Opinions

Bij het aankondigen van deze film hield ik eigenlijk al meteen mijn hart vast. Want ondanks dat ik The Wrestler niet heb gezien, kreeg ik de indruk dat Aronofsky een knieval naar de commercie had gemaakt (ondersteund doordat hij sterk gelinkt werd aan een superheldenfilm). Natalie Portman heb ik altijd al een hekel aan gehad, maar toch begon het te kriebelen en niet onterecht. Black Swan is namelijk gewoon een film zonder concessies, waar Aronofsky weliswaar een andere stijl hanteert dan vroeger, maar echt toegankelijker wordt het er niet van.

Aronofsky heeft bij Black Swan gekozen voor de dicht-op-de-huid-benadering. Elke scène (correct me if I'm wrong) bevat Nina (Natalie Portman) en dit is dan ook haar verhaal, vanuit haar point of view. Denk qua stijl dan bijvoorbeeld aan een film als Keane en dan kom je al heel dichtbij.

Black Swan is vooral verstikkend, heel erg verstikkend. Vanaf seconde een is duidelijk dat Nina niet goed in haar vel zit, dat er iets mis is en dat het slechts een kwestie van tijd is voordat samenstort. Dit is geen 'rise and fall'-film, maar een 'fall and fall and fall', met een steeds grotere snelheid. Daar staat dan wel weer tegenover dat de strijd van Nina om ook de 'Black Swan' te beheersen, tegelijkertijd met de miserie ook progressie brengt.

Ik zie dat veel mensen zich bezig houden met wat er werkelijk precies gebeurt, maar dat lijkt me, zeker gezien het feit dat het perspectief bij iemand met hevige psychische problemen ligt, nogal natte-vinger-werk. Hoe verder in de film, hoe meer waanbeelden ontstaan; dat kan je dan ook maar beter accepteren.

In eerste instantie vond ik de film iets te pompeus en grotesk, maar eigenlijk past dat bij nader inzien goed bij het thema en Aronofsky. Goede film dus. En ja, Portman, zoals al van de poster afstraalt, is dit haar beste rol en zal ze hier ook nooit overheen komen.

Dit was eigenlijk een goede verrassing. Ik heb me nog niet zo verdiept in de echte vroege films, maar filmisch gezien is dit allemaal best in orde. En ook het verhaal is interessant. Wellicht is het omkeerpunt een beetje plots om vandaag de dag nog helemaal te overtuigen, maar door de goede uitwerking stoort dat eigenlijk niet. Het is in ieder geval een uitnodiging om vooral de Duitse en andere Europese films uit deze tijd eens de aandacht te geven.

Ik vond Blind niet helemaal geslaagd. En dan vooral de stijl, met de historische, ongrijpbare setting. Het geheel kwam nogal gekunsteld over, het verhaal ook nogal geconstrueerd; puur zo'n gevalletje waar je de scriptschrijvers bij wijze van spreken aan tafel ziet zitten met pen en papier (of laptop in dit geval). De film breekt daar ook nooit uit los. Ik kan me wel voorstellen dat het nogal pakkend kan zien, als de sfeer in de film je wat meer aanspreekt.

Toch kon ik zeker wel wat waardering voor Blind opbrengen. Halina Reijn is eigenlijk altijd wel goed en ook de rest van de cast doet het wel voldoende. Maar echt een geheel werd het voor mij nooit. Nipte voldoende.

Normaal schrijf ik mijn recensies zelf, maar in dit geval plaats ik de link waarna The One Ring alles al heeft opgeschreven: The Blind Side (2009)

Te lang en vooral niet oprecht. Het beste te vermijden.

Inderdaad een vooral visueel prikkelende film, waar de rustieke omgeving vooral prachtig is vormgegeven (die eerste scene ook!). Verder is het de film redelijk puur en oprecht, waardoor de feel good-elementen, die per definitie in een familiefilm voorkomen, niet echt geforceerd of opgedrongen voelen. Wat overblijft is een fijne film, die van mij drie dikke sterren krijgt (en dan komt wellicht nog een halfje bij).

Eerste half uur van de film is heel goed. Sfeer wordt uitstekend neergezet en eigenlijk de gehele cast is op dreef, maar langzamerhand dwaalt de film nogal af. Een vrij onnodig zijlijntje met de vriendin en het grootste heikele punt is dat ze de moord nauwelijks geloofwaardig weten te maken..

