Opinions

Regisseur John Carl Buechler probeert zo fantasierijk mogelijk te werken met overduidelijke beperkingen van het budget en de vormgeving is dan ook helemaal niet onaardig. Het gebouw dat langzaam in een trollenbos verandert is grappig en tussendoor zijn er zeker opvallende scenes te spotten, maar niettemin wordt het allemaal nogal zoutloos in beeld gebracht. De horror wordt min of meer naar de achterhoek geschoven en het acteerwerk is afgrijselijk slecht, bovendien slagen de makers er niet in om een stabiele sfeerzetting te ontwikkelen. Nadat het eerste kwartier was verstreken sloeg bij mij de verveling al toe en Buechler creëert spijtig genoeg te weinig om je aandacht daarna nog blijvend op te eisen. Hierdoor blijft de film vooral hangen in de categorie "af en toe een leuk idee, maar voornamelijk bijzonder oninteressant".

Ik had stiekem wat hogere verwachtingen toen ik Roar Uthaug in de credits zag staan als regisseur. Iemand die toch wel degelijk raad weet met groots spektakel, maar Troll is wel heel voorspelbaar binnen dat vlak. Ik verwelkom een monsterfilm met veel budget graag met open armen, maar tegenwoordig lijken ze eigenlijk niet meer te proberen om er iets nieuws van te maken. Toen ik dus ook in Troll weer de evil overheid, de vader die allang wist dat trollen bestonden en het vrouwtje dat met een klein groepje partners Oslo/Noorwegen moet redden zag, moest ik een beetje zuchten. Wat ik ook jammer vond, is dat er uiteindelijk maar een enkele trol voortkwam. Ik had gehoopt op een soort Trolljegeren waarin ze het dan opnemen tegen verschillende types. Goed, tot zover de kritiek. Gelukkig kan Uthaug namelijk wel uithalen als het gaat om grote actiemomenten, die zeker in de tweede helft veelvuldig aanwezig zijn. De finale is meer dan degelijk en het camerawerk dat knap boven de Noorse landschappen zweeft is een bonusje. Troll is daarom geen saaie film, maar ondertussen mogen ze wel met een iets originelere invulling komen dan dit.

Bijzonder onkundige film met een uitermate chaotische productie, waar regisseur Claudio Fragasso zelf medeverantwoordelijk voor is. Het feit dat de film van geen kant klopt maakt het echter wel enorm vermakelijk, zeker als er een bijzondere hoeveelheid excentrieke figuren op komen dagen om dat er extra in te wrijven. Vanuit een objectief standpunt scoort Troll 2 op bijna elk vlak een onvoldoende, maar de sterk aangezette dialogen en het uitzonderlijke gebrek aan logica leveren onbedoelde hilariteit op. In dat opzicht gaat een film als deze er om de zoveel tijd best in en valt 't makkelijk weg te kijken met een gevuld kratje bier.

Beklemmend bij vlagen.

Van deze man zag ik The Autopsy of Jane Doe niet heel lang geleden. Dit was een filmpje die eigenlijk altijd wel mijn nieuwsgierigheid trok. Heb nog niet veel van de Scandinavische cinema gezien, Thelma wel, Dead Snow 1 en 2 en stukken van Kon-Tiki wel.

Wat mij eigenlijk vooral verbaasde waren de best goede acteerprestaties en een soms beklemmend sfeertje en spannende scenes. Wat mij vooral eng leek was dat je in een situatie zal zitten waarop een enorm figuur gewoon op je huis afloopt en de trollen zagen er best ok uit.

Vooral de spanning en redelijke scenes op een 3,0* maar soms was hij een beetje aan de saaie kant, maarja

Lollig.

Gedateerd is het zeker. Ik vond de film echter over zo'n eigenzinnige en unieke stijl beschikken dat je het makkelijk kan vergeven. Daarnaast past het ook wel bij de omgeving. In een tijd waarin de games er nog niet zo technisch geavanceerd uitzagen als dat ze er nu uitzien zou dit wel de wereld zijn die ik me voor zou stellen als ik in de jaren 80 een game in wordt geslingerd.

Om met een minder punt te beginnen, de personages vond ik maar zoutloos. Bridges doet zijn best, maar dit is een film die vooral op de effecten leunt waardoor je het gezicht van Bridges überhaupt nauwelijks opmerkt. In de korte momenten dat je hem dan wel goed te zien krijgt maakt hij weinig indruk. Hetzelfde geldt voor de overige personages waarvan ik de namen al van was vergeten tijdens het verloop zelf. Ze worden dan ook nauwelijks geïntroduceerd, behalve dat ze op een gegeven moment gewoon met hun hoofd om de hoek komen kijken.

Wat wel leuk is is de stilering van de film. Heb vermaakt en geboeid gekeken naar de vele lollige effecten die never nooit in een film van vandaag passen, maar vroeger uiteraard indrukwekkender waren. Tegenwoordig gaat het meer om de detaillering en de bombast. TRON komt dan met een stijl aan die wat ingetogener en eigenzinniger is, maar het pakt erg leuk uit dankzij een aantal zeer vermakelijke actiescenes die ook over de nodige creativiteit beschikken.

