Opinions

Leuke film, die je vooral niet te serieus moet nemen (wat dat betreft is het meer in lijn met het vroege werk van Almodóvar), met een sterrencast waarbij vooral de glansrollen van Penelope Cruz en Antonio Banderas opvallen.

Vind dit de minste Fellini die ik tot nu toe zag. Erg saai gebeuren dat duidelijk te lijden heeft onder het ontbreken van een spanningsboog, of verhaal zo je wilt. De interrupties van die oude man zijn trouwens wel een erg leuke vondst en met name het tracking-shot voor die witte kraampjes langs, bijzonder goed. Dit soort dingen redden Amarcord nog van een werkelijk roemloze score.

Ben ik er toch weer ingetuind. Het zoveelste standaard drugs/misdaad/politie verhaal wat in de top-250 prijkt. De reden dat ik eraan begonnen ben was eigenlijk dat de actiefilms met Denzel Washington mij wel vrij goed bevallen. Recent bijvoorbeeld nog The Equalizer. Dat is een film die niet veel pretenties heeft en het allemaal niet al te serieus brengt. Zo niet Ridley Scott, die meent hier een Hollywood meesterwerk te creëren, met een cocktail van de ingrediënten uit Heat, The untouchables en dan nog de maffia- en Vietnamfilms. Het mag geen verbazing wekken dat de meeste lijnen dood vallen omdat er te weinig ruimte is voor een gedegen uitwerking. Van alle personages die voorbij komen worden alleen de twee hoofdpersonen enigszins uitgewerkt, maar voor Frank Lucas geldt eigenlijk nog steeds dat dit minimaal is. Hij is de rechterhand geweest van z'n mentor en werkt op diens manier, dat is ongeveer alles wat we over zijn karakter te weten komen. Na een uur duikt er uit het niks ineens een grote familie op. Aan de andere kant heb je dan de rechercheur Robert, over wie we íets meer te weten komen (ook makkelijker omdat hij als twee druppels water lijkt op Al Pacino's karakter in Heat), maar daar staat tegenover dat zijn verhaallijn helemaal niks doet. Allemaal platgetreden paden, geen spanning, die hele opsporingsunit komt ook uit de lucht vallen en bijgevolg krijg je er geen band mee. Het aardigste is uiteindelijk nog het tijdsbeeld dat doorkomt in de scenes rondom Vietnam en de drugsgebruikers op straat. Een prima scene is de inval in het drugspand, hoewel ik er ook zeker niet door van mijn stoel werd geblazen. Het einde vond ik ook weer matig, vooral dat we dus weer mee moeten gaan in het bekende verhaal dat deze specifieke misdadiger weliswaar een misdadiger is maar toch eigenlijk wel een heel fidele kerel. Hou toch op. De vormgeving van American Gangster is op z'n best middelmaat, qua muziek zit het daar nog onder. Maar uiteindelijk dus vooral verhalend een heel zwakke film en iets wat absoluut niet in de top-250 thuishoort.

Maar weer een wat kritischer noot dan: toen ik deze film recent herzag viel het me toch wat tegen. De eerste keer was ik diep onder de indruk, vooral van het eind. Nu viel me de dramatisering van alle gebeurtenissen erg op, de ongeloofwaardige personages (met name de vriendin, de dikzak en de leraar die geen moment weet te overtuigen) en ook de middelmatige manier waarop het geheel in beeld wordt gebracht. Die basketbal-scene is bijvoorbeeld behoorlijk mager.

Aan de andere kant werkt het ook weer wel, de film weet nog steeds te raken en te schokken. Desondanks haal ik er een vol punt af, van 4,5 naar 3,5*.

Het voorbeeld van wibro vind ik juist illustreren dat Arnold wel wat gemakkelijke keuzes maakt. Die hele scene eigenlijk. Je hoeft verder maar naar de tekst van de liedjes te luisteren en je weet hoe je de situatie moet plaatsen. "We found love in a hopeless place", kom nou zeg, dat is gewoon cheesy. Ook het einde van de film maakt gebruik van een te voor de hand liggend beeld (het bovenkomen uit het water van Star komt overeen met het ritueel van de doop, wat staat voor wedergeboorte).

