Opinions

Ik heb bij het kijken van deze film ook nog de slechte ontvangst in Cannes in mijn hoofd, maar eigenlijk is Palermo Shooting best een goed film. Wellicht niet erg memorabel en bij tijd en wijlen een beetje stuurloos, maar de beelden zien er goed verzorgd uit en zanger Campino doet het meer dan behoorlijk. En voor Giovanna Mezzogiorno kan je me altijd wakker maken.

Ik ben het met Mochizuki Rokuro eens, dat vooral het middenstuk goed werkt. Erg mooi. Het einde is verre van indrukwekkend, maar in het geheel ook niet storend en het past wel in de flow van de film. Ruime voldoende.

Inderdaad een feel good-film. Goed genoeg gemaakt om te boeien en ook om te werken. Helaas niet genoeg nieuws onder de zon, om ook te beklijven. Dit is zo'n typisch Italiaanse film, waar je er af en toe wel eentje van nodig hebt. Best leuk.

Ik was niet zo heel erg onder de indruk. Ligt er ook vooral aan de opzet van deze documentaire. Op het moment dat je jezelf centraal zet en je de camera op jezelf richt, dan moet er ergens bij Marijn Frank toch het bewust zijn kruipen, dat dit belangrijk materiaal voor de docu gaat zijn. Zodoende is het niet meer te traceren of dit haar echte gevoelens tijdens deze periode waren of dat haar 'eigen' scenes een soort toneelstukje zijn.

Als portret van de familie van haar vader is het ook niet zo geslaagd, omdat ze daarvoor eigenlijk de verkeerde vragen stelt. Alles is eigenlijk gericht op wat haar belangrijk is en wat zij graag wil horen, maar als portret komt het dat niet ten goede.

Wat overblijft is een kort filmpje, dat eigenlijk kant noch wal raakt en een enkel interessant moment na, nooit echt van de grond komt. 2,5*

Wat een gevoel voor timing heeft van Sant. Hij weet precies wanneer hij welke stukken aan bod moet laten komen. De wat warrige structuur werkt hier, net als in Elephant, weer perfect. Het blijft prachtig te zien hoe een context zo kan veranderen, als je wat kennis hebt over een situatie.

Verder is het een mooi portret van hoe een jongen omgaat met ongelukkige moord. Heel mooi om te zien hoe hij dingen langzaam een plaats en hoeveel invloed kleine opmerkingen van mensen waar hij om geeft. Bijvoorbeeld de ene scene met zijn vader, waarin hij zegt dat Alex hem altijd kan bellen. Dat is dan ook de eerste die hij probeert te bereiken na de moord.

Geweldige film in ieder geval. Van Sant laat zien hoe je zo'n film wel in elkaar moet stekken, iets waarin bijvoorbeeld een Iñárritu faalt.

4,5*

Sterke film van Wim Wenders. De film begint uitstekend met de ronddwalende Stanton, die een nogal mystieke sfeer om zich heen heeft hangen. Die mysterie brokkelt stukje bij beetje af, totdat je op een gegeven moment een goed idee hebt van hoe de aap in de mouw steekt.

Eigenlijk is Paris, Texas tot een half uur/driekwartier voor het eindelijk slechts een gemiddelde flim. Het acteerwerk is wel goed en het verhaal is wel aardig om te volgen, maar nergens is het echt heel interessant. Het helpt ook niet mee dat Wenders probeert om het kleine jongetje iets te schattig over te laten komen.

Pas wanneer Hunter en Travis samen hun moeder op het spoor komen, wordt het echt interessant. Nastassja Kinski heeft eigenlijk maar een kleine rol, maar speelt die zo ongelofelijk goed. Die twee uitgerekte gesprekken in die plek waar ze werkt zijn echt briljant. Zoveel emotie en er wordt ook zo mooi de tijd voor genomen. Echt fantastisch. Ook het einde mag er zeker wezen.

