Opinions

Ik was vooraf onzeker of het cijfer nog overeind zou blijven staan na herziening, maar gelukkig boet This Is Your Death weinig kracht in. Regisseur Giancarlo Esposito maakt duidelijk een televisiefilm, maar levert wel zowat de hoogst mogelijke kwaliteit af binnen dat universum. Dit betekent wel dat ‘t project een behoorlijke dosis dramatiek gebruikt om het verhaal mee in te kleuren, maar het concept is verontrustend genoeg en zeker het laatste halfuur is opvallend ongeremd. Niettemin houdt Esposito zijn film luchtig en entertainend, waardoor de kijker toch vlot door de zwaardere kant van het gebeuren wordt geloodst. Josh Duhamel, Esposito zelf en Sarah Wayne Callies leveren daarbij overtuigende acteerprestaties en maken de rechtvaardiging voor het hoge cijfer daarmee af.

Mwa.

McG komt weer met een actie/komedie. Een nogal apart regisseur soms, omdat hij hier wel naar een TV gehalte neigt te gaan. De grappen zijn nogal flauw en de romantiek was ook maar zozo. Aan de cast lag het overigens niet. Hardy en Pine doen het prima.

De actie was te mild, de grappen wat te flauw. Witherspoon heeft een lief koppie, maar in tegenstelling tot andere rollen waar ik haar in zag weet ze hier niet echt te overtuigen. Vlot was het allemaal wel, en ik weet dat je hier je verstand niet al te hoog moet zetten.

Redelijk vlotte actie/komedie, dat op veel vlakken wat tekort schiet, maar wel weet te boeien voor een luie zondagmiddag.

Ondermaatse Marvel.

Tevens ook de laatste Thor-film die ik nog moest zien, en om dan te bedenken dat ik de Thor-films in omgekeerde volgorde heb gezien. Gelukkig begon ik met de beste, want deel 1 en 2 zijn allebei nu zowat de minste Marvel-films die ik heb gezien.

Het helpt er dan ook niet meteen bij dat je een nogal ouderwetse regisseur aanwijst om het klusje te klaren voor een relatief groot en modern project. Branagh is bij lange na niet mijn nummer 1, maar visueel kon hij nog wel eens wat geluid maken. Dat blijkt echter pas in zijn latere projecten naar voren te zijn gekomen.

Visueel is Thor namelijk niet best. De CGI is erg houterig en de omgevingen zijn saai tot leven gebracht. Die ijsplaneet is 1 van de sufste planeten die ik in dit universum heb gezien, net als de schurken, die er niet uitzagen. Asgard ziet er dan wel weer wat levendiger uit, maar ook heel erg geanimeerd.

Hemsworth is een uitermate geschikte keuze voor Thor, maar dit soort rollen doet hij eigenlijk elke keer en Thor is helaas nergens een uitzondering. Het maakt Hemsworth wel iets saaier in zijn rol. Portman en Hopkins worden ook redelijk afgedankt in hun rollen en hebben geen ruimte om echt te kunnen acteren.

De film is eigenlijk in zijn geheel gewoon niet onderhoudend en regelmatig ook niet erg interessant. De sets zijn groots en de actie is zeker aanwezig, maar de film is visueel gewoon ontzettend lelijk. Gelukkig krijgen we nog wel een gave actiescène wanneer die lantaarnpaal de stad in vuur en vlam zet maar voor de rest is er niet veel opwindend materiaal te aanschouwen.

Gelukkig kent de film wel wat goedgeplaatste humor en verliest zichzelf niet in al te serieus gebrabbel. Er wordt goed geacteerd en enkele actiescènes die weinig CGI bevatten zijn best geslaagd. De rest is eigenlijk niet al te best, de CGI is erg lelijk en de film wordt matig tot leven gebracht. Al bij al 1 van de minste films van Marvel, al vind ik deel 2 nog net wat slechter.

Waititi achter het stuur.

Is als regisseur de laatste tijd echt lekker bezig moet ik zeggen. In het begin vond ik zijn werk niet bijzonder, en Waititi is wel één van de weinige regisseurs die alleen maar beter is geworden sindsdien hij naar Hollywood vertrokken is. Weet altijd wel zijn eigen stempel op de film te drukken.

Wie Ragnarok een genietbaar derde deel vond van de reeks, zal waarschijnlijk ook geen problemen ervaren om door deze film heen te komen. Zelfde tempo, zelfde humor en nagenoeg dezelfde cast. Wel iets meer dramatiek en achtergrond, en natuurlijk een compleet ander verhaal, maar nog altijd dezelfde vlotte toon. Een film als Love and Thunder is eigenlijk het ideale popcornvoer. Kakt nooit in, blijft altijd vlot en ziet er goed uit.

Bale acteert als superschurk nogal extra maar uiteindelijk is het wel een degelijk personage. Doet het alleen als dramatisch acteur wat beter dan eng acteur. Hemsworth is altijd wel geschikt geweest voor deze rol, Thompson en Portman zijn niet geweldig maar mogen er wel wezen en Crowe vond ik in zijn korte bijrol erg geestig. Eigenlijk zit de hele film vol met lollige scenes, maar ook de actie slaat best aan.

