Opinions

Een mooie film, deze The Mourning Forest van Naomi Kawase. Dit is de tweede film die ik van haar zie en het is duidelijk te zien dat haar roots bij de documentaires ligt, doordat de manier van filmen veel gelijkheden vertonen en de positie van de camera vaak een soort extra personage wordt.

De film begint met een vrij lange inleiding in het bejaardentehuis. Dit is uiteindelijk nodig voor de opbouw, maar heel erg interessant is dit stuk op zichzelf niet. Wanneer de twee op de trip gaan, blijkt natuurlijk wel dat er in de loop der tijd een soort van band tussen de oude mand en de jonge vrouw gecreëerd is. Wat volgt is in de verte eigenlijk een soort variatie van Vinyan, maar dan zonder de geliktheid die er bij die film vanaf druipt. De reis is hier namelijk puur natuur.

Echt diep raken deed de film me helaas niet. Toch is het bij vlagen een erg indrukwekkend en puur portret. Zeker de moeite waard!

Wat een waanzinnige film, wat een tempo, wat een liefde, wat een sfeerbeeld. Tijdloos en geen gevoel voor tijd. De film zou qua sfeer haast in de jaren '80 kunnen afspelen, maar alleen de mobieltjes en de muziek maken duidelijk dat we toch een paar decennia later verder in de tijd zitten. De kadrering maakt de film des te intenser, want er is geen ontsnappen aan. En dan niet alleen de tragiek, maar ook de mooie, intense momenten. Wat een hoofdrol van Anne Dorval, iemand die constant op het randje van haar kunnen loopt, er soms overheen gaat, maar maar wel weer terugschiet. Zelden zo'n mooi portret gezien.

Indrukwekkend portret van een zeer aparte man. Al jarenlang droomt hij ervan om in een slecht onderhouden kasteel een Russisch orthodox klooster te vestigen. De documentaire volgt het proces vanaf de medewerking vanuit Moskou is toegezegd.

Betekent dit ook dat Mr. Vig (die tientallen hiermee bezig is geweest) ook veel van de kerk afweet? Eigenlijk niet, er staat een boeddha-beeld in het gebouw en als hij een dienst bijwoont van de Russische nonnen valt hij in slaap. Het maakt veel indruk om te zien om iets waar een man zolang naar toe heeft geleefd, eigenlijk uit elkaar te zien vallen. Het onderhoud valt niet mee, de eisen van de Russische kerk bevallen hem niet en uiteindelijk verliest hij de hoop en begint hij zelfs de Russen te beschuldigen en weg te jagen. Toch mooi dat ondanks deze strubbelingen alles toch goed komt.

Erg sterk portret waarvan ik de scene van de nummertjes op het plastic niet snel zal vergeten. 3,5*

Het onderwerp van de film is interessant en daar blijft het eigenlijk ook bij. Ik geloof heel erg in het belang van statistiek (ook in de sport). Bij een sport met steeds dezelfde spelsituatie kan je daardoor best op zo'n manier een team samenstellen. Billy Beane is zelf vooral nogal onverantwoord, door de trainer niet in het project te betrekken en helemaal niets aan te trekken van andere aspecten als teammentaliteit. Ik zou dit ook graag als documentaire hebben gezien, iets minder geromantiseerd. De film werkt wel, maar beklijft verder niet.

Hele sfeervolle film, die over het algemeen de leukste elementen weet te accentueren. Echter na een uur wordt de film steeds meer van hetzelfde. Sfeer is nooit genoeg om 114 minuten mee te vullen. Dat beseften de makers ook, maar die besloten dit met enkele rare verhaallijnen op te vullen, die de aandacht eigenlijk alleen maar afleidde van de sfeer.

Al met al 3*.

Ik ben een helaas een beetje underwhelmed door deze Monsters. Ik had gehoopt op een reis door een verlaten gebied, waarbij de persoonlijke ontwikkeling heel subtiel zijn. En dat dan toch een 'apocalyptische' achtergrond. De beelden zijn mooi (vooral de borden, die blijkbaar later zijn toegevoegd), maar redden het absoluut niet bijVinyan. Dramaturgisch is het niet saai, maar de karakters ontwikkelen geen interessante wisselwerking; ze blijven helaas vrij vlak. En waar is de spanning, die mysterieuze sfeer, die een film als Stalker wel heeft? De ingrediënten zijn er allemaal wel, maar het komt er allemaal niet uit.

