Opinions

Wat een debuut zeg. Vaak zijn debuutfilms herkenbaar als vingeroefeningen of zitten er tenminste elementen in, die pas in later films tot volle bloei komen. Bij Koreeda is dat blijkbaar anders, al moet ik het grootste deel van zijn oeuvre nog zien. Dit is een enorm prachtige film over rouwverwerking, die vooral scoort door zijn subtiliteit. Een vreselijke gebeurtenis, waar je je enerzijds wel overheen kan zetten, maar waar altijd elementen je zullen doen terugdenken aan het waarom en hoe van die gebeurtenis. Aanvankelijk zijn het vooral fietsende mensen of treinen, die de herinnering aan de achtergrond leven houden, maar wanneer de oude vrouw op zee niet terugkeert of als haar nieuwe man over de sproeten begint, dan is het toch duidelijk dat het grotendeels verwerken van een gebeurtenis niet betekent dat al het pijn en verdriet ook weg is.

Met sobere kleuren geschoten, en wellicht daardoor niet herkenbaar dat de film inmiddels al 16 jaar oud is. Kan zich nog goed meten met films die vandaag de dag uitkomen. Erg sterk, maakt me benieuwd naar wat Koreeda verder zoal gemaakt heeft.

Ergens is dit nog wel een sympathieke productie, maar Machan voelt eerder goed bedoeld, dan echt geslaagd aan. Het sociale gedeelte over het leven in Colombo, Sri Lanka heeft geen enkele pit. Het sleept maar een beetje voort, maar echt dramatisch of gevoelig wordt het niet (al dan niet bewust, omdat de komedie toch de boventoon hoort te voeren). Voor de humor geldt eigenlijk hetzelfde. Niet slecht of pijnlijk, je blijft kijken, maar echt inventief en origineel is het niet. Pas als het team in Duitsland is aangekomen, begint het een beetje te werken.

Niet bijster inventief of interessant. De vergelijking met Shaolin Soccer komt al gauw naar voren, al is de dramakant hier meer aanwezig. Maar de gedachte die zich na het einde opdringt is dat Pasolini een leuk uitgangspunt had, maar daar vervolgens weinig origineel mee om is gesprongen. Toch leuk om een keer gezien te hebben (vooral de handbalfragmenten).

Ik was eigenlijk als een van de weinigen niet zo enthousiast over de fake-trailer van Machete die in Grindhouse/Planet Terror te zien was. Ik vond het niet zo hilarisch als anderen het wel vonden. Maar doordat ik Rodriguez wel goed weet te waarderen, ben ik toch naar Machete in de bioscoop gegaan. Geen teleurstelling, zeker niet, al is het niet Rodriguez' beste werk.

Allereerst een erg interessante cast. Ik kan het altijd erg waarderen als acteurs vanuit alle uithoeken worden samengeraapt, waardoor je interessante combinaties krijgt, die je vooraf nooit bij elkaar had kunnen bedenken. Hoewel Lohan verschrikkelijk is (en ook niet overtuigend in haar rol), is voor mij Michelle Rodriguez de ontdekking van deze film. Wat een breakthrough-rol voor mij zeg!

Machete laat alleen wat steekjes vallen. Dat vooral in het verhaaltechnisch vlak. Wellicht toch teveel personages. Sin City had ook veel personages, maar daar werd het nog gescheiden door afzonderlijke verhalen. Hier wordt het te chaotisch. Daarnaast zijn actiescènes niet zo goed als in Planet Terror of zo lachwekkend als bijvoorbeeld The Machine Girl.

Al met al zeker een vermakelijk film, maar iets te vol om film helemaal geslaagd te zijn.

Deze film is een hele belevenis. Duidelijk anders dan de films van Du Welz die ik tot nu toe zag. Het sterkste is de film in het schetsen van het beeld en de sfeer van Charleroi in de jaren '90. Veel aandacht ook voor landschapsfotografie-achtige shots over raar lopende elektriciteitskabels, buizen die vlak langs woningen lopen etc. Die troosteloosheid is Du Welz wel eigen en daarmee is deze film ergens ook heel persoonlijk.