De actie in de finale is echter wat jammerlijk en tussendoor zijn er niet echt grote actiespektakels die een blijvende indruk zullen achterlaten, maar al bij al ideaal vermaak. De twee uur die het duurt zijn bijna geen enkel probleem. Ik had graag nog wat meer nachtmerriesequenties gezien, die scenes vallen echt op, maar dit blijft gewoon leuk vermaak. Waititi mag wat mij betreft met alle plezier terugkeren naar een potentieel vijfde deel.

Leuk.

Gek genoeg nog geen Thor of Thor: The Dark World gezien, maar toen dit in iMax uitkwam wilde ik hem eigenlijk niet missen. Ik kon het overigens allemaal prima volgen en had ik niet veel tijd nodig om te begrijpen wat de personages waren.

Effecten zien er weer top uit, visueel is het ook allemaal prima gedaan. Mooie effecten gecombineerd met lekker lange actie scenes. Vooral Hemsworth als the arrogante Thor is een genot om te volgen en qua humor is het dus ook niet echt mis.

Vermakelijke film die met zijn 130 minuten helemaal nergens te lang aanvoelt en blijft boeien. Toch wel cruciaal voor een Marvel film dat.

Oef.

Wat een bende dit, slechtste Marvel die ik tot nu toe heb gezien. Tot nu toe dan ook, want ik moet er dan nog ook heel wat bekijken. Maar van een personage (Thor) die ik zo leuk in de andere Marvel films vond, is hij hier helemaal niet leuk en lijkt wel een ander karakter te zijn. (Al moet ik deel 1 nog zien).

Hemsworth is een saaie Thor, terwijl hij met het juiste script heel leuk kan zijn. Niet genoeg humor en niet genoeg charme. Zijn hamer blijft wel een leuk wapen, maar voor deze film is dat wel alles. Portman is irritant, humor werkt bij haar ook gewoon niet. Hopkins waarschijnlijk in zijn slechtste rol die ik tot nu toe van hem gezien heb. De enige die verrassend genoeg nog goed te doen was was Hiddleston als Loki.

Gekibbel tussen Hiddleston en Hemsworth (Helaas welgeteld 10 minuten samen) is dan ook eigenlijk het leukste aan de film. Taylor slaagt erin de meest idiote en saaie bad-guy op het scherm te toveren. "Dark Elves", er gaat al in die naam iets mis. (Ja, ik weet dat de opper-elf Malekith heet).

Visueel had ik nog betere dingen verwacht, maar buitenom mooie designs is hier ook maar weinig te beleven. Houterige CGI, soms te duidelijk gebruik van green-screens. Van zo'n budget verwacht ik simpelweg beter, en dan is dit niet veel goeds.

Ook de slotfase laat punten liggen, want waar sommige Marvels grandioos in slagen om er een leuke spektakel van te maken, is deze wel heel kort en saai eigenlijk. Dat heeft er mee te maken dat de karakters niet leuk zijn en de bad-guy niet dreigend of interessant genoeg.

Jammer dat Marvel ook soms overgaat in de suffe personages erin te zetten. Skarsgard, wat doe je toch? Maar toegegeven, de designs zijn dik in orde en cameragebruik en kleurengebruik is keurig verzorgt in deze film. Daarvoor nog extra punten. Maar van een Thor film verwacht ik meer. Wel geinig dat ik eerst deel 3 heb gezien, dan deel 2 en later (hopelijk) deel 1. Voor nu, slechtste Marvel tot nu toe voor mij.

Meh.

Aparte vormgeving, dat zeker, maar niet van een soort waar ik echt wat mee kan. Dacht van tevoren ook dat ik een andere film ging zien, maar blijkbaar zat ik verkeerd. Thoroughbreds is een kleine maar goed ontvangen film die de recentelijke jaren met zich hebben meegebracht en die nog een doorpakker voor Taylor-Joy betekende.

Het is in principe een mix van zwarte komedie, misdaad en wat thrillerelementen. De komedie is van redelijk absurde toon. Het leunt op de aparte persoonlijkheden van Taylor-Joy en Cooke. Beide dames acteren meer dan degelijk, maar ik vond de verschijningen zelf volstrekt oninteressant. Cooke speelt sowieso een nogal herhaald type dat dit soort films moeilijk kunnen gebruiken. Taylor-Joy begint ook zo maar vind uiteindelijk de draai wel.

De visuele invulling is bekwaam maar ook wat saai. Een goede, sterke sfeerzetting proefde ik niet. Veel decoratie en detail in het landhuis, maar niet goed genoeg gebruikt om er iets uit te krijgen. De film mist vooral focus die de kijker naar de film trekt. De twee types van de dames zijn namelijk niet sterk genoeg om de kijker geboeid te houden en het concept zelf ook niet.