Dat niet iedereen hier nu nog naar kan kijken begrijp ik volkomen, maar ik heb er het nodige plezier aan beleefd. Leuk sfeertje en een uitvoering die ideaal bij het soort game past die toen uitkwam. Eigenlijk ziet het er niet uit, maar toch voelt het professioneel en gemeend aan. Moet het vervolg nog maar een keertje herzien en kijken welke stijl me dan meer ligt. Bij de meeste is dat waarschijnlijk Legacy, maar de liefde van de oudere stilering mag er zeker zijn.

Vermakelijk actiespektakel met een aantal van de meest verzorgde effecten die de filmwereld te bieden heeft. De combinaties tussen kleuren, muziek en beeldvoering zijn uitstekend in elkaar gestoken en regisseur Joachim Rønning laat zien dat hij de kunst van het (visueel) dirigeren zonder meer begrijpt. Minder geslaagd is vervolgens de inhoud, die te veel tijd neemt met de aanloop en zeker tegen de finale aan niet hard genoeg weet uit te halen. Hierdoor is de slotfase dan ook snel voorbij en kom je er als kijker achter dat de trailer eigenlijk al de meest noemenswaardige scenes heeft getoond. De aanstelling van Nine Inch Nails is verder een schot in de roos en de wisselwerking tussen Jared Leto en Greta Lee is aardig, maar het voorgaande filmhoofdstuk was uiteindelijk sterker.

Toffe herziening.

Een aantal jaar geleden ook al gezien en beoordeeld, maar na het zien van de originele TRON besloot ik toch maar om deze film ook nog een kans te geven. Het viel zeker niet tegen. Sterker nog, ik denk dat ik deze film zelfs wel wat meer kan waarderen dan het eerste deel, al kan dat de visuele verwennerij zijn geweest die aan het woord blijft.

Het origineel was vooral innovatief, en dat is tegenwoordig moeilijk om te bereiken op het visuele vlak. Kosinski lijkt dit als geen ander te weten en besluit daarom vooral in te zetten op de vormgeving. De digitale wereld wordt in een nieuw jasje gehesen en tot op het bot versiert. Erg mooie detaillering, magistrale kleuren en de reflecties van de bijna volledig glazen wereld weet een mooi extraatje op te leveren.

Acteerwerk is dan weer niet zo heel sterk en CGI-Bridges valt wat tegen (alhoewel, we zitten in een game dus logisch is het wel), maar verder had ik niets te klagen. Voor Kosinski zijn doen lijkt dit tot nu toe de meest spectaculaire film te zijn. Hierna leek hij meer richting diepgangsverhalen te trekken, maar deze film blijft spectaculair van begin tot eind en is daarnaast niet bang om over de top te treden.

Knappe muziek, mooie vormgeving en een lekker tempo. Meer hoef ik eigenlijk niet om te vragen als ik naar een Hollywoodfilm kijk. Waarom deze dan nog wat beter voor me weet te werken is dat ik dit soort omgevingen erg graag zie. Aandacht naar kleuren en invulling. Dat zie ik graag terug in films en wat mij betreft is een ondermaats verhaaltje dan makkelijk vergeven. Daarnaast blijven dergelijke scenes als dat motorspel altijd de moeite waard. Wellicht niet zo innovatief als de eerste film qua effecten, maar de moderne technieken maken het een stuk gladder en vlotter. Ik zie het graag.

De Braziliaanse regisseur José Padilha pakt uit via een rauwe, gewelddadige wereld met veel inhoud. Eigenlijk bij vlagen zelfs te veel inhoud, want Tropa de Elite bevat een boel zijsporen die niet altijd even handig voor de dag komen en het tempo voornamelijk vertragen. Wagner Moura speelt gelukkig een indrukwekkend en innemend personage dat ideaal in deze omgeving past. De jeugdvrienden hebben daarentegen wat tijd nodig om op gang te komen, maar tegen de finale aan is dat doel meer dan bereikt. Padilha pakt uit met treffend camerawerk en een aantal sterke actiemomenten, maar het middendeel is niettemin wat taai om die situaties goed aan elkaar te lijmen. Gelukkig neemt de film je zeker in het laatste halfuur overtuigend mee met een vlekkeloze schurkenrol van Fábio Lago.

Braziliaanse opvolger wordt evenzeer onder handen genomen door regisseur José Padilha en schiet sneller uit de startblokken, maar eindigt een heel stuk rustiger. De politieke inslag krijgt hier dan ook de voorkeur boven zowel de misdaad- als actiescenes. Links en rechts nog altijd een harde film qua geweld, maar het scenario lijkt een wat nadrukkelijkere poging te doen om de boodschap er dikker op te leggen. Door goed acteerwerk en een overtuigend neergezet wereldbeeld komt Padilha daarin een heel eind, maar uiteindelijk verzwakt het tempo te veel om dat sterk op z'n poten te laten landen. De regie is daarnaast beduidend rustiger en verliest daardoor wat van zijn rauwe en doeltreffende glans. Naast Wagner Moura worden een hoop bijpersonages bovendien gelimiteerd tot karikatuur of minieme invloeden. Tegen het einde aan zwakt de film te ver af om hetzelfde cijfer als het voorgaande hoofdstuk te bemachtigen, maar het blijft niettemin kwalitatief genoeg.