Verder sluit ik me bij degenen aan die inhoudelijk iets meer verwacht hadden. De zelfkant van de samenleving blijft grotendeels buiten beeld en white trash lijkt de groep me ook niet. American Honey geeft niet een tijdsbeeld van een samenleving of een generatie, maar is gewoonweg een film over een groep jongeren die buiten een strak keurslijf willen leven, zoals dat zich op elke plaats en in elke tijd zou kunnen afspelen. Met name de term American Dream, sowieso een tamelijk inhoudsarm begrip, lijkt me helemaal niet van toepassing. Deze jongeren leven in het hier en nu en vinden het allemaal wel best zo. Zelfs het genre coming of age is niet van toepassing, want daarvoor is er te weinig karakterontwikkeling bij Star. Ze is vanaf het begin van de film eigenlijk een volwassen persoon en ze worstelt niet merkbaar met haar identiteit.

Toch heeft American Honey wel wat bijzonders. Door de wijze van cameravoering zit je echt ín de groep als kijker, dat is heel knap gedaan. Vooral de tweede seksscene is fenomenaal gefilmd, een specialiteit van Arnold (zie ook Red Road). Het compacte beeldformaat is wat mij betreft essentieel. Van breedbeeld was de film te statig geworden. Het tempo wordt erin gehouden door de muziek en de cinematografie, waardoor de film gemakkelijk kijkbaar blijft, ook als het wat herhalend wordt. Best een goede film dus, maar mijns inziens niet het meesterwerk wat sommigen hier er in zien.

Het is inderdaad zoals De filosoof al heeft geschreven; het verhaal wordt goed verteld. Je krijgt als kijker voldoende informatie om te weten dat er onderhuids van alles speelt, maar je wordt in het ongewisse gehouden wie nu wie aan het oplichten is of zelfs maar wat de plannen zijn. Een keer of twee, drie komt Russel ineens met een vrij expliciet reflectieve scene waarin de zaken opnieuw worden neergezet. Ik vond dat erg sterk gedaan.

Dat is dus wat anders dan van een goed verhaal te spreken, want zelfs als relatieve leek op het gebied van de jaren '70 maffia-films, zie wel dat het allemaal niet buitengewoon origineel is.

Verder heb ik erg genoten van Christian Bale als een soort kruising van Robert de Niro (het praten, z'n geichtsuitdrukking, z'n hele houding) en Blaudzun (het haar en de bril). Sowieso een erg leuk personage. Ook de andere personages worden voldoende uitgewerkt om ze interessant te maken en dat houdt de film continu onderhoudend.

Een paar leuke dialogen, de aankleding en de score maken het helemaal af. Heerlijk filmpje.

Op zich een prima film, behalve dan de actie, die slaapverwekkend is en ongeveer de helft van de speelduur uitmaakt. Met de cinematografie, montage en ook de muziek (redelijk ingetogen vooral, hoewel misschien voor de 100 minuten wat te repeterend) zit het echter wel snor.

Minder zwaar dan ik verwacht had: Haneke zoekt de grenzen niet op maar maakt een vrij ingetogen, realistisch portret van een bejaard echtbaar dat getroffen wordt door een beroerte (in de ondertitels op de officiele DVD wordt 'attaque' met hartinfarct vertaald, terwijl de hoofdrolspeelster nota bene met een verlamming rondloopt, hopeloos).

Vooral de 82-jarige Trintignant is indrukwekkend. Bijzonder en ook mooi aan z'n rol vind ik dat je de liefde op allerlei manieren wel voelt en ziet, maar dat die nauwelijks geuit wordt. Eigenlijk is er maar één moment waarin hij zijn liefde voor Anne duidelijk uitspreekt, en dat is wanneer zij hem niet hoort en dwars door hem heen staart. De ingetogen waardigheid van Georges wordt nog extra benadrukt wanneer daar de emoties van de dochter tegenover worden gesteld. Prachtig ook om Riva te zien, nog drie jaar ouder dan Trintignant; maar liefst 53 jaar voor Amour schitterde ze al in een liefdesfilm.