Ziet er gelukkig wel bekwaam uit, maar ik kan er gewoon niet zo veel mee. Een beetje weird in de uitwerking, maar van dit soort humor krijg je me niet aan het lachen. Een redelijk verrassende finale brengt het cijfer naar een 2,0*, maar ik zal me erbij neer moeten leggen dat dit gewoon mijn film niet is. Heeft blijkbaar wel zijn publiek gevonden verder en dat is prima. Ik vind het zelf nog steeds een ietwat vreemde maar vooral droge boel.

Vervelende komediefilm met een Eddie Murphy die veel te veel bekken trekt en hoge stemvolumes gebruikt. Het maakt dat A Thousand Words bij vlagen werkelijk geen doorkomen aan is en de kantelpunten op dramatisch vlak komen vervolgens te laat. Het is voor de kijker vooral frustrerend om te zien hoe dommig deze volwassen personages overkomen en alhoewel het concept optimaal wordt benut, wil dit nergens voor enige sympathie zorgen. Kerry Washington is overigens totaal ongeschikt in de rol als moeder en regisseur Brian Robbins laat alles vooral overkomen alsof niemand over enige vorm van intelligentie beschikt. Het laatste kwartier is redelijk, het overige gedeelte verre van.

Thralls vormt pulpvermaak dat spijtig genoeg in de tijd uitkwam waar computeranimaties klaarblijkelijk heel hip waren, maar op de dag van vandaag enorm goedkoop en onafgemaakt ogen. Gelukkig nemen regisseur Ron Oliver en scenaristen Lisa Morton en Brett Thompson de inhoud amper serieus en dat levert een vermakelijk horrorritje op. Voordelig is dat het gebeuren zich op een enkele locatie afspeelt en de zeer karikaturale typetjes daadwerkelijk weten aan te slaan, dat het tempo bevordert. Van de dames is het enkel Leah Cairns die degelijk acteert, de antagonist daartegenover is wat leuker. Niet omdat deze Lorenzo Lamas zo'n uitzonderlijk goede acteur is, wel omdat zijn personage duidelijk de meeste ruimte krijgt om op te vallen. De visuele invulling is verder erg lelijk en de B-finale werkelijk te idioot voor woorden, maar de setting evenals enkele rollen lenen zich voor relatief makkelijk, weinig hoogstaand entertainment.

Zeer griezelige film over een toekomstvisie die binnen de hedendaagse tijden steeds minder ver weg is. Regisseur Mick Jackson brengt zijn mistroostige verhaal met een groots gebrek aan hoop bij vlagen bijzonder akelig in beeld, ook al wordt er beslist niet geprofiteerd van een matige inleiding. Het eerste halfuur bestaat vooral uit wilde speculaties over hoe zo'n gebeurtenis tot stand kan komen, maar met onderontwikkelde personages en matig acteerwerk kom je daar niet ver mee. Specifiek de tweede helft komt echter zeer overtuigend voor de dag, met een geslaagde weergave van deze ruwe en kille wereld. Niet voor tere zieltjes of kijkers die op zoek zijn naar vrolijkheid, want daar is Threads absoluut niet voor gemaakt.

Slecht.

Three is een film die op de cast leunt, om meerdere redenen. 1 daarvan is Brook, maar uiteraard niet vanwege haar geweldige acteerwerk. Aangezien ze in volle glorie op alle posters van deze film getoond wordt is het al snel duidelijk waarom Raffill haar wel heeft gecast voor de film.

De film zelf wordt er echter niet veel beter mee, tenminste, dat ligt aan het publiek dat ernaar kijkt. Ik kan er zelf niet zo veel mee. Het ziet er wel leuk uit, maar ik laat me er niet echt door foppen. De film zelf is namelijk in allerlei manieren behoorlijk matig uitgewerkt en voelt vaak simpelweg aan als een vriendenproject op het strand.

Veel moeite lijkt er niet gedaan te zijn voor deze film. Ondanks het gegeven wordt het strand matig tot leven gebracht en de landschappen worden volledig verwaarloosd. Je zou makkelijk kunnen genieten van de schitterende sfeer die vanaf zo'n gebied moet komen, maar Raffill is hier niet in geïnteresseerd helaas, wat een aantal visuele bonuspunten teniet laat gaan.

Verder ook nogal lomp gefilmd en matig geacteerd, Zane uitgezonderd. Zane is echter in korte tijd behoorlijk afgezakt binnen de filmindustrie, en dat hij hier in meespeelt is ook een bewijsje daarvan. Toch doet hij het wel beter dan Brook en Di Pace, want die bakken er beide weinig van. Omdat het acteerwerk niet hoog ligt willen de spanningen tussen de drie personages ook nooit van het scherm afspatten, en hierdoor kijk je naar een nogal afstandelijke film.

Het kabbelt maar wat voort zonder tempo, hart of ziel. Een avontuurlijk gevoel krijg je hier niet van, want Three mikt vooral op de intense romantiek en onderlinge spanningen, die beide nogal tekort schieten. Ik word hier persoonlijk niet warm of koud van, en gezien de gemiddelde score een hoop anderen ook niet. Wat rest is een nogal simpel filmpje die duidelijk niet al te lang heeft geduurd om te maken. Jammer.

