Opinions

Goede film. Ik denk dat ik deze een jaar of vijf geleden nog te traag had gevonden, maar de typische zwartgallige, donkere humor werkt eigenlijk toch wel heel goed. De eenzaamheid van de hoofdpersonage (en de andere personages) wordt op deze manier namelijk erg voelbaar. Veel scènes zijn eigenlijk bizar, maar zijn door de manier waarop het wordt gebracht, juist erg sterk. Absurd en troosteloos op een hele subtiele manier.

Aardig, aardig.

Grootste probleem dat van Warmerdam hier heeft, is dat de film te veel is gebaseerd op een herhaling van zetten. De personages komen steeds maar weer terug bij de schrijver en na een tijdje is daar de nieuwigheid wel vanaf.

Daarom moet de film het ook hebben van grappige situaties, maar die weten nooit echt los te komen. Het is grappig dat een schrijver zijn eigen personage constant verder de grond inschrijft, maar inderdaad dat rommelige (dat er natuurlijk bewust in zit), zorgt er toch voor dat de film meer een collage van ideeen is, dan dat de film echt een goede scenario kent.

Verder ziet de film er goed uit en zijn er ook een aardig aantal goede scenes, maar ik hoop toch dat ik wat meer kan halen uit de andere films van van Warmerdam. Grimm vond ik toch net wat beter. 3*

Behoorlijke sterke film. Ook ik heb, al dan wel met een flinke vertraging, deze film gekeken naar aanleiding van een fragment uit wibro's contest. Dit bleek een vrij typische scène te zijn voor de film.

Qua opbouw is dit een typische biografie. Een wat oudere man komt vrij uit de gevangenis en kijkt terug op zijn leven, wat wij door middel van flashbacks meekrijgen. Ik ga het verhaal niet tot in de details bespreken, maar er zitten aardig wat leuke momenten in, maar niet van dien aard dat ik echt hardop heb kunnen lachen. Ik heb met deze stijl van acteren misschien te weinig, want ik had bij Micmacs à Tire-larigot hetzelfde gevoel.

Wat vooral geslaagd is, is dat er een duidelijk patroon in de film zit. Jan Dite wil zich vooral opwerken en komt steeds in vergelijkbare situaties terecht, waar hij zichzelf zo weet te positioneren, dat hij als winnaar naar buiten komt. Maar nergens hecht hij zich aan zijn omgeving. Vrouwen, hoe leuk hij ze ook vindt, moeten plaats maken voor zijn grotere doel.

En dan kan je je later in de film natuurlijk afvragen wat hij in Líza ziet. Ik zie er in ieder geval geen bewuste keuze in. Volgens mij is Jan zo opgeslokt in zijn persoonlijke beslommeringen, dat hij de grotere context van zijn relatie met Líza niet begrijpt en wat dat betreft gewoon zijn hart volgt. Ik vond de tweede helft van de film wel het beste. De pay-off is hoger, omdat er in de eerste helft in veel herkenbare situaties is geïnvesteerd.

Aardige film, die ondanks de speelsheid, wel degelijk wat over de geschiedenis te vertellen heeft.

Het is dan ook een erg kleine film. Helaas ook niet helemaal van wat ik er van gehoopt en verwacht had. Eigenlijk een vrij typische low-budget indie. Een paar karakters met problemen, die allemaal met een 24-uurs-diner te maken hebben. De hoofdrol Francine is het verbindingstuk tussen allen. Maar waar alle karakters vast lijken te zitten in hun leven, is zij de enige die naar 'meer' streeft.

Seimetz levert een hele degelijke hoofdrol af. Ze heeft een beetje het voor- en nadeel, dat ze heel erg veel wegheeft van Michelle Williams. Want hoewel ze goed acteert en een goede screen presence heeft, kan ze natuurlijk niet opboksen met wat Williams in de films van Reichardt of Blue Valentine neerzet.

