Opinions

Vilgot Sjöman had de geldschieters twee films beloofd. Doordat de films over de Zweedse samenleving gingen, kwam er een geel en een blauw deel (de twee kleuren van de Zweedse vlag). Deze film loopt naar eigen woorden parallel met de gele film. In tegenstelling tot wat in deze plotomschrijving staat, is de film verder wel zelfstandig (al is het wel het beste deze als tweede te kijken). Maar er zitten nauwelijks momenten in, die ook al in de andere film voorkomen.

Deze Blue gaat vooral over religie en alle onderwerpen die daarbij om de hoek komen kijken. Qua plot wordt hier een andere affaire van Lena gevolgd, met een linkse intellectueel. Daarnaast verdiept deze film de relatie tussen Vilgot Sjöman en Lena en zien wij zijn pogingen om Lena bij Börje weg te houden. Als losse film is het ook weer lastig te zijn, omdat het voor het grootste deel eigenlijk meer van hetzelfde is. Maar als Yellow dus beviel, dan is deze film ook heel makkelijk aan te raden.

Dit deel is wel iets minder en dat komt vooral door het tweede deel, waar Lena een reis maakt naar het landelijke Zweden om daar o.a. het gevangenissysteem te onderzoeken. Hier komt de film-in-een-film-constructie veel minder voor en wordt het ook een stuk minder speelser. Ook wordt het dan duidelijk dat Yellow uiteindelijk toch de echte film was en dat deze film samengesteld is uit verhaallijnen en interviews, die het in de eerste film niet gered hebben. Niet dat dat de film minder maakt, want veel van deze delen hadden ook gewoon thematisch niet gepast. Maar uiteindelijk is het toch net wat minder interessant.

Maar toch een goede toevoeging aan de andere film. Dit soort speelse cinema wordt altijd met viel toewijding en enthousiasme gemaakt. Dat straalt er ook nu nog vanaf en dat maakt het erg aangenaam te kijken. Ook Blue krijgt een ruime voldoende.

Lena Nyman is een 22-jarige acteerstudente. Ze begint het eenmans "Nyman Institut" en begint een onderzoek naar de Zweedse samenleving. In deze semi-documentaire interviewt ze een hoop verschillende Zweden met betrekking tot het bestaan van een klassensamenleving, salarisverschillen tussen verschillende beroepen, gelijke rechten en gelijke kansen voor vrouwen, Zweden die op vakantie gaan, ondanks dat Franco daar zijn dictatuur heeft en het nut van het Zweedse leger in het algemeen.

Sjöman's film 491 (1964) kwam in Zweden al niet door de censuur heen. Voor deze film heeft hij de producers kunnen overtuigen om hem, zonder script, 100.000 meter zwart-wit film te geven. Na een eerste montage was hij echter niet tevreden en vroeg nogmaals voor dezelfde deal. Als tegenprestatie beloofde hij met twee films te komen, deze en Jag Är Nyfiken - en Film i Blått (1968) .

I am Curious (Yellow) is de geschiedenis ingegaan als een controversiële film. Dat heeft met twee dingen te maken. Allereerst is het een sterk politieke film, die bij de conservatieven in het verkeerde keelgat schoot. Verder bevat de film, voor die tijd, redelijk expliciete seksscènes. Zo is er seksmoment vlak bij het koninklijke paleis en zit er een scène waar Lena een penis een kust. In deze tijd zou dit niet meer opvallen, maar destijds deed dit veel stof opwaaien.

Wat de film verder kenmerkt, en wat mij een beetje deed denken aan Christoffer Boe , is dat er een film-in-film-structuur in zit. Vilgot Sjöman komt als regisseur namelijk zelf vaak voor de camera, geeft zijn acteurs aanwijzingen, wordt (of is) verliefd op Lena en wordt dan ook jaloers op de mannelijke hoofdrolspeler. Dit is aan de ene kant erg grappig en zorgt er aan de andere kant, bewust, voor dat de film een stuk luchtiger is dan een reine politieke film.

Wat de film uiteindelijk doet slagen, is dat ondanks de interviews, de interactie tussen de crew en acteurs, alles wel invloed heeft op de uiteindelijke conclusie van de film. Er zit namelijk de tendens in dat de twee hoofdrolspelers steeds meer van Vilgot Sjöman proberen af te komen. Tevens raakt Lena teleurgesteld in de geweldloosheid, die ze zelf aan het begin van de film sterk ondersteund. Met als hoogtepunt een legeroefening nadat de geweldloosheid in het Zweedse leger is ingevoerd.

Wat mij betreft is dit gewoon een sterk stuk film. Goed tijdsbeeld, maar ook qua plot gewoon meer dan voldoende.

Interessante inleiding en dit is waarschijnlijk de manier waarop de meeste mensen (net zoals de personages in de film) zich zouden gedragen. Je moet je voorstellen, dat niet iedereen met Klara zelf spreekt. Grethe kent als leider van de kleuterschool iedereen in het dorp en staat hoog in aanzien. Tegelijkertijd is Grethe ook maar een mens en blijkbaar erg makkelijk te overtuigen. Maar als iemand met de reputatie van Grethe, waar bij wijze van spreken je kinderen jarenlang zonder problemen hebt ondergebracht, van zoiets overtuigd is, dan gaat de bal vanzelf rollen. En je hoeft iets maar een paar keer uit verschillende kelen te horen en je raakt er langzaam van overtuigd; of je bent in ieder geval aan het twijfelen. 'Better safe than sorry'.

