Opinions

Best leuk.

Niet heel geweldig, maar met zo'n concept als deze heb je me al snel aan boord. Ik ben dol op horrorfilms die zich afspelen in een themapark en dat zeg ik elke keer weer als ik een film in deze soort beoordeel. Ik kan het maar niet genoeg zeggen, en hier dus ook niet.

Begin van de film voelt wel erg goedkoop aan, en het is al snel duidelijk dat er niet al te veel budget in is gegaan. Eenmaal aangekomen in het park wat verder ook niet te lang duurt begint het los te komen. Themapark ziet er geweldig uit en dat voordeel heb je als je in een bestaand park filmt.

Zodra de horror zelf echt los begint te breken werd ik verrast met een paar behoorlijk expliciete horrorscenes. De gore wordt erg close-up in beeld gebracht en is ook zeker voelbaar. Enkele erg smerige beelden die gecombineerd worden met uitstekende en passende cinematografie zorgen voor vlot wegtikkende minuten. Het voelt inderdaad aan als een Hostel-film.

Acteerwerk is niet best en de griezels zijn ook niet heel erg eng, maar de look van de film is angstaanjagend genoeg. Redelijk brute horror met een leuke omgeving, mij heb je al snel gelukkig gemaakt. Camerawerk had wel misschien iets intenser mogen zijn, maar verder is er niet al te veel te klagen vanuit mijn kant.

Verder duurt de achtervolging aan het einde ook iets te lang, maar het is allemaal luguber genoeg om de kijker geboeid te houden en de fan niet op z'n honger te laten zitten. Ik verwachtte maar een erg goedkoop resultaat maar dat bleek reuze mee te vallen. Leuk tussendoortje dit.

Meh.

Dit soort films doen toch altijd wel vraagtekens naar boven laten komen. Kennelijk moeten we namelijk geloven dat Dewan een sexy transformatie ondergaat, maar in principe is het enige verschil dat ze krijgt dat ze haar bril afzet en andere kleren aantrekt. Klinkt toch als weinig transformatie, gewoon een verschillende stijlkeuze.

Wat de film zelf betreft is het erg duidelijk een product uit de jaren 2000. Erg cheesy allemaal en een grote stoot aan onzin vullen de film als geheel op. Onderwerpen als hekserij en zwarte magie zie ik al helemaal in de tijden van vandaag niet echt meer voorkomen binnen highschoolsettings. Toen waren dat soort dingen toch wat populairder kreeg ik het idee.

Acteerwerk is best crap en de moorden, alhoewel soms creatief, zijn tegenvallend. Het is allemaal wat lomp in elkaar gestoken, en alhoewel dit som wel charmant over kan komen blijft het toch maar tegen de vlakte zwalken. De redding is dan vooral Dewan zelf, die een best iconische verschijning staat. Heeft maar weinig moeite nodig om de oogjes naar het scherm te houden.

Al bij al is het niet vreselijk. Het kijkt allemaal aardig weg en de elementen worden op best lollige (maar wel rommelige) manier met elkaar verbonden. Tussen de grote hoeveelheden aan bagger valt deze film toch nog mee, maar dat neemt niet weg dat het toch flink in zijn tijd gezonken is geraakt. Het zal me niet verbazen dat films als Tamara binnen een jaar of 10 volledig zijn vergeten.

Niet heel boeiend.

Erg Aziatische film die z'n eigen taferelen erg de hemel in prijst. Zowat alles binnen deze film loopt over van de Aziatische culturen, maar laat dat dan precies een deel zijn waar ik niet al te veel mee heb. Voor een komedie mag het dan net wat aparter uit de hoek komen, uiteindelijk blijft het toch flauwtjes.

Mij ook een beetje een raadsel waarom de film zo hoog wordt beoordeelt. Het meest merkwaardige aan de film is dat er romantiek wordt vermengt met eten. Het zal vast een diepere boodschap hebben die ik wellicht over het hoofd zie, maar om de film daarvoor in de hemel te prijzen? Humor zelf sloeg ook niet erg bij me aan. Waar ik vooral van kon genieten waren de omgevingen evenals het spelen met geluid.

