Opinions

Goede film van Nacho Cerdà. Vooral heel sfeervol. Ook heel knap hoe Cerda het besef van tijd laat verdwijnen. Eigenlijk verloopt alle gebeurtenissen in een grote cirkel en wordt alle logica en normale houvast uit het raar gegooid. Echt eng wordt het alleen nooit, spannend wel. Helaas zitten er hier en daar wat rare en slechte uitgewerkte dingen in het verhaal, waardoor deze net niet tot mijn favorieten in het genre komt te staan. 3,5*

Inderdaad een heel leuk drieluik. Leuk gebruik gemaakt van het thema van mensen die in het buitenland wonen. Zorgt ervoor dat de drie delen ook echt als een geheel aanvoelen. Voor de verandering bespeek ik ook de delen apart:

Het eerste segment, Tokyo, is eigenlijk het minst opzienbarend. Hoewel ik nog niet zoveel gezien heb, lijkt het me een vrij typisch Japan stuk, die naar mijn mening wat minder artistieke pretenties lijkt te hebben als de andere twee segmenten. Dat zorgt er ook voor dat ik het niet mee dan degelijk vond. Je ziet wel duidelijk dat het uit een goed hart komt en daardoor is het toch ook goed te doen.

Het segment Taipei vond ik het beste. De eerste scène is fantastisch. Alleen al hoe die boekenkast eruit ziet; het ademt zoveel sfeer. Ook de wisselwerking tussen de twee acteurs en de langgerekte situaties werken perfect. Verder ook fabuleus geschoten

Het segment Shanghai is ook erg goed. Deze vond ik vooral meer dromerig. Hoewel bij tijd en wijlen ook erg mooi, vond ik deze een stuk(je) oppervlakkiger dan het tweede segment. Daarom net ietsje minder, maar ook dit is een goed deel.

Goed drieluik dus zonder rotte appels.

Wat een tijd geen reactie. Ik heb zelf net de film voor de tweede keer bekeken en het blijft een goede, spannende film. De vorige keer had ik het eerste kwartier gemist en was ik waarschijnlijk meer moe, waardoor ik alles dit keer beter kan volgen. Op de een of andere manier mist het verhaal toch iets om helemaal perfect te zijn, vandaar 0,5* aftrek, wat een dikverdiende 4,5* betekent.

Hoewel inhoudelijk geen meesterlijk, vind ik de vergelijking hierboven van Reinbo zeer ongepast. De film is traag, bevat maar mondjesmaat ontwikkeling, maar weet toch constant interessant te zijn. Dat komt vooral door de hier al geprezen de mooie plaatjes. De setting is enorm mooi. De zanderige omgeving van het huis, het prachtige dorp in de buurt; het ziet er zeker prachtig uit.

Een welverdiende 3,5*

Behoorlijke tegenvaller. Ik had deze film al een tijd lang in het vizier, voornamelijk doordat het artwork me wel aansprak en ik Evan Rachel Wood best hoog heb zitten, maar toch viel het tegen.

Ik vind het idee van de film best goed. In een Beatles-musical zit behoorlijk veel potentie. Daar ligt het probleem dan ook niet. Het grootste probleem is meer dat het lijkt alsof ze de Beatles-nummers hadden liggen en daaromheen een verhaaltje hebben verzonnen, dan andersom. De film is verhaaltechnisch dan ook een rommeltje. Opeens, vanuit het niks, zijn Lucy en Jude verliefd op elkaar bijvoorbeeld. Vaak verscheen er een scene, puur zodat het liedje dat hierna kwam zou kloppen. Matig, matig.

Verder beviel het me niet zo dat de vakk prachtige Beatles-nummers vaak in een stripped-down versie ten gehore worden gebracht. Veel te veel focus op de stem, waardoor de melodien en de compostities vaak maar heel zacht op de achtergrond te horen waren. Van mij had er bijvoorbeeld veel meer gitaar in gemogen op veel punten.

De film is dan ook op zijn best als het allemaal wat steviger wordt. Wat dacht van de scene met Joe Cocker of 'Helter Skelter'. Verreweg het beste aan deze film is Dana Fuchs (Sadie). Wat een stem heeft die vrouw zeg, ongelofelijk. Daar hadden wat mij betreft nog wel een paar extra van rond mogen lopen. Nu werd het niet meer dan een, goedbedoeld, rommeltje. 2,5*

Heel aardig. Typisch zo'n emotionele film die heel makkelijk uit de bocht vliegt. Dat doet de film niet, waardoor het uiteindelijk behoorlijk beroerd. Sterk.