Wat de film een beetje mist is een goed werkende spanningsboog. Misschien dat je bij zo'n film beperkt bent tot hoe de situatie zich feitelijk heeft voorgedaan (zelfs met de fictie-elementen). Wat daarnaast opvalt is dat de meer absurdistische non-lineaire kant van Du Welz in deze film afwezig is, waardoor de nadruk toch meer op het verhaal komt dan op de sfeer. Dat past minder bij mijn smaak, maar je kan als regisseur ook niet maar altijd dezelfde film blijven maken.

Nummer 2 van de Publieksprijs van het IFFR en erg verrassend is dit wellicht niet. Maman Est chez le Coiffeur draait namelijk vooral om de kinderen. De film is een typisch voorbeeld van een lach en een traan. Wanneer moeder vader betrapt (waarop precies wordt nooit duidelijk) vertrekt ze naar Londen en laat vader alleen achter met de zorg over zijn drie kinderen. Dit levert een bij tijd en wijlen mooi drama op waarin goed te zien is hoe vader wel probeert de boel op de rails te houden, maar daarvoor eigenlijk handen te kort komt. Dat de film hier en daar iets te 'schattig' wil zijn, neem ik dan maar op de koop toe.

Best wel een goede film eigenlijk en technisch best sterk voor een film uit 1934. De spanning wordt effectief opgebouwd, al komt het eigenlijk nooit tot een hoogtepunt, maar scènes zoals de kerkdienst of bij de tandarts zijn gewoon erg leuk en speels. Het laatste half uur heeft ook nauwelijks een punt en is dan ook niet heel interessant. Maar al met al, gewoon een degelijke en goede film. Ik zie dit liever dan een North by Northwest.

Ik ben toch een stuk minder positief over de film. De film had veel moeite om een goede balans te vinden tussen verschillende genres. Zo haalde de grappen regelmatig de kwaliteit van de onderuit en waren er regelmatig minutenlang beelden van landschappen; daar kijk ik geen films voor. De eerste 90 minuten vond ik zeer onwaarschijnlijk, saai en ik ergerde me aan de grappen van het karakter van Michael Caine. Het laatste half uur maakte dan wel weer veel goed. Dat Dravot niet meer weg wil met de sterfscene als climax, was zeer goed. Op de psychologische ontwikkeling had wat mij betreft wel wat meer aandacht besteeds kunnen worden.

3*

Goedbedoelde film die zeker zijn momenten heeft, maar als geheel nogal wat te wensen overlaat. De makers willen duidelijk een soort dromerig vermakelijke, maar ook serieuze coming-of-age maken, maar de ideeën komen absoluut niet los van het papier. De komische elementen zorgen ervoor dat het verhaal luchtiger wordt (althans dat wordt geprobeerd), waardoor het keiharde drama dat volgt behoorlijk in diskredriet wordt gebracht.

Wat uiteindelijk overblijft is een film die qua drama veel te zwaar is voor een coming-of-age film en met een hoofdpersoon die een klootzak is, waardoor je al helemaal niet met hem kan meeleven. De laatste 15 minuten zit je er dan ook gevoelloos naar te kijken. Laatste scene is wel weer leuk, maar wel duidelijk geïnspireerd door andere films in het genre, waardoor de orginaliteit daar ook weer te mensen over laat.

Op sommige momenten is het wel aangenaam. Helge is wel grappig en Cathrine is behoorlijk aantrekkelijk. Helaas dobbert de film voor de rest maar wat rond en is het script te slecht geschreven om echt emotie op te wekken. 2,5*

Het is ergens een beetje een plicht om zo'n film te maken, maar meer dan een marketinginstrument is het eigenlijk niet. Dichtbij het team, maar op hetzelfde moment zie je eigenlijk niet veel interessants en wordt er niets getoond waardoor je de spelers of het team echt beter leert kennen. Zonder scherpe kantjes dus. Niet de moeite waard.

Marcellino Pan y Vino is niet te vergelijken met een film die ik eerder zag. Het is heel apart om in zo'n sfeer terecht gekomen en eerst wist ik ook niet zo goed wat ik ermee aan moest, zoals maxcomthrilla al beschreef.