Paris, Texas was voor mij dus een film die tot het laatste half uur niet meer dan redelijk is, maar dan kent het als laatste halfuur echt een fantastisch sluitstuk. Een erg goede ervaring dus!

Tja, ik moet me toch aansluiten bij de eerdere reacties. Al vond ik het aanvankelijk nog wel aardig. Ik was in de veronderstelling naar een soort sfeerimpressie van kleine dorpjes op het Franse platteland te kijken, een onderwerp dat ik wel interessant vind (het feit dat alle jonge mensen hier wegtrekken). En bij sfeerimpressies is het plot nooit het belangrijkste, dus daar kon ik mee leven. Maar na een minuut of 40 raakte ik de draad echt volledig kwijt. Volledig onlogische en willekeurig lijkende gebeurtenissen, acteurs en personages die opeens weer verschijnen en verdwijnen (en dan heeft de film vooral veel shots van een afstand, zodat ze ook onmogelijk te herkennen zijn). Ook werd het platteland ingeruild, voor een wat meer stadse omgeving.

En die laatste zinnen lijken verdomd veel op kritiek die je bij bijvoorbeeld een Lynch leest, maar daar zit het belangrijke verschil dat die het wel interessant weet te maken en er een soort spannende tocht van maakt, terwijl dit voorbijflitst zonder dat er iets blijft hangen. En dan zitten er nog wel enkele aardige scènes in, maar Guiraudie moet duidelijk op zoek naar een ander concept.

Goede acteursfilm. Ik vind het altijd fijn als een film slechts speelt in een relatief beperkt tijdsvenster zonder al te veel voorgeschiedenis. Hier blijft de geschiedenis ook gissen, terwijl het toch door de gebeurtenissen sijpelt. Echt personages van vlees en bloed, een beeldschone Bejo, maar mist wel net het speciale of bijzondere om echt boven de rest uit te steken.

Tja, weer een klassieker gezien. Als oorlogsfilm vond ik het niet zo bijzonder. De gevechten werden goed in beeld gebracht, maar niet bijzonder, maar die speelden dan ook niet een centrale rol. De film draait vooral over de persoon die Patton was. Ook al wordt er een goed beeld gegeven, de film zelf wordt nergens heel interessant, wat betekent dat 3* het maximum is.

Matige film. Allereerst natuurlijk omdat het jatwerk eerste klas is (en dat van een film die ik op zichzelf al niet geweldig vond). De film komt nooit echt los. Het uitganspunt is nog best leuk, maar veel verder dan dat komt het ook niet.

Mifune is sowieso al veel cooler dan Eastwood. De one-liners van Clint zijn niet al te best. De meeste Baxters en Rojo's hebben de uitstraling van een baksteen en somige locaties (bijv, het kerkhof) doen wat kitscherig aan.

Het is allemaal nog best weg te kijken, maar echt interessant of geweldig wordt het nooit. 2,5*

Behoorlijk intrigerend. Vaak kan ik films uit deze periode die uitgestrekte scenes met veel dialoog (of monoloog in dit geval, al worden de woorden wel beantwoord met blikken) hebben, niet hebben. Daarom viel me het op dat de tekst in Persona enorm goed geschreven is. Ondanks de lange verhalen, wist de film, mede dankzij het voortreffelijke acteerwerk van beide dames, nergens te verliezen.

De wisselwerking tussen Alma en Elizabeth en de veranderende verhoudingen zijn natuurlijk goed uitgewerkt en enorm fijn gedaan. Ik heb ook de indruk dat sommige elementen uit deze film de inspiratie zijn geweest Inland Empire van David Lynch. 4*

Goede film. Sitaru, die deze film duidelijk voor een appel en een ei heeft gemaakt, kies ondanks deze 'beperking' niet voor de makkelijkste weg. Wat een enorm werk moet het geweest zijn om letterlijk constant vanuit het oogpunt van de personages te filmen. En bedenk dan ook nog eens hoe moeilijk het is om alles zo te monteren dat de film ook nog goed vloeit. Gelukkig is het niet slechts een foefje, maar draagt het ook enorm bij aan het zien van de situatie vanuit verschillende standpunten. Daar dachten enkele andere filmbezoekers anders over, die door duizeligheid of misselijkheid de zaal verlieten.