De stijl wordt in de hier boven gelinkte recensie (waarvan de laatste alinea er echt over is, de rest vond ik wel sterk) goed beschreven. De omkering van begin en einde zijn een aardige vondst van Haneke, die het verder filmisch erg kaal houdt. Wel is er wat meer muziek dan dat hij vaak gebruikt, maar erg functioneel ingezet en steevast intra-diegetisch.

Mooie film dus. Haneke blijft toch een interessante regisseur; lang niet altijd spreekt het me aan, sommige titels wil ik uberhaupt niet proberen, maar vaak is het ook (erg) goed.

Het scenario is niet wereldschokkend, maar wordt wel zeer goed uitgevoerd in documentairestijl en met een grootse Sandra Hüller. Echt een masterclass in acteren. Een trits sterke scenes wanneer zij aan het woord is in de rechtszaal, maar ook de ruzie mag er zijn. Het aspect van schrijverschap vond ik wat mager en de mogelijke vermenging van feit en fictie zelfs ronduit flauw.

Aldaar bekeken.

Nadat de eerste drie films die ik zag van Tarkovsky (Solyaris, Stalker en Offret) voltreffers bleken, vielen de overige films tot nu toe telkens een beetje tegen. Zo ook deze Andrey Rublyov.

Laat ik beginnen met het noemen van twee geweldige momenten; allereerst de symbolische kruisiging (de Russische boer vereenzelvigd met Christus) en vlak daarna de fakkelscene in het bos. Hier druipt de magie van Tarkovsky van het scherm. Sowieso is de cameravoering weer fenomenaal; geen opzichtige mooifilmerij maar sobere, uiterst functionele esthetiek.

Toch wist Andrey Rublyov me als geheel niet echt in te kapselen. Daarvoor hapert het verhaal te veel, is er een overdaad aan dialogen die maar half tot de kern lijken te komen, en zijn er teveel scenes met boerenhumor. Ik kon daarnaast de massascènes maar matig waarderen. De vergelijking met Seven samurai drong zich op maar dan wint Kurosawa met name op het gebied van spanning glansrijk.

Het einde zit me ook niet lekker. De beelden in kleur zijn weliswaar een sterke vondst, maar ik vond de uitwerking belabberd, niet in de laatste plaats door de massieve en bombastische muziek. Uiteindelijk zat ik maar wat op m'n stoel heen en weer te schuiven en te hopen dat het afgelopen zou zijn.

Ik wil echter ook weer niet te negatief overkomen, want tijdens drie uur Tarkovsky valt er genoeg te genieten. De paarden en de striemende regenbuien (de inspiratie van Tarr lijkt me duidelijk), het vliegen in het begin, de hele sequentie met die klok, erg mooi.

Meer dan drieënhalve ster zit er dit keer niet in. Alleen Nostalghia nog om het oeuvre van Tarkovsky te complementeren. Hopelijk is die, om mee af te sluiten, van het niveau van de eerste drie films die ik zag van de Russische meesterfilmer.

Tegenvaller. Te veel herhaling, te weinig (echt) mooie beelden en het duurt te lang. Het verbaast me met name een beetje dat L'Ange hier visueel zo geprezen wordt; vrij veel saaie shots van boven gezien en veel statische camerstandpunten. Net als Mochizuki vind ik de minder abstracte gedeelten, bijvoorbeeld de scene in de bibliotheek, nog het zwakste. Maar ook in de andere sequenties zat te weinig interessants. Als een filmmaker zoveel vrijheid neemt moet je er meer mee doen wat mij betreft.