Wat mij vooral tegenviel, is dat de film eigenlijk louter uit dramatische verwikkelingen bestaat. Daardoor ademt de film niet genoeg. De diner is een mooie locatie om bijv. meer voorbijgangersgesprekken te horen. Te veel van de film speelt zich echter op andere locaties af en focust zich te veel op andere personages. Haast elk gesprek is ook doelgericht. Dat is een keuze, maar het voelt meer gescript en minder oprecht aan, dan dat het bij andere indies het geval is.

Toch geen slechte film, vooral dankzij Seimetz, maar ook geen hoogtepunt.

Ik had ook wel wat problemen met de amusementswaarde. Hoewel de situatie zich er regelmatig voor leent, heeft Östlund besloten niet voor de komische kant te kiezen. Enerzijds een moedig besluit omdat dat veel makkelijker zou zijn, maar anderzijds ook wel jammer omdat dat soort films mij vaak wat beter liggen. Toch is dit absoluut een interessante observatie van groepsprocessen, die op een erg natuurlijke en geloofwaardige manier wordt gegevangen. Zeker de moeite waard.

Deze film was o.a. in Duitsland zelf een groot succes. En op papier past de film met een aangename zwart-wit-sfeer helemaal op mijn bordje. Toch werd het nooit meer dan leuk. De scènes zijn op de een of andere manier niet memorabel, niet grappig genoeg en het geheel wordt nooit meer dan de som der delen. De koffiegrap wordt hier vaak genoemd, is geinig, maar verder ook niet heel memorabel. Ik had er vanwege de verhalen en de opgebouwde reputatie toch heel wat meer van verwacht. Nu is het niet meer dan aardig.

Ik heb hier een half uur naar gekeken, maar het acteerwerk is van het niveau amateurtheater. Daarnaast is er geen grijntje subtiliteit in de film te herkennen, ingredienten waardoor het ik het maar liever voor gezien hield.

Ook ik sluit me aan bij de mensen die nogal verbaasd zijn met de Oscar voor deze film. En dan niet eens zo zeer omdat het slechte film zou zijn, maar hij is vooral zo onbeduidend. En waarom dan, uit de jaarlijkse enorme productie van Japanse films, deze boven komt drijven is mij echt een raadsel.

Departures is inderdaad wel vrij sentimenteel bij tijd en wijlen, maar heeft vooral ook het hart op de goede plek. Daardoor wordt het ook nooit echt storend. Verder zijn er best wel een aantal aardige scènes en hangt er een fijne rustige sfeer in de film. De film gaat echter ook te lang door, waardoor de laatste twintig minuten (die al niet bepaald de subtielste zijn) nogal gaan tegenstaan.

Interessante film over Taeko, die eigenlijk haar hele leven in de schaduw heeft geleefd van wat ze zou kunnen bereiken. Familie-omstandigheden en gebeurtenissen uit haar jeugd spelen haar jaren langer nog steeds parten en remmen haar persoonlijke ontwikkeling.

Wat volgt is een mooie trip naar het Japanse platteland, waar Taeko langzaam leert het verleden van zich af te schuiven en zich toe te leggen op de toekomst. Takahata weet dit op een subtiele en fijne manier in beeld te brengen, waardoor de film een aardig aandoenlijk en meeslepend karakter krijgt.

Ik moet nog wel wat aan deze vorm van animatie wennen. Voor mij is het vooral een beperking op subtiliteit. Een gezichtsuitdrukking van een acteur of actrice spreekt vaak meer dan 1000 woorden en dat is heel lastig om dat met dezelfde aangrijpendheid gevisualiseerd te krijgen.

4*

Film lag al sinds 2006 in mijn kast. De epische speelduur heeft mij altijd voor andere films laten kiezen. Toch ben ik al die tijd oprecht geïnteresseerd in deze film geweest. Zeker doordat Leone mij onlangs weer met een western positief heeft verrast.

De film, die ik in meerdere delen heb gekeken, is de gehele speelduur interessant. Vooral de scènes van het in rook gehulde Manhattan met politie te paard zijn om in te lijsten, ook in combinatie met de muziek. Ook te loven is de insteek van het verhaal, waarin de hoofdrolspelers eigenlijk nooit werkelijk sympathie opwekken. Dat verdienen ze namelijk ook niet. En stoer zijn ze eigenlijk ook niet. En dat is hoe ik dit soort films het liefste zie, een ontmanteling van de mensen waar sommigen tegen opkijken.