Vervolgens is de registratie van Marcellino's opvoeding in strijd met zijn grote interesse voor alles wat onbekend is, heel leuk, schattig en interessant om te zijn. Pablito Calvo speelt inderdaad een schitterende rol, die de meeste kijkers toch zal meeslepen. Ik zie dan ook wel voor me hoe bij Mug in de zaal iedereen in tranen was.

Maar toch, de film greep me niet zo erg, dat dit bij mij ook het geval was. Misschien ben ik nog te jong om helemaal gepakt door de aandoenlijkheid. Het was voor mij daarom wel heel interessant en goed, maar ik werd er nooit helemaal door gegrepen.

Dan blijft er een hele dikke 3,5* over. Nog een leuk feitje over Marcellino van imdb: 'Retired from acting at the age of 16 to become an industrial engineer'.

Eigenlijk vrij typisch Sofia Copolla. Ergens is het deze film het net niet. Er zitten wel leuke probeersels in, maar de moderne elementen zijn te aanwezig, te veel als gimmick gepresenteerd. Een beetje de subtiliteit die Somewhere ook mist. Aan de andere kant is ook dit weer een goede film. Vooral het verhaal is namelijk interessant, de verwachtingen, de ontwikkelingen, de link met de historie, terwijl Copolla daar wel haar eigen film van maakt. Ik zie dat mensen hier klagen over een missende spanningsboog, maar hoe realistisch denk je dat biografieën zijn die een perfecte spanningsboog hebben?

En voor Copolla doe ik er, zoals eigenlijk altijd, een halve ster bovenop. Goede film, met helaas te weinig opveermomenten.

Erg frisse film. Niet per se heel origineel, maar gewoon heel goed uitgevoerd.

Met een eervolle vermelding voor de Zweedse Pep Guardiola!

De reacties hierboven zijn niet mals, maar dat zijn ze eerlijk gezegd bij films van Reichardt nooit. Punt is dat alle sterke punten van Reichardt wel weer aanwezig zijn: een waanzinnig goede aankleding van deze historische film (speelt in 1970 en werkelijk alles klopt, inclusief gedrag personages), hele menselijke en invoelbare personages (vond vooral de oude bekende waar de hoofdpersoon op de vlucht langskomt heel sterk) en een fijn, rustig tempo. En vergeet de goederentrein op de achtergrond niet. Ik miste, net als De filosoof, overigens wel een beetje de clue (of vond die sterk genoeg), daarnaast mist de hoofdrolspeler wellicht net het charisma om dat laatste stuk helemaal te dragen.

De roof zelf is overigens hilarisch en grappig dat Alana Haim na Licorice Pizza weer een grote rol in dezelfde tijd speelt.

Zeker een aardige film. Voor mij was het grote pluspunt dat de film in het eerste uur geen enkele seconde besteedde aan iets wat niet nuttig is voor het verhaal. Geen onnodige introductie van personages, geen gesprekken die later onnodig waren te zijn en dat zorgt ervoor dat het verhaal zich goed te laten vervolgen.

Scarlett Johansson speelde een hele goede rol en was dan ook een lust voor het oog. Naar het einde toe zwakte de film echter steeds verder af.

Al met al 3,5*

Eens met bovenstaande recensie. Hele prettige film qua sfeer, fantantische kadrering en keuze van achtergronden. Ook mooi langgerekte scenes. Maar die rek is het laatste half uur wel een beetje uit. Je zou er zo nog 15 minuten uit kunnen snijden en je had een nog betere film gehad. Maar wel veelbelovend en hier voorlopig wat mij betreft nog niet op waarde geschat.

Best wel een goede film. Eigenlijk een verhaal zonder begin en einde, met gebeurtenissen die zich opstapelen, zonder dat daar nou een grote rode draad doorheen loopt. Of het moet het jonge meisje zijn dat langzaam volwassen wordt.

