Opinions

Niet al te goed deze film. De dramatische opening, met shots van Auschwitz, staat eigenlijk los van het verhaal en is dus overbodig en zelfs wat smakeloos. Ook in het vervolg speelt deze film erg op het sentiment, met alle trucs die daarbij horen. Verder is het acteerwerk niet altijd even overtuigend. Het verhaal is aardig, met de gehele speelduur wel enige spanning waardoor het zeker geen moeizame zit is.

De eindscene is echt te dom voor woorden. Zelden zag ik zo'n zinloze toevoeging aan het eind van een film. Desalniettemin 2,5*, misschien wel wat aan de hoge kant maar een oorlogsfilm is nu eenmaal (bijna) altijd toch indrukwekkend.

Dit is wel de quote van dit topic, die ik helemaal kan beamen. De sfeer van deze film is vooral groots dankzij de muziek van Miles Davis en de fotografie met zachte contrasten en haast onscherpe focus. Erg classy.

Verder lijkt mij dat het plot hier in dit topic nogal onderschat wordt. Ik ben fan van film-noir noch van thrillers, maar Ascenseur pour l'echafaud is allereerst een liefdesverhaal met een crime passionelle. Dat geeft de spanning, niet zozeer de misdaad zelf maar meer de zoektocht van de geliefden naar elkaar. In die zin vind ik de film vergelijkbaar met Casablanca.
Daarom ook dat het einde wat mij betreft fenomenaal is. Het shot met het opkleurende negatief kan gerust briljant genoemd worden. Voor het eerst in de gehele film komen de twee geliefden, Florence en Julien, bij elkaar. Zij vinden hier hun liefde terug in celluloid en nu, na allerlei leugens en misdaad om het te verbergen, weet ook voor het eerst de rest van de wereld dat ze geliefden zijn. Juist dan worden ze in een oogwenk nog veel definitiever gescheiden.
Met recht dus een klassieker. Ascenseur pour l'echafaud voelt echter niet als een klassieker, daarvoor is deze film te intiem.

Jullie snappen er allemaal niks van. Dit is een meesterwerk. Sowieso de best gemonteerde film die ik in tijden heb gezien. L’Assedio slaagt in iets wat maar weinig films kunnen: met puur filmische middelen een verhaal vertellen. De opening is hiervan een goed voorbeeld. In 10 minuten ben je van Afrika in Italië beland, ken je de achtergrond van de hoofdpersoon en heeft de eerste dramatische ontwikkeling zich al voltrokken zonder dat er één dialoog is geweest. De wervelende montage en het uitbundige kleurgebruik, in combinatie met de intradiëgetische muziek, houden gedurende de gehele film aan. Ook de cinematografie zelf is fraai. De film leek me deels geschoten met een hand-held camera en in combinatie met de jump-cuts krijg je het gevoel dat Dogme z’n invloed hierop heeft uitgeoefend. En dat terwijl de kadrering en de kleuren weer meer doen denken aan Wong Kar-Wai.

De film is in z’n vertelling volstrekt origineel. Waar gesproken woorden juist barrières optrekken tussen de personages worden deze met filmische middelen geslecht. Natuurlijk, de film is realistisch noch ingetogen, subtiel noch gelaagd. Maar ik houd daar wel van, een regisseur die gewoon alle registers open trekt en niet veilig binnen de gedefinieerde lijntjes van de goede smaak blijft.

En dan de muziekscènes, hallo zeg. De versmelting van beelden van de personages met de pianomuziek in het huis, en wat Bertolucci hiermee kan uitdrukken, ongeëvenaard. Met name het thuisconcert voor de leerlingen is briljant. De slotscène vond ik eveneens perfect, hier komt de titel van de film in volle sterkte naar voren. Heerlijke Italiaanse filmkunst dit.

Een hysterische film, die te lijden heeft onder te grote ambities. Athena wil de kijker een Banlieu-revolutie laten ervaren, de onderliggende mechanismen van onvrede benoemen en ook nog eens een vertelling zijn over drie broers die hun eigen pad zoeken. Alles gaat in de hoogste versnelling, met longtakes, bombastische muziek en voortdurend geschreeuw. De rol van die drugsbroer vliegt zo ver uit de bocht dat de bocht niet eens meer te zien is en je je kan afvragen of er wel ooit een bocht is geweest. Zoals vaker bij longtakes, heeft de ervaring van real-time een keerzijde, namelijk dat alle bijpersonages gechoreografeerd overkomen. De manier waarop Karim en Abdel leiding geven, door er maar een beetje doorheen te lopen en links en rechts wat orders te geven, is totaal ongeloofwaardig. Dit type scene herhaalt zich ook nog eens te vaak. De ambitie spat van Athena af en dat valt in zichzelf te waarderen. Een zekere spanning en sfeer, vooral in de tweede helft, kan de film ook niet ontzegt worden. Maar Gavras had een veel betere prent kunnen afleveren door zichzelf te beteugelen: minder longtakes, minder dramatische scenes, minder bombast in de soundtrack.