Sterk.

Three Billboards was een film die op mijn lijstje voor een aardige tijd stond. Met name door een paar uitstekende recensies en een cast de me meer dan aansprak. Ook al kende ik McDormand niet, zal vast aan mij liggen want ze was goed op dreef. Waarom heb ik toch niet meer met haar gezien?

De hele cast acteerde eigenlijk goed, iedereen had een reden om erg lompen onsympathiek over te komen en werden sommige emoties goed overgebracht en waarom sommige dingen waarvan je denkt dat ze zo goed zullen zijn toch eindigen in een schuldgevoel. Je ziet echt menselijkheid.

Ga er niet gek van opkijken als deze film zomenteen een Oscar wint. Goede film.

Toch wel flauw.

Opgezet vanwege het genre, maar van zowel oorlog en actie is er niet al te veel te beleven. Meer een soort melige avoturenkomedie, en zelfs dat is niet heel bijzonder uitgewerkt. Juist omdat de types zo overdreven zijn dat je niets heel serieus kan nemen.

Clooney acteert wel prima, net als Wahlberg en Ice Cube, maar echt uitmuntend was het nergens. De heren zijn er overigens toch echt wel uitgespeeld door beperkte, maar keurig uitgevoerde rollen door Curtis en Taghmaoui. Die 2 waren toch echt wel de kleine sterren van de film.

Wat direct opvalt, is dat het visueel niet al te veel voorstelt. Het eerste deel doet nog een beetje zijn best wat leuke montage erin te gooien, maar dit mislukt eigenlijk gewoon omdat het er allemaal niet al te best uitziet. 1999, en het lijkt eigenlijk wel uit 1985 te komen.

Wel mooi kleurgebruik, maar al deze dingen vervagen behoorlijk in het tweede deel, waar meer ruimte voor de boodschap zelf wordt gemaakt. Gelukkig is die, door de eerder genoemde heren, goed uitgevoerd. Hoe Clooney en Wahlberg op hun plek worden gezet door de Curtis en Taghmaoui zijn zeer sterke momenten, zeker Wahlberg. Maar heel serieus kan je het door de eerste helft niet echt nemen.

Ook dat tromgeroffel was slecht geplaatst, en trekt alle sympathie en de emotie al snel weg van het scherm. Het past sowieso niet heel erg in een oorlogsfilm, zeker als de komedie zelf ook niet heel erg slaagt. die verslaggeefster was toch vervelend.

Maar, eerlijk is eerlijk, de film verveelt nergens en kent toch wel een vrij sterke laatste 10 minuten waar je toch wel begint mee te leven met de karakters en emotie wel degelijk om de hoek komt kijken. Ook voor sommige rollen grote pluspunten, die scenes komen echt wel binnen. Satire was uiteindelijk ook wel grappig. Het is voor wat het is.

Redelijk.

Nog niet de originele films gezien, maar toen deze eens op tv kwam toch maar aangezet. Vooral de cast sprak me wel aan. Waltz, Mikkelsen, Lerman en Evans etc. Ook van de makers van Resident Evil, dus qua special effects was het wel ok.

Verhaal was alleen soms wat saai en vreemd. Jovovich was soms irritant en speelde haar rol niet met overtuiging. The Three Musketeers zelf waren wel lollig. Ook de rest van de cast was wel ok, alleen Waltz viel me wat tegen.

Goed vermaak, soms wat saai maar genoeg gevechten en spektakel om je voldoende geboeid te houden.

Geinig.

Ondanks de lage score wel prima kunnen genieten met deze film. Misschien ligt de slapstick me gewoon, misschien was ik een een wat melige bui toen ik hem keek. Het is natuurlijk mega simpel maar ja, blijkbaar werkt het voor mij gewoon.

Die vreselijke pruiken zijn natuurlijk, en je kan een overlading aan flauw grappen verwachtten. Veel slapstick en veel schreeuwen en slapstick geweld. Wel een lollig eerbetoon aan de oudere slapsticks, alleen is het niet altijd even grappig.

Vooral van de Farelly broeders nogal een wonderlijke productie, maar de film is best uit te kijken met een paar vrienden. Het werkt ook wel een beetje als je dronken bent met deze film, want met zure gezichten ga je natuurlijk nooit genieten van deze onzin.

Na zijn terugkeer op het grote doek komt regisseur George Miller dit keer aanzetten met een film die weinig wegheeft van zijn voorgaande apocalyptische realisering. Three Thousand Years of Longing is niettemin door al het animatiegeweld duidelijk een film voor het grote doek, maar de uiteindelijke insteek ligt toch wat anders dan je vooraf zou denken. Met veel oog voor fantasie en detail gaat Miller te werk om een mooie wereld uit te werken, waarin Idris Elba en Tilda Swinton uitstekend acteren. Alle individuele verhalen zijn op hun eigen manier interessant en door het enigszins onvoorspelbare verloop laat Miller zien de inhoud goed te begrijpen, maar richting de derde akte vliegt de film dan toch uit de bocht. De makers lijken vooral te veel te willen en kunnen zich dat binnen de beperkte speelduur die ze ervoor hebben niet permitteren. De emotionele impact blijft daardoor uit en laat een enigszins onbevredigende indruk achter, maar uiteindelijk oogt de boel gedetailleerd en fantasierijk. Ideaal vermaak voor de kijker die naar wat unieks op zoek is, maar niettemin geen zin heeft om na te denken.