Maar meer dan dat is dit een aardig sfeerbeeld van een klein IJslands plaatsje (zijn er wel grote?) in 1953. Gebeurt lekker wel en blijft interessant en doet wat dat betreft een beetje aan als Tapas of Km. 0.

Vond net een stuk aangenamer, dan de twee films die ik van Solondz zag. July heeft meer compassie voor haar personages en gebruikt die niet als een stok om mee te slaan. In deze film zit een gevoelige opbouw en wordt er niet geconstrueerd naar een pijnlijke situatie toegewerkt. De afzonderlijke verhaallijnen zijn eigenlijk allemaal vrij sterk en daardoor meteen het geheel ook. Wellicht niet wereldschokkend, maar de speelduur en de oprechtheid lopen toch wel voorop. Erg aangenaam.

Hmmm, ja. Al met al viel het best mee. Voor dit genre zijn een hoop mindere films te verzinnen. Er waren te veel geslaagde grappen voor een laag cijfer, maar ook teveel slechte grappen voor een hoog cijfer. 2,5* lijkt me een mooi compromis.

Prachtige film weer van Reichardt. Doet qua vorm en presentatie ontzettend denken aan voorganger Wendy and Lucy. Dit is echt heerlijk om even mee je eigen zorgen opzij te zetten, je vergeet gewoon dat je in de bioscoopstoel zit en mee te gaan in het avontuur. Fantastisch in beeld gebracht (dankzij goede editing en camerastandpunten), prachtige locaties en Michelle Williams laat weer zien wat voor enorme 'screen presence' ze heeft.

Wellicht is deze film echter niet voor iedereen. Net als Wendy and Lucy is dit een film die om de reis gaat, in plaats van over het begin- of eindpunt. En hier wordt net als in die voorganger precies het juiste tempo gevonden om je mee te slepen.

Ik heb er altijd moeite mee als films zo duidelijk in twee delen. Het haalt me altijd voor zeker 15 minuten uit de film en dat gaat dan ten koste van de binding met het tweede stuk. Een andere film waarbij ik dat had is: Chung Hing Sam Lam (1994)

Voor von Trier-begrippen is dit eigenlijk een vrij klassieke film. Rustig, beschouwend. Ik vond de bruiloft, het eerste deel, het beste. Goede acteerprestaties, mooie ontwikkeling van het hoofdpersonages. Visueel blijft het eigenlijk constant goed, maar het tweede gedeelte kon mij helaas maar beperkt meeslepen. Wat mij betreft kon deze film ook verteld worden zonder zo rigoureus van gezichtspunt te veranderen. Misschien is het een groeier, maar ik ben niet helemaal overtuigd.

Tja, Melinda and Melinda is wel een amusante film, maar doet (vooral in het begin) nogal oubollig aan. Dat etentje, waarbij de filmlieden het verhaal bespreken leek eerder uit het eind van de jaren '80 te komen, met de hoofden van de regisseurs aan toe. Dat werkt ook door in de verhalen zelf, die ook nogal lastig van de grond komen. Het duurt lang voordat er echt interessante momenten komen.

Toch komt het wel op gang, mede door de goede cast. Met de intrede van Chiwetel Ejiofor en het goede spel van vooral Ferrell en Sevigny komt er steeds meer bij komen, waardoor de twee parallelle verhalen toch langzaamaan interessant worden. Dankzij Ferrell vond ik het komediegedeelte het beste, maar aan de andere kant bleef het ook wel oubollig en weinig vernieuwend. De film is dan ook weinig verheffend, maar op zich best het kijken waard.

Het risico dat Memento loopt is dat de vorm na een tijdje saai en vervelend kan worden. Daar had ik gelukkig geen last van. Ik heb de film gisteren herzien en gelukkig was ik het grotendeels vergeten, waardoor ik de film in feite weer een eerlijke kans kan geven. Het mist iets om een echte topper te zijn, maar ik vind mijn 4 sterren nog steeds op zijn plek.