Deze film is niet veel soeps, doordat het mysterieuze aspect (overigens wel bewust) vrij snel uit de doeken wordt gedaan. Dan hadden ze er wat mij betreft voor mogen kiezen om de dramatische kant van de mannen met de hoeden meer toe te lichten. De karakterontwikkeling van de twee hoofdrolspelers is behoorlijk ongeloofwaardig en de film wordt naarmate de speelduur vordert eigenlijk steeds minder. Het dieptepunt is wat mij betreft de vluchtscene, waarin het personage van Emily Blunt binnen tien minuten accepteert dat het gedoe met de deuren de normaalste zaak van de wereld is. Een behoorlijke afrader dus.

Meteen maar wat tegengeluid dan. Ik vind Days of Being Wild toch wel tot Kar Wai Wong's beste werk horen. Eigenlijk is het een combinatie van zijn stijl in de midden van de jaren '90 en het In the Mood For Love/2046-tijdperk. Maar vooral de negatieve aspecten van de eerstgenoemde periode zijn hier uitgefilterd. Days of Being Wild is vooral veel rustiger en gestileerd; de chaos uit een Happy Together is hier niet terug te vinden. Toch zitten er in de film van die prachtige, hartverscheurende momenten die ook die films geslaagd maken. Wat dacht je bijvoorbeeld van de scène dat hij met zijn rug van zijn adoptiemoeder wegloopt, zodat zij zijn gezicht nooit zal zien of de politieman die naast de lege telefooncel staat te wachten? Ook hier weet Kar Wai met een voice-over van een zinnetje of twee zoveel emotie los te weken.

Maar vooral atypisch van wat ik toch nu toe van Kar Wai gezien had, is de hoeveelheid tekst en dialoog. Die is hier veel meer aanwezig en dankzij de fantastische acteurs en de goede teksten werkt dat goed. Interessante karakters, stuk voor stuk en dat wordt nog eens ondersteund door de verhaalstructuur, die verschillende personages met elkaar in contact laat komen, ondanks dat ze aanvankelijk niet zoveel met elkaar van doen hebben.

Kortom, een aardige verrassing en dus weer een topfilm van Kar Wai Wong, die zich toch ook met zijn beste films laat meten. Fijn dat hij eindelijk in Nederland uit is op dvd!

Wat een ervaring is Love Exposure; dat is wel het minste wat je ervan kan zeggen. Werkelijke een wervelwind aan genres en ideeën, die samen toch echt een sterk geheel vormen. Het grappige is dat films die langer dan 3 uur duren doorgaans vrij traag opgebouwd en langzaam verteld worden, terwijl hier alles juist in sneltreinvaart voorbijkomt met 'actief' camerawerk en een flinke lading zooms. En daarbij opgeteld, was de projectie in Lantaren/Venster ook nog eens even kort de weg kwijt, waardoor het beeld begon te trillen. Maar ik zorgde dat het me niet uit de roes haalde.

Ik vond de eerste 2 uur van de film duidelijk de beste. Het speelse karakter van de film, alle personages die geïntroduceerd worden en je wordt letterlijk van hot naar her gesleept. In het tweede gedeelte blijft de film meer toegespitst op de hoofdlijn van het verhaal, waardoor daar minder ruimte voor is. En dat is jammer, want Sono maakt voor mij daar een paar verkeerde keuzes: De pornozijlijn is sowieso al te flauw voor worden. Groter probleem is dat bij de emotionele momenten (die er echt wel zijn, bv. de Corinthians 13 scène en de laatste ontmoeting) de flauwe humor nog ongepast aanwezig is. Die steeds terugkerend erectie bijvoorbeeld probeert een paar keer een lach te kweken op een moment waar de film juist op emotioneel gebied zou moeten oogsten. Dat doet de film echt geen deugd en breekt de serieuze kant nogal op.

Vandaar toch niet het hoge cijfer dat ik aanvankelijk in gedachten had, maar Love Exposure blijft een film van epische proporties.

Niet erg diepgaand, maar wel een goede samenvatting voor de mensen die het verhaal van Ai Weiwei niet kennen.

Prosecutor: Dr. Stone, would you give the court your impression of Mr. Striker?

Dr. Stone: I'm sorry, I don't do impressions... my training is in psychiatry.

Weer ongelofelijk flauw en veel gekopieerd van deel 1 (zelf een hele grap uit deel 1 kwam als flashback terug), maar toch heb ik me vermaakt.

2,5*

Het eerste uur van de film is ongelofelijk taai, ik had het bijna opgegeven. De personages zitten vooral veel in donkere kamers, zijn eendimensionaal en vlak en vooral ook nog niet bijster interessant, omdat er maar erg weinig ontwikkeling in zit. En het duurt lang voordat daar verbetering in komt.

