Opinions

Een originele film, deze Dewey Cox en de goede bedoelingen worden door mij sterk gewaardeerd. De film is soms grappig, maar soms ook veel te melig. Een beetje de soort humor, die als 'inside jokes' bij de makers echt goed werkten, maar die op film lang niet altijd even grappig zijn.

De parodie op de rise and fall en de muziekbiografiën komt echter wel goed aan en is ook werkelijk erg geestig. Wat dat betreft is het als half geslaagde goede bedoeling wel een succes en zou de film eigenlijk best een wat groter publiek verdienen. Reilly past ook goed bij de rol. Redelijk leuk, maar zal de dvd niet snel weer in de speler stoppen.

Roeg

Had allang het vermoeden dat Roeg voor mij een zeer interessante regisseur zou zijn. Dat vermoeden werd meer dan bevestigd, wat een fantastische film. Komt bij mij echt zelden voor dat ik na het einde van een film nergens wat op aan te merken heb, maar dit is er weer zo eentje.

De film begint al goed de eerste 5 a 10 minuten, waar de personages min of meer zonder tekst of uitleg toch duidelijk geintroduceerd worden. Vervolgens de bizarre zelfmoord en vervolgens de mooie reis van broer en zus.

Film loopt heel lekker, goed tempo en de integratie met de natuur is heel fijn. Vooral heel effectief ook, de film heeft een perfect patroon, waar in het eerste half uur perfect de basis wordt gelegd voor de emotie die verder wordt opgeroepen. Zo deden de natuurbeelden an sich mij niet zoveel, wel leuk, maar meer niet, maar als de jagers dan even beesten komen neerschieten, en vervolgens de verslagenheid van de Aboriginal ben ik bijna bereid om morgenvroeg hiertegen te gaan demonstreren.

Verder perfecte casting. Gulpilil is fantastisch. Kleine Roeg is afdoende, voor een kindacteur prima. Jenny Agutter is werkelijk waar een prachtvrouw; wat een ongelofelijk charisma dat ze hier ten toon spreidt. Echt precies geknipt voor de rol.

Geen enkele overbodige scene, daarboven de prachtige locaties en de wat speelse lichtsurrealistische van Roeg, dit smaakt naar veel meer. 4,5*

Ik moet nog heel wat van Koreeda zien. Dit was wat dat betreft niet mijn favoriete film. De setting is echter fantastisch en het idee wordt ook goed menselijk uitgewerkt. Het interessantste is nog hoe de verschillende mensen getypeerd worden en hoe ze zo met hun laatste momenten omgaan. Het verhaal van de medewerkers zit goed in elkaar, maar grijpt niet naar de keel; zoals in sommige van de andere films. Wellicht vanwege de rustige toon en de vele personages. Maar de film is zeker een kijkbeurt waard.

Poeh... dat viel zeker niet mee.

Basisgegeven leent zich wel voor een leuke komedie en het begint nog wel aardig. Vooral de aanwezigheid van de charmante Rachel McAdams, best een knappe vrouw. Film loopt vervolgens alleen verschrikkelijk in de soep. Vince Vaughn heeft geen komisch talent. Die 'onschuldige lach' van McAdams komt me na een kwartier ook het keelgat uit; net als in The Notebook komt ze heel fake over.

Tel daar nog eens bij op dat er in heel het laatste uur geen geslaagde grap meer zit en dat zelfs Will Ferrell weer komt opdraven. Nee, begon aardig, maar verzandt in een sentimentele draak van een film, die na verloop van de 119 (!!) minuten een hele nare smaak achterlaat. 1,5*

Aardig reisverslag, maar schuurt wel een beetje aan 'gewone' reisprogramma's. Je kan drie jaar en 110 dagen ook niet goed in twee uur samenvatten. Wordt een beetje een 'best of' zo.

Wendy and Lucy was mij niets te klein. Mijns inziens heeft Reichardt hier voor een perfect start- en eindpunt van de film gekozen, om zo de film lekker kleinschalig en daarmee meteen emotioneler en diepgravender te maken. Gewoon een enkel hoofdstuk uit een grotere reis, waarbij de voorgeschiedenis of wat er na gebeurd irrelevant worden. Mooie setting, goede karakters en vooral een fantastische acteerprestatie van Michelle Williams; sensationeel goed. Voor mij was dit de film van het IFFR.

