Opinions

Ik kon helaas de laatste 10 minuten niet zien, maar het feit dat ik eigenlijk ook niet de behoefte heb, die alsnog te zien, geeft eigenlijk al aan dat er iets mis is. Hele indrukwekkende beelden, prachtig, maar ook een hele willekeurige selectie aan dieren, die elkaar redelijk snel afwisselen, zodat geen enkel verhaal diepte krijgt. Jammer, want het is allemaal best interessant en vooral zeer mooi. Overigens lees ik hier over een belerend toontje op het einde, misschien goed dat ik dat dan niet gezien heb. Zeker de moeite waard, maar ik hou mijn beoordeling gematigd.

Niet al te opvallende film, die weliswaar een groot hoogtepunt heeft (de scène hoef ik niet te noemen), maar door het gebrek aan interessante ontwikkelingen of geïnspireerde acteurs maar blijft voortkabbelen. Ontegenzeggelijk hier degelijk in elkaar gezet, maar de film had helaas bij de casting al verloren. Cassel, Mortensen en Watts zijn allen goede aceurs, maar hier niet op hun plek. Doorsnee.

Eigenlijk best een aangename film. Mooie locaties, lekker afwisselend, maar het probleem is eigenlijk dat Elizabeth is niet zo sympathiek is en dat daardoor de reis niet veel meer is dan de egotripje. Iedereen kan zo'n reis maken en Elizabeth is daarom dan ook niet zo'n bewonderenswaardig persoon. Maar de locaties zijn mooi en de film gaat snel voorbij. De verwikkelingen zijn ook niet zo oninteressant en het is goed gemaakt.

Een degelijke film, maar niet het bijzondere dat het pleegt te zijn.

Eigenlijk is dit de allereerste film die echt af heb gezet (en dan uitgezonderd films op tv die ik de eerste tien minuten de kans gaf). Ik heb mezelf dan ook afgevraagd waarom ik dit niet kan hebben, terwijl ik andere nare en zelfs nog veel bloederige films wel gewoon uitgekeken en goed gewaardeerd heb.

Ik denk dat het vooral komt dat die nare Engelse jochies, want het erge is dat deze dus echt bestaan. En als ik ergens wel een hekel aan heb, dan is het aan dit soort figuren. Hieruit volgt dus ook dat deze hele situatie zich ook in het echt zou kunnen voordoen. Waarom zou ik in godsnaam naar een hele nare slachtpartij kijken, terwijl in zulke mate realistisch is, dat het echt zo zou kunnen gebeuren? Ik heb ook geen zin om naar een echte slachtpartij te kijken.

Het tweede probleem is dan de oprechtheid. Watkins toont echt geen enkel gevoel voor zijn personages; ze dienen slechts als slachtvee. Eigenlijk bestaat de hele film uit horrorclichés en dan dat verschrikkelijke gedoe met die trouwring. Het punt is dat je gewoon niet zo'n realistisch beeld kan geven van een stel probleemjongeren en dan een toch een film maken die zo drijft op het triller-element. Want er is namelijk geen enkel amusement op die manier. Een beetje misselijk word ik er van.

Ik begrijp dat dat allemaal nogal persoonlijk ligt, maar dit is voor mij dus echt een brug te ver.

Spannende film! Ik had in eerste instantie het idee dat dit veel zwaardere kost zou zijn, maar uiteindelijk bleek het aangenaam gestileerde film te zien, die zich een beetje laat vergelijken met Cube en Haze (met de nadruk op een beetje). Al leent de film wat mij betreft net te veel en zijn er te veel momenten waar ik zo'n gevoel had dat ik het al had gezien. Vestiel lijkt zich erg graag te willen bewijzen, slaagt daar ook grotendeels in, al speelt het vermoedelijke lage budget hem toch parten. Bij Haze (die trouwens wel een stuk donkerder is) vond ik het decor toch veel indrukwekkender. Hier is de look ook wel fijn, maar had ik toch weleens de gedachte: "de set designer zal vast blij geweest zijn toen hij dat hekje op de vuilnisbelt vond".

Maar vooral erg aangenaam, erg spannend. Een beetje jammer dat ik de Engelse versie heb gezien, maar daar kwam ik ook pas na 40 minuten achter. Maar goed, ben benieuwd wat Vestiel hierna maakt.

