Opinions

Minste deel in de serie. Eigenlijk vooral omdat de moraaltjes (het betreft natuurlijk wel een familiefilm) en het happy end het een beetje overnemen ten koste van de kwaliteit. Waar Back to the Future 1 nog puur plezier en enthousiasme uitstraalde, gaat dat hier fout. De romance is niet interessant, de tijdreisverhaallijnen vertonen gaten en het wordt er hier wel heel erg ingewreven dat je je niet boos moet laten maken (en dat gedoe met Seamus is ook vervelend).

Ondanks deze minpunten, is het plezier niet helemaal weg. Het kijkt best prima weg, maar meer dan 2,5* zit er niet in en dat vooral door het vervelende eind waar Doc nog in een vliegtuig verschijnt, terwijl hij net gezegd had dat de tijd niet nog meer verstoord moest worden.

Film met een duidelijk beperkt budget en een niet bijster interessant plot. Toch slaagt de film (enigszins) doordat het wegkijkt als een trein (en zo expliciet is het nu allemaal ook weer niet).

De eerste 15 minuten zijn echt verschrikkelijk. De introductie van een aantal oninteressante personages, met een oninteressant leven en een slechte gefilmde verkrachtingsscene. Wanneer de twee vrouwen elkaar ontmoeten en ze samen aan hun reis beginnen, wordt het eigenlijk wel redelijk amusant. Echt interesse in hun psyche of beweegredenen krijg je nooit (dat is ook niet echt de bedoeling volgens mij) en wat overblijft is een aardige film die ongeveer in de middelmaat blijft steken. Best leuk voor een keertje.

Over uitzichtloosheid gesproken zeg. In vergelijking met Auxiliadora leidt Lilja een prinsessenleven. Dat maakt het overigens niet meteen een goede film. Howel de film mooi geschoten is, heeft mijn afkeer voor het soort mensen dat in deze film zit, een dergelijke invloed dat ik niet echt betrokken raakte bij het lot van deze mensen. Het is eigenlijk een registratie van de manier hoe ze leven; een echte ontwikkeling heb ik niet kunnen ontdekken.

Voorlopig 3*. Ik ben benieuwd of de film nog door mijn hoofd zal blijven spoken.

Inderdaad een interessante setting. Lee vertelde dit verhaal ook na de tweede screening, wat het nog wat extra interessanter maakt.

Verder een goede film. Ik heb van Tsai alleen nog maar 'The Wayward Cloud' gezien, maar ik vermoed dat de film niet zo veel van zijn oeuvre afwijkt. Lee en Tsai vormen met een hoop andere medewerkers al sinds 1992 een team. Tsai is ook de producent van de film en zijn productiecredit komt na afloop van de film nog voor de regisseurcredit van Lee; oftewel het is een vrij collectief werk.

De film weet constant een aardig niveau vast te houden. Een mooi verhaal over sex, drugs en een man die in de put zit. Er zitten inderdaad een paar wrange scene in (vooral de scene waar de man de nooduitgang uitloopt, als hij zijn helpline-medewerkster heeft gezien) Visueel ook prima in orde en al met al dus een hele fijne film, goed voor een dikke 3,5*, voor meer voelde ik net te weinig emotionele binding.

Deze Bangkok Dangerous was waarschijnlijk niet de beste film van de Pangs om mee te beginnen. Toch vind ik het een geslaagde film. Ik ben dan ook enigszins verbaasd over de vernietigende kritieken van de Amerikaanse critici, die ook hier op Moviemeter doorklinkt.

Bangkok Dangerous kijkt namelijk heel erg goed weg, wat zeker in een genre als dit, heel erg belangrijk is. Verder zijn er een paar punten waardoor dit net boven het middelmaat uitsteekt. Ten eerste is de film genre-overschrijdend, er staat hier wel actie/thriller, maar ik heb het persoonlijk meer als een misdaaddrama ervaren. Ten tweede is Bangkok een geweldige locatie, waar veel sfeer uit naar boven komt.

