Opinions

Absoluut een bizar geheel. Eigenlijk gebeurt er 50 minuten steeds hetzelfde, maar toch zijn de teksten zodanig anders, dat je toch de indruk krijgt dat er iets gebeurt is; dat er iets te ontrafelen is. Misschien is goed vergelijkbaar met zo'n knip-en plakopdracht van de basissschool, waar je alle plaatjes uit moest knippen en dan op volgorde leggen, misschien dat er dan wel enige logica uit te halen valt.

Rabbits krijgt van mij 2,5*, meer zit er echt niet in.

Wellicht wat goedkoop en af en toe iets sentimenteel, maar als komedie toch behoorlijk geslaagd. Het mag dan wel een herhaling van zetten zijn, maar het blijft toch interessant genoeg. Filmisch verder niet zo interessant, maar zo'n roadmovie gaat er altijd wel in.

Ik sluit me aan bij de andere recensies. De sets zijn behoorlijk mooi, maar verder is de film vooral vrij overbodig. Ik denk niet dat er een publiek is, dat hier heel erg op zit te wachten. Veel van Jodorowsky's motieven zitten er wel in, maar de film gaat als een nachtkaars uit.

Behoorlijke goede film toch. Ik was bij aanvang enigszins bang dat dit vooral superdegelijk oscarmateriaal zou zijn, maar de film weet toch op een aantal punten heel goed te overtuigen. Het sterkste punt is dat je een echt goede uitdieping van twee personen krijgt. Als eerste is daar Hanna Schmitz die een nogal simpele levensvisie heeft en daardoor in de problemen lijkt te zijn gekomen. Dat maakt het interessant om jezelf in haar schoenen te verplaatsen.

Interessanter is echter Michael. Zijn leven lijkt op orde totdat de affaira met Hanna begint. Wanneer hij haar rechtzaak volgt, maakt dit een dusdanige indruk op hem, dat hij dit verdriet en deze intensiteit nooit lijkt te kunnen verwerken. Alles wat hij heeft meegemaakt, is veel te veel om daar een persoon gedragen te kunnen worden, maar doordat Hanna als nazi bekend staat, kan hij aan niemand het verhaal kwijt. Michael trouwt, krijgt een dochter, scheidt en krijgt zijn leven eigenlijk niet op orde, allemaal doordat deze geschiedenis hem dusdanig ontregeld heeft. Mooi is het ook dat hij tegen het einde van de film eindelijk zijn verhaal aan iemand kwijt kan; je kan voelen hoe blij hij hier mee is

Nee, zeker een prima drama. Voor sommigen wellicht iets te degelijk of klassiek, maar ik vond het razend interessant.

Enorme verrassing. Na een periode veel tegenvallende oude films gezien te hebben (waaronder ook wat Hitchcock) was ik haast mijn vertrouwen in hem (en de oude films in het algemeen verloren). Ik had dan ook heel weinig verwacht.

Des te enthousiaster werd ik. Rear Window heeft een sterke opbouw, goede locatie, een sterke Kelly en Stewart en de film weet de sfeer heel sterk op te bouwen. Eigenlijk is er moeilijk een vinger op te leggen, want de film bevat enorm veel dialoog voor zo'n thriller, maar het werkt allemaal wel. 4*

Op vakantie is het wel zo leuk om een lokale film mee te pakken. Dat is dus deze film geworden. The Red House draait vooral om een ouder echtpaar, de man een Nieuw-Zeelandse natuuractivist en de vrouw een Chinese, die een soort tweede leven is begonnen. Buiten het tonen van hun bijzondere relatie, staan de invloeden van de globalisatie in zowel Nieuw-Zeeland als China centraal. Hier is Duncan heel effectief, in slechts 75 minuten weet hij alle drie onderwerpen haarfijn uit de werken. De scènes over de flatbouw in China en het attractiepark waar hoogtepunten uit de wereld in een miniatuurversie staan.

De film hangt tussen een documentaire en speelfilm aan. Alle personages spelen min of meer zichzelf. Hopelijk weet deze film (speelfilm, documentaire of essay) de weg naar een groter publiek te vinden.

Wat een rare kritiek. In Glasgow praten ze nou eenmaal zo.

Best een goede film. Ik had me eigenlijk meer op een thriller ingesteld, ik weet niet waarom, maar dat maakte de film er niet echt minder op. Film kent een rustig tempo, blijft vrij interessant, ook duidelijk de sterke personages (mede geschreven door Anders Thomas Jensen) en het steeds verder ontvouwende verhaal.

Eigenlijk best goed vergelijkbaar met opbouw met Soderbergh's Bubble die ik gisteren keek. Rustige opbouw en een goed einde, zonder daadwerkelijk een grote climax, gewoon prettig optimaal gebruik gemaakt van de speelduur.

3,5*

Op zich een aardig gemaakte film, maar qua pacing, verhaalopbouw en karakterontwikkeling schort er wel het enige aan. Zelfs in die mate, dat ik het na afloop eigenlijk steeds meer storend vindt. De gebeurtenis staat hier centraal en de personages zijn daar eigenlijk alleen maar dienend aan. Maar daardoor is het niet zo meeslepend.

Inderdaad een prima film en dan heb ik het over het stuk in het kamp en de ontsnapping. Misschien qua verhaal niet baanbrekend, maar wel heel sterk in beeld gebracht, in combinatie met de prachtige natuur, kwam de penibele situatie goed over. Helaas is het begin en het einde walgelijk Hollywoodiaans, waarmee het eigenlijk de creerde spanning wat teniet doet. 3,5*

p.s. Jemery Davies (Gene) speelt echt de pannen van het dak.

