Opinions

Ik ben geen Dylan-kenner en daardoor ook nauwelijks te volgen. Dat maakt niet uit, want Haynes heeft een interessante film gemaakt, met veel variatie en goede acteerprestaties. Maar echt baanbrekend vond ik het ook niet. Ruim twee uur met plezier gekeken, maar iemand met meer insider knowledge haalt hier misschien meer uit.

Leuke komedie, die nergens diepgravend wordt, maar die wel heel lekker wegkijkt. "Kurzweilig" zouden ze in Duitsland zeggen. Eggert zet een sterke hoofdrol neer, Stevens speelt als Engelsman heel knap in het Duits. Aanrader.

Ik kwam er helemaal niet in, deze film. Afstandelijk, koud en ik kan me er na een week al weinig meer van herinneren. Ik ben me bewust dat veel hiervan een bewuste keuze was, maar het pakte me niet. Vond de keuze voor zwart-wit en 4:3 ook niet direct gerechtvaardigd. Daarnaast mist de hoofdrolspeelster het nodige charisma. Voor de rest vond ik de film wel ok trouwens.

Ironisch is dat de eerste tekst van de film uit 1975 is :"Dit is het huis van mijn ouders; daar hebben ze heel hun leven hard voor gewerkt en gespaard en als ze dood zijn, is het van mij." 29 jaar later leven zijn ouders nog steeds en gaat hij met zijn moeder het huis bekijken; het huis dat anderen opnieuw is ingericht en gestyled. Eigenlijk is dat de definitieve breuk met z'n verleden, met z'n jeugd en wat zijn ouders voor hem zagen.

Enorm indrukwekkend documentaire die ontzettend tot nadenken stemt. Ik woon zelfs sinds een paar maanden niet meer thuis en vraag me nogal eens af waarom er zo'n grote blijheid en dramatisch afscheid is als ik eens een weekend kom. Nu weet ik het: ik ben de hele week bezig, studeren en andere dingen, maar mijn moeder is de hele week met mij bezig. Nou is mijn moeder druk met haar eigen (en ook leuke) werk en heeft ze nog twee andere kinderen, maar je gaat er toch over nadenken. Dit is zo'n zeldzame documentaire die je eigen gedrag beinvloedt, die je je leven doet willen laten verbeteren en die zorgt dat je anders tegen de wereld aankijkt.

4 hele dikke sterren

Bij mij zaten er zeven mensen (inclusief mijzelf) in de zaal, dus ik denk dat de rooklobby wel een andere film zou uitzoeken om te sponsoren. Ik vond de film trouwens erg sterk. Het mooiste van de film is dat je van alle karakters niemand iets kwalijk kwam nemen. De vriend van Lot bijvoorbeeld doet echt heel erg zijn best, maar heeft ook zijn beperkingen. Maar hij is ook pas 18. Waarschijnlijk zou mening ander vriendje sneller afhaken. Lot zelf begeeft zich inderdaad in een wereld van verslavingen, zoals roken, drugs. Maar ook haar kan je dat in dit geval nauwelijks kwalijk nemen. Wat moet ze anders? Ik ben het eens met dat het scenario iets te voorspelbaar is, sommige karakters ook. En Beemsterboer is inderdaad fantastisch.

Voor mij ook het belangrijkste minpunt van de film. De verandering van vertelwijze was mijns inziens niet nodig. Neemt niet weg dat de film, ondanks een klein gebrek aan nuance, toch af en toe prachtig is. 4 wel verdiende sterren.

Ik ben het over het algemeen met Hando eens. De film ziet er mooi uit, er wordt goed geacteerd, maar wordt helaas nergens echt interessant. Er wordt een cliche liefdesverhaaltje + whodoneit met een 'verrassend einde' uit de hoed getoverd. Ondanks dat we dit vaker gezien hebben, gaat het geheel niet vervelen en wordt het niet vervelend om naar te kijken.

Het acteerwerk en de beelden slepen drie sterren uit het vuur, maar ik had er meer van verwacht.

