Opinions

Leuke film, redelijk avontuurlijk en regelmatig grappig. Aan de andere kant behoort The Hidden Fortress niet tot de beste films die ik van Kurosawa heb gezien. Het echt memorabele mist een beetje, het is inmiddels ook een paar weken geleden dat ik de film heb gezien en ik heb ook niet echt duidelijk een beeld dat me sterk is bijgebleven. Misschien ook, omdat ik vlak hierna Dodes'Kaden en Sanjuro heb gezien, die wij mij betreft toch een pak beter zijn. Misschien komt dat inderdaad gewoon door de boeren, die enerzijds best grappig en interessant zijn, maar aan de andere kant wel zo eendimensionaal, dat het verder nergens de diepte in gaat. Toch een goede film, maar voor Kurosawa gemiddeld.

Hele sterke film. Het geheel wordt sowieso door het enorm sterke acteerwerk. Dit is toch echt de beste Pitt-rol die ik heb gezien (totaal onherkenbaar) en ook David Duchovny is enorm sterk.

De film ziet er erg mooi uit. Prettige shots, waar veel aandacht is besteed aan het creeren van sfeer, voldoende afwisseling en een goede opbouw. Belangrijkste punt is nog dat de film zichzelf niet te serieus neemt. Dat bedoel ik niet in de zin van grappen, maar het is duidelijk dat de film niet de pretentie heeft om een ingewikkelde thriller te zijn of dat het een psychopaat helemaal uitpluist.

Top.

Top! Dat dit soort films ook gewoon in Nederland gemaakt worden (en dan ook nog eens door een jonge regisseuse) stemt me hoopvol. Ik denk dat dit meteen mijn favoriete Nederlandse film is (al heb ik heel veel ook nog niet gezien).

Rifka Lodeizen is echt fantastisch en gaat werkelijk helemaal op in haar rol. Verder is het lastig om meer te zeggen over de film; het is meer een ervaring, een soort roes, alle elementen passen gewoon precies in elkaar. Montage, sound design, camerawerk; na een minuut of 20 dacht ik vooral na een enthousiaste debuutfilm te kijken van een regisseuse die haar stijl nog moet perfectioneren, maar uiteindelijk blijkt het allemaal zo vreselijk effectief en doelgericht te zijn. Erg veelbelovend!

Op zich een leuk concept. Kitano weet niet wat voor film hij moet maken om vervolgens zo'n beetje elke genre in een film te stoppen. In het begin is het enorm leuk, maar langzamerhand wordt het wel zo vreemd en bizar dat ik toch een beetje afhaakte. Wel een belevenis op zich. 3*

In het bijzijn van de regisseur heb ik deze film gezien. Ik vond het begin aangenaam filmisch, maar de uiteindelijk uitwerking dan toch iets te zoetsappig. Maar als het donkere sfeertje opkomt, is dat ook goed gedaan.

Overigens is de scene met het trammetje het favoriete moment van de regisseur. Hij is dat bij de research in Tokio tegengekomen en heeft het uiteindelijk in de film verwerkt. De foto's zagen er mooi uit, maar paste niet helemaal niet in de film.

In zekere zin een beetje een niemendalletje, maar wel charmant, fris en oprecht genoeg om de volle speelduur plezier en vermaak te bieden. We hebben het al vaker gezien: iemand uit de stad met problemen keert terug naar haar geboortedorp en komt zo weer steeds meer in contact meer zichzelf. In dit geval dus om het "zoetwatermosselverwerkingsbedrijf" (mooi omschreven) onder haar hoede te nemen.

De film kent naast het komische gedeelte, best een wel een serieuze ondertoon en weet op die manier wel een leuke vader-dochter relatie te schetsen. Sawako is daarom ook meer een mens van vlees en bloed (ook omdat haar gedrag en haar instelling, zelfs na haar terugkeer, nog een tijd nogal wat te wensen overlaat. Best leuk.

Normaal gesproken trek ik dit soort films niet. Veel te gewelddadig voor mij. Maar Nakashima krijgt het voor elkaar om uit deze 'overdaad' van geweld een rode lijn te trekken, waardoor de film op verschillende niveau's werk. De film is op een serieuze manier grappig. Waar we Japanse films kennen met overdreven bloedfonteinen, zit hier toch een rauwer randje aan. De film blijft als het ware serieus, ondanks dat het plot maar doorgaat en doorgaat. De film is tevens te vermakelijk om al het geweld helemaal serieus te noemen; een mooie middenweg. Wat wel duidelijk terugkomt, is de cinematografie van Confessions. Confessions was echt een hele andere film, eigenlijk onvergelijkbaar, maar op hetzelfde moment juist in de high school-scenes weer duidelijk terug te zien.