Ten derde, en het belangrijkste, Bangkok Dangerous voelt niet aan als een product uit Hollywood. Dit komt vooral door de Thaise sfeer die in de film hangt en de haast volledige Thaise cast. Verder zitten er ook in het verhaal wat orginele vondsten, waardoor het redelijk fris aanvoelt. Ik ben het weinig tegengekomen dat de hoofdrolspeler verliefd wordt op een dove vrouw en ook het einde, waarin de hoofdrolspeler overlijdt, is in Hollywood een curiositeit. Dankzij deze punten ben ik bereid dat zo'n goede huurmoordenaar in deze film wel heel vaak in de fout gaat. 3*

Dit is gewoon hoe een actiefilm eruit hoort te zien. Mooie moves en lekker langgerekte actiescenes. Voelt toch allemaal wat frisser en orgineler aan dav veel van de genregenoten in Amerika. Ook is de setting geweldig gevonden. Zonder dat de film echt politiek wordt, zet het toch het probleem van de achterwijken op de kaart en speelt zo wel commercieel slim in op de doelgroep. Ik kan me voorstellen dat veel Fransen hier heel enthousiast over waren. Ik geef deze film net het voordel van de twijfel, 4*.

De eerste echte vroege Coen die ik zie (nou ja, waar ligt eigenlijk de grens). Eigenlijk geldt ook hier al hetzelfde als voor haast al hun andere films. De stempel zit er al duidelijk op en dat betekent een goede film, met interessante wendingen, een goede cast, maar net niet dat extra beetje dat het naar een hoger niveau tilt. Hoog wegkijkgehalte, aangenaam tempo, maar geen wow. Grappig dat zo'n typische film ook al zo vroeg in het oeuvre voorkomt.

Ik vond het juist het mooie van de film dat de strijd de hoofdrol opeiste en niet een handvol aan personages. Ali la Pointe had wel de grootste rol, maar het kwam regelmatig voor dat hij twintig minuten lang niet in het verhaal voorkwam en zo ging het ook met andere personages. Dat zorgde dat er geen vertroebeling was van het punt waar de film in feite heen wilde geen.

4*

Behoorlijke teleurstelling toch wel. Het basisidee is nochtans erg leuk, maar het lijkt erop dat Gondry zelf maar wat aanklooit en doet wat hij leuk vindt, zonder 'the bigger picture' in gedachte te houden. Creativiteit ligt wat mij betreft dan ook niet per se in met enthousiasme doen wat je leuk vindt. Als je een creatieve en leuke film wilt maken, betekent nog niet dat je zonder plan en gedachte over het eindidee te werk kan gaan. De 'Swedes' zijn wel leuk, maar missen een echte functie in de film en het beperkte verhaal lijkt er alleen maar te zijn om Gondry zijn gang te kunnen laten gaan.

Iedereen die de zelf opgenomen film grappig vindt, moet Saneamento Básico, o Filme maar eens kijken. Ook een groep die zonder ervaring een film opneemt, maar tien keer zo leuk en vooral ook tien keer zo orgineel.

Verder kijkt het wel lekker weg, maar Gondry verbruikt met Be Kind Rewind wel heel veel krediet.

Het idee achter de film is goed, helaas is het concept belabberd uitgewerkt. De personages zijn ongeloofwaardig en hun jeugdige houding wordt nogal ongenuanceerd gebracht. Timothy Hutton en Natalie Portman missen de chemie die voor hun rollen in het verhaal nodig is. Het is leuk geprobeerd film, maar voor mij is het mislukt.

2*

Mooie documentaire over het leven in een Zuid-Afrikaanse plaatsje, waar prachtig het leven van de verschillende mensen en de onderlinge samenhang in beeld wordt gebracht. Vooral de uitspraken van Gert Volk Nel zijn vader en zijn blikken van trots zijn prachtig.

