Opinions

Grappig zo'n sentimentele film waarbij haast iedereen toch tot een redelijke beoordeling komt. Ik sluit me daar bij aan. Erg leuk om te kijken en erg efficiënt ontroerend. Ook al begaat de film in de tussentijd een aantal van mijn doodzondes (bv. het tonen van een collage van beelden die al eerder in de film zaten als een herinnering of de verbeelding van het vergaan van jaren). Dat zou normaal direct een (halve) punt aftrek betekenen. Maar in dit geval niet. Prima film dus, maar een mooie speelduur, maar ook niet echt goed.

Maakte weinig indruk op me, in vergelijking met de verwachtingen die ik bij deze films had. Grootste probleem is toch dat het inleven in de personages echt heel moeilijk is. Dat hoeft ook niet per se, de film heeft genoeg te zeggen zonder dat je dat doet, maar aan de andere kant komt het minder goed over dat ze zowel dader als slachtoffer zijn natuurlijk; iets wat je wel kan zeggen van deze situatie.

Het leukste is nog dat ze tijdens de avond van de vermoedelijk grootste rel de laatste trein missen, waardoor ze het tweede stuk van de film juist een beetje buiten het geweld worden geplaatst. Dit had goed gebruikt kunnen worden voor een stuk contemplatie, maar Kassovitz kiest er voor om de negatieve cirkel voort te zetten. Zijn goed recht, maar meer dan een redelijke film vond ik het ook niet.

Beroerde film. Begon nog wel aardig, maar het duurde niet lang totdat Blonsky werkelijk al mijn bloed onder mijn nagels vandaan haalde. Die zogenaamde 'spontaniteit', bah. Ook de Travolta-grap is verschrikkelijk, na een keer gemaakt en wordt dan tot in den treure herhaald. Grappig hoor. Gelukkig staan sommige acteurs nog wel goed te spelen, vooral Marsden en Kelley, maar die hebben helaas niet een al te grote rol.

Ergste is nog dat de geschiedenis enorm misbruikt wordt voor deze film. De geschiedenis met de segregatie is natuurlijk heel aangrijpend en dan wordt het hier misbruikt doordat een jong meisje met wat wilskracht heel het probleem doorbreekt. Ja hoor, wat is ze geweldig. Maar nee, zo zou het nooit gekund hebben in het echt en dus worden wij geacht iemand te adoreren die in een geromantiseerde wereld leeft.

Nee, dit is niks, 1,5*

Tja... een heel ander gezicht van Moodysson en des te interessanter. Het jammere alleen is dat Hole in my Heart wat halfslachtig is. Wanneer je er voor kiest om allerlei gore en vieze dingen te laten zien, laat het dan ook helemaal zien. Ik zit toch al met mijn handen in mijn haar, dan kan dat laatste stapje er ook wel bij, bijv. het wegschakelen voordat ze echt in de wasmachine een rondje draaien, of het kotsen in de kots-mond-scene.

Over het geheel gezien heeft de film zo zijn momenten, maar zit er ook teveel saaie en onnodig aandoende scenes in. Moodysoon had er beter aan gedaan om er nog en kwartier uit te halen. De scenes met de noisegeluiden werkte voor mij het beste in ieder geval.

3* en toch een pluim voor het lef van Moodysson om zo radicaal een andere weg in te slaan. Ben benieuwd naar Container

Zal ik het toch maar zeggen? Goed dan, een schattig en aandoenlijk filmpje. Eigenlijk zit er niet zozeer een verhaal in. Twee goede vriendinnen worden gevolgd, zonder dat er echt tot een climax wordt opgebouwd. Dat kabbelende sfeertje, ietwat luchtig, maar daardoor juist heel menselijk, sprak mij zeker aan. Vier sterren en ik ga zo met een grote glimlach mijn bedje in.

Nadat door het gemiddelde hier en op imdb en de recensies mijn verwachtingen flink gestuwd waren, was ik uiteindelijk toch erg teleurgesteld. Moet dit nou de beste komedie sinds tijden voorstellen? De film mist kortweg genoeg leuke grappen en is veel te puberaal.

