Opinions

De film werd aangekondigd als een 'crowd pleaser'. Hier op de filmsite is dat een scheldwoord. De film is inderdaad geschikt voor het grote publiek, maar doet aan de andere kant daarvoor geen grote concessies. Daardoor is het zeer degelijk gemaakt en, naarmate de tijd vordert, behoorlijk meeslepend.

Een film met een heel achtergrondverhaal. Voor mij persoonlijk dan. Ik was drie dagen in Antwerpen en zoals het een filmliefhebber betaamd, ga je dan ook naar de film. Naast veel gebruikelijke titels, stond er op dinsdag ook de premiere van Water Lilies gepland, waarbij ook de actrices en de regisseuse aanwezig waren. Dat was natuurlijk erg interessant, maar er bleken zelfs twee kaarten beschikbaar te zijn, terwijl ik met nog twee anderen was.

'Dan maar niet' was mijn gedachte, maar deze kans wilden we toch grijpen. We besloten dan 's avonds ook maar om toch die twee kaarten te kopen en dan maar te kijken wat we gingen doen. Het bleek echter uitverkocht. Zoals zo vaak bij dingen die onbereikbaar zijn. wordt het verlangen echt maar groter. We besloten om het toch maar nog een keer te proberen op de avond zelf. Helaas bleken er nog steeds geen kaarten te zijn, maar toen stapten twee vrouwen op ons af die twee kaarten overhadden. En zo was ik toch nog bij de film aanwezig.

Dan de film zelf. Deze maakt enkele gewaagde keuzes. Coming-of-age drama's moeten het namelijk vooral van enorm sterk acteerwerk en karakterontwikkeling hebben. Het risico dat Céline Sciamma hier heeft genomen, is dat Floriane eigenlijk een onsympathieke trut is, iets wat ik bij andere genre-genoten nog nooit heb gezien. Dat zorgt toch voor een extra rauw randje aan de exploratie van de liefde en de seksuele verlangens. Toch weten zelfs de problemen en onzekerheden van Floriane je te raken. Hoewel de problemen van 15-jarigen op het eerste gezicht onschuldig lijken, blijkt hier wel weer hoe diep het allemaal toch eigenlijk zit en dat het zeker zijn sporen nalaat.

Al met al een intrigerende film met enorm sterk acteerwerk. Adele Haenel (ik kan haar leeftijd nergens vinden en de Franse vragen en antwoorden hielpen ook niet echt) is echt al een jonge vrouw, wat goed werkt met de jonger ogende Pauline Acquart, die zich in feite optrekt aan haar grotere volwassenheid. Wat dat betreft is deze film het best te vergelijken Fucking Amal, ondanks dat de film op den duur toch een andere richting kiest.

Grote aanrader voor liefhebbers van coming of age-films en schoonzwemmen. In Belgie in ieder geval vanaf deze week in de bioscoop en ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij over een maanden ook wel in Nederland zal gaan draaien. 4 sterren.

Enorm hilarische film. Jeugdsentiment ten top. Vorige week deel 1 gekeken en die viel me dan weer tegen. Deze film stapelt echter de ene goede grap op de andere. Waar deel een nogal eens mislukte grappen, is het hier raak. 4*

Drie teveel? De meeste grappen waren blijkbaar al gemaakt. De orginaliteit is weg. Af en toe nog wel wat leuke grappen, maar het niveau van deel 1 en 2 wordt nooit bereikt. 2,5*

Dit is de eerste Kawase die ik zie, maar de redelijke verwachtingen die ik had werden toch niet ingelost. De film is gefocust op Saiko, die net in de grote stad in Thailand is gearriveerd, op zoek naar een hotel. Over het hoe en wat laat Kawase weinig los; ze registreert slechts de miscommunicatie van Saiko die de taal niet spreekt. Uiteindelijk in een taxi beland, valt Saiko in slaap en wanneer ze wakker wordt parkeert de taxichauffeur de auto op een plek die ver buiten de stad ligt. Saiko is bang en rent weg en komt zo bij de Franse Greg terecht, die hier samen met wat anderen mensen woont.

Wat dan volgt is vooral rust. Saiko, die duidelijk iets traumatisch heeft meegemaakt voordat ze in Thailand aankwam, begint zich thuis te voelen en nestelt zich tussen de andere mensen. Op zich een interessante opzet, waar Kawase niet veel meer doet dan observeren. Toch is de film niet zo geslaagd. Kawase kiest er bewust voor om niet (te veel) op het verleden van de personages in te gaan, maar dat gaat wel ten koste van de betrokkenheid bij de personages, dat door de kale registraties al lastig wordt. Zo wordt het eigenlijk vrij oninteressant. Verder zijn de scènes nogal van de hak op de tak, deed me nogal denken aan The Dead Girl's Feast (zonder de rare personages dan) .