Doordat de van a tot z doordendert (nou ja, van a tot x, want de film duurt net wat te lang) erg overtuigend en vooral zeer vermakelijk. En dat van de regisseur van Kamikaze Girls.

Keane was een hele andere film dan ik op voorhand had gedacht. Op basis van de poster had ik verwacht dat de film zou gaan over de dag van het kwijtraken van de dochter zelf en ook dat het nogal strak geschoten zou zijn (vraag me niet waarom). Daar had ik niet zo'n probleem mee, aangezien ik wel hou van een dicht-op-de-huid-aanpak hou.

Maar dus eerder dan de wat spannendere film die ik had verwacht, was het veel meer psychologisch. In eerste instantie was ik bang dat ik naar een sociaal drama zat te kijken, die de ene nare gebeurtenis op nare gebeurtenis stapelt, maar wanneer moeder en dochter in beeld verschijnen, blijkt de film uiterst effectief geweest in het opzetten van de spanningsboog.

De reden waarom deze film voor mij niet helemaal werkt, zit hem toch in dat begin. Lewis praat constant tegen zichzelf en hoewel dit niet meteen ongeloofwaardig is, is dit wel een hele makkelijk manier om gedachten en gevoelens over te brengen; dat had ik toch liever anders of in ieder geval minder gezien. Dit haalde mij toch uit de film op bepaalde momenten.

Maar al met al is het een goede film, waar vooral ook het camerawerk een compliment verdient.

Enorm succes in Duitsland, maar in mijn ogen maar half geslaagd. Schweiger doet als regisseur duidelijk zijn best om wat van te maken, maar de film komt niet van de grond; zeker niet omdat de humor af en toe van een bedenkelijk niveau is. De romance is dan wel weer aardig, maar verder ook niet zo orgineel. Het leukste zijn eigenlijk nog de gesprekken over relaties, die de film wat interessante verhoudingen meegeeft.

Het gebruiken van 'Apologize' van Timbaland & OneRepublic tegen het einde is zo'n beetje de slechtste muziekkeuze ook. Beetje jammer, want de muziek juist wel goed. 3*

Aardige film. Niet veel bijzonders natuurlijk, maar goed geacteerd en de film weet de spanning er goed in te houden. Naar mijn mening in ieder geval een stuk beter dan The Maltese Falcon.

3,5*

Kikujiro is al jarenlang vaste gast op mijn to see-list, maar het moest er dan ooit toch eens van komen. En de film valt niet tegen; maar wist me verder ook niet heel erg te overtuigen. Kikujiro is een fijne roadmovie, die door de leuke situaties best leuk om te volgen is. Zo'n begin als dat bij de racebaan zet wat dat betreft wel goed de toon.

En eigenlijk kabbelt de film zo een beetje voort. Leuke situaties, dat wel, maar echt blijven hangen of indruk maken deed het tot dan toe niet. De film begint pas te scoren op het moment dat Kitano de kaart 'Sonatine' trekt en het kind samen met de vier volwassenen de gekste spelletjes gaat spelen. Fantastisch, daar had ik nog wel een uur langer naar kunnen kijken. Vanaf dat moment wordt het ook wel duidelijk dat het eerste uur ook niet de koude kleren is gaan zitten en is het afscheid eentje die je echt ontroert. Het was gewoon een mooie vakantie.

Simpel, vermakelijk, ontroerend, niet groots, maar gewoon een erg goede film.

Niet bijster originele film, die buiten het feit dat het warm is in Oman, niets met waargebeurde feiten te maken heeft. De film heeft een redelijke actiecast en genoeg explosies en achtervolgingen om niet te gaan vervelen, al ging het wat mij betreft al een kwartiertje te lang door. Ik heb lang dit soort films niet meer gezien, maar het is goed om te weten dat inhoudelijk er de laatste tien jaar geen enkele voorwaartse ontwikkeling geweest is.

Haha, grappen in de credits :

- Part 4 of the Tomatoes Trilogy.

-This film was filmed entirely on location in France, except for bits that were filmed elsewhere.