Hm.

Ik zal maar eerlijk zijn, ik zag een versie waarin alle expliciete seksscènes eruit waren geknipt. De schokkende geweldsbeelden zaten er dan nog wel in, inclusief het beruchte oog. Ik heb dus via een niet zo nette site de seksscènes nog apart moeten bekijken omdat ze wel vaak genoemd werden in andere reviews.

Ik had dat laatste niet hoeven doen, wat het was me maar een onsmakelijke bende. De seksscènes worden uiterst langzaam, gedetailleerd en met een zeer vreemde sound design getoond. Hardcore pornografie wordt zonder twijfel aangetikt. Alleen vind ik het niet zo aantrekkelijk aangezien het verkrachtingsscenes zijn.

Ik had vooraf nog niks gezien met Lindberg, maar dat was ook wel knap geweest aangezien haar andere films voornamelijk uit erotische Scandinavische films bestaan. Lindberg doet het overigens wel voortreffelijk. Perfecte uitstraling en een perfecte look. Heel goed vechten kan ze (uiteraard) niet maar ze staat wel een erg gaaf figuur.

De film zelf is in alle opzichten een goedkoop gebeuren. De sound editing is zeer vreemd, het verhaal compleet ruk en het tempo best traag ondanks dat er veel gebeurd. De eerste helft van de film is vooral een dramafilm, en het tweede deel krijgt wat meer versnelling waarin actie en thriller de intrede doen.

De actie is soms best grappig. Het rammen en beuken van de auto's op de weg waarvan er enkele ontploffen was een gaaf gezicht. De slow-motionscenes zelf raken uiteindelijk wel herhaald. Zeker een gevechtsscene waarin twee agenten meespelen gaat wel 5 minuten lang door terwijl de scene in normale snelheid niet eens 30 seconden duurt. De brute schotwonden waren dan wel weer erg grappig.

Voor de rest is het soms wat saai en traag, maar hier en daar zijn genoeg lollige momenten te bespeuren. En nee, dat waren niet de seksscènes. Het zijn vooral de trekjes die Lindberg aan haar personage meegeeft, het maffe personage van Hopf en een aantal erg grove scenes. Het inprikken van het oog was een erg onsmakelijk gezicht. Ook verreweg de hardste en meest weerzinwekkende scene van de film.

Soms laat de film wel punten liggen, zoals de off-screen onthoofding. Dat had de film echter niet kunnen redden van een onvoldoende, want ik kwam er relatief moeizaam doorheen. Van echte snelheid had regisseur Vibenius namelijk niet gehoord.

Thunder Road was het langespeelfilmdebuut van regisseur en acteur Jim Cummings, die toch elke keer weer weet hoe hij zichzelf kleur moet geven als 'ie de creatieve vrijheid weet te bemachtigen. De film vormt een combinatie tussen drama en komedie die voortdurend wordt afgewisseld, maar wel als geheel meer dan degelijk samengaat. Echt indrukwekkend zijn de lange, emotionele dialoogscenes van Cummings zelf en het meer dan aandoenlijke tempo van de film. Echter leunt Cummings ook sterk op het voortdurende gehuil dat tussen zijn eigen dialogen steeds weer doorbreekt en dat zorgt voor een lichtelijk repetitieve voortgang van het verhaal. De uiteindelijke conclusie is behoorlijk abrupt en voelt aan alsof het einde volledig is geschrapt, maar dat neemt niet weg dat de film goed blijft wegkijken en kan drijven op een enthousiast geacteerde hoofdrol. Overigens is het jammer dat Cummings steeds de neiging heeft zichzelf alle ruimte te geven terwijl de bijrollen vervallen in karikaturen en kleurloze verschijningen.

Verrassend nieuw hoofdstuk binnen de superheldenwereld, waarin regisseur Jake Schreier op geslaagde wijze een aantal intrigerende personages bij elkaar weet te brengen. Specifiek Lewis Pullman geeft gestalte aan een zeer fijn figuur dat zichzelf tegen de finale aan ontpopt tot mogelijk de beste schurk die dit filmische universum heeft gebracht. De computereffecten zijn niet overal even geslaagd, maar de makers kleuren de film niettemin in met originele vondsten en genoeg overgave. Er ontbreekt uiteindelijk wat lef in de uitwerking (want Thunderbolts is iets te nadrukkelijk PG-13), maar dit is niettemin een positieve indruk voor wat de toekomst nog kan brengen.