Een film die je een beetje zin laat hebben in noedels of ramen, maar om het echt als een soort meesterwerk te beschouwen? Ik denk het niet. Het was redelijk vlot voor wat het is, er zit een aardig verhaal in, maar dit soort resultaten zullen nooit mijn ding zijn. Nog een zogenaamde topper die ik van mijn lijst kan afstrepen, en op naar de volgende.

Vrij geslaagd.

Ik kijk niet vaak naar Pixars of Disneys laat staan dat ik op ze stem. Als kind heb ik een hele zooi gezien inderdaad maar dat was zo lang geleden en de kijk op films is voor mij compleet veranderd. Deze Tangled is overigens totaal geen slechte Disney.

Dusdanig veel van genoten dat ik er ook gewoon een stem op plaats. De film is een van de duurste producties, al heb ik werkelijk geen idee waar al dat geld in is gegaan. De animaties zijn wederom prima gedaan en de karakters zijn leuk.

Leuk lief verhaal waar kinderen van zullen smullen. Op sommige stukken een wat heftigere Disney dan de normale gemiddelde Disney maar ja. Blijft toch wel een film om met je kinderen of kleine nichtjes/neefjes te kijken.

Vreselijk.

Dit is de film die ons soms laat realiseren dat niet letterlijk alles verfilmd hoeft te worden. Ik heb tijdens het kijken naar Tank Girl een paar keer de strips opgezocht, en die zien er stukken cooler en gaver uit dan wat deze film probeert te doen. Het is een ideaal voorbeeld van hoe strips niet verfilmd moeten worden.

Bijzonder dat regisseuse Talalay met zoveel leuke concepten zo weinig goede films kan afleveren. Deze film is echter wel een dieptepunt. Het voelt erg aan als een stripverfilming, maar dan een hele lompe. Het gaat meteen fout bij actrice Petty, die geen enkele scene geslaagd kan uitvoeren. De stem past er wel ideaal bij, maar om haar hier rond te zien huppelen is te ongemakkelijk voor woorden.

Verder ontbreekt het de film aan flair. Alle scenes voelen lomp aan, terwijl het doel juist luchtigheid en frisheid lijkt te zijn. De editing is vreselijk, de montage veel te regulier en de actiescenes bij lange na niet grof genoeg. Ik meen dat er maar een handvol aan sequenties zijn waarbij daadwerkelijk kogels worden afgevuurd, en een daarvan is de finale.

Ik vond het ook jammer dat elke scene zo motivatieloos in beeld wordt gebracht met erg nutteloos camerawerk en bedenkelijke humor. De film zelf voelt ook motivatieloos aan overigens, en wanneer de kangoeroemensen in beeld komen lijkt die perceptie ook bevestigd te worden. De koek is uiteindelijk op, en wat volgt is simpelweg compleet brakke cinema zonder een momentje aan fun.

Bijzonder eigenlijk dat er 25 miljoen centen in deze film zitten, want ik kan het er niet vanaf lezen. Ik kon enkele ontwerpen van tanks en setpieces nog wel waarderen, verder zit er niets in deze film dat de kijkbeurt waardig maakt. Ontzettend saaie actiescenes, energieloze regie en personages die niet stripachtig aanvoelen, maar gewoon kinderachtig. Een rampzalige uitwerking van ideaal bronmateriaal.

Wisselvallige horrorthriller die wat te ruim omgaat met de speelduur, want 100 minuten is te lang voor de redelijk dunne inhoud waar The Tank mee op de proppen komt. Het acteerwerk evenals de praktische effecten naarmate het einde vordert zijn aardig, maar uiteindelijk werkt dit geheel van regisseur Scott Walker beter als spookhuisfilm dan als monsterfilm. Helaas kantelt dit project in de tweede helft duidelijk naar de tweede optie, maar vanaf dat moment verliezen de makers vrijwel elke manier van controle over de spanningsboog. Het duurt bovendien allemaal wat lang en kent weinig grootse hoogtepunten, maar voor een keertje entertaint het best.