Pluspunten:

Originele muziek, die tevens goed ingezet wordt

Fijn gebruik van magisch-realisme

Couleur-locale

Interessant achterliggend thema

Minpunten:

Uitwerking van de personages blijft wat mager

Merkwaardige en vrij lelijke beelden van de zee

Cinematografie wel consistent maar niet erg mooi

Speciale vermelding: het frontale shot van Suleiman in het begin van de film, als hij vooruit loopt terwijl een trein hem met wat hogere snelheid passeert. Dit doet denken aan de techniek waarbij de camera de ene kant op beweegt en de andere kant op zoomt (bekend shot uit La Haine bijvoorbeeld). Mooi gedaan.

Atomic blonde probeert heel hard om cool te zijn en een eigen smoelwerk te hebben, maar faalt daarin jammerlijk. Omdat men er visueel absoluut niet in slaagt een 80s sfeer neer te zetten (die tussentitels ook, gruwelijk) wordt de soundtrack helemaal volgepakt met klassieke Duitse pophits. Een andere manier om onderscheidend te zijn is het realistische geweld, alleen wordt vergeten om de vecht- en actiescenes zelf geloofwaardig te maken. We zien gewoon weer de typische patronen waarbij de protagonist schier onoverwinnelijk is en als een ware psychopaat de ene na de andere tegenstander omlegt. De vertelstructuur is niet onaardig en wordt goed gebruikt in de ontknoping. Atomic blonde schiet echter als serieuze actiefilm zwaar tekort en kan door het harde geweld en de pompeuze visuals ook niet echt vermaken.

Drie maanden geleden las ik het boek Atonement, dat onverwacht veel indruk maakte. Normaal gesproken zou ik met het kijken van een verfilming liever wat langer wachten, maar het kwam nu eenmaal zo uit.
Wright wordt door velen geprezen om zijn filmbewerking van McEwans roman, maar ik sluit me daar niet onverdeeld bij aan. Verhalend zit het op zich wel goed, en er worden prima oplossingen gevonden voor de wisselende perspectieven en tijdssprongen. Wel gaat het allemaal wat snel, waardoor ook de liefde van Cecilia en Robbie een beetje in het luchtledige komt te hangen. Het einde is niet slecht gedaan, maar doordat Wright het wel erg nadrukkelijk brengt deelt hij slechts een zacht tikje uit vergeleken met de mokerslag van McEwan.
Dan de hier veelgeprezen cinematografie. Zelf vond ik de beelden te gepolijst en tegen kitsch aanzitten. Vooral tijdens de oorlogssequenties ziet het er dankzij een filter te gladjes uit. Nu zou je kunnen stellen dat dit de romantisering van verteller Briony is, en daar zit ook wel wat in, maar in het boek is deze fase desondanks een stukje rauwer (op één scene na, die gelukkig de film niet gehaald heeft). Ook de long-take op het strand van Duinkerken kwam niet echt over bij mij; het rondjes draaien van de camera vond ik een beetje gezocht. Nu moet ik wel zeggen dat ik de beeldverhoudingen op m'n tv niet helemaal goed kreeg (aan de zijkant viel er wat beeld weg), dus ik zou deze take nog eens moeten herzien.
Het acteerwerk is redelijk maar valt verder niet bijzonder op, en hoewel Knightley prima is als Cecilia zie ik het wat betreft Anna Karenina helemaal niet zitten met haar.
Al met al geen onaardige verfilming, deze Atonement, maar ook geen hoogvlieger. Het boek is dat absoluut wel.

Au hasard Balthazar is een eigenaardige film, die er bij mij wel in slaagt een gevoel over te brengen, maar op meer analytisch niveau teleurstelt. Dat komt vooral omdat de personages te weinig interne coherentie vertonen: overtuigingen en acties komen niet met elkaar overeen, of opeenvolgende daden conflicteren met elkaar, en daardoor komen de karakters niet tot leven. Ze lijken me teveel symbool te moeten staan, voor wat dan ook. Ook het verhaal vertoont weinig samenhang en Balthazar als verbindende schakel overtuigt niet altijd, bijvoorbeeld bij de verhaallijn van de mogelijke moordenaar Arnold. Maar er zijn ook genoeg mooie scenes, vooral rond de ezel en mede dankzij prachtige cinematografie. Ik moest net als mijn voorgangers hierboven soms denken aan Tarr's The Turin horse in dit verband. Beide films werken niet helemaal voor me, maar wellicht is een herziening ooit op z'n plaats.

