Opinions

Niet slecht. Begon zelfs heel aardig. Inderdaad een wirwar aan verhaallijnen en gebeurtenissen. Een echte lijn kon ik niet ontdekken, maar het keek heel lekker weg. Naarmate de film langer wat stapelen de gebeurtenissen zich maar op, is het een komen en gaan van personages. Niet perse een probleem, maar 136 is dan ook veel te veel van het goede. Na 90 minuten haakte ik af, kon het me niet ook niet zoveel meer schelen. Ik miste heel erg een rode draad en ik voelde dan ook uiteindelijk nauwelijks verbinding met de personages.

Kortom: een af en toe aangename warboel, die alleen nauwelijks beklijft. 2,5*

Haha, als de vikingen er zo uit hadden gezien, dan denk ik niet dat ze zoveel gebied hadden veroverd. Of dit destijds voor 100% serieus is bedoeld, durf ik te betwijfelen. De film lijkt zich wel een beetje bewust van het absurde. De eerste paar scenes zijn hilarisch, met de openingsscene en de boottocht(en) als hoogtepunt, maar helaas wordt het geheel ook nog eens saai.

2* blijven er over. Mooie vrouwen, dat wel..

Wat een fantastische film! Had hier na mijn onvoldoende voor Les Diaboliques geen hoge verwachtingen van. Deze film kent echter een perfecte opbouw. De setting van een groep verdwaalden in de middle of nowhere in Zuid-Amerika is goed getroffen. De verwikkelingen zijn misschien niet spannend en het duurt wat lang, maar ik vond het wel een pay-off hebben in de tweede helft van de film. Dat deel is nagelbijtend spannend. En dat is helemaal te danken aan de opbouw. Er zijn twee teams van twee en de manier waarop die worden afgewisseld is grote kunst en een enorme toegevoegde waarde. Lange scenes, soms komen ze elkaar tegen en wordt overgeschakeld naar het andere team. Maar wat de film vooral kenmerkt is ook veel rust. Geen gekke cuts, geen versnellingen, alles wordt gewoon in de bij de actie behorende tijd getoond. "Een stilte voor de storm"? Heel invoelbaar en heel spannend. Zeker de beste film die ik in een tijd heb gezien.

Inderdaad een heel leuk idee en de uitwerking is tot een zeker punt ook wel geslaagd, maar uiteindelijk blijkt het geheel toch te mager voor de volle 90 minuten. De vriendschap die ontstaat tussen Isak en Folke is, vooral in het begin, erg leuk om te volgen, maar als je op een zeker punt weet waar de film heen wil, is de lol er een beetje af. Dit deel van de film wordt ook veel te ver uitgesponnen. Dat geeft me ook een gevoel dat de film met een speelduur van een uurtje veel beter uit de verf was gekomen. Het voelde aan alsof Hamer heel erg zijn best heeft moeten doen om aan een avondvullende voorstelling te komen. Daarom slechts 3*.

Vind begint, zoals ik al veel lees hier, vrij zwak. Het kwam wat mij betreft allemaal niet zo uit de verf, tot het moment dat haar vader achter zijn dochters acties komt. Vanaf daar wordt het steeds mooier, met het laatste kwartier als hoogtepunt. Hele ruime vier sterren.

Ik had min of meer een romantisch verhaal tegen een bijzondere achtergrond verwacht, maar de toon van deze film bleek toch wel anders te zijn. Vrij nare film eigenlijk, met een grote neerwaartse spiraal. Ik vond het redelijk interessant, maar echt indruk maakte het nooit. Ik denk ook dat het beter werkt als je beter bekend bent met de huidige leefsituatie van de Aboriginals, dan zou het best een stomp in de maag kunnen zijn. Bijvoorbeeld zo'n moment als waar Delilah haar schilderwerk probeert te verkopen en niemand op het terrasje er maar iets voor over heeft, terwijl vergelijkbare kwaliteit voor duizenden euro's in de winkel liggen.

Dus een aardig debuut van Thornton, maar ik denk dat de impact groter is als je wat meer van de achtergronden kent.

Film ooit gezien toen ik aan de visserij werkte in Brussel. Heeft wel indruk gemaakt, omdat het toch redelijk bizar is als alle zand van een strans verdwijnt. Film is duidelijk niet door professionals gemaakt, maar maakt niet veel uit.

Fantastisch grappige film weer van Jorge Furtado. Na 'The Man Who Copied' ben ik lange tijd naar een andere film op zoek geweest, met eigenlijk maar heel weinig zekerheid of ik de rest ook wel leuk zal vinden, maar dat zat wel goed.