Nog nooit eerder wat van Ken Loach gezien, maar ik kan me meteen een voorstelling maken van z'n oeuvre. The Angels' Share is vooral aardig omdat het gewone mensen portretteert, in dit geval uit de onderklasse van de samenleving, maar zonder enig waardeoordeel te geven. Noch verheerlijking, noch sociale aanklacht. De humor vond ik zelf niet zo geslaagd en vooral het personage Albert dat hiervoor moet zorgen is juist wel weer een heel duidelijk typetje en eigenlijk de grootste miskleun van de film. The Angels' Share is uiteindelijk zeker geen hoogvlieger maar best aangenaam.

Juist een van de mindere films van Fassbinder, als je het mij vraagt. Hij probeert in Angst essen seele auf te nadrukkelijk een punt te maken en dat komt de film niet ten goede. Het verhaal en de ontwikkelingen komen zelfs erg gesimplificeerd over. Gelukkig blijven de twee hoofdpersonen wel geloofwaardig en ook heeft de film een bepaalde eenvoudige uitstraling die goed werkt. Dankzij die twee dingen blijft het prettig kijken. Het niveau van Die ehe der Maria Braun (of de rest van de BRD-trilogie) wordt echter niet gehaald.

Uitstekende film, die een beetje inzit tussen een intelligent drama en een stijlvolle thriller. Thuesen laat het verhaal zichzelf vertellen zonder verdere uitleg te geven. Met puik camerawerk, indrukwekkende acteerprestaties en een sterke soundtrack weet Anklaget vrijwel continu de spanning vast te houden en daarnaast wordt de enorme impact van zo'n drama op de betrokken personen zeer geloofwaardig verbeeld (waarbij, toegegeven, clichés niet volledig afwezig zijn). De wending aan het einde is op zich interessant, alleen vond ik de aanleiding hiervoor scriptmatig: dat meisje heeft geen rol in het gesprek met haar vader, en het belang dat zij bij deze ontmoeting zou hebben ontgaat me. Echt een scene die geschreven is om de twist mogelijk te maken derhalve. Het zijn echter slechts kleine puntjes bij een verder ijzersterke film. Niet zo gericht op het grote publiek als Jagten maar eigenlijk iets beter.

Kan me wel vinden in de woorden van danuz; hermetisch is een goede betiteling van L'Annee derniere a Marienbad. Verder ben ik wat positiever. De opening kluistert je gelijk aan het beeld, en dat blijft eigenlijk zo, hoewel er wat haperingen zijn in de mate van 'gekluisterdheid'. Met name de sfeer is sterk, en die ontstaat door een combinatie van de statige zwart-wit beelden, het mysterieuze verhaal en de hoogst originele soundtrack. Vond de orgelmuziek namelijk erg passen hier, het is abstract en dreigend. Wat dat met kerkmuziek te maken zou hebben, zoals maxcomthrilla suggereert, ontgaat me volkomen. (En is dat trouwens iedere zondagmiddag in de Sint Pieter? Moet echt magnifiek zijn om eens mee te maken. ). Jammer dat de montage soms inderdaad nogal abrupt is, zowel van beelden als van geluid. Daarnaast had het verhaal dat van mij wel iets duidelijker mogen worden. Maar goed, dit zijn eigenlijk kleinigheden. Verder opnieuw een meer dan interessante en eigenzinnige film van Resnais.

Beter behapbaar dan ik verwachtte en ook gewoon beter dan ik verwachtte. Carax blijft toch een regisseur van grote expressie, hoewel nooit van een constant niveau. Maar afijn, Annette dus. Deze meta-musical kent een aantal fenomenale momenten. Naast de dubbele eindsequentie (kippenvel) mag ook de bevalling even worden vernoemd. In het eerste uur van de film zitten overigens meer toffe scenes. Over het halfweg punt raakt de klad er een beetje in en wreekt zich dat het onderliggende verhaal zelf wel erg banaal is en matig uitgewerkt. De muziek is wat repeterend (bijvoorbeeld de verhoorscene door de politie, voegde echt helemaal niks toe). Verder had ik maar wat graag betere zangers gehad, want ik vind zowel Cotillard als Driver eerlijk gezegd niet heel boeiend om naar te luisteren (het opera gebeuren is volgens mij door iemand anders ingezongen). Ik vraag me zelfs af of je voor zo'n project niet beter voor beroepsmusici kunt gaan en ze er dan bij laten acteren, want dat gaat veel mensen in deze tak van sport prima af. Qua stemcontrole en het overbrengen van emotie zat er veel meer in. Alleen Helberg in zijn derde liedje (ingetogen solo met piano) voldoet. Maar wanneer Annette werkt, dan werkt de film ook indrukwekkend goed en als Carax er 40 minuten af had gehaald had ik hier waarschijnlijk een hoge waardering aan gegeven.