Uiteindelijk weet Kawase het gevoel dat er meer speelt onder de oppervlakte maar weinig uit te werken, met het gevolg dat het rustgevende van de omgeving verdwijnt, maar dat het ook nergens spannend wordt. En de manier waarop de omgeving gefilmd wordt, doet er aan denken of Kawase zelf op vakantie was.

Geen slechte film, daar is het te degelijk voor, maar wel weinig opwindend.

Wat neo zegt, film heeft af en toe zijn charmes, maar vooral de humor werkt niet zo en ik vraag me af of er met wat meer vakmanschap niet veel meer uit de locatie gehaald had kunnen worden. Kleine 3*

Erg aangename film om zo tijdens de Tour te kijken (ook al gaat het hier om de Vuelta). Inderdaad veel bekende ploegen en renners, die net iets anders terugkomen (bv. Escartin, Olano, Gonzalez de Galdeano). Prachtige aantacht voor details ook, al wijkt het net teveel af van het verloop van een echte wedstrijd om een nog hogere score te krijgen, maar al met al een hele aangename film.

Leuk dat er zo'n wielren-anime bestaat!

Ik ben het eigenlijk eens met praktisch alles wat hier boven staat. Ardant is prima, Béart is uitstekend, maar het plot laat nogal wat te wensen over. Het helpt dat, en laat ik het even tussen spoiler-tags zetten, dat ik hier heb gelezen dat er een twist in het verhaal zit; aangezien het naar verloop van tijd wel duidelijk is wat die twist inhoudt en dat dit nogal duidelijk is.

Al met al, te vaak een herhaling van zetten; iets te eentonig en helaas blijft de film zo in middenmoot hangen. 3*

Film vol met goede acteurs en goede cinematografie, die uiteindelijk te klinisch en klassiek is om echt te overtuigen. Die aanpak is wellicht de bedoeling, maar remt je wel in het benodigde medeleven, waardoor dit toch een film wordt waarbij ik vaak op de klok heb gekeken. Wellicht wel een aanrader voor mensen die van typische Oscarproducties houden.

Ik heb op basis van de poster een lange tijd naar deze film van Tsai uitgekeken. Uiteindelijk stelde What Time Is It There? toch een beetje teleur. De film volgt drie personages, die zich in zekere mate eenzaam voelen en met die situatie moeten zien om te gaan. Hoewel de situaties soms redelijk absurd zijn, zijn de onderlinge gevoelens wel zeer herkenbaar en invoelbaar.

De film is redelijk afstandlijk, blijft interessant, maar weet ondanks de redelijk opbouw niet echt te oogsten. Wat betreft vond ik The Wayward Cloud een stuk beter, omdat die ondanks de lossere samenhang complete aanvoelde.

De film deed me erg denken aan Days of Being Wild, die ondanks zijn warmere kleurgebruik eigenlijk precies dezelfde eenzaamheid aanspreekt en daar wat mij betreft veel beter in slaagt. En ook die film is redelijk kil.

Niet geheel overtuigend, maar uiteindelijk toch ook wel de moeite waard.

Deze documentaire is wel interessant, maar behoorlijk onevenwichtig. Veel aandacht van de oprichting en de eerste (en laatste) jaren van de band, maar van de 15 jaar in het midden krijg je niet veel mee. Ik heb niet het idee dat ik de band goed heb leren kennen.

Een stuk meer dialoog, verhaal en tempo in deze film van Reichardt. Ze laatzowel de voorbereidingen als de daad en de psychologische gevolgen zien. Naar mijn smaak is het te veel. Ik had graag wat langere scènes gezien met een focus op een van de drie onderdelen. Daarnaast is het best een prima film, maar heb ik geen niet echt memorabele momenten gezien die de beoordeling omhoog zouden trekken.

Eisenberg is overigens inderdaad vrij sterk, al komt dat wat mij betreft niet helemaal tot uiting, omdat zijn karakterontwikkeling dat niet toelaat.

Inderdaad erg prettig om te zien. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar vooral in het begin is het lekker speels, iets wat ik eigenlijk niet zo herken uit films uit deze tijd (al heb ik zoveel nog niet gezien). Maar erg muzikaal, swingend, vermakelijk. Het verhaal sleept zich daarbij helaas een beetje voort.