Het begint nochtans aardig. De personages zijn redelijk en ook de situatie van de vergeten nacht en de opzet zijn behoorlijk grappig. Wat volgt is een matige uitwerking en een legioen aan gemiste kansen. Zo is die Chinese man echt te triest voor woorden en dan mis ik nog de klapper dat ze rondgooien met een gebruikte condoom. Nochtans is de richtingsloosheid waarmee ze het probleem op te lossen wel leuk, maar wordt hier verder nauwelijks gebruik gemaakt. Het idee om Mike Tyson te gebruiken is bijvoorbeeld erg goed, maar geef die man dan ook wat leuke tekst. En zo'n grap waar iemand een lied als In the Air Tonight zingt, is ook al zo onorgineel als wat.

Zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Het potentieel is er, maar de uitwerking van Phillips is erg matig en die score is echt te verbijsterend voor woorden. Dan vind ik iets als Harold & Kumar nog wel een klasse beter.

Wat mij vooral opviel, is dat Solondz heel weinig ruimte over laat voor de kijker om zelf een mening over de personages te vormen. Daar komt nog eens bij dat de helft van alle situaties veel te bedacht zijn, ik zie de scriptschrijver bij wijze van spreken grinnekend achter zijn bureau zitten, terwijl hij trots zijn nieuwe grappige opmerking opschrijving. Dan gaat er toch wat van het effect af. Verder heeft de film zeker zijn momenten, enkele scenes zijn hilarisch, maar in zijn totaliteit is het niet meer dan 3 sterren waard.

Erg fijne grimmige film, die wat mij betreft erg treffend inspeelt op onderbuikgevoelens, zonder die echt te exploiteren. De Engelse jeugd zoals deze in de film zijn afgebeeld, zijn namelijk voor zover ik kan beoordelen erg waarheidsgetrouw. Het idee en de opzet van de wraak is daarom niet meer dan logisch en Caine heeft dan ook niet zoveel nodig om de sympathie te krijgen. Ik was in ieder geval helemaal om en heb dan ook helemaal niet meer geregistreerd dat het verhaal misschien wat doorsnee is, zoals sommigen hier hebben geschreven.

Caine is erg sterk en de enige juiste persoon voor deze rol. Er zijn weinig acteurs die met hun voorkomen en hun stem zo effectief sympathie oproepen. Het contrast met de grimmige wijk, de grimmige beelden en de rotjongeren zorgt ervoor dat je in de film wordt gezogen. Vooral de beginscène waarin de vrouw wordt doodgeschoten is erg sterk. Zo werkt de tweede helft van de film ook en heb ik ook helemaal geen vraagtekens meer gezet.

Erg sterke film, een van de betere die ik dit jaar heb gezien.

Film die in eerste instantie beter is dan het vorige deel, maar dat krediet uiteindelijk toch verspeeld. Het grote voordeel van dit tweede deel is dat alle introducties al in deel één hebben plaatsgevonden, zodat we ons hier meteen in het verhaal kunnen storten. De film begint goed met het leuke personage Dobby en ook de onderlinge vriendschappen en de sfeer op Hogwarts is in dit deel beter. Ook het plot met de Chamber of Secrets is in eerste instantie wel aardig, maar later wordt het wel wat veel van het goede, als het meidentoilet de geheime plaats blijkt te herbergen en vervolgens Harry, na het grootse gevecht met de slang, gered wordt door de tranen van een vogel. Jammer, want ik vond het tot dan toe behoorlijk goed. Hopelijk is er ook een deel zonder valse noten.

Beste deel van de Harry Potter-reeks. Het fijne van de laatste twee films is dat eindelijk eens alle minpunten eruit zijn. Het begin van de serie was te sentimenteel en iets teveel op kinderachtige humor gericht. Inmiddels zijn de films veel donkerder en is het sentiment verdwenen. Wat vooral in positieve zin opvalt, is dat dit een heel rustige film is. Er wordt wel een oorlog gevoerd, maar vooral buiten beeld, waardoor er een soort onderhuidse spanning heerst in de reis van de hoofdpersonen. Misschien een teleurstelling van de mensen die pure actie verwachten, maar dit is gewoon een hele volwassen film. Goed geregisseerd, mooie beelden en erg prikkelend voor het tweede deel.

Helaas een stuk minder dan deel 2. Vanzelfsprekend is dit het grote einde en dat wordt dan ook (zoals verwacht) gevuld met de grote battle. Ik vond zelf de reis hiernaartoe veel interessanter.