Een geweldige documentaire, die ook gezien kan (en moet) worden door mensen die onbekend zijn met zijn muziek. 4*

Laat ik dat trouwens nog even onderbouwen, anders staat het zo als een zinloze opmerking. Als ik een homoseksueel was, zou ik deze film als een belediging opvatten. De film bevestigt alle stereotypes, zoals dat homo's per definitie leuk vinden om naar homo clubs te gaan, dat ze travestie leuk vinden, ze lezen homo-bladen. Vooral Ste ontdekt pas net dat hij van mannen houdt en dan vindt hij meteen als deze dingen leuk.

Bovendien zijn de twee jongens die het moeilijk hebben met hun leven en veel problemen hebben, waardoor ook nog is gesuggereerd hebben dat homo's mannen zijn die het moeilijk hebben in de relatie.

En verder vond ik de film ook niet veel. Alleen was het personage Lea wel even grappig; de scenes om het verhaal waren niet meer dan willekeurig.

1*

Ik sluit me helemaal aan bij danuz. Erg gevoelig, erg indringend en wat een weergaloos personage wordt hier weer neergezet met Jeannie, ontzettend goed gespeeld door Tilly Hatcher. De emoties en gevoelens zijn zo mooi tussen de regels doorgelezen en alle personages zijn zo authentiek en uit het leven gegrepen. Beeswax kan dan ook zich dan ook zo meten in het illustere rijtje met In Search of a Midnight Kiss en Wendy and Lucy. Wat een blik talent hebben ze daar zeg in Amerika. En 4,5* strooi ik niet zo vaak, maar sinds september 2010 is dit dus bij deze dus de tweede keer in zeven dagen.

Graag nog veel meer van dit soort films.

Ik heb het idee dat Linklater heel veel interessante momenten mist. Hij cut de scene vaak heel snel nadat het gesprek is afgelopen, terwijl juist die romantische en ongemakkelijke blikken bij zo'n relatie het meeste zeggen. Laat de beelden meer zeggen! Zo komt er eigenlijk een iets te grote opstapeling van 'intellectuele' dialogen, die het eigenlijk verhinderd om het gevoel dat de twee hebben te delen. Iets wat in Lost in Translation, twee mensen met een hele andere band overigens, met veel subtiliteit beter lukt.

Neemt niet weg dat de film heel aangenaam blijft. Vooral de scenes in de trein zijn aangenaam. Mooie scene is die in het muziekluisterhokje (jammer dat dat soort momenten er niet meer in zaten) en het telefoongesprek, waar je duidelijk zag dat angsten en blokkade voor de eigen gevoelens (en de gereserveerdheid die je sinds het bezoek aan de waarzegster een beetje zag bij Celine) wegvielen.

3,5*

Inderdaad een hele sympathieke film. Aan de ene kant is het echt een duidelijke independent-film (met hier en daar ook die typische 'hipster'-sfeer), die rustig opbouwt en de diepte ingaat en meer gemaakt is voor het festivalpubliek. Aan de andere kant is het door de bekende acteurs ook wel geschikt voor een groter publiek. Vanuit dat gezichtspunt is het ook echt een goede film.

Beginners sluit aan bij een film als The Man Who Copied, die door de originele opbouw en leuke 'vondsten' het verhaal gestalte geven. Evan MacGregor speelt Oliver, die na meerdere relaties zijn vertrouwen in de liefde heeft geworden en moeite heeft ook maar iets van de positieve kant te bekijken. En toch probeert hij het met Anna (Mélanie Laurent) nog een keer. Daarnaast staat ook de relatie van Oliver met zijn homoseksuele vader centraal. Hoewel deze situaties regelmatig de lach oproepen, is de humor toch duidelijk uit het leven gegrepen. De film ontroert ook, omdat de film zo oprecht en zo dicht bij werkelijke gevoelens komt.

Een erg plezierige film, die voor de meeste denk ik wel iets te bieden heeft. Origineel, goed acteerwerk en toch redelijk diepgaand. Het zou me ook niets verbazen als dit een hit(je) gaat worden op MovieMeter.