De herziening bevestigde vooral dat de eerste 5 minuten het meest geslaagde stuk binnen Tropic Thunder vormen. Het hoge parodiegehalte weet aanstekelijk te werken en keert gelukkig nog een aantal keer tijdens de film zelf terug, maar eenmaal de komedieacteurs zelf dan definitief als personage hun intrede doen stond ik vooral verbaasd te kijken naar de hoeveelheid slechte humor. Aan het enthousiasme en de fun van de acteurs valt niet te twijfelen, wel aan de bedenkelijke dialogen en voornamelijk Ben Stiller zelf die een nogal ongrappig figuur speelt. Richting de finale wordt er uitgepakt met zeer afstandelijk geregisseerde oorlogsactie, maar tegen die tijd was ik al in slaap aan het sukkelen.

Hm.

Van de New French Extremity-films heb ik betere gezien, eigenlijk denk ik dat ik dit tot nu toe mijn minst favoriete kan noemen. Denis slaagt op bepaalde punten behoorlijk, maar gaat voor de rest iets te pretentieus te werk. Van deze film wordt te hard geprobeerd om er een arthousefilm te maken.

Toch moet ik zeggen dat ik het eerste halfuur lekker boeiend vond. Het acteerwerk is prima, acteurs in nogal bijzondere rollen. Iedereen lijkt een beetje een gestoord iemand te spelen, dat ook wel wil werken, maar na afloop weet ik eigenlijk nog steeds niet hoe de personages heten, wat ze doen en waarom. Hier kan natuurlijk bedoeld geen antwoord op worden gegeven, maar ik vond het in dit geval te simpel.

Verder is de film traag en na een tijdje is het intrigerende er ook wel weer uit. Het weet voor een tijd te boeien, maar Denis laat voor een te lange tijd niks gebeuren. Als er vervolgens onderling totaal geen bijzondere dingen gebeuren weet je ook weer hoe laat het is. Trouble Every Day is dan ook bij lange na niet de meest verontrustende deelnemer in de NFE-beweging.

Zodra er geweld te zien is, wordt het heftig en expliciet in beeld gebracht. Toch bevindt het meeste bloed zich op de muren, en voor een film die zo realistisch wil overkomen worden de muren wel heel erg doorspekt met bloed. Zo ziet de look er wel dreigend uit, maar aan realisme en impact is er dus een gebrek, dat de film niet echt vooruit helpt.

Verder werkt de film zich naar een wat saaie finale toe en Denis brengt het haarzelf er iets me makkelijk vanaf door enkel de film moeilijk te maken met husselen. Dat vind ik te makkelijk, want de uiteindelijke lijn is erg simpel. Wat onderliggende boodschappen, maar die stellen uiteindelijk ook niet heel veel voor. Zo kan deze film nooit echt helemaal uit z'n schulp komen.

Wel weet het deels te boeien en wordt het geweld confronterend in beeld gebracht. Ik vond het er qua look alleen een beetje kaal uitzien en de film lijkt iets te zelfzeker van zichzelf te zijn. Geen probleem om ambitieus te werk te gaan, maar als je de pretentieuze lagen van deze film afpulkt zal je eigenlijk een nogal lege inhoud vinden. Jammer.

Goed.

Troy is een film die ik al jaren eerder had opgenomen, maar omdat hij maar 1 uur had opgenomen kon ik hem niet zo goed gewoon gelijk eraf gooien. Toen hij eindelijk weer eens op TV kwam ging ik er dus maar even lekker voor zitten.

Het duurt een beetje lang voordat de scenes komen waar ik hem voor keek. De romantiek is niet om aan te zien, Bloom is vast voor de vrouwen leuk, maar hij is best irritant als ik er als man naar kijk. Altijd dat pure romantische gedoe.. pfoe.

Gelukkig zit er redelijk wat spektakel in en sommige scenes zijn voelbaar. scene waarin Troje op Sparta wacht in het kasteel is daar een voorbeeld van. Pitt weet best te overtuigen en de rest loopt er achteraan. Ze doen het ook zeker niet slecht.

Kort samengevat, prima film. Maar voor 200 miljoen dollar had hier misschien uiteindelijk toch nog meer ingezeten. Mist ook wat bloederig geweld.

Niet slecht.

Uiteindelijk helemaal niet zo slecht als de overdonderend negatieve geluiden deden vermoeden. Zowat een onvoldoende op elk recensie-platform en zelfs een score van 0% op Rotten Tomatoes. En dat terwijl dit helemaal geen dramatische film is.

Carrey speelt dit keer een compleet andere rol dan we van hem gewend. Ook in een compleet andere setting met een compleet andere houding. Zelden heb ik hem in serieuze rollen gezien, maar hij laat wel degelijk zien dat hij het aankan.