Hele typische Gilliam-film en helaas kan ik eigenlijk nooit zoveel met zijn ideetjes. Voor mij was dit eigenlijk het best te vergelijken met zijn Monty Python-animaties, die ik al nooit zo fantastisch vond, en dat dan 123 minuten lang. De uitgangssituatie is op zich zo slecht nog niet, maar Gilliam doet eigenlijk geen enkele poging om verhaaltechnisch iets op te bouwen. Gekke scène volgt op gekke scène zonder dat het echt 'weird' of prikkelend wordt. Zodoende zit er eigenlijk ook geen enkel memorabel moment in de film.

Daarentegen is de film wel erg vakkundig gemaakt, is het acteerwerk degelijk en kijkt het aardig weg. Maar toch zou ik dit alleen maar aanraden aan mensen die wat meer met Terry Gilliam hebben.

Vrij gedurfde romantisch komedie, aangezien meestal als er een stel, in dit geval zelfs getrouwd, uit elkaar gaat, dit komt door eentje daarvan nogal een lomperik die vreemdgaat ofzo. Hier zijn drie echte karakters en dat zorgt voor een enorme versterking emoties. Maar dit sterke punt brengt een hoop risico met zich mee. Want hoewel dit een 'komedie' is, brengt dat zich een hoop echte drama met zich mee. Deze film valt echter finaal in dit valluik, waardoor het einde nogal onecht aanvoelt. Kan me niet voorstellen dat Heck zich in twee scenes laat afschepen en dan meteen zelf tot de conclusie komt dat het zo beter is. Als je zo'n sympathiek karakter als Heck neerzet, is het heel lastig om helemaal te sympathiseren met Rachel en Luce. En ook de pogingen om dat tijdens de aftiteling nog recht te breien, zijn een beter jammer.

En dat is jammer, want Imagine Me & You was vooral in het eerste uur de beste romantisch komedie die ik sinds tijden heb gezien. En Headey is behoorlijk knap en Perabo zit daar nog wel een categorie boven. Volgende keer liever iets minder suiker in de pap. 3*

In Bruges is zeer degelijk vermaak, maar qua inhoud en behandeling van het genre niet iets dat met het kop boven het maaiveld uitsteekt. Redelijk licht verteerbaar vehikel, waar een aantal karikaturen op een mooie (en atypische) locatie hun baantjes trekken. Niet iets om van op te veren, maar best leuk om een keer te kijken.

Briljante film. Veel te lang geleden dat ik weer eens een dergelijke film heb gezien. Het deed me erg denken aan toen ik The Center of the World voor de eerste zag. Ik zapte daar ook langs en net als gisteren bleef ik hangen en zette ik de tv pas uit toen de film afgelopen was. Iets wat mij anders zelden gebeurd.

Maar zulke independent-films liggen me uitstekend. Neem twee (of meer) personages, die allemaal hun eigen problemen hebben, laat ze elkaar ontmoeten en een avond of een weekend met elkaar doorbrengen. Dan heb je al een magische situatie en een basis voor een goede film. Die moet vervolgens dan nog wel ingevuld worden met goede dialogen, maar alle personages passen hier zo perfect in elkaar, dat alle emotionele momenten goed werken en dat je gemakkelijk kan identificeren met de hoofdpersonages; hoe ver ze ook van je af staan.

Verder ook aantrekkelijk geschoten in zwart-wit. Niet wereldschokkend, maar het past fantastisch bij de sfeer van de film en maakt het plaatje wat betreft af. De acteurs zijn ook goed, leveren goed werk af en brengen de dialogen tot leven. En dan te bedenken dat het (oorspronkelijke) budget maar 2.000 dollar is. Dan krap ik me bij andere films, zoals Inception dat ik gisteren ook zag, toch een beetje achter mijn oren.

Fantastisch (en laat je niet misleiden door de poster)!

Ik zie dat veel gebruikers die ik waardeer deze film nogal afwaarderen op het script. Ik moet bij nader inzien zeggen dat ik me daar eigenlijk ook wel bij aansluit. Tegelijkertijd doet het wat mij betreft weinig af aan twee elementen van ik heel erg van hou: de omgeving waarin de film afspeelt en een soort epische zoektocht naar het verleden. Dat laatste overheerst heel erg wat mij betreft en daar neem ik het einde voor op de koop toe.

Aardig vermaak, maar wat mij betreft niet veel meer dan een doorsnee blockbuster. En een ingewikkeld plot, zoals mij beloofd werd, zag ik ook niet. Wat ik vooral miste in de film was emotie en visuele overtuiging. Alles is nogal inspiratieloos in beeld gebracht. Niet slecht, zou het wel 'vakwerk' willen noemen, maar echt enthousiasme voor het medium film komt hieruit niet naar voren.