Mooi spel van Micaela Rammazzotti. Fijne film wel, hoewel nergens bijzonder. Jammer dat de sprong in het water aan het einde nog terugkomt, want die overgang naar de auto was nu juist zo leuk gedaan. Verder past Anni Felici naadloos in de jaren van luchtigheid met melancholieke ondertoon die de Italiaanse cinema doormaakt.

Woody Allen is zo'n regisseur die ik erg waardeer maar waar ik toch nooit tot hoge sterwaarderingen kom. Hier ook weer. De humor, de dialogen, het personage van Allen zelf en dan nog de stilistische grapjes, dat was allemaal genieten. Maar het bleef wel bij momenten en mijn filmervaring werd nogal beperkt door het gebrek aan lijn. En een beetje meer van hetzelfde wordt het, na vijf films, ook al wel. Wat mij betreft is Annie Hall daarom zelfs een van de minderen van Allen. Nog altijd goed voor een ruime drie overigens, en zeker niet mijn laatste film van deze charmante neuroot.

In België te zien via Netflix. Italiaanse praatfilm, dus naast de dialogen (die nogal heen en weer vliegen) zijn de decors en de manier waarop dit wordt afgebeeld bepaald flamboyant te noemen. Veel muziek ook, maar niet altijd van meerwaarde. De beeldkwaliteit is uitstekend en in de meer tedere momenten tussen de twee hoofdrolspelers weet Anonimo Veneziano absoluut te boeien.

Meer dan aardig.

Om ook maar eens zo een recensie te beginnen. Vooral goed aan Another Earth zijn de algehele 'look' en de soundtrack. Ook is er een handvol fraaie scenes, waarvan vooral het verhaal over de kosmonaut indruk maakt. Marling schreef blijkbaar het script, deed mee aan de productie en speelt ook nog eens een goeie rol. Sowieso prettig om relatief onbekende hoofden te zien, het is één van de dingen waardoor deze film zo van 'nu' aanvoelt.

Narratief ben ik wat minder enthousiast. Het drama is redelijk cliche eerlijk gezegd, met uitzondering van het SF-gedeelte, maar dat blijft weer een beetje in raadselen gehuld. Vond ook dat auto-ongeluk in het begin weinig origineel gebracht en er wordt teveel uitleg gegeven via de constante radio / tv-uitzendingen.

Blijft echter een fijne film, stukje minder wel dan Melancholia, maar van mij mogen er nog heel wat films met grote blauwe planeten op schootsafstand volgen als ze allemaal van dit niveau zijn. Kleine drieenhalve ster.

Vette film.

Echt een vette film. Ik kan geen andere moderne cineast verzinnen die dergelijke thematiek en dergelijke religieuze symboliek zo in een film durft te verwerken. Von Trier wortelt stevig in de traditie van Dreyer, Bergman en natuurlijk Tarkovsky, aan wie hij Antichrist opdroeg. Dat is direct al een meesterzet want zo dwingt hij alle critici die de film willen afkraken om een keer extra na te denken.