Ongeloofwaardig is deze film dus zeker niet. Voor mijn smaak wel ietsje te degelijk en het mist een punch op het einde, maar desondanks heeft Vinterberg wel weer z'n plek gevonden.

Behoorlijk vermakelijk film, die vooral teert op de luchtige sfeer en de goede cast. Verhaaltje is inwisselbaar, maar wordt gelukkig met genoeg plezier gebracht. De relatie tussen de verhalen van Jane Austen en de gebeurtenissen met de personages zijn nogal gezocht, maar kijkt desondanks lekker weg. Alleen jammer dat dit materiaal geen kans geeft aan Emily Blunt om the excelleren. 3*

Toch niet helemaal wat ik ervan gehoopt had. Hoewel het nog steeds vrij persoonlijk is, had ik de hoop dat de film nog veel meer op de persoon JCVD in zou zoomen, terwijl eigenlijk de bankoverval het grootste gedeelte van de tijd innam. En dat is jammer, want hoewel het niet per se slecht was, vond ik dat deel maar weinig enerverend en had meer focus op de strubbelingen van onze actieheld de film zeker goed gedaan.

Hoogtepunt is, uiteraard, de monoloog, al ben ik helaas verder niet op de hoogte van de geschiedenis van van Damme. Verder vond ik de kleuren in de film ook niet echt werken, wel mooi bij vlagen, maar doordat de film zelf al niet altijd boeiend is, helpen die fletse kleuren ook niet om de aandacht erbij te houden. Toch wel een kleine tegenvaller dus, al valt er nog steeds genoeg te genieten.

Meer dan aardige film over een meisje dat met twee dove ouders moet leven. Dit heeft voornamelijk tot gevolg dat het meisje constant haar ouders moet helpen door dingen te vertalen, wat een negatieve impact heeft op haar scholing. Ik sluit me bij de anderen aan als het om onevenwichtigheid gaat. Jenseits der Stille weet regelmatig de juiste toon aan te slaan, maar gaat op andere momenten weer de mist in (die dansscène met de ex van Clarissa bijvoorbeeld, echt fout). Dit zorgt dat het goede gevoel van het wat voortkabbelende verhaal af en toe verdwijnt. Ook ik vond het eerste wat sterker (goed geacteerd ook door Tatjana Trieb); het tweede deel gaat wat te veel op zoek naar 'momentjes'.

Al met al toch een aardig verhaal die een redelijk zwaar thema op een prettige manier behandeld, waardoor het niet te zwaarmoedig wordt. Verdient hier best wat meer aandacht.

Inderdaad verrassend veel overeenkomsten met The Assassination of...., maar ook opvallend veel verschillen. Zo is hier Frank James er tot het eind toe bij (waar hij in 2007 al snel stopte) en wordt hier een bank overvallen, waar ze in de recente versie niet aan toekomen. Na wat onderzoek op wikipedia ligt de waarheid ergens in het midden.

Hoe dan ook, de film kijkt best lekker weg, maar bevat helaas nogal wat onnodige personages en weet uiteindelijk als geheel niet te overtuigen (vooral ook door de ongeloofwaardig change of mind van Jesse, al vond ik het wel verrassend dat hij ook al in 1939 wel als outlaw werd afgebeeld).

Vooral interessant door de film met de recente film over Jesse James te vergelijken, maar verder is het geen geweldige film. 2,5*

Dingen die nooit gerealiseerd worden blijven vaak hangen in de fase waar het eindigt. Jodorowsky zit na bijna veertig jaar nog steeds met de passie waarmee hij in Hollywood langs de filmstudio's ging voor het budget. Erg gepassioneerde man, maar ik had hem het geld ook niet gegeven. De documentaire heeft bij momenten wel een fantastische flow, waarin zij tekeningen zo monteren dat je toch helemaal mee gaat in het idee. Knap gedaan!

Film lijkt niet echt een succes te zijn in de bioscopen. Bij mijn voorstelling was er verder ook niemand. Toch is Joy best een goede, en toch ook wel een vrij nare film. Het dicht op de huid zitten is zoals zo vaak wel efficiënt, maar met betrekking tot dergelijke 'slice-of-life'-films is er hier maar weinig nieuws onder de zon; vandaar ook mijn gemiddelde cijfer.

Weinig interessante film. Het kijkt op zich nog allemaal redelijk goed weg, maar eigenlijk wordt er nergens in de film de diepte gezocht en wanneer het dat misschien zou proberen, faalt het opzichtig. Julie & Julia moet het dan vooral van leuke gebeurtenissen hebben, maar eigenlijk is het verhaal en concept te weinig opzienbarend om ook echt indruk te maken.

Meryl Streep is degelijk, al zou ik als ik haar was de oscarnominatie een schande vinden, omdat het haar eerdere nominaties devalueert. Amy Adams is ook degelijk, al is de rol die ze speelt wel een verschrikkelijk mens. En ja, zo kabbelt het een beetje voort; eigenlijk nergens heen, brengt het wel wat plezier, maar beklijft er eigenlijk niets. Niet onaangenaam, maar niet bijzonder.

In mijn gedachten was dit echt een geweldige film. Ik vond het zo spannend toen ik klein weg. Gisteren weer eens bekeken en dan blijkt het toch allemaal wat minder te zijn.

Maar toch nog zeker 3*