Het verhaal zelf, inclusief de opbouw, vond ik heel mooi. In de redelijke korte speelduur wordt alle personages goed uitgediept en is de picknick een uitstekende situatie om deze emotionele reis door te maken. Dan moet ik verder nog kwijt dat Ioana Flora een mooie vrouw is (incl. schoonheidsvlekje) en dat de film een goede beoordeling krijgt. Ben benieuwd wat Sitaru in de toekomst gaat brengen.

Aan de hand van de recensies hier had ik een behoorlijke stompzinnige westernkomedie verwacht, die eigenlijk alleen om Bardot en Cardinale draait. En dat was ook precies wat ik kreeg. Maar eigenlijk was het buiten de verschijning van de twee ook best vermakelijk. Natuurlijk, niet hoogstaand, maar bij vlagen toch wel redelijk grappig en zeker genoeg om de interesse vast te houden; ook als er een halve minuut geen décolleté in beeld was.

En natuurlijk was de catfight echt fantastisch. Dus als ik moet kiezen tussen Bardot en Cardinale? Ik weet het niet, doe mij beide maar.

Film begint vrij droog en 'standaard'. Pas wanneer het echte overleven begint, wordt het echt indrukwekkend. Het pianostuk met de Duitse generaal is dan wel meteen weer briljant. Volgens mij ook de eerste keer dat hij in de gelegenheid is om zijn stuk af te maken.

Verder toch wel grappig om toch wat Polanski-elementjes in zo'n oorlogsfilm te zien. Ook leuke referenties, zoals de oude aardappel (Repulsion).

Is Erika gestoord en ziek? Absoluut niet, en het verbaast me dat zoveel mensen dat hier uit deze film halen. Mensen zijn nog altijd een product van hun omgeving. Erika heeft duidelijk geen prettige jeugd gehad en daarbovenop staan mensen totaal vrij in hun seksuele voorkeuren en verlangens. Volgens mij zijn er in deze categorie wel mensen erger.

Erika geeft Walter haar meest persoonlijke geheim, haar vurigste verlangen. Zoals iedereen, die zich heel erg bloot geeft en dan vervolgens hierom wordt uitgelachen, doet dit Erika heel veel pijn.

Hoe dan ook, goede film van Haneke, waar ook toch problemen had om de beweegredenen af en toe te doorgronden, maar toch een sterk verhaal, met een fantastische Huppert. 3,5*

Had ik ook. En ik reken Weir dat zwaarder aan dan Matchostomos doet. Film begint goed en creërt een goede sfeer, maar wanneer het tijd is om te oogsten, verliest de film zichezelf in oninteressante zijlijntjes.

De verdwijning zelf en de scenes die hiertoe zijn uitermate sfeervol en goed geconstrueerd. De film zakt daarna langzaam in. In het midden is er nog een kleine opleving als de jongen en de Australiër op zoek gaan naar de meisjes. Dat is eigenlijk het enige moment dat de sfeer van het begin weer terugkomt.

Daarna is het min of meer een kostuumdrama over een schooldirectrice die haar school uit elkaar ziet vallen, maar echt aangrijpend wordt deze verhaallijn absoluut niet. De sfeer in een meisjesinternaat wordt in Lost and Delirous bijvoorbeeld vele malen beter gevangen; hier lijkt het meer op opvulling. En zodoende zit je bijna een uur lang te wachten op iets dat nooit zou komen.

Een enorme teleurstelling. Met 3* ben ik dan gul en ik vraag me af of dit materiaal niet een betere regisseur dan Weir had verdiend.