Dan de film zelf. In dit topic wordt de openingsscene de hemel in geprezen, wat mij met name op visueel vlak niet helemaal terecht lijkt. Daarvoor heeft het inderdaad teveel weg van een gelikte commercial. De compacte manier waarop Von Trier hier z'n uitgangspunt neerzet, de totaal andere stijl die hij daarvoor hanteert en de etherische muziek van Handel die de beelden ondersteunt maken het echter wel een erg sterk begin.
Vervolgens ontwikkelt zich het drama tussen een man en een vrouw in het bos van Eden. Dankzij de horror-elementen in beeld en geluid is dit vrij spannend maar inhoudelijk eigenlijk niet eens zo interessant. Daarbij blijven de personages veel meer abstract dan in het eerdere werk van Von Trier. Emotionele binding was er wat mij betreft minder, en dat is misschien maar goed ook.
In het laatste deel gaan namelijk alle remmen los. Von Trier spuwt je zijn themathiek over de vrouw, het kwaad en de rede in het gezicht. De breuk met de rest van zijn oeuvre is hier vrijwel totaal. Niet langer is de vrouw een goed wezen dat het kwaad bij anderen lijkt op te wekken, hier zit het kwaad in haarzelf. Hoe ik dit concreet moet interpreteren is me een raadsel, als je wat meer op de vlakte blijft kan je er nog wel wat zinnigs van maken. Zie bijvoorbeeld het reeds door Arnie gelinkte artikel: The visual theology of Von Trier. De schokkende beelden die Lars von Trier gebruikt zijn uitermate effectief en dus ook vanuit artistiek oogpunt legitiem (hoewel ik zelf meer geschokt werd door zijn eerdere films, die stuk voor stuk meer dramatisch-narratieve kracht hebben).
Het slot keert terug naar de stijl van het begin, en toont ons een Adam die wilde bessen eet, plots omringd door op het oog vredelievende vrouwen. Het lijkt de terugkeer naar een paradijselijke situatie. De strijd tegen het kwaad is gewonnen. Tsja, maak er maar wat van.

Von Trier laat ons er mee achter en levert zo opnieuw een vrijwel niet te hanteren film af. Weer volledig anders dan die van alle andere filmmakers en ook anders dan die van zichzelf. Zonder twijfel is VT inhoudelijk de meest interessante regisseur van dit moment, en waarschijnlijk de enige die een eigen, visuele theologie aan het uitwerken is. Antichrist is wat mij betreft echter geen meesterwerk. Wasington zal dat wellicht wel worden.

Twee woorden: lege huls. Zelden zo'n gevoel gehad van naar een gelikte verpakking met niks erin te zitten kijken. De personages zijn stuk voor stuk oninteressant; het boeiendste karakter vond ik nog de oudste zoon van die leraar, en die heeft zo'n 10 seconden screentijd. Verhaaltjes zijn minstens zo saai als de personages. Barman ziet dat zelf ook in en besluit de helft van zijn film te vullen met een feest, wat mijns inziens een zwaktebod is. Nogal gemakzuchtig om op deze manier energie en vaart te geven aan je film. Hetzelfde geldt natuurlijk voor de muziek. (Overigens kwam ik er pas achteraf achter dat Barman de zanger is van dEUS; moet zeggen dat ik die band een stuk beter kan waarderen.) Eindscene is dan wel leuk, verder ben ik geen memorabele momenten tegengekomen. Flauwe film.

Of het is een ultieme poging er iets van te maken wat er niet is. Netflix gebruikt in z'n omschrijving het woord 'surreëel', terwijl er niks surreëels is aan de film. Nee, voor mij komt Apan niet voorbij z'n uitgangspunt en ik verloor gaandeweg m'n interesse. Wat ook niet meehelpt voor de binding is dat de hoofdpersoon irrationeel en onsympathiek is. Als keuze is dat nog wel een soort van gedurfd maar dan moet je de kijker op een andere manier sterker betrekken, in de audiovisuele vormgeving bijvoorbeeld.

Het boek is korter.

Afijn, eindelijk gezien, vroeger had ik nogal bezwaren tegen de puberale en in mijn ogen van destijds immorele verheerlijking van oorlogsvoering met helikopters en napalm. Ik kan dat nu wat beter hanteren en ook wel plaatsen, hoewel een film als Jarhead bewijst dat Apocalypse now voor sommigen nog steeds een bron is van geweldsensatie en oorlogszucht.