Misschien hebben de makers zich, ondanks het vaak weglaten, toch teveel gefocused op de monsters. Het was interessanter geweest om meer van de sfeer in het grensgebied mee te krijgen, dan alleen nieuwsberichten op de tv e.d. Toch net iets te veel vast in conventies.

Morte a Venezia is interessant, maar uiteindelijk toch ook duidelijk niet mijn 'cup of tea'. Ik moet zeggen dat ik niet bekend ben met het werk Gustav Mahler, maar in combinatie met het beeld vond ik het niet altijd werken. Te veel op de voorgrond misschien. Aan de andere kant ook niet zo gek, omdat Visconti von Aschenbach eigenlijk gewoon als Mahler zag, maar het was mijns inziens wat 'too much'.

Dit is de eerste film van Visconti die ik gezien heb en ik denk ook niet dat hij mij helemaal ligt. Visueel gezien viel me het camerawerk op. Vooral in het begin in het restaurant, wanneer de camera glijdt langs alle gezichten alsof von Aschenbach's blik gevolg wordt. Dan blijft het beeld even hangen bij Tadzio en gaat verder, totdat von Aschenbach zelf in beeld komt, terwijl hij nog steeds naar Tadzio aan het kijken is. Verder vond ik het visueel niet zo bijzonder eerlijk gezegd. Venetië is een mooie locatie, maar verder wordt daar mijns inziens niet zoveel aan toegevoegd.

Hoewel dus niet heel interessant, blijft de film wel boeiend en prikkelend en is de pest die heerst in de stad een interessant gegeven. Aardig.

Goede film, alleen zit er in het midden opeens minstens een kwartier lang een belachelijk saai liefdesverhaal; totaal onnodig en dat doet zeker afbreuk aan de film. Maar zoals gezegd een sterke film, dus toch kijken als je deel 1 goed vond (lijkt meer op deel 1, dan deel 2)

3*

In ieder geval stukken beter dan de Bean-film van 10 jaar eerder. Frankrijk als locatie leent zich blijkbaar beter dan het sentiment van de Verenigde Staten. Toch hoort het Engelse sfeertje veel beter bij het personage en heeft Bean hier veel meer interactie dan dat er bij zijn personage hoort. Toch kent de film een aantal aardige momenten en kijkt het behoorlijk goed weg. Vooral de rol van Willem Dafoe als artistieke regisseur plus de fragmenten van zijn film Playback time was behoorlijk grappig.

Al met al is het zeker geen topper, maar kijkt het toch prima weg.

Ik vond de afwikkeling van de film (pakweg laatste 20 minuten) ook helaas niet sterk genoeg om een nog hoger cijfer te rechtvaardigen. Maar wat daarvoor komt is echt heel goed. Mooie kijk op de manier waarop keuzes het leven beïnvloeden, grote gevolgen kunnen hebben, maar dat is iets waarmee je moet leren leven. Emotioneel werkt het ook goed, film kent een hoog aantal emotionele momenten. De stijl van van Dormael is nog duidelijk herkenbaar van Toto le Héros. Films die verder bij opkwamen zijn The Science of Sleep van Michel Gondry (qua verhaalstructuur erg vergelijkbaar, al is dit project een stuk ambitieuzer en grootser) en Synecdoche, New York (met de kanttekening dat Mr. Nobody een stuk verteerbaarder is.

Verder is het niveau van de acteurs erg hoog en lukt het van Dormael wederom om kindacteurs op een abnormaal hoog niveau te laten acteren. Verder is de losse structuur al heel fijn. Wat me wel opviel is dat je het ook abstract op moet pakken en dan bedoel ik ook vooral de tijdlijn. Zo is 99 Luftballons op een kinderfeest van de dochter of Sweet Dreams van de Eurythmics (beide uit 1982) op een feest in de puberjaren natuurlijk wel erg opvallend. Herinneringen hé?