Het is grappig dat Pieta als een comeback voelt. Het klopt dat Ki-Duk een ongewoon lange pauze heeft genomen (gedwongen dan wel), maar veel regisseurs hebben altijd vier jaar nodig om met een nieuwe speelfilm te komen. Pieta is een stuk donkerder dan de films die ik tot nu toe van Ki-Duk gezien heb, maar de typische elementen komen steeds weer terug. De film deed me nog het meeste aan Samaria denken; hier gaat een vader langs bij de mannen die met zijn dochter te maken hebben gehad.

Ki-Duk toont niet alleen de gewelddadige acties van zijn hoofdpersoon, maar laat hem , via zijn moeder, ook de gevolgen onder ogen komen en voegt daarmee een extra laag toe. Vooral de moeder speelt een erg sterke rol en heeft een zeer overtuigende karakterontwikkeling. Het wellicht onvermijdelijke eind wordt uitstekend gepresenteerd en aan het einde is de cirkel rond. Een van de beste films van Kim Ki-Duk.

Wat een teleurstelling. Gek genoeg soort van product van de eighties, veel te cheesy. De voiceover van Sheen alleen al stapelt cliche op cliche en combineert dingen die we al in tal van andere films hebben gehoord, zonder hier een eigen identiteit aan te geven.

Gebeurtenissen zijn ook veel te random. Hierdoor ontbreekt en een lijn en, misschien nog wel belangrijker, een spanningsboog. Sheen kan dan wel zeggen dat hij hij gevangen zat tussen de twee, maar in de film kan je dat absoluut nergens voelen.

Verder is de muziek verschrikkelijk slecht getimed en voelt weer behoorlijk random aan. Het is natuurlijk geen prestatie om een prachtig muziekstuk af en toe aan te zetten, maar het leek wel een soort stoelendans. Dan liet Boe in 'Reconstruction' toch zien hoe je 'Adagio for Strings' kan gebruiken om meer emotie op te wekken.

Buiten dit is het nog wel redelijk te volgen en dat laatste gevecht is dan wel weer sterk. Maar van een klassieker als deze had ik duidelijk meer verwacht. 2.5*

Inderdaad nogal stuurloos filmpje. Maar naast het gebrekkige budget, zet ik ook vraagtekens bij het talent van de makers. Oninteressant plot en oninteressante personages op een oninteressante manier geschoten. Ik hoop van harte dat Safdie's volgende film beter is, die is in ieder geval geselecteerd voor de Quinzaine, maar ik zie het nog niet.

Inderdaad wederom een indrukwekkende film van Roemeense makelij. Vaak is het stuk beter om de beelden te laten spreken en een situatie zich te laten ontvouwen om zo een beeld van de toestand van een land/regio te vangen. Zoals Olaf K. al aanduidde, lijkt de hoofdpersoon vast te zitten tussen twee situaties. De huidige situatie bevalt hem niet, maar iets eraan doen lukt hem niet. Hij functioneert zelfs goed binnen het huidige systeem. Om van zijn collega's de juiste informatie te krijgen, is namelijk een hoop werk, maar hij krijgt (in tegenstelling tot zijn collega) wel voor elkaar.

Anderzijds is het zijn huwelijk. Hij is pas getrouwd, maar de passie die daarbij zou moeten horen is niet direct terug te vinden. Aan de andere kant wordt het ook duidelijk dat de twee elkaar nog best zien zitten. Wellicht zit ook hier zijn geweten in de weg. Alles mondt uit in een fantastische scène waarbij een woordenboek door de baas wordt gebruikt om zijn ongelijk aan te tonen . En geef hem eens ongelijk, want in een land waar nog erg op de woorden wordt gelet, is dit misschien zelfs het veiligste om daar op te vertrouwen.

Goede film inderdaad, mooie schets van de hoofdpersoon en het gebied waarin hij leeft.