Een verdomd interessant eerste half uur, maar heel jammer dat de film dezelfde grap gewoon nog anderhalf uur herhaalt. Leuk hoor, al die misverstanden, maar moet dat echt acht(tien) of negen(entwintig) keer? Dat ging me op den duur behoorlijk tegenstaan, zodat ik eigenlijk op 2* uit zo komen, ware het niet dat ik de laatste scene dusdanig interessant vond dat het weer naar 2,5* gaat.

Bijzonder lauwe reacties hier. Gewoon een hele leuke film die drama en komedie goed weet te combineren. De hele cast is goed in vorm. Gedeck is goed, Castellitto is behoorlijk grappig en ook Foerste doet het uitstekend. Script zit ook goed in elkaar. Het geheel wordt echt nergens zwaarmoedig, ondanks dat er redelijk zware thema's worden aangesneden en blijft constant grappig en leuk om te volgen. Zeer vermakelijk. 3,5*

Ik had, mede dankzij de commentaren hier bij deze film, toch heel iets anders, en vooral surrealistischer, verwacht van Belle de Jour. Film is op enkele stukken na, juist vrij rechtlijnig. Ik heb een beetje moeite mijn vinger te leggen op wat deze film toch interessant maakt. De film kent niet echt hele sterke stukken, maar weet toch uitermate te boeien. De tijd vloog in ieder geval voorbij.

Deneuve is goed. Ik vond eerst dat ze haar charme uit Repulsion niet eens benaderde, maar na de eerste helft van de film, stond er toch echt een sterk personage, knap werk.

Kleine 3,5*. Ik hoop toch dat Bunuel's andere films wat meer indruk weten te maken.

Wat een heerlijke film, dat zijn nog eens debuutfilms. Van typische indiefilm (op een goede manier) ontwikkelt het zich steeds en gaat het steeds een stapje verder. Echt nog geen perfecte film, maar het talent druipt hier vanaf. Dit is precies het inventieve waar ik zo van hou.

Moeilijke film om te beoordelen. Allereerst omdat hij veel te lang duurt, waardoor de prachtige sfeer die de film daadwerkelijk schept, een beetje als nachtkaars uitgaat. Verder is het acteren van enkele personages in deze film matig, en laat die personen nou vooral aan het einde terugkomen, dan komt het er uiteindelijk op neer dat je niet kan wachten tot het afgelopen is.

3*

Misschien niet heel erg vernieuwend, maar dat maakt het niet minder indrukwekkend als je vermoedens over de cosmetische industrie op zo'n krachtige manier worden bevestigd. Vooral het feit dat 15-jarige meisjes overtuigd raken van het feit dat er iets mis met hun is en dat ze een medische ingreep nodig hebben. Schokkend om haar zo onder zware verdoving op een tafel te zien liggen, terwijl ze een perfect gezond meisje. En dan verdient die chirurg er nog met bakken met geld aan ook.

Nee, dit is echt een probleem waar we later nog veel narigheid van krijgen. 4*

Bij vlagen indrukwekkend gefilmd en gemonteerd, maar het beeld dat hier van psychiatrische inrichtingen en overheidsinstanties in het algmeen wordt gegeven, slaat echt nergens op.

Vrij typische niets-aan-de-film. Steekt er niet echt bovenuit wat mij betreft, maar is wel verder ook wel interessant en vermakelijk genoeg. Vrij atypisch voor zo'n film is dat de film niet echt een hoogtepunt kent. De baas raakt namelijk al snel gewend aan het leven in Noord-Frankrijk en kan daar al van genieten. De film bestaat dan ook vooral uit scènes, waarbij de lol de boventoon voert. Ongebruikelijk. En het bezoek van zijn vrouw komt ook laat en neemt niet te veel tijd in beslag.

Leuke film, maar door de opbouw nogal vlak en uiteindelijk ook weinig verheffend.

Niet al te beste film, die ondanks de matige plotonwikkeling in eerste instantie nog wel aardig wegkijkt. Maar gedurende de speelduur van de film wordt deze steeds sentimenteler en ook vervelender. In het geheel daarom ook niet de moeite waard.

