Opinions

De documentaire kent zeker zijn momenten, maar springt uiteindelijk toch te veel van de hak op de tak. Het is alsod John Appel de beste momenten heeft geselecteerd voor zijn film, maar daarbij de rode draad is vergeten. Zo zien we de ene keer bij de optredens uitgebreid de reacties van het publiek, terwijl de andere keer (in Benidorm) je juist alleen Hazes ziet. Als documentairemaker moet je toch keuzes maken: concentreer je je op de emoties van de zanger of richt je je op de emoties van het publiek?

Verder wist Appel de spanningsboog die Hazes voelde niet goed over te brengen. Opeens had hij ruzie met zijn vrouw en opeens zat Hazes onder spanning, zonder dat hij de opbouw hiervan in beeld heeft gebracht.

Neemt niet weg dat de film als zijn geheel wel boeiend is en af en toe best ontroerend, maar het gebrek aan keuze betekent uiteindelijk ook een gebrek aan kwaliteit.

3*

Erg sterke film. Stiekem had er nog wel meer ingezeten denk ik (bijv. qua editing), maar een erg mooie productie. Erg interessant is het gebruik van het theater als decor, ook al is dat in het begin iets te 'obvious' gedaan, maar naarmate de film vordert werkt dit goed.

Ik kan sommige negatieve recensies hier niet begrijpen. Sommige vrouwen zijn niet eens knap? Heeft dat iets met de kwaliteit van de film te maken? Is dat überhaupt de bedoeling? Het zijn vooral de overgangen en interessante visuele vondsten die deze film bijzonder maken. Joe Wright is niet zo'n regisseur, dat dat mij overdonderd heeft, maar toch zeker wel erg sterk en interessant.

Behoorlijk intrigerende film, die uiteindelijk voor mij net iets meer interessant dan goed is. Er wordt leuk gespeeld met perspectief, achtergronden, montage e.d. en de film trekt als een soort roes aan je ogen voorbij. Uiteindelijk wist ik niet helemaal wat ik er mee aan moest en vond ik het na een uur wel wat inzakken (doordat het ook wel veel van hetzelfde is).

Vooral intrigerend zijn de bijfiguren die op de achtergrond eigenlijk niks staan te doen, klaarstaand totdat er in het script iets gemeld staat waardoor ze moeten bewegen. Zo lijkt de hele film over een soort controle over de beelden, gebeurtenissen, locaties etc. te gaan. Best een goede film dus.

Sluit me grotendeels bij Querelle aan, ondanks dat ik verder nog nooit iets van Mike Leigh heb gezien. Grappig om te zien hoe personages (sommige dan) erg dik aangezet worden, maar dat dat verder niet in het vaarwater van de geloofwaardigheid komt. Al hou ik zelf net van iets subtieler, maar toch. Het is altijd fijn om films te hebben met personages van vlees en bloed, waar de belangrijkste dingen die naar voren komen toch ook vaak onuitgesproken blijven.

Acteerwerk is erg goed, zoals je van de Britten kan veranderen. Erg indrukwekkend hoe naturel de personages overkomen. Verder is de dynamiek tussen de komst van Katie in contrast met de andere gebeurtenissen erg goed gewerkt en erg interessant om te volgen; fijne afwisseling, die ook de dynamiek erg verhoogd. Ben zeker benieuwd naar meer werk van Leigh.

Eindelijk eens iets van von Trier in de bioscoop gezien. En wat de man ook maakt, het is uiteindelijk altijd wel een belevenis. Antichrist is daarop zeker geen uitzondering. De opening is sowieso al magistraal; indrukwekkende samensmelting van beeld en muziek. Wat daarna volgt is behoorlijk indrukwekkend, ook al raakte het me niet heel erg. Maar aan het einde voelde ik me wel behoorlijk in de maag gestompt en was ik er ook al wel even stil van. Een hoop interessante thematiek (die ook tot nadenken stemt), wat er al met al toch wel voor zorgt dat von Trier het beoogde gevoel goed over weet te brengen.

Tarkovsky zal trots zijn!

Na twee maanden geleden een paar dagen in Antwerpen te zijn geweest, leek het me een leuk idee om deze film eens te kijken. Er vielen met meteen twee dingen op:

-ik heb geen enkel gesprek met een echte Antwerpenaar gevoerd (lang leve de ondertitels)

-Ondanks mijn korte verblijf, voelde de film al heel vertrouwelijk en Antwerps aan.