Ultiem melig filmvervolg op de kinderlijke televisieserie. Regisseur Trevor Kirschner hanteert exact dezelfde humor, dus fans van het bronmateriaal zullen hier een goede 70 minuten aan vermaak voor de kiezen krijgen. Castleden acteren daarbinnen niet bijzonder overtuigend en op productievlak oogt The Thundermans Return als een natte krant, maar wel eentje met behoorlijk droge humor. De hoge opeenstapeling van grappen werkt samen met de korte duur aanstekelijk, maar vanuit objectief vlak valt hier weinig voldoening uit te halen.

Simplistische horrorfilm over een groepje dat wordt aangevallen door een kudde van gemuteerde teken, maar dit vormt een concept dat bij regisseur Tony Randel duidelijk aan het goede adres is afgegeven. Zijn vormgeving is namelijk lekker lomp en ongeremd, waardoor Ticks zeker op het gebied van praktische effecten een heel eind weet te komen. Daartussen doen de castleden (waaronder een jonge Seth Green) het best verdienstelijk en spat het plezier geregeld van het scherm. Het budget zal vast niet al te ruim zijn geweest, maar toch zorgt Randel voor genoeg afwisseling en spektakel. Bepaalde zijwegen zoals de rednecks zijn wat vervelend en de inhoud uiteraard flinterdun, maar niettemin biedt de film een boel horrorfun als je van dit soort B-prulletjes houdt.

Vlotjes.

Vooral het personage van Farrell is inderdaad een sterk element van de film, zonder hem was het allemaal wel een stuk zwakker uitgekomen. Tigerland was zo'n film waarvan ik de DVD eens in mijn handen gedrukt kreeg omdat de originele bezitter deze niet meer hoefde te hebben.

Ik ben altijd wel te spreken voor een degelijke oorlogsfilm. Al is het vooral oorlogstraining hier. Maar ik kon die gehele training niet erg serieus nemen. Mede door het personage van Farrell, maar het voelt in het algemeen behoorlijk aan als gewoon een potje paintballen met elkaar.

Echter ziet het er wel aardig uit en het verhaal en de film zelf zijn aardig vlot. Boeien doet het de volle 100 minuten in ieder geval en het kakt nooit echt ergens in. Mede omdat het drama niet al te zwaar is en de oorlog niet te aanwezig, waardoor het tempo steeds hetzelfde blijft. Maar het boeit daardoor wel.

Acteerwerk is redelijk. Vooral Farrell doet het goed ja. Zijn grollen zijn wellicht wel een beetje irritant soms, maar dat lijkt wel de bedoeling denk ik zo. Ook de wat kortere rol van Whigham, die ik erg overtuigend vond in Splinter, speelt best goed.

Het is vooral vermaak. Heel realistisch is het namelijk niet en er is nooit druk van de oorlog die steeds dichterbij komt. Dat mis ik nog een beetje in Tigerland. Maar voor de rest is het allemaal best aardig voor een keertje. Het duurt ook niet te lang, en vermaakt best. Denk ook dat dat het doel was van Schumacher.

Mwa.

Megan Fox probeert de laatste tijd weer wat tegengas te geven na zoveel verkeerde keuzes te hebben gemaakt. Till Death is daarmee een film die haar de ruimte geeft om ook echt te acteren. Niet dat ze verder geweldig de sterren uit de hemel speelt, maar het is een stuk beter dan gewoon eyecandy zijn samen met wat ninjaschildpadden.

Deze film kent een koude sfeer en weet zijn sfeer dan ook perfect in te richten naar het seizoen (winter). Je krijgt het ook daadwerkelijk koud van de film. Fijn dat regisseur Dale niet de kleine extraatjes vergeet zoals blauwe voeten vanwege de ijskoude omstandigheden. Verder loopt hij echter ook regelmatig tegen de lamp aan qua logica, want ik weet zeker dat Fox een ijspegel had moeten zijn tegen het einde aan.

Wat ik een beetje mis door de film heen zijn de hardere beelden, want Till Death tikt erg veilig de lijntjes aan die worden verwacht binnen het genre, en dat betekent weinig interessante beelden qua horror en geen grafische beelden. Daarmee heeft de film niet veel om mee uit te halen. Het ziet er aardig uit, maar kan de spanning of de gore die dergelijk simplistische films als deze kunnen redden niet includeren.

Verder nog wel een aardig scenario en wat leuke wendingen. Je krijgt eigenlijk meerdere films in een enkel resultaat te zien en de overgang van idee naar idee gaat best vlot. Vaak lukt dit bij dit soort films niet helemaal, maar deze film laat ze sterk op elkaar overgaan waardoor je er als kijker ook weinig last van hebt. Wat aardige personages weten ook dat extra tikje te geven.

Aardige film die vlotjes wegkijkt. Fans van Fox zullen hier veelvuldig aan hun trekken komen, want je zal genoeg van haar zien. Op het vlak van cinematografie niet verkeerd, maar het mist wel wat om mee uit te kunnen halen. Het is niet hard of spannend genoeg. Deze film zal je dan ook hoogstwaarschijnlijk met een leeg gevoel of hoofd achterlaten, en dat is geen compliment.