De film deed het niet voor mij. El auge del humano is een registrerende film in wat je dogme-stijl zou kunnen noemen: handheld-camerawerk van het schokkerigste soort zonder kunstverlichting, zonder nabewerking en zonder muziek. Hoewel dit een aantal keer tot iets bijzonders leidt (een camera die de trap van een bruggetje oploopt bijvoorbeeld, tijdens een longtake van zeker meer dan 5 minuten), is het overwegend vooral lelijk, onderbelicht en nauwelijks scherp.

De twee meest memorabele momenten zijn de overgangen tussen de drie settings. Bij de eerste overgang verplaatst de camera zich als het ware door een computerscherm heen, de tweede keer door een mierenhoop. Die hoop mieren dwingt tegelijk tot reflectie. Wat wil Williams laten zien met de aaneenschakeling van schijnbaar nutteloze menselijke handelingen die de film voorschotelt? Misschien wel precies dat.

Aan het einde gebeurt er nog eens wat interessants. Uit aanvankelijk losse geluiden ontstaat langzaam ritme, muziek. Voor het eerst is het beeld dat de camera geeft vast. We zien de binnenzijde van een smartphone. Wellicht wil Williams toch iets zeggen over techniek als eindpunt van de rol van de mensheid (de volgende stap in de evolutie, zie 'The mind of the universe')? Zeg ik een dag later met enige twijfel.

Ondanks deze momenten echter voor mij een grotendeels mislukte film.

Erg sfeervolle thriller, die vrijwel geen zwakke plekken heeft. Het tempo van El Aura is heerlijk, het kleurenfilter precies juist, de omgeving is uitmuntend gekozen, het camerawerk is meer dan verzorgd. Alleen de achtervolging van Vega vond ik een wat vreemde, ongeloofwaardige scene, en tegen die tijd zakt de film ook ietsje in. Dat wordt echter weer volledig goedgemaakt in het spannende slotstuk. Eigenlijk verwachtte ik een ontknoping a la Nueve Reinas, maar dat zou minder bij deze film hebben gepast. Bijzonder toffe film, ruime 3,5.

Bijzonder indrukwekkende kwaliteit schotelt de 'Masters of cinema' serie je voor, met een editie uit 2012 die is verzorgd door de Murnau Stichting. Op gebied van zowel beeld- als geluid zag ik nooit een fraaier gerestaureerde stomme film. Die austernprinzessin zelf blinkt vooral uit in z'n mise-en-scene, daar is een hoop werk in gaan zitten. Daarnaast zijn er een paar leuke point-of-view shots te vinden. De humor is niet altijd even geweldig maar voor de tijd toch ook niet slecht. Soms zit de humor in de tussentitels gestopt, verwacht je niet direct. "De Oesterkoning" doet zelfs een heuse impressie van Shania Twain als running gag. Het geheel duurt lekker kort en biedt met name in de vormgeving genoeg om nog steeds de moeite waard te zijn.

Dit is erg tof, de eerste feature film van Léa Mysius. Lekker onconventioneel in allerlei opzichten: er blijven open lijntjes, de hoofdrolspelers zijn nobele onbekenden, de muziek is vreemd, losse scenes zijn bijzonder (de opening met de hond bijvoorbeeld, of de momenten waar de filmposter naar verwijst). Noée Abita levert overigens een zeer goeie prestatie. Ben benieuwd of we meer van haar gaan zien in de toekomst. Narratief maakt het net wat te weinig indruk voor een score van vier sterren, maar verder is Ava behoorlijk genieten.

In deze recensie wil ik twee dingen vermijden: een vergelijking met The Matrix en het noemen van de naam Onderhond.

Ik was erg benieuwd naar deze film, die tot mijn stomme verbazing in de bibliotheek aanwezig was. Meteen maar geleend en tevoren even alle berichten van Onderhond (oh, shit) doorgelezen. Een goede film heeft immers recht op wat voorbereiding.