Ik heb 'The final cut' gezien en vond het een goede film. Ik snap ook dat velen het als een meesterwerk beschouwen. Voor mij is het geen meesterwerk. Ik vond de dissolves overdadig, de dialogen matig en de film in z'n geheel wat pontificaal. Ook de scene met de Fransen is een totale mispeer. Juist het scheppen van een kader om de Amerikaanse Vietnambetrokkenheid aan de kaak te stellen als zinloos en misdadig is iets wat je bij zo'n film níet moet doen, dat spreekt toch voor zich. En Hopper, waar sloeg dat op?

Daar staat een resem aan indrukwekkende scenes tegenover, waar Francis Ford Coppola audiovisueel veel weet te bereiken. De wat rustigere scenes genieten daarbij mijn voorkeur: ik vond de beeldmontage nadat Chief Phillips het leven laat één van de mooiste momenten, met een sfeer die deed denken aan Stalker. Ook de muziek bij de aankomst in de Kurtz-enclave is geweldig goed. Dat laatste deel is essentieel voor de lading van de film als geheel, maar voor mijn gevoel had het indringender kunnen zijn, ik weet alleen niet goed waar dat aan ligt. Iets meer waarachtigheid en iets minder inzetten op het groteske misschien.

Hoe dan ook, Apocalypse now is me niet tegengevallen en ik zie mezelf dit ook nog wel eens meepakken in de bioscoop voor de optimale ervaring, liefst dan de korte versie.

Vond juist het eerste uur matig, vooral erg voor de hand liggend allemaal, zowel narratief als stilistisch. Dat kringgesprek is bijvoorbeeld laaghangend fruit van niet al te verse kwaliteit. Die hoofdpersoon interesseert me ook hoegenaamd niet. Een lamlul die alles in z'n omgeving kapot maakt, wat je vanaf minuut drie ziet aankomen, dat kennen we nu wel toch? Het laatste half uur gaf nog wat schwung aan de film. Dit had misschien kunnen werken als één van de deeltjes in een film als Relatos Salvajes, maar voor een volledige speelfilm is deze prent van Pront eerder pover.

Vermakelijk vrijdagavondfilmpje dat verder niet al te veel voorstelt. Paar grappige one-liners in de eerste helft plus de authentieke aankleding maken het leuk. Minder authentiek vond ik de voorstelling van Teheran eerlijk gezegd (de film is deels geschoten in Istanbul). Tegen het einde probeert Affleck drie of vier keer hetzelfde trucje op te voeren om spanning te creëren, door iets telkens net op het laatste moment te laten aankomen. Vrij slap, zeker als je dan ook nog legerwagens achter een vliegtuig aan laat racen. Vervolgens moeten er nog enkele Hollywood clichés worden gebezigd voordat de film kan eindigen; held Affleck als "the strong, silent type" die z'n eeuwige roem misloopt en een lachwekkende verzoening met z'n vrouw terwijl op de achtergrond de Amerikaanse vlag fier wappert. Dat er dan niemand is in zo'n heel filmteam die op het idee komt om dat eens een keer níet te doen...

Indringende film die op ongekende wijze verbeeldt hoeveel moed het vergde om in het verzet mee te doen. Tot zelfs het uitschakelen van eigen kameraden aan toe. Als kijker raak je behoorlijk betrokken bij de personages uit L'armee des ombres. Het tempo is rustig, wat vanwege de spanning alleen maar goed werkt, en de verhaallijn is ondergeschikt aan de karakteruitwerking. Verder fraaie muziek en duistere cinematografie. Een goeie film dus, een van de beteren over het verzet in WO II. Toch geef ik op oorlogsgebied de voorkeur aan literatuur.

Villeneuve, tja, hij intrigeert me wel maar hij laat ook telkens zoveel steken vallen. Alleen Sicario ontkomt aan dat lot.

Wat ik erg aan Villeneuve waardeer is de grote lijn: het type script dat hij kiest, de insteek van het verhaal. Hij is ook heel sterk in losse scenes neerzetten. Zijn stijl is fijn, strak maar zonder te overdrijven. En hij kan een breed palet aan van films.