Wat mij betreft bewijst Nolan zichzelf geen dienst, door in zijn eigen project zo'n flinke component aan de actie te wijden. Maakt het geheel veel oppervlakkiger dan bijvoorbeeld een The Prestige (wat op zijn beurt qua diepgang ook flink wat te wensen overliet). Wat overblijft is vooral hap-slik-weg. Het was wel lekker, maar ik zal er morgen niet meer aan denken. Slechtste Nolan-film tot nu toe. 3*

Weer een hele verbetering van Tarantino t.o.v. Death Proof. In Inglourious Basterds vindt hij voor een deel zijn oude vorm weer terug. De film kenmerkt zich door enkele (vrij sterke) uitgerekte scènes, zoals het begin op de boerderij en het stuk in het café. Deze zijn aardig geslaagd. Goede dialoog en interessant en goed opbouwend tot een climax.

Ook alle afzonderlijke personages zijn interessant en vooral ook goed vertolkt. Brad Pitt is goed, ondanks dat het inderdaad een typetje is (en blijft). Christoph Waltz zet een goede Hans Landa neer, maar wordt ook geholpen door zijn goede teksten. Mélanie Laurent heeft een fantastische uitstraling en is onschuldig en gewetenloos tegelijkertijd. Ook Til Schweiger heeft een fantastische rol, met zijn altijd norse blik.

Maar toch is Inglourious Basterds niet echt een fantastische film. Dit is, omdat de samenhang tussen de verschillende hoofdstukken niet goed werkt. Het lijkt alsof Tarantino voor elke scène afzonderlijk een goed idee had, maar als geheel loopt het niet lekker. Tarantino wil zich ook te graag met een b-film/exploitation-sfeer identificeren, waardoor de pogingen hiertoe geforceerd aanvoelen. En dat zorgt ervoor dat de angel een beetje uit de film verdwijnt. Maar verder toch een prima werk en een leuke aanvulling op het oeuvre van Tarantino.

Fantastisch werkje dat Lynch opnieuw aflevert. Vooral ook omdat hij met deze film toch een andere kant op gaat. Nadat Mulholland Drive een enorme populariteit bleek op te leveren, heeft hij toch besloten om nog een paar stapjes verder te gaan. Heel fijn wat mij betreft, want normaal ga ik nog wel eens piekeren over het verhaal, maar die neigingen waren binnen de kortste tijd verdwenen. En als je 'zonder' verhaal (want ik geloof wel degelijk dat er theorien zullen gaan opduiken) zoveel mooie, krachtige en emotionele scenes achter kan zetten, dan is het niet veel minder dan briljant.

Van de technische kant van het filmen ben ik niet zo, dus wat Lynch voor camera heeft gebruikt e.d., ik zou het niet weten (dat wil ik misschien ook niet). Feit blijft dat ik na 20 minuten daar niet meer aan gedacht heb en dat het alleen maar een toevoeging kan zijn, als het geheel zo overdonderend overkomt.

Zijn er dan ook minpunten? Jawel, een paar. Na de pauze, nooit doen in een Lynch-film, duurde het weer even voordat ik in de sfeer zat. Verder is de film toch net ietsje te lang, het was denk ik nog wat krachtiger geweest als het iets korter was. Verder haalde de scene tijdens de aftiteling me nogal abrupt uit de sfeer waar ik in zat.

Maar mijn eerste bioscoopervaring met Lynch is er eentje om nooit te vergeten. 4,5* (en misschien nog wel top 10 ook)

Fascinerend, dat is het woord voor deze film. Want kijk je nou eigenlijk naar? Een groep meisjes afgesloten van de buitenwereld, maar de vragen hoe, wat en waarom worden vrijwel in het midden gelaten. De film ontwikkelt zich heel sterk. Steeds een stukje verder, eerst de meisjes, dan een stukje later de introductie van de leraren, de directrice. De film wordt pas echt sterk met het theater, zo'n rood doek als een soort afsluiting van de wereld en het moment waarop de meisjes naar de echte wereld gaan. Het hele gebeuren is voor mij dan ook een grote metafoor, maar waarvoor precies weet ik niet. Ik zei het al, het is gewoon fascinerend. 4*