Oersaaie film over een verzameling aan minkukels die eindeloos doorratelen over allerlei onzin, waartussen regisseur Lukas Moodysson een soort verhaal probeert op te bouwen. Als komedie is het allemaal veel te flauw en als dramafilm ontbreekt er een ontroerende inslag. Enkel het perspectief van de jonge kinderen wil een beetje losbranden, verder is dit vooral eindeloos lang kijken naar verschrikkelijk vervelende personages die de kijker weinig rechtvaardiging bieden om geïnvesteerd te raken in hun wereld. Gemaakt en geregisseerd met veel visie en ambitie, maar het moet je liggen.

Oei.

Van alle middelmatige Slee verfilmingen, is dit absoluut de zwakste van allemaal. Dat heeft er onder andere mee te maken dat Maerten zo irritant is maar wordt daarbij dus ook niet geholpen door haar collega's hier. Voogd zet namelijk ook een zwakke rol af.

Zwak verhaal, in geen vlak maar een beetje geloofwaardig te noemen en nergens komt het zowel emotioneel als hard binnen. Dit drama kan je gemakkelijk mislukt noemen, maar gelukkig is er hier en daar een momentje waar de zon eventjes schijnt.

Het beste was misschien de locatie, dat dan weer wel. Voor de rest is dit zwak en kan je lekker overslaan. Hier mis je absoluut niks aan.

Tja.

De boodschap is iets waar je over na moeten denken, maar om dit beter over te brengen had Sissako zijn film over een klein stadje die wordt overgenomen door jihadisten iets minder een klucht moeten maken en veel betere acteurs moeten hebben.

Het komt gewoon niet geloofwaardig over, waardeloze dialogen en nog waardelozer acteerwerk van de familie. Vooral het kleine meisje is erg slecht, maar het zijn dan ook kinderen. De beelden zijn scherp en de warme en hete sfeer is soms goed voelbaar. Daarnaast is het verhaal rondom de jihadisten een stuk interessanter om te volgen dan de familie.

Het is ook vaak gewoon te saai en te traag, na een uur verslapte mijn aandacht zo stevig dat ik hem maar in 2 delen moest kijken. Om te bedenken dat dit maar 97 minuten duurt. Maar de boodschap schemert goed door en hierbij komen dus ook sommige confronterende beelden op.

De film is te saai, maar ook wel behoorlijk goed soms. Enkele scenes zijn best sterk, en de opening is geweldig. Sissako heeft duidelijk wel iets in gedachte hiermee, en mag het daarom ook zeker weleens overdoen. Ik heb wel vertrouwen in zijn loop.

Mysterieuze dramasciencefictionfilm met hele milde griezelelementen, vooral omdat regisseuse Hannah Macpherson deze film bewust voor een jonger publiek opzet. Waarschijnlijk met de intentie om de huidige generatie te bekritiseren, maar veel wordt er niet mee bereikt. Met name de sentimentele invalshoek krijgt te veel ruimte in Time Cut, waardoor de andere elementen snel overschreeuwd worden en bovendien erg braafjes voor de dag komen. Madison Bailey loopt de hele film lang met één enkele gezichtsuitdrukking op haar gezicht en de moorden worden allemaal niet in beeld gebracht, gelukkig biedt de film wel wat op inhoudelijk vlak. Personages komen voor interessante dilemma's te staan die degelijk worden uitgewerkt en de wendingen naar het einde toe zijn best steekhoudend, maar verder blijft dit een erg veilig project met te weinig materiaal om op je netvlies te blijven staan.

Leuk.

Keek het vooraf eigenlijk enkel en alleen voor de cast die erin speelt, niet voor het verhaal. Maar zoals wel vaker bij dit soort films (young-adult) wist deze film me weer positief te verassen. Dat lijkt tegenwoordig minder moeilijk, maar het maakt de kijkervaring toch wel wat leuker.

Het is ook een bonus als je twee goede acteurs als hoofdrollen hebt weten te strikken. Butterfield begint langzaam maar zeker het slachtoffer te worden van typecasting, maar weet zijn kaarten wel goed te spelen. (Dat zal vast de reden zijn dat hij vaker van dit soort rollen aangeboden krijgt).

Turner overklast Butterfield echter en speelt mogelijk 1 van haar beste rollen. Nu ligt de concurrentie wellicht niet erg hoog, aangezien ze voornamelijk bekend werd van X-Men films. Deze rol eist veel meer acteertalent op en Turner laat zien dat dit soort rollen voor haar geen enkel probleem zijn. Gisondo mag ook wel genoemd worden als de sidekick van Butterfield.

De film kent een schattige lijn, ondanks dat het verhaal erg ongeloofwaardig is. Maar met een sciencefiction-genre kan je daar af en toe wel even de rug naar keren. Bovendien focust de film zich niet zo zeer op de sciencefiction maar vooral op de romantiek. De sciencefiction wordt nog steeds leuk benut met dat telefoontje, en ik ben blij dat regisseur Bowler niet voor een over-the-top special effects-film heeft gekozen.