De film is als blockbuster op zich prima geslaagd, maar is helaas een stuk minder filmisch en speels als sommige van de andere delen. De film loopt ook niet zo, omdat er te veel draadjes bij elkaar geknoopt worden. Helaas dus niet zo goed als deel 7, maar dat was eigenlijk ook niet te verwachten.

Samen met deel 3 het beste deel. Vooral de heerlijke duistere sfeer komt erg goed naar voren. Verder is dit deel eindelijk gestript van alle sentimentele delen en oninteressante zijlijnen. Misschien verhaaltechnisch voor sommige niet interessant (puberliefde e.d.), maar audiovisueel wordt weer eens een keer echt wat neergezet.

Eigenlijk vond ik dit het eerste uur de beste van de Harry Potter-films tot nu toe. Het lekkere duistere sfeertje zit er al vanaf het begin in en het interessante verhaal wordt al vanaf het begin opgebouwd, in plaats van dat er onnodige zijlijntjes inzitten. Dat zorgt ervoor dat de sterke punten goed naar voren komen.

Helaas verliest het plot de focus in het tweede deel, waar het gegeven eigenlijk vooral uitmondt in flauwigheden en wordt het eigenlijk nooit spannend, ondanks dat de basis daar best voor was. Jammer, want ik wacht nog steeds op het eerste echt goede deel uit de reeks. Visueel is het wel in orde, maar geef ik nog steeds de voorkeur aan de aanpak van Cuaron. Opnieuw drie sterren dus.

Voor mij is dit de beste film van de eerste drie delen. Alfonso Cuarón doet er in vergelijking met Chris Columbus eventjes twee, drie schepjes bovenop, wat bij vlagen een visueel festijn oplevert. De sfeer is wat donkerder en vooral veel overgangen zien er fantastisch uit. Helaas is het verhaal van deze derde film wat karig en ontbreekt er een echte punch in het verhaal. Wanneer Sirius Black toch een goede kerel blijkt te zijn, is de spanning eigenlijk meteen weg en doordat we eigenlijk meteen mee moeten gaan leven met de bad guy van het eerste uur, werkt deze overgang niet. Het tijdreizen was (ondanks dat het element hier wat vergezocht is) is wel leuk gedaan. Cuarón heeft dit ook knap gefilmd en dan doel ik vooral ook op de momenten waar de karakters dubbel in beeld zijn. Leuk derde deel dus. Wat speelser en een veel betere look, maar volgende keer toch graag een wat minder rommelig verhaal.

Aardige kennismaking met Harry Potter die de hele amuseert, maar eigenlijk nooit echt fantastisch wordt. Dat komt vooral omdat er zoveel verschillende dingen geïntroduceerd moeten worden. Dat is uiteraard nodig om mensen bekend te maken met Harry en zijn omgeving, maar zorgt ervoor dat er nogal veel scènes in zitten die niet direct belangrijk zijn voor het specifieke plot met de 'Sorcerer's Stone'. Vandaar dat dat avontuur verder ook niet zo spannend is. Verder toch wel goede introducties van leuke personages als Hagrid en Snape, maar echt blijven hangen doet het niet. Hopelijk zijn de volgende delen wat speelser.

Best een aangename en emotionele film, die mij zeer is bevallen. Helaas is de film een half uur te lang, waardoor de opeenstapeling van dramatisch momenten en stemmingswisselingen voor mij wat te veel van het goede werd. Jammer, want de film heeft een eerlijke en oprechte toon en een goede afwisseling aan levensechte personages. Toch interessant om te zien dat een cultuur waar familie zo belangrijk is in de 21ste eeuw inmiddels een beetje tussen deze familiefocus en het groeiende individualisme inhangt.

De moeite waard, helaas te lang.

'Howl's Moving Castle' heeft absoluut zijn charme, maar is toch een pak minder dan de andere Miyazaki die ik tot dusver zag, 'Spirited Away'. Ik vond die film een stuk speelser en veel beter gebruik maken van de fantasie-elementen. Howl's huis is natuurlijk wel fantastisch en na een moeizaam eerste kwartier, komt de film ook wel goed op gang. Het enige dat steekt is dat deze film, volgens mij veel meer dan de andere Ghibli's die ik zag, af en toe aardig kinderachtig is. Vooral de grapjes tussendoor van Sophie zijn wel erg laagdrempelig en lieten mij toch voelen dat ik aan de bovenkant van de doelgroep zit. Maar toch goed vermaakt verder. Kleine 3,5*