Zoals al regelmatig is opgemerkt, vond ik het verhaal ook vrij rommelig. Ik moest me echt 100% concentreren om alle namen (Geiger, Brody, Mars, Sternwoord etc.) uit elkaar te houden en zelfs toen lukte het nog niet. Qua acteerprestaties valt er niks op aan te merken, maar meer dan 3* kan ik het niet geven.

Goede film, dat staat buiten kijf, maar helaas is dit meer een film die ik met het verstand erg goed vond, maar die mij emotioneel niet heeft getroffen. En dat heb ik wel vaker met Ceylan. Het script is namelijk niks minder dan briljant, de weerspiegelingen van de levens van de personages, die tijdens de nachtelijke zoektocht (en daarna) aan de orde komen. Erg subtiel, erg menselijk, vlees en bloed, dit zijn personages zoals ze je wenst.

Of het dan toch te traag is (of in dit geval vooral te lang), dat is waarschijnlijk de belangrijkste vraag. Scriptmatig zitten er namelijk geen overbodige elementen in en zit er waarschijniijk veel meer in dan dat er in een kijkbeurt uitgehaald kan worden. Maar helaas, had toch gehoopt dat dit mij nog meer zou raken.

Dit is inderdaad een prachtig voorbeeld van hoe effectief een sentimentele film kan zijn. Normaal ben ik nogal kriegelig voor dergelijke zangstukken, maar hier wordt het erg overtuigend neergezet. Het mooie is eigenlijk ook dat geen enkele partij in de oorlog wordt neergezet als minderwaardig, waardoor het verhaal van Mizushima en zijn kameraden echt centraal staat en hierdoor wordt de sfeer in de veel ook veel universeler.

Bovendien ook erg mooi geschoten en de film lijkt ook zelf een werk te zien van verwerking van de oorlog. Zo lang was dat in 1956 namelijk nog niet geleden. Erg bijzonder, dat zo'n thema dan al zo relativerend behandeld kan worden. Een aangename verrassing!

Toch wel heel wat anders dan wat ik tot nog toe had gezien van de Polanski. Ik had dan ook verwacht dat de film meer naar thriller zou neigen, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Op zich niet zo'n punt natuurlijk, al lijkt de film wel wat richting te missen

De sterkste delen van de film zijn wat mij betreft toch op het schip. Hugh Grant speelt een sterke rol en Scott Thomas weet ook goed de toon te raken. De hele cast is wel goed trouwens. Vooral Seigner is geweest, Coyote is degelijk, maar mist uiteindelijk toch wat charisma om zo'n rol te perfectioneren.

Ook de flashbacks waarin Oscar het verhaal verteld zijn op zich interessant en weten in het begin ook enorm te boeien. Helaas sleept de film zich op een gegeven moment maar voort. Misschien ook omdat je al weet dat de twee samen op het schip zijn, dat het wel allemaal heel lang duurt voordat je enigszins weet waar je aan toe bent. En dan mag hun relatie en huwelijk nog zo interessant zijn, het weet niet echt te raken en dan duurt het allemaal wel heel lang. Al heb ik wel het idee dat dit wel materiaal is voor herziening, meer dan 3* kan ik er niet aan geven.

En dan niet te vergeten die Sloveense die speciaal honderden kilometers naar Italie rijdt om daar de nieuwe serie te kopen. Blijkt er in elke van de eireren uit de gekochte doos hetzelfde speeltje te zitten.

Leuke docu. Vooral leuk onderwerp. Leuk dat die ontwerper zijn erkenning krijgt. Helaas is het allemaal niet objectief genoeg, vooral de muziek wordt nog eens gebruikt om de mensen voor gek te zetten, terwijl ze dat zelf ook al goed kunnen.

En toch is het een geniaal idee..

En het wordt ook naar behoren uitgevoerd. Maar buiten dit idee valt er dan ook barweinig te beleven. De schapen blijven erg leuk; heel de film door, maar nergens wordt het zo leuk als het concept in potentie had kunnen zijn. Toch wel een gemiste kans, nu 3*