Goede documentaire inderdaad om verschillende redenen. Vooral het feit dat Spike Lee zoveel verschillende mensen aan het woord laat, maakt het zo sterk. Er zit nergens een moment in waar iemand de kans krijgt om zijn mening er doorheen te hameren; die mening mag je zelf vormen. Even aangezien is dat Lee mensen die worden aangevallen (zoals burgemeester Nagin) ook de kans geeft om hun woordje te doen en zo wordt er een compleet beeld gevormd.

Verder ben ik enorm veel verbijsterende dingen over de ramp te weten gekomen. Vooral de gedachte dat al die mensen over heel Amerika verspreid zijn en niet eens de kans krijgen (de reis terug) om terug naar New Orleans te keren, greep me aan, maar de film heeft veel meer van dit soort momenten. Het gevoel van in de steek gelaten worden, niet alleen de dagen van de ramp, maar ook gedurende de hele nasleep, heeft toch veel indruk gemaakt.

4*

Interessant kinderavontuur van Jonze, dat eigenlijk vooral slaagt door de toon die in de film wordt aangeslagen. Het eerste kwartiertje is eigenlijk best wel heftig, waar door een klein aantal scènes snel duidelijk wordt dat het niet helemaal goed wordt met Max. Wanneer dan zijn grote avontuur met de monsters begint, lijkt al het drama even verdwenen te zijn, maar Max zijn problemen, zijn gevoelens en zijn relatie met zijn moeder en zus schijnen toch steeds door. Echter zonder te overheersen.

De monsters zijn inderdaad prachtig vormgegeven. Vooral ook heel levensecht, ik kan me niet herinneren dat ik eerder oprecht emotie voelde voor het lot van een dergelijk beest. Ik vond het verder misschien net niet bijzonder genoeg voor een hoge beoordeling, maar het is toch zeker wel een fijne film. En dan ook nog een compliment dat dat de film precies op het juiste moment stopt.

Ik wist niet goed wat ik moest verwachten, maar viel me zeker niet tegen!

Ik had erg naar Whisky uitgekeken, maar de film viel me toch een tikkeltje tegen. De film kent in ieder geval drie sterke personages en hun onderlinge communicatie, met de onderliggende betekenis in het achterhoofd, is erg leuk en aandoenlijk om te volgen. Het rustige, opbouwende tempo is ook erg aangenaam.

Ik vond de uitwerking verder alleen niet bijzonder genoeg. Ik had het gevoel dat er al meerdere vergelijkbare films zijn gemaakt, met een vergelijkbare structuur, en dat Whisky qua originaliteit deze films niet ontstijgt. Daardoor wordt het iets te veel een film waar je dan wel met plezier naar kijkt, maar die verder weinig verbreding of verdieping biedt in het genre. Dat maakt het vooral heel degelijk. Misschien net iets te degelijk. Maar nog steeds wel goed!

Sterke film. Ik ga de films uit de periode eind-jaren 60 steeds beter vinden. Vooral ook omdat die films psychologisch veel dichter bij het hedendaagse beeld passen, dan de jaren hiervoor. Ook deze film is heel sterk. Onmiskenbaar een toneelstuk, maar dan wel eentje die in film ook uitstekend werkt. Ik ben altijd een fan van films die zich in een beperkt aantal locaties in een kleine tijd afspelen. Doordat alles zich zo razendsnel elkaar opvolgt, en de personages lichtelijk aangeschoten zijn, worden de gespreken en situaties nooit ongeloofwaardig.

Heel goed acteerwerk van allevier. Echte hoge score blijft vooral uit doordat het iets teveel van hetzelfde is, waardoor het steeds nogal hetzelfde blijft. Dikke 3,5*

Niet echt een hoogvlieger, maar na een tijd ontvouwt het zich toch een aardig drama. Wie hier een zwarte komedie verwacht, komt bedrogen uit. De film doet wel wat pogingen in het begin, maar die werken niet. Eigenlijk komen de paar grappige momenten voornamelijk van Dr. Horst, gespeeld door Mads Mikkelsen.