Eigenlijk is dit weer een film over het filmmaken. Er zijn problemen met het riool, maar vanuit de gemeente is er geen geld om het op te lossen. Er is echter wel een budget van 10.000 real vrijgekomen om een film te maken. Ze besluten om die film te maken ("The Sewer monster") en tegelijkertijd het riool te maken.

Doordat de bewoners van het kleine dorpje leken zijn in het maken van films, levert dit een hoop lachwekkende situaties op, waar vooral het opnemen van de scenes zelf, echt hilarisch is; vooral ook de product placement van de lokale bedrijven.

Deze film is voor mij het ultieme bewijs van het talent van Jorge Furtado. Ik hoop dan ook dat het me lukt om de rest van zijn oeuvre ooit te zien. Fernanda Torres is trouwens ook geweldig in deze film.

Onvoorstelbaar dat dit soort films het buitenland niet bereiken.

4*

Tja, ik kan goed inkomen in die kritiek die ik hier hoor. Een gebrek aan orginaliteit is het grootste wat de film mist. Dat wordt geprobeerd op te vullen door vooral veel van deel 1 en Cube te 'lenen'. Ik moet toch toegeven dat de film me zeker interesseerde en dat ik geboeid zat te kijken en dat ik ook het eind op zich wel aardig wordt.

Al met al kom ik op een 3,5* uit.

Gisteren gezien en misschien wel het beste deel in de serie. Ik vind alle elementen van Saw hier wat beter in balans en beter op zijn plek vallen. Visueel erg interessant; genoeg spelletjes, maar niet te geforceerd en de gore was hier ook wat functioneler.

Het komt er op neer dat je van Saw 4 precies krijgt wat je verwachten en eigenlijk is dat ook het enige wat we willen. 3,5*

Eigenlijk is dit heel stiekem gewoon een feel-good-film, die ons een prachtig verhaal vertelt over de menselijk wilskracht. Uiteraard kleven er ook wat meer duistere kanten aan. De eerste 30 minuten zijn echt briljant. Niet alleen is dit grandioos gefilmd en een goed idee, maar het werk ook nog eens. Ik denk dat dit de meest effectieve manier is om de kijker in het lichaam van Jean-Do te slepen. Ik was aanvankelijk dus wel teleurgesteld bij die switch naar buiten van het lichaam (ik had de hele film zo wel willen zien), maar ergens ligt dit ook wel in de lijn en de toon van de film besloten. Verder ook vooral heel goed gecast. Omdat alle personages zo'n belangrijke invloed hebben, is het heel goed dat ze goed en vooral naturel kunnen overbrengen en dat lukt goed met Marie-Josée Croze (en Seigner toch ook wel) als hoogtepunt.

Zeer goede film dus. Knap gefilmd, goed gecast en het zal me zodoende ook nog wel even bijblijven denk ik.

Scarface is een enorm knullige film. Cheesy tot en met, van de foute muziek tot de look van de film (had hem minstens tien jaar ouder geschat). Ook de acteerprestaties zijn matig. Michelle Pfeiffer is verschrikkelijk slecht, ook Steven Bauer en Mary Elizabeth Mastrantonio bakken er helemaal niets van. Zelfs onze vriend Al weet zich nauwelijks van dit niveau te ontworstelen.

En toch heeft het iets. Na een uur kijken zat ik op de 0,5*, maar dan begint het toch te wennen, je gaat de knulligheid door de vingers zien (Cubanen die alleen Engels praten, maar toch af en toe 'si' en 'gracias' zeggen om ons even te herrineren dat ze toch echt Cubaans zijn) en het wordt zelfs een beetje toevoegde waarde. Een soort van cult, maar die status kan bij zo'n klassieker toch niet de bedoeling zijn?

3 kleine sterretjes.

Ik had deze film verlaagd naar 3,5 sterren en dat vooral omdat ik achteraf niet meer wist waarom hij zo'n hoog cijfer verdiende. Ik heb vandaag weer de laatste 20 minuten meegepakt en hoewel het nergens heel goed of heel hoogstaand wordt, is het gewoon heel spannend en voor een 'popcorn'-film is het een toppertje. Film blijft op het randje, maar is voorlopig weer terug bij de 4 sterren.

Wel interessant, maar als documentaire voegt het niet veel toe. Eigenlijk alleen wat interviews met veel bestaande beelden. De lijn dat James Bond zo'n grote hypotheek op zijn carrière heeft gelegd, wordt er een beetje bij gesleept en is erg gezocht. De fragmenten uit de films zijn eigenlijk het leukste, maar die had ik ook wel bij elkaar kunnen zoeken.