Interessant tijdsbeeld, maar regisseur Jack Arnold neemt nogal wat tijd voordat hij de tarantula echt naar behoren in beeld brengt. Van de 80 minuten zijn daardoor enkel de laatste 20 enigszins entertainend, de rest van het verhaal is vooral middelmatige en soms zelfs saaie inleiding. Leo G. Carroll speelt de rol van "Mad Scientist" die langzaam in een monster verandert, maar na enkel 50-60 minuten wordt hij om het leven gebracht na een spinnenbelegering. Je vraagt je dus af waar al die tijdsverspilling voor nodig is, aangezien er bijzonder weinig wordt aangevangen met de thema's en de kijker in het ongewisse wordt gelaten over de uiteindelijke intenties. De finale maakt dankzij charismatische speciale effecten een goede indruk, maar om daar te komen neemt Arnold nogal wat tijd. Binnen een film die in principe niet heel lang duurt is dat problematisch, want buiten enkele vermakelijke monsteraanvallen heeft Tarantula zeer weinig te bieden om de trage inleiding mee op te vullen.

Vermakelijke en vooral erg simpele horrorfilm die al zijn kracht uit het concept put. Het idee van behekste kaarten en verschillende bedreigingen is leuk uitgewerkt, maar alles wat de boel aan elkaar moet linken wordt rommelig vormgegeven. Regisseursduo Spenser Cohen en Anna Halberg verspillen weinig tijd aan de inleiding en nemen zelfs de moeite niet eens om een personage uit te werken. Alhoewel ik het fijn vond dat er weinig tijd wordt gespendeerd aan allerlei vertragende onzin, leek het wel alsof de makers meer wilde vertellen dan er uiteindelijk van gekomen is. Tot op zekere hoogte wordt er dramatiek in het geheel vermengd en dat komt er met deze nogal haastige uitwerking natuurlijk niet optimaal uit. De spanningsopbouw oogt verder onrustig en de schrikmomenten kennen zelfs op het grote doek weinig effect, maar ik heb me behoorlijk vermaakt en de castleden doen hun best met het beperkte materiaal waarover ze beschikken.

De marketing van Tart ziet er gewaagd uit, de geïnteresseerde kijkers moeten dus even weten dat de boel enkel over een stel omhooggevallen en verwende krengen gaat. Wonderbaarlijk genoeg mikt regisseuse Christina Wayne op het verkrijgen van een zekere sympathie vanuit de kijker, maar dat gaat nogal moeilijk met deze onzinnige figuren. Dominique Swain acteert verder als een krant en de bijpersonages worden geregeld gehinderd door rommelig schrijfwerk. Karikatuur na karikatuur wordt geïntroduceerd en de problematiek stapelt zich steeds verder op, maar op geen enkel moment lijkt het personage van Swain zich te beseffen dat zijzelf wellicht het voornaamste probleem is. Tussendoor wat humoristische scenes om de boel fraaier te maken en Mischa Barton doet het nog wel oké, maar ik kan het als kijker alleen maar toejuichen dat dit soort gezever steeds minder de grote zalen weet te vinden.

Intrigerende dramafilm van regisseur Yôji Yamada, maar duidelijk van het soort waar je als kijker naartoe moet groeien om het te kunnen waarderen. Met name de inkijk in oude Japanse cultuur pakt interessant uit, ondanks dat dit niet de voornaamste focus van de film is. Dat is wel het personage van Hiroyuki Sanada, die het figuur op effectieve wijze tot leven brengt. Zijn kalme, rustige en beheerste uitstraling past ideaal in de film en maakt het makkelijker om empathie voor hem te ontwikkelen. Dat blijkt dan ook erg nodig, want het tweede uur pakt beduidend melodramatischer uit dan het eerste uur. De kern van het verhaal is weinig origineel bedacht en de visuele invulling oogt richting de finale gedateerd, maar het is dan ook de opleuking die aan het geheel mee wordt gegeven dat het 'm doet. Spijtig is de weinig subtiele weergave tussen "goed" en "slecht", maar indrukwekkend is dat de psychologische pijn van de hoofdpersonages met een enkele gezichtsuitdrukking kan worden gevoeld.