Ik vind het vooral heel mooi dat de succesvolste film uit Japan uit 2016 ook in Nederland gewoon in de bioscoop is. Dat hoort ook zo. Het is natuurlijk nauwelijks voorstelbaar dat zo'n gelaagde en stilistische film in Nederland zo'n enorme hype veroorzaakt. Zo eenvoudig en toegankelijk is het nou ook weer niet. Het beste van de film, naast de mooie plaatjes natuurlijk, vind ik de flow die in het laatste half uur zit. Bij het verhaal kan je best kanttekeningen plaatsen, zoals dat bij tijdreizen altijd het geval is, maar op een emotioneel niveau werkt alles gewoon heel goed. Erg sterk!

Hmmm, nee, veel te oubollig. Wil je met een komedie echt indruk maken of echt emotie bereiken bij een vader/dochter-relatie dan mag het allemaal wel wat scherper. De film is veels te braaf, waardoor de grappen niet aankomen en het drama werkt dan ook niet. En dan kan je nog wel Douglas of Wood heten, maar met hun talent kunnen ze ook weinig aan het matige script toevoegen. Eigenlijk wordt de film gered doordat Charlie overlijdt, wat de film het nodige zwarte randje gaf. Ik zie Wood toch liever in een wat uitdagendere rol. 2.5*

Zeer degelijke film, maar het script lijkt haast wel op basis van de schoolboeken gescheven. Alles blijft binnen de lijntjes en alle momenten passen perfect binnen de spanningsboog met de juiste timing. De film mist een ziel. Jammer dat Colin Firth zijn beeldje niet voor een andere rol heeft gekregen.

Eigenlijk behoorlijk zeldzaam. Biografien zijn vaak rise and fall-verhaaltjes, waardoor het makkelijk mee te voelen is met de personages, maar Nakashima toont hier het leven van een vrouw, die nooit echt gelukkig is geweest, qua werk totaal van de baan raakt en van de ene slechte relatie naar de andere slechte relatie. Het is een wonder dat de film die hieruit ontstaat zo vol met leven, kleuren en ook emotie zit. Wellicht maakt dat het zelfs nog meer authentiek, dat Nakashima dit experiment is aangegaan.

Vind het zelf nog een stapje beter dan Kamikaze Girls, omdat het allemaal wat ambitieuzer is en beter afgerond. Wat mij betreft is de film ook niet te 'poppy' door de muziek; ook omdat de muziekdichtheid van de film nou ook weer niet op het niveau ligt van een echte musical. Erg leuke film, ben benieuwd naar wat Nakashima verder nog gemaakt heeft.

Dit is de eerste Kirikou-film, die ik heb gezien. Wellicht is het daarom zo'n aangename verrassing. Ik heb de laatste tijd vaker familiefilms gezien, die ik met een hoge beoordeling beloon. Dat komt misschien juist door de speelsheid en vaak geniet ik juist van de grappen, die de jonge kinderen nog niet eens begrijpen.

De animatie zelf is functioneel, maar de wisselwerking tussen de personages, met de boze heks en de omgeving: alles werkt. En de opdeling in verhaaltjes werkt heel goed. Geen thema wordt zo te lang uitgewerkt en voor de kinderen is het niet een te grote uitdaging.

Inderdaad een hele sympathieke film. In sneltreinvaart worden er allerlei relaties en connecties doorheen gejast. Mensen ontmoeten de verkeerde personen. Vooral fijn was dat de personages niet met fluwele handschoentjes worden aangepakt. Zo denkt een moeder dat ze met haar zoon naar bed is geweest en blijft de hoer uiteindelijk gewoon een hoer (voor een hogere prijs weliswaar). Gelukkig wordt er bij geen enkele relatie te lang stilgestaan, waardoor het fijn luchtig blijft. Fijne sfeervolle ongeloofwaardige situaties, waarbij het geen reet uitmaakt of iets realistisch is of niet. Vooral als Amor er met de politieman (beste karakter!) vandoor gaat; hilarisch. 3,5*

Zeker een aanrader. Ik zie hier en daar Tapas al genoemd. Rest mij de vraag of dit een typische soort komedie is die in Zuid-Europa wordt gemaakt of dat de makers gewoon orgineel bezig zijn.

Inderdaad een erg fijne familiefilm. Het verhaal schiet werkelijk alle kanten op, maar de makers hadden ook veel goede ideeën, waardoor de film voor zowel de jonge, als ook de oudere vermakelijk zal zijn. Gewoon goed gemaakt, goede cast (ook de kinderen) en zelfs visueel best goed. Ik kan me goed voorstellen dat dit in Noorwegen best een succes was.