Interessant wordt het pas wanneer alle karakters goed en wel geïntroduceerd zijn, waardoor de verschuiving tussen de relaties als gevolg van de gebeurtenissen en de ziekte van Harbour goed in beeld wordt gebracht. Dit drama is wellicht wat vergezocht, maar dankzij de sterke acteerprestatie Adrian Rawlins werkt het uiteindelijk toch. Zodoende wel aardig, maar ook niet meer dan dat.

Hahahaha... ik lach me dood om hoe serieus deze film hier wordt besproken. Het geheel is niks meer en niks minder dan een parodie op de jaren 90-film. En een redelijk geslaagde ook. Zit voorlopig op 3 sterren.

Erg sterke film. Ik heb deze film getipt gekregen en dat was maar goed ook, want ik denk niet dat ik er anders snel wel van had gemaakt. Op de een of andere manier is Wilde Mossels nooit op mijn radar verschenen, terwijl hier best wat veelbelovende reacties staan. Daar sluit ik me ook grotendeels bij aan. Wilde Mossels is een prima film, die vooral scoort doordat met de drie personages werkelijk het wereldbeeld en de geest wordt gevangen van hoe het leven voor deze jongeren in Zeeland destijds geweest moet zijn. Althans, dat denk ik.

Het beste voorbeeld is waarschijnlijk het personages van Janine. Met de combinatie van haar uiterlijk en accent zou ze in de Randstad af en toe toch wel een beetje uitgelachen worden, maar in de geest van de film past ze prima en werkt het qua geloofwaardigheid alleen maar des te effectiever. Klasse beslissing dus om dat zo in te vullen. Verder ook erg goed acteerwerk en goede integratie van beeld en geluid. Een goede film dus, zoals we van de Nederlanders kunnen verwachten.

Belachelijk gemiddelde!

Maar ergens ook wel logisch. Als je een typische horrorfilm verwacht, kom je nogal bedrogen uit. Weinig bloed en doden zorgen bij veel mensen al voor verveling. Het is ook niet voor niets dat imdb ook drama als genre heeft staan.

Wind Chill is vooral een hele stijlvolle film. Prachtige locaties, fantastisch belicht. Enorm sterke prestatie van Donovan en mijn misschien wel favoriete actrice (en in ieder geval hele mooie vrouw) Emily Blunt, die haar heel erg Engelse accent, subliem heeft omgevormd tot een Amerikaanse klank. Wisselwerking tussen de twee is ook heel goed.

Gregory Jacobs is al jaren de tweede man achter Steven Soderbergh. Soderbergh is ook producer van deze film en hij is zeker niet de enige grote naam achter dit project. Ook George Clooney is producer en de muziek is van niemand anders dan Clint Mansell (Requiem for a Dream, The Fountain).

In tegenstelling tot Hando vond ik het juist visueel heel sterk. Heerlijk koele sfeer, die nergens uit de toon valt. Bovendien is de belichting heel sterk; zo komen de blauwe ogen van de personages echt prachtig uit en zien hun gezichten er ook perfect 'koel' uit.

Grootste minpunt is dan toch dat de daadwerkelijke pogingen tot horror niet helemaal uit de verf komen. Het is niet slecht, echt angstaanjagend wordt het nauwelijks (al wordt de spanning vaak goed opgebouwd). Goed voorbeeld is het moment dat Hando hierboven al aanhaalt.

Dus: geloof de menigte niet en kijk zelf. Prachtig visuele drama/horror, waar Emily Blunt wederom haar briljante talent laat zien! Kleine 4*

Winnetou is een begrip in Duitsland en vooral met de feestdagen worden de oude films eindeloos herhaald. Dit is de eerste film in een nieuwe trilogie die tussen Kerst en oud en nieuw is uitgezonden. Een hele andere toon, veel realistischer en 'harder', maar niet onaardig.