Ik heb het gevoel dat ik iets gemist hebt. Ik kon eigenlijk geen enkel moment in deze film komen. Te patriottisch, te sentimenteel en in tegenstelling tot It's a Wonderful Life niet meeslepend genoeg om daar overheen te kijken.

Muriel's Wedding is een leuke afwisseling van andere komedie's of halfdrama's door het feit dat het Australisch is en niet Amerikaans, waardoor het haast automatisch frisser wordt. Maar is het ook beter? Eigenlijk niet. Het wrange gedeelte overheerst eigenlijk, Muriel is eigenlijk geen volledig sympathiek personages dat siert de film ook wel, maar zo'n beginstuk op het eiland wordt dan toch ook een beetje niksig. Aangenaam voor een keertje.

Ik heb hem afgelopen weekend voor de tweede keer gekeken. Ik had een 3,5* staan, maar vorige keer had ik het einde gemist, dat ik nu wel gezien heb. Het blijft een aparte film. Ik vind de setting heel mooi, Aziatische oorlogsfilms uit die tijd spreken me altijd wel aan. Verder vind ik de vechtscenes ook zeer goed; het is toch wel eens een keer wat anders als je daadwerkelijk overal bloed ziet spuiten en dat hoofden en handen daadwerkelijk worden afgehakt.

Conclusie: de 3,5* blijft staan.

Als romantische komedie is het niet zo bijzonder, maar uiteindelijk is het wel goed genoeg gemaakt om eenmaal bekeken te worden. Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik de film na een maand alweer grotendeels vergeten ben. Acteurs zijn redelijk sympathiek en de film heeft nog wel een enigszins oprecht gevoel. Maar verder ook niet voor herhaling vatbaar. Voor een romantische komedie is dit niet meer dan doorsnee.

Anke Engelke lip-synched de stemmen van acht vrouwen die over moederschap en relaties praten. Best aardig concept, maar zo langgerekt is dit wel echt even doorbijten. Engelke doet het wel heel knap. De verhalen zijn helaas te verschillend om er een soort rode lijn uit te halen. Daarbij blijft het wat te fragmentarisch.

Een van de toonaangevende films van het Mumblecore-genre en daarom ook van grote interesse voor mij. Helaas beviel deze film mij niet zo goed als zijn opvolger Beeswax (2009). Hoewel dezelfde elementen in de films zitten, vielen die hier wat mij betreft nog niet op zijn plaats. Mutual Appreciation is een film met een langzame opbouw, die pas in de laatste 20 minuten tot ontbranding komt. Alles wat tot dan toe gebeurd is, krijgt dan opeens een nieuwe betekenis en zijn een duidelijke opbouw; dat is echter tot dan toe niet duidelijk. De gesprekken bestaan uit veel gemompel en vooral de scènes bij de platenbaas en het daaropvolgende feest slepen zich wel erg lang voort.

Uiteindelijk komt door de ‘Mutual Appreciation’-scène wel alles op zijn plek en weet dat op een interessante manier de verhoudingen en ook de emotionele toestand van de karakters bloot te leggen. Helaas te laat. Niet slecht dus, maar een vingeroefening, wanneer men dit vergelijkt met Beeswax. Daarbij helpt het niet dat Bujalski niet de meest fantastische acteur is, wat dat betreft kan hij dat in de toekomst ook beter laten.

Een mindere Wong Kar-Wai? Ga toch weg!

Wong Kar-Wai levert wederom een sterke film af. Het is opvallend hoeveel eigenschappen uit zijn vorige films in deze eerste Engelstalige terugkomen. Het is in feite een soort mix van wat hij tot nu toe heeft gedaan, met wat extra Amerikaanse sfeer erbij.

Zo bevat de film de broeierige stadssfeer van Fallen Angels en Chungking Express, maar dan juist met de prachtige kleurvolle shots van 2046 in plaats van de drukke, hektische beelden. De metro uit Fallen Angels komt terug en vooral veel aanwezig zijn de slowmotion-beelden. Niet hele scenes lang zoals bij In the Mood for Love, maar bij korte stukjes, vergelijkbaar met Happy Together.