Wat ik zwak vind is de vaak tamelijk onbeholpen uitwerking van de verhaalontwikkeling. Ook qua personage-psychologie is Villeneuve weinig subtiel. Veelbelovende elementen worden al snel platgewalst en verliezen hun potentie.

Voor Arrivals geldt bovenstaande allemaal. Het uitgangspunt is gewoon heel interessant. Het shot waarmee Louise komt aanvliegen in een helicopter op die basis, geweldig. En ook de ruimteschepen zien er fenomenaal uit, zowel van binnen als van buiten. In Arrivals zijn aliens ook echt aliens, niet zomaar wat slijmerige varianten van de engste dieren, en hun intelligentie ligt op andere gebieden dan de onze. Dit gegeven is sterk genoeg om de film te blijven dragen.

Andere zaken zijn weer zo plat als een dubbeltje. Dat Luise blijkbaar niet alleen linguïst is maar ook vertaler van de meest uiteenlopende talen is op z'n minst gemakzuchtig, al valt het nog te vergeven. Maar dan, ze mag op een bandje naar geluiden luisteren van buiten onze aarde en dan wordt er verwacht dat ze dit kan begrijpen. En ze wint de selectieprocedure doordat ze een woord uit het Sanskriet kan vertalen. Dat is allemaal grote flauwekul, te danken aan oppervlakkig schrijfwerk. Ook de psychologische geloofwaardigheid wankelt bij momenten, bijvoorbeeld nadat Louise alleen het schip is binnengegaan en er ook weer uitkomt. Blijkbaar interesseert niemand zich vervolgens voor wat er is gebeurd, wat ze heeft gezien en mogelijk ontdekt?

En dan de bedorven kers op de taart, de slotdialoog waarin het hele concept van het ontmoeten van een andere levensvorm van hoge intelligentie maar bijzaak blijkt te zijn in het liefdesverhaaltje tussen twee eenzaten. Blergh, hoe verzin je het. Natuurlijk, het is aardig dat je daarvan dan de afloop al weet, maar dat zeemzoete gesprek hadden ze in elk geval weg mogen laten.

Ik ben blij dat ik de film in de bios heb gezien en bepaalde beelden zullen nog wel even blijven hangen. Maar uiteindelijk toch weer een gemankeerde film. Villeneuve zou eens een stapel goede romans moeten doorwerken om te zien hoe je dat nu doet, een verhaal vertellen zonder telkens uit de bocht te vliegen.

Het verhaal van Arsenaal is eigenlijk nauwelijks te volgen en wat er wel begrijpelijk aan is kan geschaard worden onder pathetisch socialistisch realisme, vol zwart-witte tegenstellingen. De film leunt derhalve volledig op z'n vormgeving, maar dat is onvoldoende om de aandacht er bij te houden; vooral het middenstuk is echt doorbijten. Het laatste kwartier trekt Dovzhenko gelukkig alle stilistische registers open en is vooral de montage bij vlagen magnifiek. Overigens zag ik de film met live-muziek die nogal modern was en hoewel an sich niet onaardig, voor mijn gevoel niet altijd een optimale ondersteuning vormde van de beelden. Een tegenvaller, al met al.

Nobody Knows vond ik prachtig, Still Walking wat minder. Allereerst is er te weinig ontwikkeling binnen de film en daarnaast wordt het al klassieke thema op een wel erg klassieke manier uitgewerkt. Kore-eda kleurt op inhoudelijk gebied netjes binnen de lijntjes, maar voegt weinig nieuws toe. Wat goed blijft is de personage-uitwerking, die voor mij 90% van deze film draagt. Visueel en muzikaal is het lekker sober, op het saaiige af, maar dat past prima binnen de setting. Mooie longshots van mensen op trappen weer, herkenbaar. Het einde is er inderdaad over, sowieso dat hele vlindergebeuren natuurlijk. Eigenlijk een typische drie-sterrenfilm dus: mooi, maar een beetje te kleurloos.