Dank aan kappeuter voor het tippen van de film, al is dit ondertussen weer bijna drie jaar geleden dus ik mag hopen dat je het nog voor de geest kan halen.

Helaas.

Had alle potentie om goed te zijn, maar Tau is het hem helaas net niet geworden. Het talent ontbrak zeker niet, maar qua verhaal en karakters had de film toch echt te veel mankementen. Het talent zat hem vooral in visueel aspect hier.

Het grootste probleem komt wat mij betreft in de vorm van Monroe. Een goede zet om haar te casten gezien het succes wat ze behaalde na It Follows, maar haar rol is echter nogal ondankbaar en moeilijk een verschijning waar je je als kijker mee kan binden. Haar brutale geluiden en houding tegenover zo'n dreigende situatie vallen compleet uit de toon.

Ook Oldman als stemacteur werkt niet helemaal, vooral omdat hij zelf geen keuze lijkt te kunnen maken voor zijn personage. Bij vlagen is de computer die hij inspreekt compleet statisch, om later bijna menselijk te klinken. Dat zo'n systeem erg geavanceerd is, akkoord, maar ik vond het in ieder geval erg storend.

De enige acteur die ik wel goed in zijn rol vond passen en ook een iets beter karakter neerzette was dan Skrein. Wat mij betreft zijn dit de rollen die hij beter kan blijven spelen ipv een heldenrol. Maar ook zijn personage krijgt echter weinig uitdieping of vorm van regisseur D'Alessandro.

Omdat Monroe vrijwel altijd brutaal of rebels speelt is het moeilijk om haar toe te juichen. Als ze in de eerste aantal minuten in tweeën gescheurd was had het voor mij niet veel verschil gemaakt. Misschien een heads-up voor grafisch en hard geweld misschien.

Maar visueel scoort de film wel. Mooie designs en technologie. Sterke CGI die met veel kundigheid en plezier op het scherm getoverd wordt. Hier en daar wat gespeel met kleurtjes wat de film ten goede komt, en het huis is ook zeker voldoende ingericht. Een ander voordeel van Tau is misschien wel dat de film ook niet boven de 100 minuten komt waardoor het blijft dienen als snel vermaak.

Ik voel maar weinig binding met de film, nu staat er voornamelijk een resultaat die ik kan prijzen om zijn visuele meerwaarde, maar inhoudelijk nogal leeg en plat is.

Dik aangezette en zeer dramatische film waarin Machine Gun Kelly waarschijnlijk zijn meest serieuze rol tot nu toe speelt. Uitstekende artiest en ook een zeer degelijk acteur. Echter vergt Taurus wel het één en ander van je geduld. Het langzaam voortkabbelende verhaal is niet erg origineel voor de gemiddelde filmliefhebber en de uitkomst allerminst verrassend. Moet wel toegeven dat de film me op enkele vlakken best wist te raken, maar dat vergt enige bekendheid met de loop van het verhaal. Visueel ziet het er niet onaardig uit. Sutton kiest alleen wel iets te nadrukkelijk voor donkere kleuren en onoverzichtelijke cinematografie, maar in het kader van het verhaal maakt dat in principe weinig uit. Het is zeker geen slechte film. Erg rauw, erg oprecht, maar een meesterwerk is het absoluut niet.

Een regisseur als David Ayer moet het uitsluitend hebben van de combinatie tussen misdaad en actie, waar The Tax Collector geen uitzondering op vormt. Soms durft hij nog weleens een wat puurdere film te maken, maar naar mijn inzien lijkt hij dit soort werelden toch de meest comfortabele omgevingen te vinden. Het levert een geheel op dat erg vermakelijk wegkijkt en zeer doelbewust is neergezet, maar zeker naarmate de tweede helft vordert een bijzonder rommelige indruk nalaat. Problemen worden veel te makkelijk opgelost en de hoofdpersonages zijn niet bepaald sympathieke hoofdfiguren, het zou me niet verbazen dat Ayer tamelijk beperkt heeft nagedacht over de inhoud. Daartegenover staat een interessant concept, goed acteerwerk van Shia LaBeouf en prima actiemomenten. Bobby Soto is echter te ongeloofwaardig als harde crimineel en slaagt er niet in de film op sleeptouw te nemen, waardoor het eindresultaat zeer letterlijk op de middelmaatgrens blijft hangen. Het is echter vermakelijk en vlot genoeg voor een nipte voldoende.