Niet onaardig, maar heeft hier en daar toch zijn manco's. Het hoofdpersonage is redelijk interessant en Josef Bierbichler speelt zijn rol goed. Het probleem ligt er vooral bij dat het plot focus mist. De combinatie van zijn psychische problemen met de malefide zaken met Kenia is niet meteen slecht, maar berust op te veel toevalligheden. Daarnaast bevat de film enkele dramatische wendingen, die als donderslag bij heldere hemel komen. Hierdoor blijft het geheel ondanks de aardige visuals en het goede acteerwerk, in de middelmaat steken.

Het onderwerp is interessant, maar qua drama en opbouw is er behoorlijk wat op de film aan te merken.

Leopold bevestigt hier haar talent toch wel, maar neemt in vergelijking met Guernsey toch wel wat verkeerde beslissingen. Zo zijn er in deze film te veel personages, terwijl haar stijl juist zoveel beter past bij het volgen een of twee personen. Verder mist de film ook iemand als Maria Kraakman die je werkelijk het scherm intrekt. Ik sluit me dan ook aan bij de mensen die het allemaal te afstandelijk vonden. Jammer, maar ik blijf Leopold toch volgen.

Wat leuk, een echte 80's-film Wong Kar Wai! Inclusief synthesizers en een versie van 'Take My Breath Away' in het Cantonees. Zeker geen perfecte film, duidelijk verouderd en het verhaaltje is nou ook niet het meest originele. En de muziek stopt af en toe wel heel abrupt.

Toch zijn er al een hoop goede aspecten terug te vinden. Zo is het visueel bij tijd en wijlen dik in orde en zijn Maggie Cheung en in mindere mate Andy Lay erg overtuigend. Daarnaast is er bijvoorbeeld met het verstoppen van het glas al zo'n typisch Wong Kar Wai-moment terug te vinden (of misschien is het typisch HK, maar ik ben hiermee verder niet zo bekend). Toch altijd wonderbaarlijk, hoe zo'n klein momentje, zo'n emotionele impact kan hebben.

Al met al dus erg vermakelijk. Wong Kar Wai moest duidelijk nog leren, maar zijn eerste stappen als regisseur leveren een redelijke film op.

Ik heb een lange tijd tegen deze film aangepakt, omdat ik na het zien van de trailer een soort middle-of-the-road drama verwachtte. Maar The Wrestler blijkt, buiten een paar makkelijke scenario-keuzes, toch een echte Aronofsky-film. De manier waarop Randy benaderd en gevolgd wordt is erg intens, maar ook de gehele opbouw werkt ook goed. Bijzonder effectief is de scène waarin Randy het gevecht heeft waar ook de nietmachine bij betrokken is

Toch wordt dit de eerste Aronofsky-film die geen 4* krijgt en dat komt doordat sommige scène overdreven emotioneel zijn en vooral makkelijk. Ik heb het hier vooral over de relatie met zijn dochter; die er opeens aan zijn haren bijgesleept wordt. Het is ook maar dat de stripper hem eraan herinnert dat hij überhaupt een dochter heeft. Aronofsky is nooit de subtielste geweest (in al zijn films niet), maar door de 'realistische' benadering zorgt het ervoor dat het hier voor het eerst storend is.

Maar verder gewoon een prima film en een meevaller, waarin vooral ook Rourke en Tomei erg goed zijn.

Das Wunder von Bern is inderdaad behoorlijk sentimenteel. En normaal gesproken ben ik daar erg gevoelig voor en straf ik dat (d.m.v. mijn score) meteen af. Maar soms heb je van die films die door hun opbouw, onderwerp en enthousiasme het recht verdienen om sentimenteel te zijn. Das Wunder von Bern bespreekt een stukje geschiedenis van een land dat na een verloren oorlog op zoek is naar iets om trots op te zijn. De strubbelingen van de Duitse samenleving in de jaren '50 worden goed in beeld gebracht. En dankzij deze pluspunten in combinatie met leuke/goede karakters, is ook het 'sentimentele' einde heel bevredigend. Ik heb hier met plezier naar gekeken.