Sterk en sfeervol geschoten vooral. Een echte rauwe en deprimerende sfeer overheerst in de film en zorgt ervoor dat de film op die manier nooit saai wordt. Ook de regie is best degelijk, en er gebeurd genoeg om de film niet saai te laten zijn.

Opening zet gelijk wel de toon, en de film kent enkele nare momenten, alleen zijn de meeste uit beeld. De film had gerust iets harder mogen zijn met materiaal dat wel in beeld komt. De toon is in ieder geval juist ervoor en vele sporen richten hun pijltjes op een harde film.

Echter blijft de film op dat gebied wat terughoudend en het acteerwerk is buiten Carrey weinig soepels. Vooral Gainsbourg had hier niet moeten zijn. Geef haar dan tenminste een minder prominente rol. Voor de rest een hoop moeizame dialogen.

Maar de film is lang zo slecht niet als een hoop recensenten doen vermoeden. Er hangt een goede, overheersende sfeer en Carrey is goed op dreef. Wel had hier meer uit gehaald moeten worden.

Ok.

Een typisch voorbeeld van een Western die me eigenlijk niet heel erg heeft geboeid. De Coen brothers zijn wel leuke regisseurs, die me erg aan het lachen kregen met The Big Lebowski . Hier kregen ze me eigenlijk niet heel erg overtuigd. Hailee Steinfeld was wel leuk als dat meisje, maar ja.

Prima acteerwerk, vooral Bridges springt er bovenuit. De western zelf was wat saai in beeld gebracht. Sowieso vind ik Drama en Western niet bepaald een goede combinatie. Ook deze film brengt daar dus niet echt een verandering in.

Wel wat boeiender richting het einde, en de film krijgt ook zeker een voldoende van me, maar er had toch stiekem iets meer actie in gemogen voor een western. Neem een voorbeeld aan de Sergio Leone films, die bevatte genoeg actie.

Kurzel naar z'n roots.

Begon ooit bij het maken van rauwe films op Australische achtergrond voordat hij naar Amerika vertrok om met grote koffertjes geld films te maken. Deze film is echter weer een veel kleiner project, alleen wel met acteurs die al een aardige carrière hebben gemaakt. Hoe Kurzel daar aan was gekomen met deze film is knap.

Vooral omdat de film best wel wat vraagt van de acteurs. Regelmatig moeten ze zichzelf in ongemakkelijke posities plaatsen. Regelmatig zijn de rollen excentriek en gedurfd, dus daar moet ik ze automatisch al voor prijzen. Het is vervolgens alleen wel zo dat de personages nogal plat en leeg blijven. Het zijn vooral figuurtjes die de dromerige omgeving een beetje opvullen.

De film is dan ook moeilijk een echte biografie te noemen. Het volgt wel het leven van Ned Kelly, maar uiteindelijk voelt het eerder aan als een soort momentopname dan vertelling, aangezien Kurzel zich veel meer bezig lijkt te houden met de audiovisuele presentatie. Die weet zeker richting de finale gelukkig erg goed uit te pakken. Kurzel heeft de sfeer knap onder de controle in een omgeving waarbij dat moeilijk te bereiken is.

Al bij al is het iets te zweverig om de best interessante inhoud naar behoren te communiceren. Ik ben wel een liefhebber van wat ik zojuist heb gezien, maar het had uiteraard een combinatie van twee sterke richtingen kunnen zijn. Kurzel zit absoluut op de juiste plaats als regisseur, maar een echt meesterwerk heeft hij nog niet gemaakt. Moest vast wel komen op een dag.

Het tweede deel redt de film.

Want het eerste deel vond ik niet bepaald heel bijzonder. Ik ben sowieso niet dol op de verhalen waarvan de een de ander verdenkt van een affaire. En omdat dat hier in het eerste deel zo'n beetje om draait, stond ik me eigenlijk wel behoorlijk te vervelen.

Arnold is ook gewoon een pure actieheld, als komiek zakt hij wat door het ijs omdat zijn zinnen eigenlijk altijd vermoeid uit zijn mond komen. Als actieheld is hij natuurlijk wel geweldig, en ook hier dus. Vooral in het tweede deel dan, het eerste deel geloof ik wel.

De actie in het eerste deel is ook een stukje saaier, een paar knallen en een prima achtervolging op het paard en dan heb je alle actie eigenlijk al gehad voor een heel uur. Paxton is dan wel weer leuk als sul, maar de grappen krijgen me gewoon niet echt aan het lachen.

Gelukkig gooit Cameron de film in het tweede deel helemaal om, en hoe. De actie is lomp, over the top en zelfs grappig te noemen. Ik stond wel te lachen van het van de trap rollende machinegeweer en de reacties van de terroristen en Curtis. Ook gaat Arnold weer lekker de actieheld uithangen en trekt de aandacht weer helemaal terug.

Dan komt de finale, die werkelijk nog spectaculairder is dan de explosies van daarvoor. Vooral met de VMA-223 is de finale helemaal compleet, echt een geweldig actiestuk. Gaat ver boven de rest van de film uit. Zo over the top zie ik het dus erg graag.

Jammer dat het eerste deel dan ook zo flauw moet zijn, en daarmee is de speelduur al snel vrij lang voor een vrij simpele actie/komedie. Gelukkig is het volledig gered door het tweede deel.