De romantiek is best leuk en vermaakt goed, alhoewel de clichés niet ontweken worden. Toch gaat de film hier subtiel genoeg mee om, maar verliest soms de controle. De film wil er soms te geforceerd een grapje doorheen mengen wat een aantal mooie momenten verpest. Zeker in de slotfase wanneer Gisondo Butterfield wil aanrijden zodat hij de tijdmachine weer herinnert. Het valt zo uit de toon met de scene daarvoor dat het ongemakkelijk wordt.

Je zal af en toe de onjuistheden moeten negeren, want die zullen je regelmatig opvallen. De romantiek is echter leuk en schattig genoeg om dit een beetje glad te strijken. De toon is soms te abrupt anders, maar de film is als geheel een leuk en schattig resultaat.

Niet zo bijzonder.

Althans, niet zo bijzonder als de score doet vermoeden. Een 7,5 en zo'n speelduur scheppen toch wel bepaalde verwachtingen. De onderwerpen die de film behandelt ook. Zoiets als de Ku Klux Klan vind ik altijd wel bijzondere zaken bijvoorbeeld.

In de eerste minuten verrast Schumacher me eigenlijk met best sterke regie. De eerste minuten komen met behoorlijk tempo en de toon wordt eigenlijk direct gezet. Mede dankzij de vaart en plotse heftigheid wordt de aandacht er direct bijgetrokken. Schumacher vertraagt gelukkig ook niet naarmate de film vordert.

Film kent ook een behoorlijke cast. Met zo'n verzameling aan grote namen kom je natuurlijk al snel ergens. McConaughey is een nogal dubieuze keuze voor een advocaat. Hij doet het wel goed uiteindelijk. Jackson speelt ook een wat meer ingetogen personage, maar ook Jackson doet het goed. Net als de rest van de sterrencast.

Schumacher is echter niet al te subtiel. Het is als kijker al vrij snel duidelijk voor welke kant je moet juichen. De "slechte" kant wordt wel heel karikaturaal neergezet. Van super gemene en valse tegenstanders naar arrogante advocaten. Ik kan de film er niet serieuzer om nemen.

Dat er bij zo'n gegeven ook nog een soort van schurk bij wordt gehaald vind ik ook vreemd. Zoiets als de ontvoering van Bullock is iets wat er echt uitgelaten had moeten worden. De terugkeer van de hond is ook bijna komisch. Schumacher had soms echt wel gedurfder en slimmer uit de hoek mogen komen.

Ik krijg ook een beetje het gevoel dat de boodschap van de film is dat je het recht maar in eigen hand moet nemen in Jacksons geval. De regisseur lijkt zelf wel via zijn film te communiceren. Ik ben het er in ieder geval niet mee eens. Heb toch serieus mijn wenkbrauwen opgestoken toen Jackson werd vrijgesproken.

Meer nuance en menselijkere karakters hadden de film goed gedaan. Ik kan het nu inhoudelijk totaal niet serieus nemen en de emoties evenmin. Het is dat er zoveel gebeurt, en dat de vaart er goed inzit dat de film nog uit te kijken is. De lange speelduur voelt daarmee niet al te lang aan.

Half.

Film met goede ideeën maar tevens met een slechte uitwerking van deze ideeën. Het volgen van een degelijk doordacht verhaal is waarschijnlijk de voornaamste voldoening waar je het binnen deze film mee moet doen, anders zullen de irritatiepunten zich hoogstwaarschijnlijk in rap tempo opstapelen.

Time Trap is op z'n interessantst wanneer de film rondom de finale meerdere richtingen uitschiet, maar altijd veilig binnen de wateren van sciencefiction blijft. Zo'n mysterieus concept als deze kan vele kansen bieden voor een complexe en meeslepende film. Toch blijft dat in dit geval wat oppervlakkig. Het verhaal is erg overzichtelijk en regisseurs Dennis en Foster besloten zich voornamelijk te weerhouden van echt diepgaande complexiteit.

Visueel kent de film wat grootse effecten en degelijke momenten van kleurgebruik. Toch is er genoeg te vinden om te bekritiseren, zoals de aankleding van de film. De grot ziet er wat nep uit, en de kostuums voor de holbewoners zijn ook simpelweg barslecht te noemen. Qua presentatie van de bedreigingen faalt de film behoorlijk, waardoor het nooit echt spannend wil worden.

Verder is het acteerwerk ook niet bepaald sterk en falen veel personages erin om onderscheidend te zijn. Het script biedt ze daarin ook geen ruimte. Het houdt de boel voornamelijk oppervlakkig en laat de beelden spreken, maar als ook die niet geweldig uniek of vernieuwend zijn houdt het snel op met deze film. Als de spanning nog had gewerkt, had het cijfer misschien naar een voldoende getrokken kunnen worden, maar dat is hier niet zo.

Ik vond de finale nog wel leuk bedacht en het einde verrassend, verder een film met een resultaat die ik op voorhand ook had verwacht. Duurt niet te lang, kijkt best aardig weg, maar daar eindigt het ook weer met de pret betreffende Time Trap. Er zijn betere films binnen dit genre, al nestelt Time Trap zich wel genoeg in zijn eigen verhaal om op z'n minst wat verrassingen teweeg te brengen.