Heel simpel, als ik een film zie, wil ik iets zien dat ik nog niet heb gezien. Dat is deze film gelukt.

Goedbedoeld werd de film hier al genoemd. Dat lijkt me een mooie omschrijving. Hoewel er hard geprobeerd wordt er iets van te maken, komt het plot nooit los en faalt de film ook in het echt emotioneel overbrengen van de vrouwenhandel. Ook voor mij een kleine 3*

Al jarenlang heeft deze film ergens bovenaan mijn to-see-list gestaan. En omdat ik nooit te veel over een film ervaren wil voordat ik deze zie, heb ik alleen de poster (en de dvd-cover) om op te gaan. En dan is het toch heel anders, ik had een veel gemoedelijkere film verwacht, maar het hoofdpersonage in deze film is toch wel serieus in de war. Overigens een gewaagde keuze. Regisseurs nemen vaak een sympathieke hoofdpersoon met een 'twist', maar de onzekerheid en verwardheid van dit hoofdpersonage gaat nog wel een stuk verder.

Overigens een erg goede film. Meer dan al het andere zijn de locaties het belangrijkste punt van de film. Wat een prachtige verlaten gebouwen en industriële achtergronden. Echt een hele indrukwekkende omgeving, niet mooi, maar zo uitgebreid. Van die lange daken en eindeloze industrie. En dat het pand zelf, de inrichting en de kelder met het water. Wat een kleurenspel!

De film verandert het laatste half uur nogal van toon, als de familieproblemen worden uitgelicht. Ik haakte daar een beetje af, zij het door mijn vermoeidheid, maar de film kakt ook een beetje in. Dat zorgt ervoor dat dit vooralsnog niet de topper is waar ik op gehoopt had. Maar wel een fantastische film, sterk acteerwerk, orginele invalshoeken en dus de prachtige locaties!

Inderdaad een hele leuke, inventieve en kleurrijke film. Zoals mijn top 10 al doet vermoeden, liggen zulke coming of age-verhaaltjes mij wel en dat klopt ook in dit geval. De vriendschap die ontstaat is prachtig en vormt voor mij dan ook het hoogtepunt van de film in combinatie met veel geslaagde grappen.

Het duurt even voordat ik in de film kwam. Wellicht door het wat rare universum en de grote grappendichtheid. Maar wat we achteraf vooral opvalt is met welk gemak je de meest rare dingen accepteert. Die jurken van Momoko en Ichigo die met een scooter bij een bende zit. Een paar seconden kijk je er van op en daarna vergeet je het. Dat is misschien nog wel het grootste compliment dat je Nakashima kan maken.

Maar inderdaad een leuke film. Einde vind ik wat zwakjes, dus ik ben nog enigszins voorzichtig met mijn score. 3,5*.

Eigenlijk is elk woord over deze film te veel. Ik wil er al een tijdje iets over schrijven, maar eigenlijk moet je hier gewoon volkomen blanco ingaan. Wat ik wel kan zeggen, is dat het verschrikkelijk grappig is en dat betekent niet dat elke grap geslaagd is, maar er wordt nooit echt te lang bij een grap stilgestaan, waardoor dat verder een goede filmbelevenis niet in de weg zit.

Erg origineel, erg knap bedacht en gewoon een ontzettend goede film.

Gek genoeg (en vrij onverwacht) niet helemaal mijn ding. Vond het wel goed gemaakt, maar de film ging bij mij nergens onder de huid. Dat is toch wel een vereiste voor zo'n film, die het veel van associaties en de versnippering van momenten moet hebben. De film wordt tegen het einde aan wel steeds beter, maar ik blijf toch bij een gemiddelde score.

Wat een geweldig stuk entertainment is dit. En wat een geweldige filmmaker is Verhoeven ook. Waarschijnlijk heeft hij zelfs Berkley overtuigt dat dit een uiterst serieuze film is. Film gaat geweldig over-the-top en heeft daarvoor precies de juiste personages, locaties, sets en acteurs, zodat het allemaal geweldig klopt.

Gelukkig zijn er nog een paar mensen die dat begrijpen. 3,5*

Nu deze film als 'previously unreleased' in de bioscoop te zien, doet het me pijn om bij deze film zo'n score en geen enkel positief bericht te zien. Deze film is namelijk een passend en zeer goed onderdeel van het oeuvre van Kelly Reichardt. Reichardt werkt opnieuw samen met Michelle Williams, die vrij onherkenbaar is qua styling en ook een beetje een zeurpiet. Dit maakt de film misschien iets minder toegankelijk, maar alle personages en de emotie ademen opnieuw de menselijkheid die een film als Wendy and Lucy ook kent. Het is zo puur en de emotie wordt zo mooi opgebouwd. Echt een aanrader, 4*

Niet geheel overtuigend. Het grootste pluspunt van de film is natuurlijk de sfeer. Die wordt goed aangezet door de dik aangezette muziek en de font van de optiteling. En eigenlijk blijft dat continu het speerpunt. Want sfeervol is het wel, maar echt enerverend wordt het nooit.