Eigenlijk is Blood Diamond precies wat ik ervan verwacht had en dat is in dit geval niet een compliment. De film is veelal te melodramatisch en vooral een belediging van de intelligentie van de kijker. Zwick lijkt deze film niet gemaakt te hebben om de kijker een betere inkijk te geven over de situatie rond de diamanthandel in Afrika. Sterker nog, met mijn beperkte kennis, wordt mij precies de situatie voorgeschoteld van het beeld dat ik al had. Er wordt dus precies ingespeeld op hoe iedereen in het westen hierover en over de kindsoldaten denkt. Ik vraag me dan ook af hoeveel research hier is geweest of dat dit meer snelle exploitatie is.

Verder is het nogal storend dat de film weer een blanke held moet hebben. Dat is overigens nog niet zo erg op zich, maar wel dat hij bij de zoveelste aanval om de drie seconden moet roepen 'MOVE', want die Solomon is natuurlijk te dom om dat zelf te begrijpen. Overigens heeft Solomon zichzelf kunnen redden in benarde situaties, dus wat dat betreft zou het eerder omgekeerd moeten zijn.

De film kent veel 'diepe' gesprekken, die vaak precies aan het einde worden opgeluisterd door een nieuwe aanval. Zo'n gesprek moet wel eerst worden afgemaakt, want dat staat natuurlijk beter in de film. Daarna zijn de gehaaide Danny Archer en Solomon Vandy natuurlijk zo slim, dat op momenten waar ze bijna ontmaskerd worden enorm expressief bezorgd of schuldig uit hun ogen kijken. Lekker subtiel, weer een belediging voor de kijker.

Nee, dit is geen oprechte film. De schrijvers hebben precies bedacht wat ze er allemaal in wilde hebben en hebben toen pas het verhaal aan elkaar geschreven, met als gevolg een puinhoop van sentimentele momenten en slechte overgangen tussen scènes. Was er dan niks goed? Nou ja, het kijkt nog wel snel weg, maar wat dat betreft is dat een beetje wrang voor een film over het onderwerp als deze. Troep dus, er zijn vast veel betere en oprechtere films over een onderwerp als deze.

Ik was heel benieuwd om eens een film te kijken van Uwe Boll. Ik had ooit al een (bloederige) scene gezien en dat vond ik best leuk. Mijn hoop was dan ook gevestigd op een lekker cheesy-film. En eigenlijk was dat ook wat ik kreeg. De gevechten zijn echt hilarisch (alles vliegt in het rond); tijd geleden dat ik zo hard gelachen heb bij een film. Verder zijn de locaties af en toe best schattig. Het is ook heel vermakelijk om Rodriguez en Madsen (dat kapsel!!) hier zo verdwaald rond te zien lopen.

Er zit echter ook een keerzijde aan de medaille. Niet alleen laten de regiekwaliteiten van Boll vooral de landschapscenes de impact missen, terwijl de kleuren toch best mooi zijn. Ook zijn de stukken tussen de gevechten onnoemelijk saai. Boll had er beter aan gedaan om of meer actie in te passen, of de film wat korter te maken.

Hulde trouwens voor de meest willekeurige sexscene ooit. Hilarisch.

Vermakelijk. 2,5*

Fijne film, maar wel een aparte. ik kan mij niet goed identificeren met het karakter en de achtergrond van Jasmine, maar ook het milieu van haar zus spreekt me niet zo aan. Het is dan ook vooral de timing en de opbouw, die deze film redden. Goed genoeg geschreven, goed genoeg geacteerd zonder ergens heel afzonderlijk of memorabel te zijn. In ieder geval met een stuk meer ziel, dan 'To Rome With Love'.

Flauwe film, die heel erg mikt op het sentiment van de jaren '60, maar hier verder eigenlijk niks aan toevoegt. Aan de acteurs ligt het niet, bijv. Hoffmann en Nick Frost doen het erg goed, maar het verhaal en de personages zijn gewoon erg slecht geschreven. Neem nou bijvoorbeeld zo'n scène waar ze na een aanval van de overheid uit de lucht moeten en ze vervolgens langzaam een voor een allemaal zeggen dat ze blijven. Hoe cliche kan je het hebben? Het bloed was ver onder mijn nagels vandaan gepeuterd En de film is eigenlijk doorspekt van dit soort dingen. Eigenlijk heeft deze film dus niks te bieden voor iemand die al een verzamel-cd van de jaren '60 heeft.

Blijft een leuke film. Het is het eerste half uur even inkomen en aan het einde van de film duurt het toch allemaal net iets te lang. De sfeer en met name de pacing is fantastisch, echt een mooie opbouw met verschillende stijlelementen. In mijn herinnering was een van de krachten de langgerekte ononderbroeken scenes (dus zonder 'cut'). Dat laatste valt anno 2025 minder op, doordat het veel makkelijker geworden is om digitale camera's dit soort scenes te schieten (tot zelfs hele films zoals Victoria). Het is de vraag of je dat de film moet aanrekenen, maar het is toch een technische beperking, waardoor een film als deze toch wat gedateerd raakt. Vond Julianne Moore erg sterk overigens.