Tja, het probleem bij zo'n grote hit (dat het Nederland ook nog wel zal worden) is dat het graag iedereen pleziert. De scherpe kantjes zijn er dan ook duidelijk vanaf. Dat levert echter nog geen slechte film op. Intouchables is namelijk best filmisch, bevat goede acteurs en is ook best grappig. Maar ja, het originele verhaal is wel op zo'n manier aangepast dat het toch redelijk gekunsteld wordt. Emoties wekt het dan niet meer op, omdat zo toch enigszins de makkelijke weg wordt gekozen.

Overigens wel beter als die andere recente populaire komedie Bienvenue chez les Ch'tis.

De grote klassieker It's a Wonderful Life is natuurlijk een film die met een puur objectief oog wat mankementen heeft. De film is erg sentimenteel, acteerwerk redelijk overdreven (niet specifiek in vergelijking met andere films uit deze tijd) en visueel niet bijzonder. Maar daar tegenover staat dat de film ook erg meeslepend is en dat je als kijker eenvoudig gemanipuleerd wordt door deze 'eenvoudige' emoties.

Ik werd er in ieder geval door meegenomen. Dat maakt dit nog geen superfilm, omdat het eigenlijk op geen enkel vlak echt indrukwekkend is, maar al met al is dit toch een prettige (en positieve) ervaring. En vooral meeslepend.

Matige film. Ik vond de groep zeer amateuristisch overkomen. Geen van de leden is echt overtuigend, waardoor ze bij mij nou niet bepaald het beeld geven dat ze goede criminelen zijn. Wahlberg mist de uitstraling van een leider, een uitstraling die Pitt en Clooney in Oceans Eleven wel werken. Verder worden er twee amateurs bij de groep gehaald en ga zo maar verder. De actie zit op zich wel weer goed in elkaar. Maar het feit dat Norton nauwelijks zijn best heeft gedaan, laat al zien dat deze film weinig inhoud heeft.

2,5*

Goed debuut van Tarkovsky. Wat komen er ook eigenlijk veel klasbakken uit de Sovjetunie. Visueel zijn die films echt stuk voor stuk interessant. Vooral het stuk in het bos met die witte bomen is fabuleus geschoten en erg memorabel. Dat is sowieso het sterkste aan deze film, dat er goed de tijd genomen wordt voor lange scènes. Erg prettig.

Het oorlogsthema van de film wordt goed uitgewerkt, maar zou een jaar of 20 ruimschoots overtroffen worden door Idi i Smotri. Maar daarnaast blijft er toch genoeg over qua sterk acteerwerk en prachtige zwart-wit-fotografie. Gewoon een erg sterk debuut met enkele erg memorabele momenten.

Mij wist het wel redelijk te pakken. Ik heb dan ook niet zo'n probleem met troosteloze omgevingen. Het duurde echter wel een tijd voordat ik echt door de film gevat werd. De opbouw zeer secuur en ook effectief, maar de emotionele beroering laat op zich wachten. Eigenlijk pas als de stromende regen wordt ingezet komt alles in de stroomversnelling en wordt het echt aangrijpend. Kleine 4*

p.s. Grappig dat de Zweedse Maria Bonnevie (Reconstruction) hier in speelt. Geen flauw idee waar ze zo Russisch heeft leren spreken.

Fantastische film. Ik ben geen fan van het gangstergenre; helemaal niet zelfs, maar wat Rolfsen hier presteert is wel heel bijzonder. Waar ik lang dacht dat Fatih Akin de enige Europese regisseur was die vanuit het oogpunt van de immigranten een serieuze en realistische film kon maken, blijkt dit toch niet zo te zijn.

Izzat is aardig hard, heeft geloofwaardige karikaturen als personages en heeft vooral een heel goed verhaal. Geen vals sentiment, geen scenes waar gangsters zogenaamd stoer over moeten komen; gewoon recht toe recht aan.

Maar wat Izzat helemaal maakt is de frisse visuele stijl van Rolfsen, die met een volgens mij niet zo heel hoog budget (het is z'n debuutfilm), waarmee het niet alleen een plezier voor het oog is, maar ook als een trein loopt. Zeker een van mijn favorieten in het genre. 4*