Regisseur Jeff Wadlow heeft zich te allen tijde beziggehouden met de entertainmentwereld, maar ook daarbinnen kunnen misstapjes voorkomen. True Memoirs of an International Assassin is daarvan een goed voorbeeld, neergeslagen door matige CGI en een uiterst ongeïnspireerde actie-invulling. Niettemin speelt Kevin James een sympathieke hoofdrol, al is het voor zijn doen een nogal typerende verschijning. Als actieheld allesbehalve overtuigend, als komiek niet altijd even geslaagd, maar nog altijd een charisma die alleen hij kan meegeven. Het verhaal kent verder een aardige insteek in het begin en een redelijk hoog tempo, maar eenmaal Wadlow de schaal echt vergroot loopt het mis. De behoorlijk houterige CGI wekt een vermoeden dat de makers het project nogal afgeraffeld hebben en spijtig genoeg is er nogal wat van in de finale. Als vermakelijk tussendoortje kent de film een redelijk effect, maar vanuit een objectief standpunt is het een matige boel.

Knaller.

Ik ben dichtbij alle Tarantinofilms gezien te hebben, ook al schreef hij enkel dit verhaal. Moet alleen nog Four Rooms en The Hateful Eight zien nu. Deze film, door zijn scenario, stond ook nog op mijn lijst. Maar goed, de film.

Arquette trekt je helemaal mee met haar snoezige stem, en Slater komt leuk over als een amateuristische maar toch briljante crimineel. Scene met Hopper en Walken was ook een echte Tarantino.
en zitten er ook nog een hoop kogels en misdaad in voor het vermaak.

Sommige scenes zoals het einde waren lekker hard en ik heb erg genoten hiervan. Oldman is trouwens ook leuk, jammer dat hij ook snel weer verdwijnt. Echt een aanrader!

Ok.

Was vooral benieuwd vanwege de serieuze rollen van Hill en Franco. Hill is er nu sowieso eentje die niet zo veel voor dit soort rollen kiest. Ik kan er echter van blijven smullen zodra komedieacteurs/actrices een dramarol of serieuze rol oppakken. Dan zie je ook het echte talent verschuilen. Kijk maar bijvoorbeeld naar Sandler.

Hill doet het ook best degelijk. Het is soms moeilijk om hem serieus te nemen maar hij doet het toch best aardig. Franco lijkt deze rol met iets te veel gemak te spelen, maar doet het ook best verdienstelijk. Bijrollen als Jones, Duplee en Gilpin zijn ook redelijk, al had die uitbarsting van Jones naar Franco niet gehoeven.

Visueel is het ok. Het is wel bleek en kaal maar hier hoort dat er dan ook een beetje bij. Het had echter soms wel iets strakker geschoten mogen worden. Zoiets als de entrance van de eerste rechtszaak bijvoorbeeld. Dat was goed geschoten, maar de rest had iets scherper gemogen zodat de dialogen beter tot zijn recht komen.

Ook is de chemie tussen Hill en Franco ietwat zwak. Het gaat wel heel erg afgeraffeld soms waardoor een echt grootste impact wel uitblijft. Daardoor blijft True Story toch te veel aanvoelen als middagtussendoortje terwijl het waarschijnlijk wel meer wil zijn. Werk aan de winkel qua script dus.

Degelijke film toch wel. Gedragen door goede acteerprestaties, en bij vlagen degelijk geschoten. Het is wel interessant uiteindelijk, maar wel wat afgeraffeld. Daarvoor nog wel een voldoende.

Na herziening toch besloten een halfje eraf te halen. The Truman Show moet het hebben van een geweldig concept, maar dit wordt na enkele minuten op redelijk onhandige manier uit te doeken gedaan. Voor de kijker is het dus vooral afwachten totdat het personage van Jim Carrey 't allemaal doorheeft, zelf weten we al precies wat er aan de hand is. Niet dat de film daardoor oninteressant is, integendeel zelfs. Veel lollige, soms maatschappijkritische noten slaan best aan, maar de humor is niettemin ietwat instabiel. Carrey is sterk in de dramatische scenes van de film, maar de drang tot komedie ligt iets te hoog. Hierdoor gaat de sentimentele impact richting de finale toch echt verloren, ondanks een meer dan behoorlijke opbouw. Regisseur Peter Weir dirigeert vooral iets te braaf, waardoor de mysterieuze en/of spannende potentie volledig verloren gaat. Toch blijft het allemaal boeiend en vermakelijk, maar het vormt niet langer de geweldenaar die ik er vroeger inzag.

Degelijk.

Niet heel erg bijzonder uiteindelijk, maar de boodschap dringt vaak wel goed door, en dat is waarschijnlijk ook het element dat het meeste telt. Ik denk dat ik gewoon te veel eromheen kijk. De boodschap is er zeker, maar heel veel impact vond ik het niet hebben.

In ieder geval wel vermakelijk. Een paar opvallend expliciete scenes (op het vlak van minderjarige in verleidende kleding dan) en een redelijk tempo dat erin zit. Veel thriller kent de film echter niet en heel spannend is het daarna ook nergens meer, maar het drama werkt soms wel.