Briljante film. Er wordt ruim drie uur de tijd genomen om het leven van de Duitsers in een onderzeeboot in de Tweede Wereldoorlog te laten zien. Het is zo gedaan, dat je gaat meevoelen, sympathie krijgt voor de personages, terwijl dit toch onze Duitse vijanden waren. Het beeld dat ze met oorlog bezig zijn, verdwijnt na een tijd; het is gewoon een tocht voor overleving. Het einde is mijn favoriete filmeinde. Na een nauwe ontsnapping, worden ze als helden binnengehaald. En dan wordt alles kapot gebombardeerd en sterven ze na drie uur lang strijden alsnog. Het laat nog maar eens zien dat er in een oorlog geen winnaar is. Wat mij betreft dan ook de beste oorlogsfilm.

Aardige film, die helaas iets te vaak net niet is dan net wel. Gershon en Tilly zijn goed gecast, maar alle mannen in deze film zijn niet overtuigend en spelen ook wel meteen hele grote stereotypes. De matige Joe Pantoliano haalt in feite al de angel uit de hele film, waardoor deze wel vermakelijk blijft, maar nooit echt spannend weet te worden.

Daar staat gelukkig dan weer tegenover dat de broers een paar leuke visuele hebben en het tempo er lekker in houden.

Ik vind Braveheart ook (in de meeste aspecten) een beroerde film. Inderdaad verschrikkelijk acteerwerk, een veel te geromantiseerd plot (dat liefdesverhaal kan echt niet en die 'freedom'-roep is helemaal verschrikkelijk). Wat mij betreft wordt de film gered door de setting, de huizen en omgeving zien er best mooi uit, en ook de gevechten zijn best aardig, maar ik denk dat veel mensen zich over vijf jaar voor hun kop slaan dat dit ooit tot hun favorieten heeft kunnen behoren.

Niet echt slecht. Ben het wel eens met de mensen die zeggen dat de scriptschrijvers af en toe het spoor bijster waren. De ski-trip, de Thaise gevangenis en de lesbische Rebecca; nogal ver gezorgd. Gelukkig blijft Bridget Jones een heerlijke personage en waarschijnlijk de beste rol die Zellweger ooit zal spelen. Het is dan ook vooral zij, en de goede wisselwerking met Firth en Grant, dat deze film zich staande houdt en hij kijkt erg goed weg. Ik heb er nog 3* voor over.

Ik ben het absoluut oneens met de gros van de berichten. Brief Encounter moet het vooral van de geweldige sfeer hebben. De steeds terugkerende treintijden, steeds dezelfde patronen, het restaurantje waar steeds wordt gewacht. Het heeft allemaal wat extra's dat de sfeer echt goed neerzet. Mensen die de film truttig hebben hier blijkbaar niet van genoten en zich te veel alleen op het verhaal gefocust.

4*

Helaas net iets te onnatuurlijk en onsubtiel in de emoties soms. Dat is jammer, want verder is het een ontroerende film. Zat ook heel erg mee te leven, behoorlijk ingrijpend.

Overigens opvallend: de laatste trailer die voor het begin werd vertoond, wa de trailer van de film zelf...

Toch wel weer een fijne film van Bier. Ik kan me ook wel vinden in kritiek op het verhaal dat ik hier lees. Zelf vind ik het ook allemaal wel tranentrekkerij en dat had ik bij Elsker Dig for Evigt ook. Wat de film dan red, is dat die vele close-ups zo perfect werken en vooral dat zoals altijd het niveau van het Deense acteren zo ontiegelijk hoog ligt. Die acteurs kunnen je echt in een film slepen, waardoor het toch een goede ervaring wordt. In dit geval met Nielsen voorop. Maar echt overtuigd van Susanne Bier ben ik nog niet.

Als The Broken iets is, dan is het wel de bevestiging van Ellis' talent. Ook deze film is erg mooi geschoten, erg donker en weet een desoriënterend gevoel in deze toch wel bekende stad Londen te creëren. Ook het verhaal is erg aangenaam, wat met het rustige tempo en opbouw goed werkt.

