dagelijks leven en dan komen er nog twee ex-en op de proppen; dat is natuurlijk het begin van een hoop gedoe.

Ik vond de eerste helft erg goed, maar dan langzaamaan komt het probleem van de eerste film weer boven. Zo begrijp ik dat de rol van Matthias Schweighöfer nog in de film zit, maar nu hij geen collega meer is van Ludo, is het er wel erg bij de haren bijgesleept. En dan nog niet te spreken over het eind waar alle sympathie voor de karakters toch wel dreigt te verdwijnen. Het is wel origineel, maar het is niet voor niks dat in romantische komedies normaal gesproken niet zo veel plaats is voor bedrog. Dat werkt dus niet en het is jammer, want de manier waarop Ludo en Anna hun beide ex-en afwees, vond ik dusdanig mooi, omdat ze ondanks de verleiding die er zou kunnen zijn, helemaal niet geïnteresseerd waren.

Schweiger is dus eigenlijk niet zo'n regisseur en schrijver, maar een prettig tijdverdrijf is het wel.

p.s. Dit is trouwens de eerste keer dat ik zie dat een sequel exact dezelfde poster gebruikt als de voorganger (behalve dan de andere titel natuurlijk).