Goede Polanskiaanse thriller, die in vergelijking met zijn films natuurlijk wel het een en ander mist, maar de negatieve kritieken snap ik niet zo. Cinematografisch ook prima in orde. Dikke 3 sterren.

Goede documentaire. Er werd een goed en indrukwekkend beeld geschapen van enerzijds de zorgwekkende ontwikkelingen van onze huidge voedselproductie en anderzijds de rijkheid aan groente die er toch is (of was). Vooral de eenheidsworst die er van het scala aan groente is gemaakt, maakte toch wel indruk. Verder is de docu heel mooi geschoten en weet dit heel goed met de inhoud te combineren.

Het grote probleem is echter het tweeslachtige beeld dat van Campen naar oproept. Aan de ene kant wil je laaiend zijn, omdat de mens zo slecht omgaat met haar groente, maar aan de andere kant laat ze zien dat de mensen die hiervoor opkomen, min of meer een stel hippies of zonderlingen zijn. Dit ondermijnt de serieuze toon van deze documentaire. Het had heel erg goed kunnen worden, nu is het slechts goed.

Een film waarbij je regelmatig denkt: waar moet dit naartoe? Toch laat de film me met een goed gevoel achter. Het begin is erg sterk, vooral door enkele hele sterke scenes. Het lijken haast wel sketches, maar Maria dan als rode draad.

Hoewel het verhaal op zich wel interessant is, is het tweede deel (met uitzondering van de laatste tien minuten) wat minder. Haar carriere en haar werk wisten me wat minder te interesseren. Het einde maakte veel goed en vooral de laatste vijf seconde onbetaalbaar.

Al met al een film waarvan ik het ongelofelijk sterke personage Maria Braun en enkele ongelofelijk sterke scenes niet zal vergeten:

-De trouwerij

-Het schreeuwen bij de eerste ontmoeting in de gevangenis (sowieso de keiharde radioberichten en sportverslagen)

-De bezoeken aan de oude school

3,5*

Aardig drama van Lynch die acht keer genomineerd werd voor de Oscars, maar geen enkele won. Toch werd ik nergens echt gegrepen. De film komt wel erg langzaam op gang en kabbelt eigenlijk voort. Vooral visueel een beetje karig. Ik heb inmiddels genoeg in zwart-wit gezien om te weten dat je daarmee veel meer kan doen. De film slaagt dan weer wel in om een soort nostalgisch oude film-gevoel op te roepen, maar de interessantste stukken zijn toch weer waar Lynch iets meer op de experimentele toer gaat. Aardige film dus, maar nergens echt emotioneel. 3*

Knappe film. Het verhaal is op papier wat soapachtig aan en des te knap is het als je de scenes en gebeurtenissen zo naturel neer kan zetten. Met minimale middelen zulke personages neer kunnen zetten, is een hele kunst. In het begin waren het meer een reeks gebeurtenissen voor me, maar langzaam maar zeker wordt je de film in gezogen. Vooral ook de muziek, de spaarzame momenten dat het er was, vond ik prachtig.

Ruim 3,5* en als ik mijn verhaal zo lees, zou dit best nog eens omhoog kunnen,

Dit is een mooie samenvatting van mijn ervaring. De film voelt veel te gecomprimeerd, waarschijnlijk door een gebrek aan keuzes. Daardoor speelt er van alles dat niet goed wordt uitgewerkt (Maria-moeder, Maria-dochter) en dat geldt nog meer ook voor de zelfontwikkeling (een proces dat lang duurt, maar hier inderdaad wordt 'samengevat'). Jammer.

Oude familiefilm, die goed aansluit bij het niveau van de Duitse film in de jaren '20 en '30. Emil und die Detektive is erg meeslepend, een tikkeltje kinderlijk, maar duidelijk met het hart op de goede plaats. Centraal staat de jonge Emil, die naar zijn familie in Berlijn gaat. Onderweg steelt een man zijn geld. Vooral de scène waarin dit gebeurd is fenomenaal en een lust voor het oog. Het is dan ook hier waar het echte filmmaken in de film doorschijnt.

De film duurt verder niet al te lang en is dus een heerlijk tussendoortje. Van harte aan te raden!