Ongeveer net zo leuk als zijn voorganger. Film is weer mooie geschoten in de Noorse natuur en heeft een zo te zien zeer goede production value. Voor kinderen is er Knerten, de pratende tak, die veel van de gedachtes van de hoofdpersoon en de situaties onder woorden brengt, waardoor de film voor hen veel beter is te volgen. Voor de volwassenen helpt het dat de humor echt leuk, origineel en speels is. Verder is alles ook erg filmisch, zitten er leuke referenties naar westerns en films als 2001: a Space Odyssey in. Daardoor zeer zeker de moeite waard.

Leuke film; eigenlijk precies waar ik op gehoopt had. Sterke prestaties van van Houten (opnieuw), Brunner en Rinsma. Veel scenes die precies de juiste toon weten aan te slaan, waardoor een hele leuke wisselwerking ontstaat tussen de personages en dit levert veel grappige momenten op.

Dikke 3,5*

Goede film. Tevens mijn eerste Poolse film ook. Lovers of Marona is een erg klassiek verteld verhaal. Het is dan ook gebaseerd op een toneelstuk van Jarosław Iwaszkiewicz uit 1930; zo voelt het ook aan. Al is er filmisch hier verder weinig van te zien. Erg fraai geschoten, met vooral de felle kleuren er wat uitgefilterd, zodat het een erg mooie, wat lichtbruine tint krijgt. Ook verder heel degelijk geschoten.

Het verhaal is uiteindelijk erg mooi. De film begint eigenlijk op een punt waarbij je het gevoel hebt dat er al een historie is tussen de personages, die zichzelf daarna langzaam ontvouwd. Mooi gedaan en vooral het laatste half uur is prachtig.

Karolina Gruszka is wederom erg ontwapenend en draagt de hoofdrol met verve. Alle andere acteurs zijn ook degelijk. Goede film, die best wat mee aandacht zou mogen krijgen.

Lastig om hier iets over te schrijven. Air Doll is namelijk een vrij lichte film. Zo eentje die erg lekker wegkijkt, waar je steeds benieuwd bent naar de volgende scène en waar de rollen precies zo geschreven zijn dat het past bij het goede sfeertje. En toch zegt het aan de andere kant ook best wel wat over de samenleving.

Du-na Bae speelt trouwens een fantastische rol hier. Erg geloofwaardig (toch wel) en ze weet perfect het gegeven te dragen. Die 'blaasscènes' zijn trouwens wel fantastisch, ongelofelijk goed geschoten en gemaakt. Gewoon een erg prettig geheel en een film die ik graag nog een eens opzet wanneer ik thuis een beetje moe op de bank wil hangen, zodat ik een beetje weg kan dromen.

Dan toch nog maar een fatsoenlijke recensie. Akin doet hier precies hetzelfde wat hij ook zo goed doet in Gegen die Wand. Het openleggen van de immigrantencultuur in Duitsland en de manier waarop deze mensen worstelen met hun identiteit. Zelden een film gezien met zoveel cultuur uit andere landen, zonder dat dit de gehele sfeer van de film gaat domineren. Akin zet de mensen centraal, met al hun problemen en dat ze moslim (of iets anders) zijn maakt ze niet beter of slechter. Jammer dat we in Nederland geen regisseur hebben die een dergelijke belevingswereld zo mooi in beeld weet te brengen.

Verder is het maffia-verhaaltje niet overtuigend, maar toch wel een fijn om te zien hoe zo'n ik-doe-stoer-gastje de volle laag krijgt. Let ook op de bijrollen van zowat de hele familie Akin. 3.5*

Inderdaad een fantastisch uitgangspunt, dat ook erg leuk wordt weergegeven. Maar ergens is Dogtooth ook een vreemde film. Lanthimos zet namelijk allerlei deuren open naar een bijtende en nare film a la Haneke of von Trier, maar gaat die aanvankelijk helemaal niet in. De uitwerking is dan ook meer die van een komedie, wat nogal contrasteert met de verontrustende uitgangssituatie.

Wanneer er tegen het einde toch een hoop nare situaties zich voordoen, blijft dat eigenlijk relatief luchtig en komt het niet zo hard aan, mede de komische sfeer die er de hele tijd was. Zelfs zo'n scène waar een broer met zijn zus naar bed gaat, komt niet heel erg naar over. Het is dan ook niet een film die het van het drama moet hebben. Is dat erg? Niet meteen, maar de komische uitwerking maakt het project wel wat minder ambitieus, waardoor hij van mij ook een gemiddeld goede waardering krijgt. Maar toch een fijne film!