De film breekt echter, gelukkig, nog totaal open. Vooral als de omgeving een grotere rol gaat spelen, wordt het beter. De treinscène is wat mij betreft het breekpunt. Want dan gooit Imamura steeds meer de remmen eraf en zien we ook mooie momenten op daken, in een tunnel, in besneeuwde landschappen. Dan vallen de delen uit het eerste uur ook beter op hun plaats en is de voor mij te overdreven voice-over ook niet storend meer.

Eventueel dus ooit bij een herziening nog een verhoging, als ik bij het eerste gedeelte al weet, dat mijn geduld beloond zal worden.

Zeker geen slechte film, het ziet er allemaal prima uit en het wordt nooit saai, maar veel meer heeft de film dan ook niet te bieden. Echt spannend wordt het namelijk nooit. 2,5*

Jammer jammer jammers, Alien was zo goed en dan vooral door de sfeer en de spanning. De spanning is in dit deel echter ver te zoeken. Waar ze in deel 1 nog op zoek moesten naar de aliens, liggen ze hier voor het oprapen. Het is gewoon net zo'n computerspelletje, waar je in een kamer wordt losgelaten en maar zo veel mogelijk in het rond moet schieten. Verder hangt de films van cliches aan elkaar, komen de personages geforceerd en ongeloofwaardig over.

Carrie Henn zet echter een goede acteerprestatie neer.

Al met al komt ik niet voorbij de 2 sterren.

Veel vergelijkingen gelezen hier. Vooral Stalker vaak (logisch gezien het uitgangspunt, al heeft de uitwerking van de film hier niets mee te maken), Reconstruction en zelfs Inland Empire, wat ik hier zelf niet in kan ontdekken. Waar ik toch meer dan eens aan moest denken was Alphaville, niet onlogisch gezien Boe zijn productiebedrijf hiernaar genoemd heeft, maar toch vind ik dat een veel treffende vergelijking.

Terecht werd al gezegd dat Reconstruction hier nog verder gestript is naar de essentie met de bedoeling om niet aan de emotie te komen. De liefde tussen Andrea en Zetterstrøm wordt aanvankelijk alleen geintroduceerd door twee scènes. Eentje waar ze elkaar ontmoeten en eentje waar ze afscheid nemen. Dat is een duidelijk statement van Boe, want elke andere regisseur zou minstens een kwartier aan hun geschiedenis besteden.

Aanvankelijk geef ik Boe gelijk en is de emotie er niet minder om; je leeft nog steeds mee. Maar als gedurende de film Andrea verder naar de achtergrond verdwijnt en de gesprekken in de Zone en het pianoconcert op de voorgrond treden, wordt het verhaal helaas net iets te flauw (qua zwarte humor en situaties). Dat wil ik de film best wel vergeven, want andere momenten zijn weer om in te lijsten, maar daardoor blijft Reconstruction hier toch wel boven staan.

Maar toch, het werkt allemaal weer wel.

Opnieuw een fantastische film van Du Welz. Hij bevestigt hier de uitzonderlijke klasse van Vinyan, maar levert tegelijkertijd een hele andere film af. De film is een trip van a tot z, surrealistisch niet in alleen in de situaties, maar ook geheel doorgetrokken in de personages. Deze kennen hun eigen logica. Acteerprestaties zijn formidabel, Lola Dueñas (die ik gek genoeg nog nooit in een film heb gezien) is een gouden zet en speelt een heel moeilijke rol met verve. De muziek is soms pompend, soms melancholisch, maar wel altijd precies toegepast op het juiste moment. Die aftiteling ook!

Alleluia overtuigt vooral door alle elementen glorieus te verbinden. De film is constant zwartkomisch, maar zonder daarmee voor te veel reliëf te zorgen. Het is een een soort inkijkje in een paralel universum met stuk voor stuk prachtige locaties in het vaak toch enigszins vervallen of tenminste verouderde Frans-Belgische grensgebied. Dat huis in de akte 2: de tegeltjes, de kelder etc., alles klopt.

Ook visueel is de film zeer sterk. Gefilmd op 16 mm en een behoorlijke korrel en telkens in dienst van het verhaal. Veel meer dan Vinyan is Alleluia ook een acteursfilm, maar dat loopt wel behoorlijk hand in hand. Beiden versterken elkaar daarin. Du Welz, die in interview aangaf na Colt 45 (waar hij was ontslagen) behoorlijk in de put te zitten, zag deze film als een kans om zich als regisseur te rehabiliteren en iets te maken waar hij vol achterstond. De beste films ontstaan toch op die manier.