Wat helpt is dat deze mooi de tijdsgeest lijkt te vangen. Tokyo, Osaka en andere kleine plaatjes komen mooi in beeld. Samen met de auto's op de weg bijv. lijkt me deze film toch van behoorlijke historische waarde. Ik vond dat in ieder geval een van de sterke punten zo anno 2012. Waarschijnlijk niet memorabel, maar een aangenaam tijdverdrijf.

Zonde dat deze film zo in de vergetelheid is geraakt. Dat kan ik niemand kwalijk nemen, omdat ik zelf ook pas na jaren en jaren deze film heb kunnen zien. Toch is dit film een film, die een grote groep hier op MM goed zou bevallen. Een aparte film, zowel humoristisch als ook spannend. Zeer sterke cinematografie, zeer vergelijkbaar met de kwaliteit van Dhalia's opvolger Drained, waarbij ook aparte invalshoeken worden gekozen, die vaak een grappig effect hebben.

Voor mensen, die veel Braziliaanse films hebben gezien, zijn de gastrollen van Mattheus Nachergaele, Lazaro Ramos en vooral de blinde Wagner Moura grappig. Voor anderen, laat de film zich inderdaad goed vergelijken met de sfeer uit Polanski's thrillers, aardig claustrofobisch en audiovisueel dan weer een stuk veelzijdiger. De film mist, zoals Onderhond al aangeeft, net die intensiteit, waardoor nog een betere film zou zijn. De ingrediënten zijn wel, misschien dat het in een goede bioscoop nog beter tot zijn recht zou komen.

Al met al zeker een film, die weer door MovieMeter opgepikt zou mogen worden.

Vaardig gemaakte film, maar ik zat me eigenlijk constant af te vragen welke doelgroep ze hier nou mee dachten te bereiken. Het typische musicalpubliek zal vermoedelijk maar heel weinig met het verhaal kunnen (en zoveel liedjes zitten er niet eens in) en fans van Fellini en 8 1/2 zullen zich waarschijnlijk nogal storen aan de Amerikaanse sentimenten die zijn toegevoegd aan de Italiaanse sfeer.

Eigenlijk is het geheel nogal stuurloos (misschien nog wel stuurlozer dan Otto e Mezzo zelf) en moet het het vooral hebben van de grandioze cast, die stuk voor stuk meer dan degelijk spelen. Maar verder blijft het helaas wel een emotieloos geheel.

Dit is de eerste keer dat ik bij de optiteling van een film een lijst met inspiratiebronnen zie. Ik zal ze hier even overnemen:

-Juan Jose Campanela

-Roy Schneider

-The New Kids

-Eduardo Sanchez

-Funny Games (Austria)

-Mrs. 45

-Zoe Lund

-Christina Lindberg

-La Busqueda

-Acorralada

-Takashi Ishii

-Savage Streets

-A History of Violence

-Boris Vian

-Deliverance

-Southern Comfort

-Death Wish

-Victor Salva

-Carlos Reydagas

-Canoa

-Idi i Smotri

-Enzo Castelari

-The Last House on the Left

-La Mariee Etait en Noir

-Aldo Lado

-Nicolas Roeg

-Donald Cammell

-La Tentacion Desnuda

-Angst

-Don't Torture the Duckling

-Jaimie Alexander

-Thriller: A Cruel Picture

-Naked Massacre

-Night of Fear

-Class of 1984

-Coto de Caza

-I Spit on Your Grave

-Takeshi Kitano

-Mouchette

-Gaspar Noe

-Doncoscarelli

-Buford Pusser

-Bonnie and Clyde

-Straw Dogs

-Richard Syles

-Jungfrukallan

-Chris Sarandon

-Fabian Bielinsky

-La Casa Sperouta nel Parco

-Gymkata

en

-Sorcerer

En gek genoeg, dat zie je allemaal terug. Nou ja, voor zover ik deze films gezien heb, maar de sound design en de look in het bos was bijvoorbeeld duidelijk geïnspireerd door Idi i Smotri. Bogliano is blijkbaar dus zelf een hele grote filmfan.

Best goede films. Ik zie dat meerdere mensen zich hier gestoord hebben aan het amateurisme. Maar Bogliano doet wel behoorlijk veel met zijn lage budget. Zeker tegen het einde komen er steeds meer mooie shots in de film en ook de minutenlange 'onnodige' shots in de film, werken best intrigerend. Helaas had ik veel liever gezien dat de rape-revenge-verhouding meer naar dat tweede was gekanteld.

Interessante film dus, die behoorlijk hard is en eigenlijk net iets te lang nodig heeft om echt te werken. Maar toch benieuwd naar wat Bogliano in de toekomst doet.