En dat tweede punt geeft al aan hoe goed deze film is. De ongelofelijk portie Antwerpen die je te zien krijgt, zonder dat dit het verhaal verder in de weg loopt. De constructie van de film is namelijk geniaal. Het is een heel goed idee om acht personages die je al driekwartier volgt, dan samen te laten komen. In feite ken jij die mensen dan al beter, dan dat zij elkaar kennen en dat maakt hun nachtelijke gedragingen des te interessanter.

Eerst vond ik het jammer dat de film hierna nog doorging, maar het is echt boeiend om te zien hoe mensen de volgende dag weer verder gaan waar ze gebleven zijn en wat voor invloed zo'n feest op hun beslissingen heeft gehad en welke gevolgen dit had.

Topfilm, die een dikke vier sterren krijgt.

That's It is best een leuke film inderdaad. Vlotte dialogen, die goed de sfeer weet te vangen van de jongeren op deze campus van de universiteit van Rio. Ook leuk dat er zoveel referenties zijn aan recente films of series. Zo wordt op een bepaald moment gezegd dat een meisje niks kan zijn voor de jongen, omdat ze eruit ziet alsof haar favoriets films 'The Notebook' en 'A Walk to Remember zijn. Jammer wel dat ook regelmatig naar Braziliaanse personen en series wordt gerefereerd.

Hoewel het erg leuk blijft om te volgen, wordt het nergens echt goed. Voor een project van universiteitsstudenten is het echter wel zeer indrukwekkend. Leuke film!

Zweedse variant op Naissance des Pieuvres (2007) , maar dan met (vermoedelijk) een iets beperkter budget en met net wat minder talent. De film is erg donker (qua look, maar ook inhoudelijk) en het idee van een echt prettige jeugd komt nooit naar boven. Regelmatig komen er vragen naar boven over bijv. de ouders, de bron van bepaalde karaktereigenschappen, maar doordat de film slechts beperkt narratief is en geen voorgeschiedenis of uitleg geeft, blijven de gedragingen van de personages onvoorspelbaar.

Aschan heeft duidelijk talent en mag wat mij betreft nog wel een tweede kans krijgen. Laat je overigens niet afleiden door het geweer op de poster; voor het verhaal onbelangrijk.

Ik heb net even alle berichten doorgenomen, maar ik begrijp niet zo goed hoe mensen dit een verwarrende of moeilijke film vinden. En als het al een puzzel is, dan legt de film de puzzel wel zelf voor je in elkaar. Uiteindelijk is het toch 'what you see is what you get'.

Hoe dan ook, ik vond dit vooral een degelijke film, zoals je de Fransen wel kan toevertrouwen. Het verhaal blijft interessant om te volgen en de acteurs zijn wel goed, maar eigenlijk is het verder allemaal maar weinig beklijvend en doet het me niet zoveel. Helaas, had toch net wat meer verwacht.

Erg leuke inkijk, die als documentaire misschien niet spectaculair in elkaar is gezet, maar met een enorm boeiend onderwerp. Wat vooral naar voren komt is wat zo'n chaos zo'n wedstrijd is. Nou verschilt dat per scheidsrechter, maar bij Rosetti wordt er constant in zijn oor getetterd. Daarnaast zijn de beoordelingen van o.a. Uilenberg en de omgangsvormen tussen de scheidsrechters zelf erg interessant.

Inderdaad een must-see voor iedereen die weleens iets over een scheidsrechter roept (en dan vooral op dit niveau). Die scheidsrechters zijn niet partijdig; ze hebben gewoon een baan die praktisch nauwelijks perfect uitvoerbaar is. Ik zal nu toch met andere ogen kijken hoe Howard Webb zondag de WK-finale gaat leiden en toch ook zeker met meer begrip voor zijn situatie.