Ik begin Tsukamoto steeds beter te waarderen. Ik begon met een valse kennismaking met A Snake of June die precies alle elementen die mij aan hem storen combineert[/i], maar met Vital en Tetsuo werd wel duidelijk dat de man een ongelofelijke gave heeft voor editing, timing en muziek. Dat is hier niet anders. Lekker sfeer wordt er in de eerste minuten gezet, ik voelde goed mee vooral met tanden over de buis en de duikscene, maar buiten die huiveringwekkende momenten ook fijn dat er een goed drama op gang komt. Jammer vindt ik wel dat de flim te kort is om, en vooral de scenes die Tsukamoto en Fujii delen, om het drama aangrijpend te maken. Daarvoor wordt niet goed genoeg de tijd genomen.

Mooiste scenes komen zelfs pas als het einde, wanneer Tsuka met zijn hoofd de deksel omhoog duwt naar die kamer, prachtig! De film was zo duister, dat je al aan zag komen dat er een keer een twist naar een lichte omgeving zou komen. Verder is die scene dat de witte was buiten hangt ook prachtig geschoten.

Film werkt wel voor het grooste gedeelte en ik hopo nog veel moois te zien van de man. Grappige extra trouwens op de dvd waar Tsukamoto en Fujii als een stel Japanse toeristen door Locarno lopen.

Behoorlijk in de vergetelheid geraakt, deze curieuze film van Asia Argento. Maar ergens staat dit toch in mijn geheugen als een typische MM-film. Daarmee bedoel ik dat toch relatief veel vaste gebruikers dit weten te waarderen. De film zelf heeft zijn momenten, maar moet het vooral hebben van de 'flow'. Karakterontwikkeling en plot zijn ondergeschikt. Dan helpt het niet dat de film inmiddels toch wel verouderd is, maar toch is het al met al best de moeite waard.

Het werkte voor mij niet helemaal. Allereerst is de film te lang. De personages nemen regelmatig domme (en ongeloofwaardige) beslissingen en er zijn een hoop matige one-liners en cliches.

Daartegenover staan hele degelijke acteerprestaties (van vooral De Niro, de 'boze Pacino' ken ik nou inmiddels wel) en enkele sfeervolle scenes (vooral de nachtscenes) en enkele spectaculaire actiescenes.

Al met al 3*. Niet iets dat in mijn optiek boven de middelmaat uitkomt.

Heel de film draagt de stempel van Kieslowski. En dat is jammer. Kieslowski had nog een script liggen en Tykwer besloot dit te regisseren. Misschien had dit geweldig kunnen uitpakken als Tykwer met het aardige script zijn eigen weg was ingegaan. Wat ik nu zag, was een poging van de Duitse reggiseur om een Kieslowski te maken en natuurlijk kan hij dit nooit op de manier doen waarop Kieslowski het deed. Ook niet slecht, maar het voelt een beetje onnatuurlijk aan.

Blanchett en Ribisi doen het overigens goed en de film ziet er bij vlagen prachtig uit; dus daar ligt het niet aan. Volgende keer maar weer zelf schrijven, Tom. 3*

Toch wel een fijne film met toch wel veel verschillende gezichten. Ik ben in ieder geval altijd te porren voor films waar de realiteit gecombineerd wordt met een droomwereld. Wat mij betreft zijn die scenes dan ook heel fijn. Jackson heeft ook een hoop leuke ideeen, zoals bijvoorbeeld vanuit het zandkasteel filmen of een prachtig moment als Bill Perry in haar fantasie met een ambulance aan komt en dan plots het rode zwaailicht dat de donkere omgeving overheerst verdwijnt. Van mij had hij veel meer in die richting verder mogen gaan. Nu zitten er soms lange stukken in, met soms iets te veel drama. Wel prachtig hoe in deze film naar voren komt hoe de twee meisjes klap na klap krijgen en om te zien hoe ze hiermee omgaan en uiteindelijk nog maar een weg uit zien.

Winslet is bij vlagen zeer irritant, maar op de een of andere manier vond ik dat bij het personage horen en kon ik het wel hebben. Lynskey doet het ook wel goed. Ik zat tegen het einde nog op 3,5 sterren, maar het werkelijke fantastische einde, waar voor de verandering iemand niet in een klap wordt doodgeslagen, maar echt ongelofelijk bruut zes klappen nodig heeft halen nog een betere score uit het vuur.