Gezien op vakantie op Spiekeroog. Is ook meer een lokale productie en zal daarom ook maar net aan de toelatingscriteria voldoen. Voor de vakantie was het in ieder geval leuk om te zien, maar nieuwe inzichten haal je verder niet uit deze film.

Flinke tegenvaller toch wel. De film moet het absoluut hebben wel enkele aardige scenes op zich, maar als geheel weet het niet te overtuigen. Het verhaal wordt eigenlijk nooit echt interessant of spannend. Dat zou wellicht ook aangerekend kunnen worden dat de film nogal verouderd is geraakt, maar feit blijft dat de spanning en romantiek mij niet raakte.

Wel kon ik genieten van Cary Grant, die een groot aantal mooie opmerkingen had, wat me deed denken aan zijn rol in 'His girl friday'.

3*

Erg meeslepend, maar toch wel heel anders dan het boek. Ik heb uren gelezen aan dit boek en dat geeft meteen ook het verschil aan met deze film die 'slechts' 2 uur duurt. Vermoedelijk zijn voor de niet-lezer sommige zaken (en dan vooral details) nauwelijks te volgen en de rust en uitgestrektheid van sommige scènes mis je hier dan ook. In het boek heeft Watanabe een heel intiem hoofdstuk met Midori's vader, maar hier is dat slechts vijf seconden.

De film werkt echter op een hele andere manier, omdat het qua drama gewoon ijzersterk in elkaar zet. De personages lijken beter te passen, de beslissingen van de personages zijn in de film vaak logischer. De seks is puurder en relevanter, dan in het boek waar het voor mijn gevoel te pas en te onpas om de hoek kwam kijken. Dit is ook mede te danken aan de acteurs, die erg goed zijn. Misschien is Norwegian Wood uiteindelijk wel een beetje kitscherig uitgevallen, maar dat smaakt me wel.

Nostalghia is na Stalker en Ivan's Childhood mijn derde Tarkovsky en voor mij ook weer compleet anders dan die andere twee. Minder traag en ongrijpbaar dan Stalker, maar toch zit er wel weer een duidelijke stempel op. Ik vind het eigenlijk lastig om wat over deze film te zeggen. Aan de ene kant is het stilistisch bij tijd en wijlen erg sterk; aan de andere kant hangt er nogal een troosteloze sfeer door de film, die doorwerkt in de omgeving, de personages en uiteindelijk ook bij de kijker zelf. Dat leidt zowel tot erg sterke scènes alsmede tot scènes die weinig memorabel of weinig indruk maken.

Het meest indrukwekkende is denk ik het gesprek van de hoofdrol met de kluizenaar. Geweldig hoe dat huis in beeld wordt gebracht en hoe dat in feite ook veel weergeeft over de mentale staat van de personages op dat moment. Daarnaast is er ook een erg fijne geluidsband. Maar erg memorabel is het voor mij verder niet ben ik bang. Gek genoeg maakte Stalker jaren geleden een stuk meer indruk; misschien moet ik die film nog een kans geven.

Bah! Bah! Bah!!!! Wat een sentimentele draak van een film. Nergens krijgt de relatie van de twee de chemie die toch echt wel nodig is. Rachel McAdams kan alleen maar een beetje schaapachtig grinniken als ze vrolijk is.

Het ergste is nog dat de personages helemaal niet sympathiek zijn. Hebben ze wel enig idee hoeveel verdriet hun liefde anderen mensen aandoet? Hoe erg ze Lon en die Mary pijn doen. En dan moeten wij het een symphatiek paar vinden?! Hoe egoistisch is het ook van Noah om een bejaarde demente vrouw, die zo in de war is, zo in gevaar te brengen (ook al loopt het goed af).

Met 1,5* ben ik echt heel gul.

Leuk dagje uit door te zeilen op de Poolse wateren. Ik kreeg er bijna zelf zin in, terwijl ik nog nooit op een zeilboot te vinden was. Polanski's debuut is al een erg sterk begin. Het feit dat alles in de film op de dag zelf afspeelt en dat er geen voorgeschiedenis is, maakt de ontwikkelingen net iets verrassender en indringender. De stemming zwenkt nogal heen en weer (net als de boot trouwens), maar de drie sterke acteurs trekken de film naar een hoger plan. Uiteindelijke weet dit, gecombineerd door de fotografie, de soundtrack en een sterke einde te overtuigen.

Overigens is deze film in het genre 'dagje uit met een vreemde derde persoon' inmiddels overtroffen door het Roemeense Pescuit Sportiv (2007) , wat absoluut een aanrader is.