De film is in drie delen in te delen. Het begint met eetcafe-eigenaar Jude Law, waar Norah Jones een paar avonden/nachten op bezoek gaat. Dit is meteen het beste deel van de film. Prachtig gefilmd, een werkelijke oogverblinde locatie en onvoorstelbaar goed acteerwerk van zowel Jones als Law, die samen een ongelofelijke chemie hebben. Het zou me niks verbazen als dit Law's beste optreden ooit is. Mooie old-school Wong Kar-Wai -symboliek is hier ook te vinden, waardoor het een prachtig geheel vormt.

Het tweede stuk is ook goed, zij het iets minder. Verhaal focust zich nu op Arnie, die elke avond tot sluitingstijd aan de bar zit. Dit stuk bevat ook een onherkenbare Rachel Weisz, die aanvankelijk zonder iets te zeggen, een enorm verpletterende indruk achter te laten. Een soort femme fatale, waarbij de lokken van haar haar precies zo goed vallen, dat met vrij weinig screentime al zo'n sterk personage wordt neergezet.

Het derde deel was met Natalie Portman. Ik erger me vaak aan haar, maar dat was nu gelukkig niet nodig; ze levert een acceptabele prestatie. Toch is dit het minste stuk van de film. Haar problemen weten je nooit echt aan te grijpen en het stuk mist ook een vaste locatie, waar de eerste twee zo van profiteerden.

Het punt waarop de film inlevert, is dat Norah Jones (ondanks haar constante aanwezigheid) bij het tweede en derde verhaal een beetje naar de achtergrond verdwijnt. De andere personages nemen de spotlight over, terwijl het toch echt de ontwikkeling van Elizabeth is, waar we naar kijken. Dat komt ook doordat Jones met Portman, Weisz en Strathairn nooit het niveau weet te halen, dat ze met Law wel haalt. En dat bewijst dat Jones geen Leung is (wat natuurlijk praktisch onmogelijk is).

Wat overblijft is een visueel zeer sterke film. Vooral het restaurant van Jeremy, met het prachtige neonlicht en de mooie scenes door het glas gefilmd, zullen blijven hangen. Het niveau en de emotionele lading van 2046 en In the Mood for Love blijft toch buiten bereik.

4*

Na maanden en maandenlang film als hobby te hebben genomen en film na film hebben gekeken, ben ik nu eindelijk in mijn gelegenheid voor de tweede keer de volle score toe te kennen.

Mooi punt om te beginnen is dat deze film over homoseksualiteit eens een keer niet gaat over hoe moeilijk ze het hebben met de acceptatie in de samenleving; een verademing.

De film zelf is een prachtige zoektocht van drie personages naar iets om in te geloven. Waar Mona's broer voor het geloof kiest, kiezen de twee meiden voor elkaar.

Voor mij persoonlijk was de scene waar ze het over Nietzsche essentieel voor het verhaal. Daarin werd gezegd dat er sommige mensen bestemd zijn om succesvol te worden en sommige juist niet. Tamsin lijkt zo iemand die bestemd is om succesvol te worden: rijke ouders, groot muzikaal talent. Mona is juist iemand die geen grote toekomst tegemoet lijkt te gaan: ze woont in een pub en qua scholing lijkt ze ook niet erg ver te zijn.

De opbouw van de relatie is niet gehaast en werd erg mooi in beeld gebracht.

Naar het einde toe blijkt Tamsin dus een grote fantasist te zijn geweest. Mona probeert haar volgens te verdrinken, zonder de intentie om haar daadwerkelijk te vermoorden mijns inziens. Ze loopt weg met Edith Piafs muziek. Waar nog over werd gezegd dat haar drie mannen in mysterieuze omstandigheden waren overleden. Daarom was dit ook de perfecte afsluiting van de relatie. Het past precies binnen de wereld van de fantasist Tamsin en Mona loopt weg, op een manier die mij doet vermoeden dat ze geaccepteerd heeft dat ze misschien nooit iets groots zal bereiken, maar ze gelooft wel in zichzelf.

Volgens mij heb ik er veel in gezien dan misschien ooit bedoeld is, maar ik kan niet anders dan vijf sterren geven!