Sterke flim met een klein budget gemaakt; dat zie ik altijd graag. Wingard lijkt helaas nog iets te veel zoekende. Ik ben het met Goto eens dat de timing niet altijd top is. Daarbij leek het nog iets te veel een vingeroefening; dan zie ik toch liever iets als Small Gods (2007) . Een tweede reden waarom de film niet helemaal werkt, is de nogal onsympathieke hoofdrolspelers, waarbij Daniel best wel naar de kapper had mogen gaan. Het zorgt ervoor dat je je emotioneel moeilijk in kan leven. Wat dan overblijft is een indrukwekkende visuele trip, maar mee een waarbij Wingard zijn visitekaartje afgeeft, zonder al hier bij deze film direct toe te slaan.

Veel potentieel, goede film, kon echter nog beter.

Ongelofelijk, he? En die ogen. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren of ik na Naissance des Pieuvres nog een andere film met Haenel heb gezien, maar toch is ze een van mijn favoriete actrices. Sciamma is trouwens ook een van mijn favoriete regisseurs, omdat zij personages zo goed kan observeren en zonder grote gebaren tot hun recht te laten komen.

Gek genoeg is er met deze film vrij veel mis. Of dingen die me normaal gesproken niet bevallen. Het script is erg van a naar b en niet erg origineel. De emoties liggen er dikwijls dik bovenop. Er is niet echt een groot, onderliggend verhaal. De film bouwt daarom eigenlijk enkel op de romance tussen de hoofdrolspeelsters. Die wordt echter zo fantastisch gespeeld en kruipt zo onder huid, bijna ongemerkt. Dan vergeef ik heel veel van wat ik misschien niet zo fantastisch vind. Of zoals het einde bijvoorbeeld dat te lang doorkabbeld. De film had moeten stoppen op het moment dat ze de deur uitgaat.

Eigenlijk dus wat Koekebakker al schreef:

Possession stond al lang op mijn lijstje en heeft me uiteindelijk niet teleurgesteld. Ik lees dat veel mensen zich storen aan de overacting, maar het wordt hier zo consequent ingezet, dat het op zich een stijlmiddel wordt. En goed en vol overtuiging schreeuwen is erg krachtig. Adjani doet dat echt fantastisch. De scene bij de metrohalte is al veelvuldig genoemd. Ook de locatie in de buurt van de Berlijnse muur en de andere locaties helpen daarbij.

Narratief is de film heel lastig te volgen. Daardoor mist wel wat samenhang en karakterontwikkeling. Veel scenes hadden ook in een andere volgorde getoond kunnen worden. Maakt wat mij betreft niet uit, prima authentieke film.

Bijzonder geslaagde film van Uwe Boll. Waarschijnlijk de film met het meest ridicule plot dat ik in tijden heb gezien. In een soort van alternatief Amerika dat net als in Southland Tales op een apocalyps afstevent, zoekt een min of meer naamloos (toch?) hoofdpersonage naar een manier om uit zijn oude leventje te breken. En dat lukt hem toch aardig lijkt me? In tegenstelling tot Southland Tales mist Postal trouwens de serieuzere ondertoon en bijbedoelingen (en is ook veel minder ambitieus).

Veel geslaagde grappen; ook wat minder geslaagde dingen, maar er zit zo veel vaart in de film, dat het niet lastig is om daar overheen te stappen. Ik ben in eerste instantie wat voorzichtig met mijn cijfer, omdat ondanks dat het erg vermakelijk was, ik tijdens de film nou ook weer niet heel veel gelachen heb. Maar voor Boll zeker een stap vooruit; ik kijk dan ook uit naar zijn verfilming van Pong.