En een goede film is het. Continu zindert de spanning door de lucht, de broeierige sfeer en de verbluffende effecten maken de beelden bij vlagen tot een soort visuele hallucinatie. Camerawerk en montage zijn prachtig. Speciaal wil ik nog even noemen de suggestie van een point-of-view shot in het begin van de reele klasse, die doorbroken wordt wanneer het personage ineens door het beeld loopt. Leuk, had ik nog nooit eerder gezien.

Dat geldt sowieso voor de gehele film. Qua opzet voor mij toch behoorlijk uniek: de combinatie van game-scenes en de trage takes daartussen, de manier waarop de eindscene wordt gecombineerd met muziek, de stilering. Het is een film met vele gezichten. Ineens bijvoorbeeld die kookscene tussendoor, met extreme close-ups, snelle montage en de heldere kleuren. Bijzonder.

Ik kan het niet laten nog iets te zeggen over de inhoud. Volgens Onderhond (dat is twee) vormt een opmerking over de waarde van realiteit, dat je je eigen realiteit kunt bepalen omdat het niet uitmaakt of iets echts is of niet, een verdieping van het bekende thema. Juist dat vond ik echter het interessantste aspect van de thematiek van The Matrix ( ). Ook daarin is er de keuze om te leven in de leugen. Wat maakt de waarheid tenslotte uit als je gelukkig kunt zijn zonder de realiteit te beseffen?

Al met al een erg fraai filmpje. Hiermee is definitief bewezen dat het mogelijk is om zowel Avalon als The Matrix (ahum) goed te vinden. Op zich niet zo gek: het zijn twee hele verschillende films. Ruime 4*

WAT EEN FILM!

Avatar is zonder twijfel dé film van het jaar en tevens een mijlpaal in de historie van de spektakelfilm. James Cameron zet met deze productie collega regisseurs als Michael Bay en Peter Jackson te kijk als kinderlijke prutsers. Avatar ziet er werkelijk on-ge-kend mooi uit. En dan bedoel ik niet de cinematografie of de montage, daarmee speelt Cameron gewoon op safe, maar wat er voor de camera gebeurt is niet minder dan sensationeel. De drie-dimensionale wereld van Pandora is (ondanks de naam) prachtig, sprookjesachtig, tastbaar, compleet, fantasievol, doordacht en consistent. Dit levert een bioscoopervaring op die nergens mee te vergelijken is, hooguit wat vage associaties oproept met Eftelings ‘droomvlucht’, maar dan in film, tien keer mooier, bewegend, met verhaal en personages, kortom, onvergelijkbaar eigenlijk.

Ook buiten de creatie van deze buitenaardse wereld doet Cameron gelukkig weinig verkeerd in Avatar. Het verhaal origineel noemen gaat wellicht wat ver, maar de invalshoek is redelijk gewaagd, en de narratie bevat een aantal interessante elementen. Sterk punt is bijvoorbeeld dat het hoofdpersonage in twee werelden leeft en telkens terugkomt in de mensenwereld. Dit geeft wat rust en balans, en laat je als kijker extra snakken naar méér Pandora. Veel meer Pandora! Tegelijk wordt zodoende naargeestig futurisme (dat we kennen uit zoveel andere films) knap gecombineerd met een soort prehistorisch georiënteerde fantasy.

Het plot kent ook wel wat zwakke plekken (Jake temt bijvoorbeeld zonder enige moeite dat grote vliegende beest) maar een kniesoor die daar op let. De film krijgt je gewoon mee op alle fronten, laat je met gemak juichen als er een helikopter van de mensen wordt neergehaald door de Na’vi en aan het einde ga je die Neytiri zelfs een mooie vrouw vinden. Dit komt denk ik grotendeels door de puurheid van de wereld die Cameron oproept. In deze tijden van verregaande technologisering en mislukte klimaatconferenties appelleert eenheid met de natuur blijkbaar toch aan bepaalde diephumane gevoelens. Des te zuurder dat je na de aftiteling een bioscoopzaak uit loopt die bezaaid is met halfvolle popcornzakken, omgevallen chipsbakjes en lege colahoezen.

Tot slot wil ik nog even terugkomen op het 3D gebeuren. Hoewel ik durf te wedden dat Avatar ook zonder kan lijkt deze techniek hier toch een duidelijke meerwaarde te hebben. Ik kan me na gisteravond eigenlijk niet voorstellen dat er over vijf jaar nog films in dit genre worden gemaakt die niet in 3D zijn. Avatar zou dus wel eens de definitieve doorbraak kunnen betekenen van de driedimensionale filmervaring. Een mijlpaal in de blockbuster-cinema, nogmaals. Het is wachten op een vervolg.