Alleen wel iets te weinig. Hier en daar heeft het confronterende momenten maar het zijn er toch te weinig om echt indruk te maken. Er heerst geen gevoel van hulpeloosheid in dit soort onderwerpen en niks komt echt met veel impact binnen. Het voelt iets te regulier aan daarvoor.

Acteerwerk is wel degelijk. Liberato doet het erg goed en Owen ook best redelijk. Keener blijf ik echter niet mogen en ook hier vond ik haar weinig bijzonder. Voor de rest volgt de film redelijk braaf (en iets te veel) standaard dramalijntjes en clichés die niet altijd even kundig benaderd worden.

Ik voelde nergens echt sympathie voor de karakters en enkele problemen waren ook wat te geforceerd. Voor de rest is het wel vermakelijk en laat het wel goed zien wat voor gevaren er op het internet schuilen. Al was Liberato wel heel erg naïef. Maarja, dat zal wel aan mij liggen.

Degelijke film, maar iets te braaf en het wow-gevoel ontbreekt toch wel een beetje. Einde is dan nog wel redelijk impactvol net als de scene aan tafel. Redelijk standaardgebeuren, maar er is slechter gemaakt van dit soort dramas.

Nou nou.

Mij eigenlijk een beetje een raadsel waarom het gemiddelde hiervoor zo laag is, ik vond dit eigenlijk heel leuk om zo te zien. De Engelse mensen kunnen echt wel vlotte en leuke filmpjes neerzetten, ook deze film stelt daarin niet bepaald teleur.

Slechte acteerprestaties? Waar dan? Misschien was slechts Jacques was af en toe wat te overdreven, maar daarmee is eigenlijk alles al gezegd. Vooral Oakes stijgt erbovenuit, zijn accent is heerlijk vlot. Iedereen komt soms zelfs geloofwaardig over, al zou je het niet snel verwachtten. Ja, hier en daar worden wat domme keuzes gemaakt maarja, het blijft een horrorfilm dus daar zal je maar rekening mee moeten houden.

De film pakte me eigenlijk al zo'n beetje direct. Sowieso vind ik het verhaal erg leuk om te volgen, er zijn genoeg leuke dingen met het verhaal gedaan. Paar leuke twistjes en een leuke slotfase. Jacques is een erg mooie verschijning, evenals Hall. Heerlijk gewoon.

Enige minpuntje is dat er in het spel Truth or Dare zelf wat meer creativiteit welkom was geweest. Daarmee is alles eigenlijk wel zo'n beetje gezegd. Ik was eigenlijk best teleurgesteld dat dit filmpje voorbij was. Ik heb me hier behoorlijk mee vermaakt. Absoluut beter dan de recente 2018 versie.

Viel nog mee.

Kwam uit tussen de andere twee horrorfilms afkomstig uit 2012 en 2018 die dezelfde titel dragen in. Als ik deze film met die andere twee vergelijk, komt deze er duidelijk als meest gewelddadige versie uit. Denk dat die anderen doorkunnen als PG-13, maar deze film mag toch wel duidelijk een R-rated vormen.

Dat heeft vooral in de tweede helft effect, waar de film zichzelf in een stroomversnelling gooit en aan de lopende expliciete gruwelijkheden blijft tonen. Deze daden gaan voor een film als deze ook best ver, verder dan ik vooraf had kunnen denken. Dat is vooral het voordeel dat deze specifieke film draagt, want het zorgt er absoluut voor dat de film maar moeilijk verveelt.

Acteerwerk is enthousiast maar aan de andere kant niet bijzonder. Het ultieme nadeel uiteindelijk blijft wel dat geen enkel personage echt interessant blijft. Ik vind ze qua gedrag heel erg op elkaar lijken. Daarnaast ziet de film er zelf wel erg kaal uit op een visueel vlak. Blank, bleek en oninteressant. Regisseur Simon leukt het maar weinig op met filtertjes, montage of kleuren. Op dat vlak is het gewoon een beetje saai.

Het is te doen als vermaak maar daar houdt het ook weer zo'n beetje op. Het concept is wat herkauwd en de film scoort vooral op het vlak van harde horror zelf, maar alles wat ze eromheen hebben gebouwd werkt het tegen. Bijzonder eigenlijk hoe serieus een film als deze zichzelf neemt, want je zou het toch stukken vlotter kunnen maken door al die poespas integraal te verwijderen.

Jammer.

Wadlow en de trailer trokken vooral mijn aandacht bij deze film. Die gezichten zagen er erg leuk en het idee zelf was ook best origineel, maar helaas niet helemaal aangezien er nog een film zoals deze is. (Overigens staat die versie op m'n watchlist).

Wadlow kennen we natuurlijk van Kick-Ass 2. Een minder vervolg maar zeer vermakelijk. Deze film lijkt qua decor en camerawerk er erg op, maar minder uitgewerkt. Spanning en intense scenes zijn er niet (Slechts 1 scene met de dode opa in het ziekenhuis is echt wat effectiever).