Ja, op zich een prima film. Het probleem met dit soort films is dat ik achteraf terug ga denken aan hoe geloofwaardig het geheel is en dan besef je dat heel het verhaal en heel de film op ontzettend veel toevalligheden leunt. Faraday doet precies, maar dan ook precies wat zijn buurman uitkomt. Stel bijvoorbeeld dat hij het busje niet achtervolgt, dan valt het hele idee in een keer uiteen en zo zijn er nog wel veel meer dingen te bedenken. Buiten dat blijft het wel en sterke thriller. 3,25*

Interessante, maar behoorlijke onevenwichtige film. De film speelt zich af in een gebouw waar je nooit echt grip op kan krijgen, maar allerlei gangen, hoekjes en nieuwe ruimtes. De film deed me wat dat betreft denken aan de balletschool van Dario Argento's Suspiria. Niet dat de film daar verder wat mee te maken heeft (behalve misschien de voorlaatste scene. In die zin is dit een typische debuutfilm. Er wordt van alles uitgeprobeerd, maar de rare ontwikkeling van de personages kan ik de makers dan toch niet helemaal vergeven.

Leuk om te zien. De film haalt nooit het nieuwe van His Girl Friday (het enige vergelijkingsmateriaal dat ik heb), maar is door de snelheid nooit vervelend. Die snelheid helpt namelijk wel als een grap niet leuk is, dan komt de volgende grap om de hoek kijken.

Ook Peter Lorre speelt goed in deze film en Priscilla Lane is de schoonheid zelve.

3,5*

Eigenlijk veel beter dan verwacht. Ik had aan de hand van enkele recensie eigenlijk het ergste verwacht. Maar heel oubollig vond ik het niet (wellicht een beetje) en ik vond ook, dat de makers juist wel wat met de (script)technische mogelijkheden van vandaag de dag hebben gedaan. Gezegd moet worden, dat ik niet meer dan een handvol stomme films heb gezien, maar scènes waar hij een pistool in zijn mond staat, waar iemand een middelvinger opsteekt e.d. zaten destijds toch helemaal niet in Hollywood-films? Want daar is volgens mij juist wel de vrijheid genomen om hier een film anno 2011 van film te maken. En omdat het verhaaltechnisch ook klopt en werkt, is het gewoon een hele aangename film geworden.

Ik had nog nooit eerder iets gezien van Koreeda en op basis van de verhalen was ik bang dat dit nogal duf zou zijn. Dat bleek echter totaal niet nodig. Still Walking is een prachtig familieportret, dat op een zeer mooie manier tussen zware en luchtigere momenten wandelt. Daarbij helpt het ook dat elk personage heel goed vertolkt wordt, zodat iedereen al snel een eigen identiteit met eigen eigenschappen krijgt.

De film ging wat mij betreft ook iets te lang door, maar verder maakt het me zeer benieuwd naar ander werk van Koreeda.

Daar heb ik ook een halve ster voor afgetrokken. Vrij overbodig dat de narrator verteld wat er in de personages omgaat, terwijl Pitt en Affleck zo sterk aan het acteren zijn, dat dit gewoon van hun gezicht af te lezen is en in hun houding verborgen zit.

Ik ben het met Wouter eens dat de film focus mist. Het duurt allemaal te lang en de film verliest zich in het begin vooral in het vertellen van subplotjes, die bij lange na niet allemaal even interessant waren. Zo verdwijnt Robert Ford naar schatting zo'n 40 minuten uit de film! Dat vind ik iets dat niet kan met een hoofdpersonage, laat staan als hij in de titel staat genoemd.

De beste scenes van de film zijn dan ook als het over de relatie tussen Jesse James en Robert Ford gaat en daarom wist de film mij dan ook, tegen de tijd dat het ook echt richting de assassination ging, steeds meer te interesseren.

Al met al een prima film, met mooie plaatjes (niet uitzonderlijk mooi, maar het zag er goed uit) en sterke acteurs, die zichzelf een beetje verliest in de speelduur. Dikke 3*.

Eigenlijk een film die nergens in slaagt. Grappig is de film vrijwel nooit (in feite is er maar een grap die steeds herhaalt wordt, Svensson denkt met geld alles te kunnen kopen), de personages zijn veel te karikaturaal en visueel valt er ook weinig te beleven (behalve de seksscene dan, met die beelden op de achtergrond. Maar vooral door het feit door de film niet te veel pretenties heeft en in combinatie met de korte speelduur blijft het in zijn totaliteit wel een sympathieke filmpje, zodat er toch nog 2,5* sterren.