Enorm indrukwekkende avontuur- en actiefilm, die je als een kind in de snoepwinkel doet voelen. Dit is de droommachine van Hollywood op z'n best. Een totaalervaring, waarbij je na afloop (en in de pauze) enigszins verdwaasd de echte wereld weer in stapt.

Het zit hem niet alleen het production design en de smak geld die men er tegenaan heeft gegooid. Natuurlijk, dat ook, dat is zelfs heel belangrijk. Maar James Cameron leunt daar niet volledig op. De cinematografie is goed, de montage zelfs zeer goed (wat een ritme), waarmee de actiescènes staan als een huis. Vanaf die eerste gevechten in de jungle was ik helemaal mee. De wereld van Avatar is visueel gewoon zo uniek dat alle bekende trucs en gebaande wegen toch niet uitgekauwd aanvoelen, maar compleet op hun plek vallen.

Want op 'het verhaal' zal wel weer veel kritiek komen, maar in mijn ogen doet de film ook op dit punt wat 'ie doen moet. Je bent betrokken op de protagonisten, het geheel is spannend, meeslepend en roept emotie op. Niet op een geraffineerde of diepgaande manier, dat niet. Cameron werkt meer in de breedte, met verschillende verhaallijnen. Centraal staat het aloude goed vs. kwaad, of ook wel de protagonist vs. de aartsvijand. Daarnaast heb je de lijn van de familie en van met name kinderen, die zichzelf moeten vinden. Het gaat dan over aanpassen, acceptatie, samenwerken, maar eveneens over staan voor wie je bent. Dan heb je natuurlijk nog het natuurthema en hoe mensen omgaan met de wereld. Ik wil niet zeggen dat de film op narratief vlak origineel is, zeker niet, maar het probeert dat ook niet te zijn. Daardoor gaat men nergens de mist in. Niet door de badguy te karikaturaal neer te zetten bijvoorbeeld, of door er een kazig liefdesverhaal in te mixen. Cameron gebruikt clichés zonder dat het vervelend aanvoelt. Hij kan ook dingen uitleggen zonder dat het uitleggerig wordt. In de grote noch in de kleine scenes vliegt hij uit de bocht.

Grootste minpunt van de film vind ik dan nog de muziek. Ook dat hoort echter bij de Hollywood droommachine: alles wordt aan elkaar gelijmd en de score vol strijkers dringt emoties aan je op. Maar toch is het niet storend en het allergrootste bombast vind je hier niet.

Avatar: the way of water is dus een indrukwekkend staaltje collaboratief vakmanschap en levert de hoogste vorm van escapisme die cinema kan bereiken. Film van het jaar.

Cameravoering en montage zijn weer dik in orde in deze Denis. Wat een originele beeldtaal heeft ze toch, zonder gimmicks of zucht naar mooie plaatjes. In tegendeel, het is eerder groezelig en slordig, non-artificieel (met nauwelijks aanvullende belichting). Fijn ook de blijvende nadruk op transport als een stijlelement doorheen het oeuvre.

Waar het misgaat bij Avec amour et Acharnement is het scenario. Zoals de anderen hier al zeggen. Veel te perfecte liefdesscènes in het eerste deel, van een stel dat al 9 jaar getrouwd is maar het lijkt of ze net 3 maanden samen zijn. Je voelt op je klompen aan dat dit, hoe perfect ook, niet stand zal houden en inderdaad, vanuit het niks gooien de personages alles overboord. Dat geschreeuw aan het eind, het past helemaal niet in de filmstijl en ik kon het ook allemaal niet invoelen.

Graag beter materiaal kiezen Claire. Dit is een beetje zonde zo.

Van de drieeneenhalve Antonioni die ik gezien heb vind ik dit tot nu toe de beste. L'avventura is in de eerste plaats bijzonder mooi geschoten. Vooral het tweede deel bevat prachtige shots van Vitti, van Italie, van rijk gedecoreerde huizen. Ook thematisch is de film continu boeiend, of beter gezegd is alles zo ongrijpbaar maar toch ook weer begrijpelijk dat het interessant blijft. Interessant maar (helaas) wel afstandelijk. Daardoor zal Antonioni waarschijnlijk nooit tot mijn favoriete regisseurs gaan behoren, maar opnieuw een film om ooit te herzien. Het einde vond ik trouwens erg passend en zelfs indrukwekkend.

In veel opzichten een eenvoudige film, al was het maar vanwege het schijnbaar zeer beperkte budget. Ook de dialogen zijn soms een tikje simpel, wat niet wegneemt dat Rana en Eddie geloofwaardige personages zijn en dat draagt de film.