Helaas gaat alles goed fout wanneer de clou volledig op tafel komt te liggen. Inspiratieloos en weinig prikkelend gebracht en verder natuurlijk ook niet het meest origineel. Wat we dan krijgen is een beetje van het niveau Scooby Doo. Ook daar werd aan het eind van de aflevering minutenlang uitgelegd hoe de vork precies in de steel zit. Dat is niet nodig. Met als dieptepunt de flashback van de moord op zijn vrouw en het vinden van zijn dode kinderen. Filmtechnisch is die flashback gewoon compleet overbodig en het haalt de pit en het mysterieuze karakter uit de film.

Uiteindelijk dus niet helemaal waar ik op gehoopt had. Wellicht had een wat meer eigenzinnig productieteam hier wat meer van kunnen maken.

Aardig en verpozende film, die voor mij persoonlijk niet het meesterwerk was, dat sommige er in zien. De twee hoofdpersonages zijn twee mensen waarmee ik mij maar moeilijk mee kan identificeren en datzelfde geldt voor de situaties waarin ze terechtkomen. Het blijft echter constant leuk om te volgen.

De film wint echt aan waarde door het escapisme van Jack, die eerst een verhouding begint met een aantrekkelijke vrij en in haar opeens de ware ziet. Het sterkste deel van het plot is dat hij daarna ook nog eens met de reeds getrouwde en licht obese serveerster aanpapt. Erg mooi, maar ook pijnlijk in beeld gebracht/.

Verder voor mij niet heel bijzonder, maar toch veel geglimlacht; een aangename film.

Erg fijne film. Aan de ene kant vrij luchtig allemaal, maar aan de andere kant is dit toch een soort film dat ik graag zie. Sowieso ben ik een groot fan van chaotisch geruzie in films en dat is zeker aanwezig. Het plot werkt, is romantisch en kent een uitstekende climax. Cooper en Lawrence zijn beide op hun plek en dat geldt eigenlijk ook voor de bijrollen. Een romantische komedie die werkt en daarmee komt de film in het rijtje met bijv. Beginners.

Viel me alleszins mee. Ik heb het niet zo op dit genre, dus een heel laag cijfer ligt me op de loer. Zoals verwacht waren er een hoop scenes die me absoluut konden bekoren, maar er zaten zeker grappige stukken in, die toch nog een krappe voldoende (2,5*) uit de brand slepen.

The Last Joint Venture is een niet al te opzienbarende film. De film verhaalt over de zaken van Carl en Robert als kleinschalige dealers in hasj. Vooral dat kleinschalige voelt fijn aan, omdat het de film een soort warme huissfeer meegeeft.

Aan de andere kant gaat een drama/komedie over drugs al snel de flauwe kant op. De 'grappige' trips e.d. zijn al zo vaak gedaan. Imtiaz Rolfsen heeft talent genoeg om dit te ontwijken, maar weet het verhaal verder ook niet om te vormen tot een interessant geheel. Het blijft een beetje voortkabbelen. Het is wel leuk om naar te kijken, maar echt diep of ontroerend wordt het nooit. Vooral het happy end is jammer.

Hopelijk kiest Imtiaz Rolfsen volgende keer voor een wat interessanter project waar hij meer lef kan tonen. Dit is aardig, maar veel te tam. 3*

The Skeleton Key ziet er prima uit, maar hoe verder het verhaal ontrafeld wordt, hoe meliger het wordt. Een lijn neerleggen en dan kan je er niet over heen, kan het nog kinderachtiger? Film wordt vooral gered dat het mooie plaatje dat Hudson vormt met de sfeervolle locaties. 2,5*

Nogal saaie degelijkheid. Een blik aan goede acteurs is opengetrokken, het verhaal is interessant om te volgen, maar de emoties worden nooit opgeroepen. Dit omdat het erg lastig is om mee te leven met de personages, omdat je niet goed bij ze betrokken raakt. Dat komt deels doordat de film verouders is, maar ook de regie van Levinson is een wel erg kale registratie. Typisch zo'n geval van een film waarbij je net zo goed het boek zou kunnen lezen. Wel vermakelijk om te zien overigens en dat is met de lange speelduur op zich al een prestratie.