Ik geef deze film een 0,5* minder dan Vinyan, maar vindt hem nauwelijks minder goed. Vinyan had door het onderwerp en de omgeving (en Beart) misschien net nog dat beetje extra. Laten we hopen dat Du Welz vooral dit soort films blijft maken.

Wel een aardig tussendoortje, maar echt diepgaand is deze doorsnede van een Turkse arbeidersfamilie in Duitsland niet. Het leukste zijn toch de momenten waar wordt getoond hoe het destijds voor zo'n gastarbeider geweest moet zijn om in Duitsland aan te komen. De film was in Duitslands destijds wel een groot succes.

Tja, Crowe heeft denk ik (bij Vanilla Sky net zo) een enorm vermogen om een op zich leuk idee te verpesten. Nou ja, vooral zijn schrijfkwaliteiten zijn niet al te best. Wat een ongelofelijk moralistische prent zeg. Van het ophemelen en veel te serieus nemen van de relatie tussen artiest en groupie (kijk eens naar de groupie-aflevering van MTV's True Life en je zal zien wat ik bedoel), tot de boodschap die enorm je strot ingeduwd wordt. Na de tweede keer wist ik ook wel dat je dicht bij je hart en rock 'n roll moet blijven en dat je ziel niet moet verkopen, ook al is het voor veel geld.

Nee, wat mij mag het allemaal wat genuanceerder. Buiten deze kritiek, keek de film wel lekker weg. Gelukkig maar. 2,5*

Alphaville, mijn langverwachte kennismaking met Godard. En dat was zeker geen teleurstelling, ondanks dat ik het geen topper vond. Godard schildert een alternatieve wereld die gebaseerd is op logica. Dat levert natuurlijk een hoop frictie op, aangezien veel menselijk gedrag eigenlijk niet logisch is. Daarbovenop komen nog wat vervreemdende effecten en de rauwe stem van Alpha 60 (waar ik wel even aan moest wennen, vanwege het erg indringende stemgeluid) en je hebt een setting om van te smullen.

Het belangrijkste punt waardoor de film werkt, is dat de aangesneden thema's echt interessant zijn en dat de dingen die de personages (zowel mens als computer) zeggen inderdaad boeiend zijn om te volgen, waardoor het grootste gedeelte van de film interessant is om te kijken. Dit in combinatie met leuke visuele vondsten en het gebruiken van de (destijds) modernste gebouwen uit Parijs als decor, zorgt ervoor dat er bij mij een dikke voldoende af kan.

Haast een typische Boe (film sluit duidelijk aan bij Reconstruction en Allegro), maar gelukkig wel genoeg 'eigen' om op eigen benen te staan. Van voor naar achter is de film weer compleet gestilleerd. Dit uit zich vooral in het lichtgebruik, waar sommige scenes overspoeld worden door licht, dat door een raam naar binnen komt en het gebruiken van maquettes als locaties. Sowieso speelt de architectuur een hele grote rol.

De opbouw van deze thriller is erg sterk, maar verliest met het verlopen van de tijd een beetje de angel. De twee verhaallijnen die door elkaar lopen zijn niet optimaal op elkaar afgestemd en roepen ook vragen op, die niet zo makkelijk te beantwoorden zijn. Ik vraag me af hoeveel van regisseur Jakob Falk in Boe zelf terug te vinden is. Als een extra bij Allegro zei hij, dat hij zich na het succes van Reconstruction min of meer verplicht voelde om nog zo'n soort film te maken (i.p.v. Offscreen, die hij toen al aan het maken was). Wanneer Falk hier een writer's block heeft, zegt zijn vrouw, dat hij maar een script moet schrijven met een verhaal dat pijn doet, daar is hij namelijk toch zo goed in?

Ben benieuwd waar Boe in de toekomst mee gaat komen.

Tja, toeval, toeval, dat hier zoveel mensen over struikelen begrijp ik niet. Als deze film iets is, dan is het wel poetisch. Die gebeurtenissen zijn dan ook vanuit dat oogpunt gemaakt. Paralellen, terugkerende gebeurtenissen, misschien niet realistisch, maar toch wel perfect op hun plek. Medem geeft echt de indruk goed over elke seconde van zijn film nagedacht te hebben.

4 dikke sterren, net niet overdonderend genoeg voor meer.