Toch heb ik liever dat Ellis weer zoiets als Cashback maakt. Want hoewel zijn talent ook hier duidelijk naar voren komt, zijn er mijns inziens wel meer regisseurs die dit soort werk kunnen maken (Brad Anderson bijv.), terwijl zijn vorige film toch veel unieker was. Maar ik zet hoe dan ook nog een plusje achter zijn naam en kijk uit naar wat er hierna komt. Toch grappig weer dat het gemiddelde van alle aangevinkte recensies weer een heel stuk hoger ligt. Ik doe daar ook aan mee. (erg) Ruime voldoende!

Slechtste film die ik in tijden heb gezien. Heb op zich niks tegen de gekkebektrekkerij van Carrey. Waar ik wel wat tegen heb, is een moralistische verhaaltje. Ongelofelijk Amerikaans helemaal. Er waar er normaal tegen het einde een moraal naar voren komt, maakt Bruce Almighty het wel erg bond. Zo'n beetje van minuut 1 is dit een moralistisch lesje over wat goed is en niet, over voor God spelen etc. . Het kwam echt mijn keel. De grappendichtheid ligt veel te laag, de grappen zijn niet orgineel en bovendien gewoon niet grappig. Echte geitenwollensokkenhumor.

Eigenlijk het enige moment dat de moeite waard was, was op het moment dat Carrell als anchorman flipt. Verder puur duf Amerikaans werk. 1*

Toch nog wel aardig. Het probleem wat Brüno heeft is dat hij in de tv-serie van Ali G slechts een Oostenrijkse modeverslaggever is. Borat heeft oorspronkelijk al meer persoonlijkheid had en is daardoor ook beter geschikt voor een speelfilm. Sacha Baron Cohen en de andere makers lossen dit op dat Brüno vrijwel meteen uit de modewereld te halen en een soort reeks van sketches van te maken. Dit betekent ook dat de Brüno in deze film slechts bij vlagen iets van doen heeft met het oorspronkelijke typetje.

Een veel voorkomend bijgevolg van een film die nogal sketchmatig oogt, is dat de ene scène goed werkt, terwijl de andere juist totaal niet grappig is. En dat is dus ook bij Brüno het geval. Gelukkig zit er een aardige vaart in de film, die helpt om over de wat mindere stukken heen te stappen en zo worden het toch een aangename 80 minuten. Met voor mij als hoogtepunt toch wel de slotscène. Best wel vermakelijk dus.

Wel aardig, maar niet echt beklijvend. Het leukste nog zijn de herkenbare punten uit Oslo, waaronder de 'tunnel of light' bij het metrostation Nydalen. Daar ben ik een tijdlang dagelijks langsgekomen. Qua humor is de film wel erg onderkoeld.

Vind de vergelijking met Fargo helemaal niet zover gezocht, alleen dan vooral de setting. Simpele, rustige leventjes, al is de uitwerking totaal anders. Om deze stijl van Soderbergh te vergelijken met von Trier is dan weer wel onzinnig, aangezien von Trier technisch back to basic gaat, terwijl zijn personages wel vergelijkbaar blijven met wat we normaal in andere films zien.

Maar goed, de film zelf kent een interessant verloop. Het voelt ook een beetje als een experiment aan. Gedurende de film zijn het vooral kleine gebeurtenissen, kleine gesprekjes en kleine gezichtuidrukkingen die het doen en zo voor een sterke opbouw zorgen. De film kent alleen niet echt een climax. Niet echt heel erg, aangezien het tempo van de film best aardig was, maar ik had een ander verloop van het tweede film niet heel erg gevonden. De eerste heflt een opbouw, de tweede helft een afbouw, zonder dat er daadwerkelijk zich iets in het midden bevond.

Hoe dan ook, goed geacteerd door Debbie Doebereiner en best een leuke film.

3,5*

Zeer amusante komedie, maar één die voor Coen-standaarden toch wel enigszins karig is. De grappen en de humor, het zit er wel allemaal in, maar vaak komt het er niet uit. Sommige grappen zijn te makkelijk (de Russen bijvoorbeeld) en bij andere grappen mist de timing. Het geeft een beetje het idee dat de Coens het script in een dag of twee, drie in elkaar hebben geflansd. Dat betekent dat de humor er wel in zit, maar dat er met wat gepuzzel iets beters uit had kunnen komen. Nu is het wel grappig, maar ben je het na 5 minuten weer allemaal vergeten. En dat is bij The Big Lebowski of Fargo wel anders. 3*

Maar bij mij had het geen negatieve invloed. De film heeft inderdaad een uitgebreide voice-over, maar dat stoorde mij niet omdat dit consistent wordt toegepast, en niet om te maskeren dat de beelden genoeg voor zichzelf spreken.

Verder een erg ontroerende film. Vooral de treinreis is fantastisch. 4*