Restless, de meest recente film van Gus van Sant, is aanvankelijk niet bijster opvallend. Zoals danuz al zei, doet het eigenlijk vrij Japans aan en dat niet alleen door de aanwezigheid van Ryo Kase. Ook de opbouw van het verhaal is vrij opmerkelijk. We worden eigenlijk midden in het verhaal gegooid en het duurt niet lang voordat we Annabel en Enoch samen zien, zonder al te veel voorkennis. Langzaam komt het verleden en de context toch doorsijpelen.

Wat de film vooral sterk maakt, is de oprechtheid die typisch is voor van Sant. Het is een beetje zoals in Paranoid Park, alle personages, hoe kort ze ook in de film zitten, zijn echt personen van vlees en bloed; zijn af en toe kwaad of te rationeel, maar uiteindelijk bedoelt niemand het slecht. Door de succesvolle aanpak, weet de film ook emotioneel te raken naar het einde toe. Misschien niet zo opvallend of goed als sommige andere films van van Sant, maar het is toch een (zeer) aangenaam tijdverdrijf.

Iedereen heeft in zijn jeugd weleens het een idee om een komische film te maken. Over het algemeen blijft het daarbij, maar hier is er daadwerkelijk een film van gemaakt. En het werkt!! Een film die misschien een beetje met Airplane te vergelijken, heeft tientallen geslaagde grappen en bracht me regelmatig aan het lachen.

Mensen die een 0,5* hebben gegeven, moeten echt nog een keer kijken en zich niet laten afschrikken door het stompzinnige onderwerp.

Een welverdiende 3,5*!

Vond ik juist het beste stuk van het hele film. Erg gedurfd om dat zo in beeld te brengen en misschien wel het enige stuk dat werkt.

De eerste vijf minuten vond ik het nog wel interessant, maar op een gegeven moment hing dat quasi-filosofische me echt de keel uit. Inderdaad een verschrikkelijke voice-over, verschrikkelijk slecht getimed, totaal oninteressant en het doet vooral veel afbreuk aan de toch vrije goede prestatie van Ducey.

Verder ziet de film er blij vlagen echt prachtig uit. Heel jammer, Breillat en co. hebben duidelijk veel talent, maar verliezen zich veel te veel in pretenties die ze niet waar kunnen maken. Maar bevoordeeld dat strak witte huis waar Marie en Paul wonen, en dan hoe Maria daar in haar rodje jurkje bij afsteekt, prachtig. Ook de straatscenes zijn heel sfeervol. En de laatste minuut is eigenlijk het beste van de film.

Toch dus redelijk wat positieve punten, maar die wegen absoluut niet op tegen de 'horror' die het voor de rest was. 1,5*

Vanuit 2007 gezien was er duidelijk een fout jaren 80-sfeertje. Film keek lekker weg, maar door de stompzinnigheden in het plot, raakte ik toch even uit de film. Later werd de film daardoor juist extra vermakelijk. Vond deze film als kind inderdaad heel goed. Nu nog 3 sterren waard.

Zelfmoordpoging, heb ik wat gemist? Of was ze dat met die gasfles van plan?

Hoe dan ook, niet zo'n beste film wat mij betreft. Verhaal springt van de hak op de tak (waarom is die komt die kraammedewerker haar plotseling opzoeken, terwijl hij haar maar een keer heeft gezien) en is bovendien erg onrealistisch,zo vertrouwt de eigenaar een meisje zijn kraam en heel veel geld toe, terwijl hij al heeft meegemaakt hoe wanhopig ze is?! Bovendien wordt de ene nare situatie op de andere gestapeld, zonder enige relativering. Mij maak je niet wijs dat je je op een gegeven bij je miserabele levensomstandigheden enigszins neerlegd en er een beetje mee om leert te gaan.

Nee, mij is het veel te dik aangezet. Veel te bewust deprimerend, zonder enige poging om echt realisitsch te worden. 2* voor wat afzonderlijke scenes en dat het geheel nog wel weg kijkt.

Leuke film! Typisch zo'n film waar zo'n heerlijke, luchtige (al zijn de aangesneden thema's toch best zwaar) sfeer hangt. Leuk om naar te kijken, ook laat dat taalverschil. Boonyasak en Asano doen het leuk. Film wordt vooral gemaakt door de cinematografie van Doyle, die er in deze film niet voor zorgt dat er enkele scenes uitspringen, maar gewoon dat elk shot in de film mooi en verzorgd is.

Lekker dromerig allemaal. Minpuntje is dat de verzorgdheid van Asano wat overdreven is, net als zijn neiging tot zelfmoord, maar gewoon heel prettig om naar te kijken. 4*

Er zit dan wel een klein beetje romantiek in de film, maar deze film heeft verder niets met een romkom te maken. Aanvankelijk begint het nog wel grappig, maar het wordt al snel duidelijk dat je toch terugkomt bij de persoon die je zelf bent. Ruby Sparks is dan ook het type dat normaal gesproken niet op Calvin valt. Het wordt mooi weergegeven hoe de oorspronkelijke Ruby dan eigenlijk toch niet is wat bij hem past en dat je niemand kan dwingen gelukkig met iemand te worden.

Wat mij betreft is de enige terechte conclusie, dat je niet moet blijven wachten op het type waarover je dagdroomt en dat eigenlijk niet bij je past, omdat juist dat uiteindelijk zal storen.

Ik begrijp deze hoge score niet zo. Rush is ontzettend conventioneel en een film zonder een hart. Er zit geen enkel mooi moment of scherp randje aan de film. Alles is gladjes, elke scene is een bouwsteen naar de volgende scene, als een standaardsjabloon van hoe je een film maakt. Dat de rivaliteit tussen Lauda en Hunt heel anders wordt neergezet dan dat deze werkelijk was, maakt het nog een stukje erger.