De film is helaas redelijk gefragmenteerd. Dat vond ik aanvankelijk niet zo’n probleem, maar de film gaat uiteindelijk door het wat povere en weinig spectaculaire einde, als een nachtkaars uit. Jammer, want individuele delen van de film zijn wel echt goed, maar het niveau van sommige van de western wordt op deze manier niet gehaald.

Niet al te beste documentaires, die zeker geen tijdsbeeld geeft. Het probleem is dat de film onderwerpen en thema's aansnijdt die op elke willekeurige dag gefilmd hadden kunnen worden. Het is dan ook geen tijdsbeeld, maar meer samenvatting. Niets iets dat op een dag ontstaat, maar stukjes film, die al maandenlang gepland hadden kunnen zijn. Er is eigenlijk geen toegevoegde waarde dat de beelden op dezelfde dag zijn geschoten. Bovendien is het inhoudelijk dan ook niet zo interessant met enkele uitzonderingen.

Low-budget film, maar met een goed hart. Kenmerkt zich doordat het in een take is opgenomen. Dat hebben we daarna wel vaker gezien, maar de gebruikte landingsbaan leent zich daar goed voor. Redelijk verfrissend!

Beviel mij ook niet zo. Het project klonk me in eerste instantie goed in de oren, maar de uitwerking laat nogal wat te wensen over. Het grootste manco is, en dat is wellicht persoonlijk, dat het telefoongesprek gewoon oninteressant is. Veel te filosofische beschouwingen, waardoor het enigszins ongeloofwaardig wordt, met onderwerpen die mij ook nog eens totaal niet aanspreken. De beelden die er zijn in de eerste 30 minuten zijn dan ook nog matig geschoten.

Later herstelt de film zich enigszins. Als Verbaan verschijnt weet Frisch wel wat mooiere shots in zijn film te krijgen, maar op een gegeven moment betrapte ik mezelf er toch op dat ik niet meer naar het gesprek aan het luisteren was. En dat lijkt me toch ook niet de bedoeling.

Film die helaas maar nooit spannend wil worden. Komt nog eens bij dat ik sowieso niet zoveel heb met geesten en onzichtbare vriendjes, een medium e.d. . Film kabbelt maar door en het drama wordt nergens aangrijpend, waardoor je vooral bij de eindscenes die toch wel heel zoet zijn, de afloop althans, het drama totaal niet voelt; ik niet in ieder geval. Blijft aardig gefilmd en leuk om te volgen, maar komt echt nauwelijks boven de middelmaat uit.

Interessante discussies hier bij deze film. Ik ben het ermee, dat de hoofdpersoon zijn beslissing al gemaakt lijkt te hebben, maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat als er iemand in de loop van de dag hem in bescherming had genomen, of op een andere manier over hem ontfermd had, dat dat een ander resultaat had opgeleverd. Natuurlijk lijkt de film niet zien welke schade hij in zijn drugsperiode heeft aangericht. Overigens niet helemaal zo zinderend als ik de film had verwacht. Had buiten zijn vriendenkring ook meer focus op zijn relatie met Oslo verwacht. Niettemin, prima film.

Grappig genoeg zegt deze film dan weer veel meer over het leven tijdens de Tweede Wereldoorlog dan de meeste andere films, die in deze tijd spelen. Of tenminste, in dit soort gebieden.

Ik vond het bij deze film opvallend dat er eigenlijk heel weinig gebeurde en dat hoewel ik geen emotie voelde bij wat er gebeurde, ik toch geentertaind werd. Dat is natuurlijk ook een vaardigheid en uiteindelijk is er wel een pay-off, omdat de ontwikkelingen van het laatste half uur daardoor meer vorm en gewicht krijgen. De vorm is inderdaad erg goed en daarmee bedoel ik dat de persoonlijke problemen van de mensen in het bezette gebied voor hun veel belangrijker zijn, dan wat er verder in de wereld om hun heen gebeurd.