Als ik een film ga kijken, is het belangrijkste eigenlijk dat ik iets zie dat ik nog niet eerder heb gezien. Hoe meer films ik heb gekeken, hoe meer ik me er aan stoor als ze hetzelfde patroon volgen. Daar heeft Atanarjuat in ieder geval geen last van. IJzige vlaktes en een setting, die ik zo nog niet eerder heb gezien. Erg interessant en de tijd vliegt voorbij (wat bij deze speelduur ook nodig is).

Vooral een interessante, redelijke primitieve setting dus. Ik vraag me af of dit in het heden af zou moeten spelen of in welke tijd het anders is. Helaas was de film voor mij ook niet meer dan dat en blijft het voor mij bij deze aangename kijkbeurt bij een licht bovengemiddelde beoordeling.

Best een leuke film die zich op den duur toch flink in de nesten werkt. Het begin is nochtans leuk. Veel leuke visuele vondsten en een originele manier van het aanpakken van het verhaal. Ik moet zeggen dat Xavier zijn ervaringen met het regelen van een Erasmus-uitwisseling voor mij onherkenbaar waren. Ik was onder de indruk dat de universiteit in principe zelf zorgt dat hun uitwisselingsstudenten ergens kunnen leven, maar goed, misschien doen ze daar in het zuiden wat anders over.

Na dat frisse begin, maakt de film echter een aantal fouten. Allereerst is de affaire met Anne-Sophie ongeloofwaardig en ook zó fout, dat het hoofdpersonage meteen al zijn krediet verliest. Ik leefde geen seconde meer met hem mee en dat in het vervolg van het film iedereen alles in het werk stelt om te zorgen dat het niet uitkomt dat Wendy vreemdgaat, vond ik ook geen pluspunt.

Voor mij dus niet zo herkenbaar. Er blijft wel een redelijk sfeertje boven de film hangen, maar uiteindelijk is het toch niet meer dan degelijk.

Ik had op de film van het jaar gehoopt, maar hiermee kon ik helaas erg weinig. Heb ik iets gemist? Ik heb niks tegen een lange speelduur, maar dan moet daarmee wel wat gedaan worden. En zijn heel veel elementen niet al veel beter gedaan door Mungiu en Porombuiu? Af en toe heb je blijkbaar zo'n film waar je het echt niet ziet.

Dat zoveel mensen struikelen over het verhaaltje zeg! De helft van de film wordt er geen woord gezegd en stukken waarin over het spel wordt gesproken worden constant afgewisseld met rustige stukken die meer sfeerbeelden zijn. Ik heb me dan ook niet helemaal beziggehouden met het uitpluizen van de betekenis en toch had ik verhaalsgewijs een bevredigend gevoel op het einde.

Waarom dan maar een 3,5* zou je denken? Er zitten enkele langdradige stukken in, iets te weinig variatie. De film zit overigens ook dicht tegen de 4* aan. Trouwens nog even een eervolle vermelding voor Malgorzata Foremniak, sterke acteerprestatie.

Avatar viel me uiteindelijk toch niet tegen. Mijn scepsis werd in de film wel enigszins bevestigd, doordat ik me maar moeilijk kon inleven in de emoties van vreemde blauwe figuren. Dit gebrek aan emotie bij de film houdt me ook van een hogere score af.

Een ander kritiekpunt is gek genoeg dat het plot veel te gehaast is. Jake Sully is een erg strijdvaardige marinier, die eigenlijk qua karakter wel heel snel omslaat. Daarnaast worden zijn vorderingen om zelf bij het volk te horen ook maar heel kort belicht. Aan de ene kant logisch omdat de speelduur al 162 minuten is, maar wellicht dat Cameron toch iets te veel in de film wilde stoppen.

Het derde probleem had ik met de design van de natuur en de wezens. Zoals wel vaker hier genoemd, is het vooral een mengeling van bestaande en erg herkenbare figuren, waardoor de originaliteit nogal wat te wensen overlaat.

Maar buiten deze drie punten, is er eigenlijk weinig op de film aan te merken. Visuals zijn prachtig en het verhaal werkt (ondanks de lage betrokkenheid in het begin) toch werkelijk. De film zuigt je toch wel op en dat is ook de bedoeling. Ik ben niet teleurgesteld in ieder geval.