Acteerwerk rammelt aan alle kanten, Hale overtuigt niet en ook Teen Wolf hoofrolspeler weet niet te overtuigen. Szeto en Beane weten soms wel wat overtuiging te hebben. Het karakter "Tyson" weet het meest te overtuigen (vooral de intake is geweldig gefilmd) maar krijgt te weinig tekst.

Het dromerige sfeertje bij de Truth or Dare vragen is goed gedaan, alleen het idee had veel meer uitgewerkt kunnen. Het had veel spannender, uitdagender en intenser kunnen zijn dan het uiteindelijke resultaat. Wadlow stelt teleur.

Geen aanrader.

Ok.

Wel een lollig concept wat het filmpje hier heeft. Ik zat al een tijdje te wachten op dit soort films en eindelijk komt Eli Craig er dan met eentje aanzetten. Dit zorgt voor soms best komische scenes die meer dan thuis horen in dit vermakelijke horror/komedie filmpje.

Vooral Labine en Tudyk zijn een komisch duo. De tieners spelen allemaal wat matig maar he, dit is een soort parodie op een horrorfilm, dus hoort het ook wel zo. Soms is het allemaal iets te vergezocht, maar de lekker lompe momenten en komische noten verbergen dit voor een deel.

Een soms wat flauwe, maar zeer vermakelijke en originele film. Niks mis mee, zo'n idee op zijn tijd. Als hier een deel 2 van komt, ga ik die ook zeker bekijken. Alleen is het me nog onduidelijk of die gaat komen of niet.

Voor de Braziliaanse regisseur Roberto Santucci betekende deze komische kerstfilm de derde samenwerking met komiek Leandro Hassum. Het betreft een opvallend originele film die ooit binnen een soort filmpakket op Netflix terechtkwam, maar door het grote publiek redelijk onopgemerkt is gebleven. Scenarist Paulo Cursino besteedt een aanzienlijk deel van het verhaal om op excentrieke wijze het personage van Hassum te introduceren, die er op zijn beurt met volle overgave de meest cartooneske trekjes aangeeft. In het kader van de boodschap evenals het soort film is dat een logische keuze, maar niettemin tot op het bot uitgemolken. Zelfs wanneer de moralistische kanten van het verhaal naar voren komen blijft Hassum zich als een halve zool gedragen. De mix tussen tragedie en komedie blijft op deze manier uiterst ongebalanceerd, maar daarnaast wordt de humor per minuut flauwer en raast het voortdurende geschreeuw van Hassum veel te lang door. Just Another Christmas oogt fris en is gelukkig zeker niet ontdaan van de typerende maar hartverwarmende kerstelementen. Spijtig genoeg had Santucci zich er beter aan gedaan om (heel) veel van de komedie overboord te gooien zodat het moraal echt kon stralen. Het desbetreffende kerstgevoel is er namelijk absoluut wel.

De vormgeving van Tulip Fever is uitzonderlijk geslaagd, want het oude Hollandse sfeertje wordt goed naar voren gebracht. Treffende locatiekeuzes met geloofwaardige details (ondanks dat Engeland werd gebruikt als Amsterdam) zorgen ervoor dat de sfeerzetting goed overkomt. Het acteerwerk is daarnaast netjes, maar weinig castleden slagen erin hun rollen te voorzien van kleur. Daar is vooral het scenario voor aan te kijken, dat veel personages voorziet van een nogal oubollige invulling en te complexe dialogen. De inhoud is daarnaast niet al te boeiend, met een gebrek aan sensatie en rechtvaardiging om dit verhaal naar het grote doek te brengen. De ontluikende romantiek tussen Alicia Vikander en Dane DeHaan rekt het verhaal vooral nodeloos uit, terwijl het juist een centraal element vormt om het verhaal te kunnen vertellen. Het maakt van deze film een opgave om uit te zitten en naar het einde toe zal je mogelijk serieus moeite moeten doen om hier iets uit te onthouden.

Prima.

Boll waagt zich nu aan een oorlogsfilm. Zodra er maar wat actie in zit zijn er weinig genres die de man nog niet verkend heeft. Dit keer was het dus een oorlogssetting. Ik vind het resultaat best prima, maar Boll is wel slachtoffer van genadeloze recensenten.

Voor 1968 Tunnel Rats mocht hij in ieder geval nog wat budget meenemen, maar het liefst 8 miljoen, dat best voldoende kan zijn voor een goede oorlogsfilm. Toch wilde Boll iets meer, en dat is te zien. De film gaat soms te episch en te groots te werk, wat vooral in de finale duidelijk wordt voor de kijker.

Acteerwerk is verder wel te doen. Er zal niemand zijn die ik ga onthouden en die interesse krijg ik ook zeker niet van deze film. Ik denk dat er gewoon bespaard is op het gebied van acteurs want ze lijken wat bij elkaar geraapt. Het budget moest duidelijk meer richting de setting en actie gaan.

Die is best keurig. De setting ziet er mooi rauw uit met goede passende cinematografie. Het bos wordt prima in beeld gebracht. Het wilde camerawerk draagt ook best bij, maar dit zal niet iedereen liggen. De montage had wel iets sneller gemogen want dan kan Boll nog het B-niveau wat verhullen, die nu helaas net wat te duidelijk zichtbaar was.