Ergens een vrij typische debuutfilm. Het talent is er wel, het idee en het uitgangspunt zijn aardig. Maar echt meer dan een vingeroefening is het ook niet. Het plot wordt tamelijk fantasieloos uitgewerkt en de setting wordt, buiten de vluchtscène, niet benut om iets bijzonder op poten te zetten. Eigenlijk krijgt Hell een vrij typische thriller-uitwerking, die niet zo anders is als een rijtje andere films (zoals Eden Lake of Calvaire), die ook in een afgelegen gebied afsprelen.

Ik denk dat de liefhebbers van thriller/horror-film (veel meer thriller) dit op zich wel kunnen waarderen, maar baanbrekend is het niet.

Herr Lehmann is de verfilming van een werkelijk fantastisch boek van Sven Regener. Diezelfde Regener heeft zijn boek herschreven tot het scenario van deze film. Dat is maar goed ook, want hij weet de essentie erin te houden, terwijl hij toch bepaalde onderdelen van het verhaal heeft moeten schrappen. Toch zitten er erg veel details en personages in het boek, die door de beperkte screentime in de film wat minder tot uiting komen. Dat is een beperking en maakt deze film ook wat minder sterk.

Toch werkt de film, zeker naar het einde toe, wel erg goed. Christian Ulmen vervult zijn lastige taak goed en vooral Katja Danowski is erg goed gecast. Detlev Buck viel me wat tegen als Karl; het bleef daar iets te vlak wat mij betreft. Maar al met al zou ik toch eerder het boek aanraden. Te veel details missen er en de veel uitgestrektere gedachtes en dialogen zijn misschien niet voor film geschikt. Het helpt ook niet dat Haußmann visueel hier eigenlijk niets doet, waardoor het eigenzinnige karakter van het verhaal niet wordt doorgetrokken. Toch een ruime voldoende.

Ik wil wel even zeggen dat je niet je stem moet baseren op de nasynchronisatie. Als Jetix dat doet is het irritant, maar de film zelf kan er bijzonder weinig aan doen.

Ik vond dit ook een interessante film, waarin gebeurtenissen elkaar niet logisch opvolgen, maar waarbij emotioneel uiteindelijk veel op zijn plek valt. In het geheel dus behoorlijk overtuigend.

Ben ook zeer blij verrast gisteren met deze film. Voor mij persoonlijk is het altijd wennen aan zwart-wit, maar dat had ik dit keer totaal niet. De openingsscene was al geweldig, en het niveau werd bijna constant vastgehouden. Ik heb zelden zulke hoeveelheden goede oneliners en grappen achter elkaar gehoord. Enig minpuntje voor mij persoonlijk was dat het laatste kwartier van de film iets minder grappig was en daarom 4,5*. Maar het blijft een briljante film.

Ik vind de film persoonlijk trouwens goed te vergelijken met Clerks en dan niet alleen het zwart wit, maar dan vooral de soort conversaties en het tempo van de grappen. Ook daar heeft bijna elke opmerking een grappige lading.

Hitch is een film, waarvan ik al vaak trailers of kleine stukjes had gezien. De hele film samengeplakt is niet beter dan dat is. Afzonderlijke momenten zijn af en toe best leuk, maar het overkoepelende geheel is niet overtuigend en vooral ook te Amerikaans en te clichematig. Jammer, want ik had hier stiekem meer van verwacht en meer dan deze ene keer hoef ik de film ook niet te zien.

Ik heb het boek nooit uitgelezen. Ik heb wel vaker de neiging om na een paar hoofdstukken compleet te vergeten dat ik eraan begonnen heb, maar de hoofdstukken vond ik wel erg leuk. Maar de film mist totaal die sfeer en magie die ik bij het lezen wel had.

Net als bij de andere delen is het een vermakelijk tijdverdrijf. De gevechten zijn eigenlijk best ok, wel nog steeds te veel 'narrow escapes' (hoeveel zouden er eigenlijk in alle delen bij elkaar zitten, een stuk of 20?). Gezien de trend naar extreem lange films, was het ook fijn dat deze film net weer een stukje korter was, ik had tenminste verwacht dat het nog een half uur verder zou gaan. Ik ben wel blij, dat ik met de volgende kerst nu wat anders kan gaan doen.