Ik kwam er eerst niet helemaal uit, maar uiteindelijk na een uurtje puzzelen kwam ik ook uit op wat Rising Action hierboven heeft beschreven. Erg sterke film, waar allereerst de sfeer erg goed zit en vervolgens een mooie sfeer ontstaat waar je steeds maar moet zien te vinden wat nou waar is en wat niet. Bij films als deze is het mooie dat wanneer je achteraf terug gaat denken alles perfect klopt en dat de waarheid tussen de regels door al vroeg in de film terug zijn te vinden.

Een dikke 4*

Heel erg eens met het bericht van Starbright Boy op pagina 2. Het is heel makkelijk om tijdens de organisatie van een evenement of een actie de pijnlijke momenten vast te leggen, maar dan ga je al heel snel voorbij aan de mooie en ontroerende momenten die er ook zijn. De documentaire is dan ook te kriskras om echt het gevoel te geven dat hier een portret is gemaakt van 'de Nederlander'. Mensen kijken zonder interesse in hun beweegredenen is heel makkelijker. Toegegeven, sommige stukken zijn zeer geslaagd; vooral tegen het aantal als de verschillende verhalen elkaar wat sneller opvolgen, maar wat ik vooral miste in deze docu was een lijn. 3*

Een goede film, die het high school-genre wat erg fijne donkere randjes meegeeft. Eigenlijk is de hele sfeer goed getroffen. De oversekste sfeer die er dankzij het uitmuntende spel van Evan Rachel Wood en de hiervoor als een blok vallende leraar, is echt als te snijden. Verder is de moslimvriendin een goede toevoeging aan de drie vriendinnen die samen de strijd met hun leraar aangaan.

Het eerste uur is echt fantastisch. Daarna gaat het echter flink mis als de film opeens een dramatische wending krijgt. De zelfmoord van Randa komt uit als een donderslag bij heldere hemel en past mijns inziens absoluut niet in wat ik tot dan toe als een haast perfecte komedie zag. Ook de tranen van Kimberly op het einde zijn mij te veel; ik denk dat de film als pure komedie veel beter zou werken. Nu is het een volledige komedie plus halfbakken drama, wat helaas mijn score toch naar beneden drukt.

Een pluim voor Evan Rachel Wood, die vooraf al tot mijn favoriete actrices van deze generatie behoorde, maar hier eigenlijk samen met Down in the Valley haar beste rol neerzet. En verder lijkt het me ook een aanrader voor mensen die het anders niet zo op high school-films hebben.

Viel me alles mee. Ik had zelf niet gekozen om Pride & Prejudice te gaan kijken, maar deze film is echt tot de puntjes verzorgd. Belichting is goed, kostuums zien er mooi uit, de case is echt van een topniveau. Wat mij betreft is dit het bewijs van het talent van Keira Knightley, maar ook namen als Carey Mulligan, Jena Malone en Donald Sutherland vormen toch wel een hele indrukwekkende 'supporting cast'. Verder vond ik Rosamund Pike erg ontwapenend.

Maar wat nog het beste is dat de regie van Joe Wright vol visie zit en dat hij alles echt naar zijn eigen hand zet. Vooral de constante zooms bij Keira Knightley wekken veel emoties op en maken het veel indringender dan het anders geweest zou zijn. Op een gegeven moment zit er zelfs een ogenzoom a la Leone in. Vakwerk en dit bleek me dus onverwacht erg goed aan te spreken. Misschien moet ik toch wat minder bevoordeeld zijn.

De film begint in een zelfde sfeer als Lost and Delirious (met zelfs een vergelijkbare soundtrack), maar waar die film alles goed doet, doet Prozac Nation veel fout.

Het begin is erg sterk, maar langzaam verzandt alles in het typische tv-drama, met vooral hele slechte scenes tussen moeder en dochter. Zowel vader, moeder als oma zijn enorm slecht gecast, en hoe langer de film duurt, hoe meer dit de film naar het hoofd stijgt (zelf ondanks een goede Christina Ricci).

Jammer dat de film de belofte van het begin niet waar weet te maken. 2*