Tunnels zijn verder een aardige locatie, al voelde ik weinig spanning of claustrofobie. Het gaat toch wat te vlug, want waar de turbo bovengronds er wat meer in had mogen zitten had het ondergronds weer wat subtieler mogen zijn. Verder is het inderdaad wat donker en niet al te interessant, en zijn er enkele historische niet-accurate onderdelen te duidelijk zichtbaar zoals de te nieuwe wapens bijvoorbeeld.

Somber en grauw is het wel, maar het had allemaal wel iets strakker en boeiender mogen zijn. Nu ziet het er allemaal aardig uit en hard is het zeker, maar het mist toch wat om echt goed te zijn. Boll is geen slecht regisseur, maar lijkt wel vaak te snel naar het volgende project te stappen en zijn films iets af te raffelen.

Ok.

Leuke opzet, leuk concept, matige uitwerking. Het duurt wel heel lang voordat de spanning begint te werken. Ik vond het eerste half uur nog best interessant, maar de eerdere momenten in de tunnel vond ik toch echt tegen het saaie aan zitten.

Budget was duidelijk niet hoog, maar bij dit soort films is het eerder talent dat het naar een succes kan leiden en niet perse het budget (uiteraard wel een beetje). Het is wel jammer dat het genre (found footage / faux docu) voor iedereen zo on-en-off is. Zo kunnen de mockumentaries natuurlijk niet echt doorbreken als er zo'n gemengd publiek voor is.

Als zo'n faux docu of found footage correct en effectief uitgewerkt wordt, dan is het heel makkelijk om mij als kijker erg de stuipen op het lijf te jagen. Deze had uiteindelijk spannende momenten, maar als geheel was het toch niet spannend of intens genoeg om me volledig geboeid te houden.

Acteerwerk is best oké. Er wordt naar behoren geacteerd en vooral naturel. Enkel Deliá vond ik af en toe te gespeeld overkomen, maar uiteindelijk is het niet storend. De tunnels zijn leuk ingericht en de plaats is uiteraard eng, al lijkt het me enger om er uiteindelijk te staan dan te zien hoe enkele mensen er staan.

De introductie is best degelijk, vooral door de faux-docu die er goed bovenop ligt. Eenmaal in de tunnels duurt het te lang voordat het allemaal op gang komt. De film zit tegen het saaie aan en de "tunnel stalker" is niet een erg dreigende vertoning. Als zo'n monstertje de camera oppakt zit ik wel met mijn ogen te rollen. Ik vind dat zo'n flauw idee.

Toch bereikt het in de laatste 20 minuten nog een behoorlijke spanning, het tempo wordt ook behoorlijk opgeschroefd. Dat zijn de momenten die The Tunnel op een voldoende laten vallen, maar voor de rest is het wel een tegenvaller. Het gaat allemaal net wat te traag en ik mis een claustrofobisch gevoel. Had graag gewoon goed en langer in spanning gezeten. De regie is voor de rest wel degelijk, het is voor een avondje horror best te doen. Maar er had uiteraard veel meer in gezeten.

Saai.

De laatste tijd zijn er een hoop Scandinavische rampenfilms uitgekomen van wisselende kwaliteit. Het is natuurlijk wat anders dat het simpele, Amerikaanse popcornvermaak. Tunnelen wil ook graag wat dieper gaan en menselijker overkomen dan grotere films, maar is daarmee eigenlijk vooral een heel stuk saaier.

Het acteerwerk is niettemin prima, maar de inhoudelijke invulling van regisseur Øie is daarentegen bijzonder voorspelbaar. Dat gedoe van de vader die zijn dochtertje moet gaan redden is ondertussen zo uitgekauwd en voorspelbaar dat films als Tunnelen amper meer interessant zijn. Al helemaal als je het allemaal nog wat langer laat duren en trager laat voortkabbelen dan nodig is. Het is soms serieus moeilijk om geboeid naar de film te blijven kijken.

De landschappen zijn fraai en het begin van de ramp loopt best aardig, maar uiteindelijk blijkt het dan toch alleen maar over rook in een tunnel te gaan. Vervolgens kan Øie er ook niet echt iets beklemmends of spannends meer uitkrijgen, waardoor de 105 minuten al snel aanvoelen als een taaie zit. Het oninteressante camerawerk kan de film daarnaast geen eigen gezicht geven. Het wordt allemaal veilig in beeld gebracht, zonder dat de scenario's interessant naar voren worden gezet. Specifiek de tweede helft voelt erdoor nogal lang aan.

Het is geen slechte film, maar ik ben zeker niet verdrietig dat ik deze film vanwege de pandemie heb moeten laten schieten in de bioscoop. Het is een trage film met een leuk bedacht concept en overtuigend acteerwerk, maar helaas slaagt Noorwegen er absoluut niet in om het concept van de rampenfilm een diepere laag te geven. Om dat te bereiken zal je toch met wat originelere personages moeten komen en wat beter de opzichtige clichés moeten ontwijken. Jammer.