Jorge Furtado heeft altijd al de neignig overal een happy-end aan te willen breien. Niet perse iets mis mee, maar dat bracht hier wel heel erg veel veranderingen in de laatste vijf minuten te weeg. Verder toch wel weer een leuke film hoor. Furtado heeft een ongelofelijk humoristisch talent, ook een hoop leuke visuele vondsten, maar helaas (en vooral in deze film) te veel momenten waar alles inzakt en dat zijn bekende rommeligheid echt te veel in de weg komt van het verhaal. Leukste scenes zijn als Duca in een soort The Wayward Cloud-gang op bezoekt gaat bij een prive-detective en een feestje dat ongelofelijk mooi gefilmd is.

Verder een leuke bijrol van Lazaro Ramos en Sophia Reis zou zo het jonge zusje van Leandra Leal kunnen zijn. 3*

Leuke film van Jeunet. Aanvankelijk is het even wennen aan de gekozen stijl. Jeunet is duidelijk geïnspireerd door films uit de eerste helft van de vorige eeuw en laat dat vooral terugkomen in het acteerwerk. Dany Boon leek soms qua mimiek op een mimespeler. Na een tijdje raakte ik daar echter gewend aan en kreeg het een toegevoegde waarde.

Verder is dit een vrij luchtige en niet zo'n ambitieuze film van Jeunet. Mooi gefilmd, leuk knutselwerk (al hecht ik daar niet zoveel waarde aan), leuke en grapjes en vooral ook heel sympathiek, omdat de film twee gezichten van de wapenhandel aanpakt. Dat is heel effectief, omdat alletwee geen greintje sympathie opwekken. Jeunet weet dan ook de juiste toon aan te slaan en wikkelt verhaal op een goede manier af. Dat past ook bij de film aangezien een nare dramatische wending voor de hoofdrolspeler niet in lijn met het voorgaande was geweest

Leuk, al ben ik bang dat deze tweede Jeunet mijn bevestiging is dat de Fransman voor mij geen persoonlijke topper zal worden.

Lollige film. Wat mij betreft niet het beste wat Woody Allen heeft gemaakt, maar uiteindelijk is Midnight in Paris toch wel erg vermakelijk geworden. Dat heeft er voornamelijk mee te maken, dat de historische personages op een goede manier worden neergezet. Ik ben zelf helaas niet bekend genoeg met sommigen om de correctheid te kunnen beoordelen, maar de wereld wordt redelijk betoverend neergezet.

Daar staat tegenover dat Owen Wilson en Rachel McAdams geen hele goede acteurs zijn en dat de plotontwikkelingen in de film regelmatig nogal onlogisch zijn. Desalniettemin erg vermakelijk!

Ja en nee. Het duurde een hele tijd voordat ik de film zat. The Man without a Past is niet bijster mooi geschoten (al past dat uiteindelijk wel bij de film) en de sfeer is wat vreemd en ongrijpbaar. Maar na een tijdje beginnen de sterke dialogen en goedgevormde karakters op te vallen. Bij vlagen is dit heel, heel erg geslaagd. Op andere momenten is het 'slechts' leuk en is het eigenlijk wachten tot wanneer het weer erg amusant wordt. Vandaar dus ook een film die in het geheel wel goed te noemen is, maar die helaas iets te wisselvallig is en het daardoor moet hebben van momenten (dat verbouwen van die aardappels), dan dat het echt als een geheel staat.

Bijzonder goede blockbuster. Vooral het begin is het non-stop interessant. Super goed zou ik het ook niet noemen, maar het zakt niet in en door de mooie locaties werkt het gewoon. De film wordt tegen het einde toe langzamer en levert daar ook een hoop kwaliteit in. En Simon Pegg in deze film werkt niet echt, want een topacteur is hij toch echt niet. Blijft een vermakelijk film ook, maar wel te doorsnee helaas.

Zo'n hoge waardering?!?! De rassenhaat is dan wel goed in beeld gebracht, maar het acteerwerk en de personages van vooral Dafoe laat toch wel wat te wensen over.

2,5*

Modern Times is eerst heel flauw, maar ik kon daar na een bepaalde tijd wel doorheen kijken. Daardoor kan je beter genieten van de grappen die wel goed zijn en ik heb me goed vermaakt.

3,5*