Leuke film, die ik als veel toegankelijker heb ervaren, dan de andere Fellini's die ik tot nu toe heb gezien. Leuke structuur, lekker speels en uiteindelijk krijg je toch een gevoel van intimiteit bij Rimini en haar inwoners. De, af en toe, iets te platte humor houden me van een hoger cijfer af, maar een film die duidelijk invloed heeft gehad op bijvoorbeeld Respiro en I Served the King of England.

Behoorlijk typische Braziliaanse film, die weer eens een duik neemt in de samenleving waarbij een aantal troosteloze en wereldvreemde figuren komt bovendrijven. Assis laat hier duidelijk weer zijn talent blijken. Dit soort films, waar een hoop extreme situaties in voor komen, verliezen mij al snel, maar ondanks dat af en toe wel erg uit de hand loopt, blijft de film amusant en blijf je geboeid kijken.

Uiteindelijk is deze film vooral onrijp. Het talent is er wel, de goede ideeën zijn er wel, maar het blijft nogal een mengelmoesje, waarbij ik alle connecties met religie maar moeilijk kon plaatsen en waar het ene verhaal interessanter is als het andere. De beste scenes zijn wat mij betreft met de café-eigenares, gespeeld door Leona Cavalli. Een ongelofelijk mooie vrouw met vooral een geweldige uitstraling.

Assis zou na deze film al een stap(je) vooruit nemen met zijn tweede film en blijft zodoende toch iemand die ik in de gaten blijf houden.

Kijkt inderdaad vrij goed weg en weet aardig zijn sfeer vast te houden. Crowe en Washington krijgen een ruime voldoende, maar in zijn totaliteit werd ik er niet echt enthousiast van.

Grappig, toch een tijd geleden dat ik een beetje hardop heb moeten lachen. In z'n totaliteit breekt het acteerniveau en vooral de verschrikkelijke soundtrack (hitzone 2001?) de film toch op. Dikke 3*.

Hmmm, wat moet je hier van zeggen. Het heeft zo zijn momenten en het is vermakelijk, maar er zijn ook momenten waar er minutenlang de ene slechte grap na de andere naar boven komt.

2,5*

Net als Le Conseguenze dell'Amore is L'Amico di Famiglia een karakterstudie. En ook nu staat een oude man centraal, maar daar houden ook de meeste vergelijkingen op. Waar zijn vorige film in een vrij constante stijl met bijpassende muziek is geschoten, experimenteert Sorrentino hier veel meer met verschillende soorten muziek en verschillende stijlen. Het is dan ook weer een zeer bijzondere film geworden.

De muziek is werkelijk geweldig. Sorrentino noemt het zelf zijn 'special effect', omdat hij aan andere special effects een hekel heeft. Hij weet hiermee enorm goed de toon voor de scenes te zetten, waardoor de vooral aparte opbouw van de film toch goed uit de verf komt.

En ja, verder is het toch een film die je zelf zal moeten ondergaan. Voor mij net iets minder dan zijn voorganger, omdat er toch iets te veel dialoog in zit mijns inziens (vooral in het begin), maar hij blijft wel in mijn hoofd hangen. Sorrentino blijkt overigens ook een goed oog te hebben voor vrouwelijk schoon. Laura Chiatti is echt een prachtvrouw; vooral in de dansscene is ze fantastisch.

4*, aardig indrukwekkend en enkele fantastische scenes (zoals meteen al de volleybalwedstrijd aan het begin en de bruiloft).

Ik heb niet zoveel toe te voegen aan wat hier al gezegd is. Even mooi als verstikkend. Inderdaad met compassie, maar daardoor weer een stuk zwaarder. Het moet gezegd dat deze film onmogelijk beter gemaakt had kunnen worde. Pacing, acteerwerk e.d., alles klopt. Daarom ook zeker geen onterechte prijswinnaar.

Aardige introductie van Dolan voor mij, waarbij vooral interessant is wat wel en niet worden getoond. Want wat de drie hoofdrolspelers in elkaar zien is eigenlijk niet duidelijk. Ja, Nicholas is in hun ogen een knappe jongen en ze brengen veel tijd samen met elkaar door. Maar wat doen ze eigenlijk daar? Ze zitten maar wat. Hebben ze wel gemeenschappelijke interesses, leefomgevingen? Francis en Marie lijken geïnteresseerd in mode en status, terwijl Nicholas, ja, een onbeschreven blad is. Veel wordt er ook niet getoond in deze film.

Niet de meest opmerkelijke film, maar fijn en mooi gespeeld en daardoor zeer onderhoudend. Kawase heeft het script weliswaar niet geschreven, maar maakt wel 'haar' film ervan. Film blijft verder niet bijzonder hangen, maar is een aangenaam tijdverdrijf.