Prettige film. Het troosteloze Montréal waarin Hanna leeft, is perfect neergezet. De arme situatie waarin het gezin leeft is aan de ene kant erg bedroevend, maar toch ook weer niet deprimerend of bedroevend. In tegenstelling tot de poster is dit een heel subtiel, mooi drama, dat inderdaad niet alle thema's even goed uitwerkt, maar een dikke 3,5* is het zeker waard.

Trouwens een enorme aanrader van mensen die Vivre sa Vie een mooie film vinden, ik kan me voorstellen dat dat de film een enorme meerwaarde geeft.

Veel beter dan Rosetta. Waar daar drama op drama gestapeld wordt, is er hier niet zo'n overload en zijn er ook mooie momenten. Bruno werkt zichzelf flink in de nesten en het is interessant om te zien hoe hij daarmee omgaat, al kan ik me vinger er niet precies opleggen waarom.

Leuke trivia: Jimmy wordt door 21 verschillende acteurs/actrices gespeeld.

Er is er maar een die zo'n film kan maken. Flitsend, rigoureus camerawerk, uiterst serieuze aanpak. De eerste pakweg 80 minuten en het slot zal haast foutloos, goed gemaakt en vooral ook afwisselend genoeg (ivm met de herinneringen aan de ouders). Helaas zakt de film in het uur daartussen gigantisch in. De film is te stuurloos, volgt wat lijntjes die uiteindelijk wel bij elkaar komen, maar die vooral te lang duren. Eigenlijk het klassieke probleem van het niet meer volgen van je hoofdpersonage.

Het slot is dan dus wel weer erg overtuigend. Een jaar of wat geleden had ik zo'n einde niet kunnen hebben, maar inmiddels heb ik de groteskheid wel enigszins leren waarderen. Uiteindelijk maakt dat een hoop goed, maar voor nog hogere cijfers is de speelduur echt te veel opgelopen, zonder dat dat eigenlijk nodig was.

Ik heb een hele tijd uitgekeken naar deze film van Lynch. In sommige kringen wordt dit als zijn beste film beschouwd. De film viel niet tegen, maar is toch niet mijn favoriet.

Het is fijn om te zien dat Lynch hier goed de vrije ruimte heeft om te experimenteren; iets wat vaak geweldige scenes tot gevolg heeft. Fascinerende situaties; moeilijk om je vinger er op te leggen, wat nou precies zo geweldig is, maar het werkt meestal wel.

Toch vind ik de weg die Lynch heeft ingeslagen naar de wat meer verhalende vorm en vooral de aanwezigheid van meer dialogen, iets beter, met als voorlopig hoogtepunt Inland Empire, die alle beste eigenschappen van de man in een film wist te verenigen.

Hoe dan ook, ga deze beslist nog een keertje kijken.

4*

Best boeiende documentaire waarin fotograaf Erwin Olaf vooral trips moet maken, waar hij eigenlijk geen zin in heeft. Maar meer dan interessant wordt het ook niet. Het is een nogal selectieve registratie, waarin af en toe wel een bijzonder moment zit, maar als geheel komt er niet zoveel naar voren, omdat er maar heel weinig lijn in zit. Het zal me om die reden ook allemaal maar weinig bijblijven.

Film is niks meer dan een klucht, maar het is wel heel leuk om Drew Barrymore en Edward Norton (!) te horen zingen. Maar verder niet bijster interessant.

Wel verouderd al voor een film uit 1996.

Gek genoeg de film waar Ex-Drummer mij het meest aan deed denken.

Maar in tegenstelling tot Moodysson zit er in deze film geen moraaltje (of nou ja, iedereen kan er wel wat uithalen), maar dat is natuurlijk geen probleem. Film begint goed, eerste twintig minuten zijn sterk en de kennismaking met de personages zijn leuk. Maar hoe langer het door ging, hoe minder leuk ik het vond. Op een gegeven moment had ik het wel gezien, vond ik de humor niet grappig meer, ook veel te veel gezocht. En na een stuk over een dikke lul had ik het helemaal gehad.

Gelukkig kwam het nog goed. Vanaf het concert met verschrikkelijke grappige bands met dito namen, steeg de film weer qua niveau en werd het grappig en kreeg het nog een goed einde (fantastisch om net neergeschoten mensen nog wat te laten zeggen). Film heeft dus ze momenten, maar is overall niet sterk genoeg. 3*