Herzien vanwege een gebrek aan herinnering. Ik meen dat ik deze film heb gezien op een klein televisieschermpje in een bus onderweg naar Duitsland of Frankrijk, waardoor het eerste cijfer praktisch gezien geen eerlijk oordeel vormde. Een tweede kijkbeurt brengt echter geen verandering. De regie van Gérard Pirès is vlot en het acteerwerk is degelijk, maar de inhoud grijpt te makkelijk naar infantiele humor en het concept verveelt snel. De relatieontwikkeling tussen Samy Naceri en Frédéric Diefenthal verloopt bovendien allesbehalve geloofwaardig en de romantische insteken remmen het geheel vooral af. De finale is dan wel weer goed in beeld gebracht, maar redt Taxi niet van een nipte onvoldoende.

Regisseur Jafar Panahi nam deze film vanwege zijn regieverbod van 20 jaar stiekem op met acteurs die niet werden gecredit vanwege de angst voor het regime en de mogelijke vervolging. Panahi kon ook de prijsuitreiking van de Gouden Beer vanwege de inname van zijn paspoort niet bijwonen, waarop hij zijn nichtje namens hem naar het evenement stuurde om dit in ontvangst te nemen. Een bijzonder achtergrondverhaal dus, maar daarover lezen is dan ook een heel stuk interessanter dan de inhoud van Taxi Teheran. Mooie plaatjes van Iran hoef je ten eerste niet te verwachten. Enigszins begrijpelijk vanwege de situatie, anderzijds maakt de achtergrond op die manier een nogal droge en stoffige indruk. Iets meer geëxperimenteer was links en rechts op z'n plaats. Daarnaast kakt de film na een best boeiende eerste helft in na de intrede van het kleine meisje. De karikaturen worden teveel doorgedrukt waardoor realistischere personages, zoals Panahi zelf, minder ruimte krijgen om geloofwaardig te blijven. Het feit dat Panahi bijna exclusief tegen vreemde eendjes aanloopt maakt er ook geen raadsel van dat de film geen documentaire maar geacteerde fictie is. De politieke discussies zijn scherp en het acteerwerk is zelfs uitmuntend, maar door de tweede helft, die ook meer van het maatschappijkritische aspect af begint te wijken, brengt de film na een boeiende eerste helft op een middelmatig geheel terecht.

Sterk.

Pas richting het einde gingen er irritaties komen, maar alles daarvoor was best sterk. Het is lang geleden dat ik weer een echt goede film van Scorsese zag, ik vond zijn films steeds minder indrukwekkend en soms zelfs irritant. Taxi Driver zag ik veel te laat, maar maakt wel indruk.

Ten opzichte van Scorsese zijn andere misdaadfilms vind ik deze opzet tamelijk uniek. De sfeer is dromeriger en trager, wat natuurlijk niet bij iedereen in de smaak zal gaan vallen. Maar de onderhuidse spanningen en opbouw naar geweld zijn geweldig te noemen en dat proef ik niet vaak bij de films van Scorsese.

De Niro speelt hier verreweg 1 van zijn beste rollen. Zijn uitstraling is heerlijk en zijn personage mysterieus en uniek. Veel over hem kom je niet te weten, enkel zijn persoonlijkheid en die is erg boeiend. De overige personages halen het uiteraard niet bij De Niro, zowel qua personage als acteerwerk niet.

Ik was verrast over hoe boeiend ik de film vond het eerste uur. Verhaal zag er strak uit, de opbouw sterk. Eenmaal de gekte wat meer zijn intrede doet wordt de film zelfs beter. Maar helaas, toen het personage van Foster zijn prominentere intrede doet krijgt de film twee gezichten waarvan ik er 1 sterk vond (moord beramen op de politicus) en 1 erg zwak vond (Foster dus).

Verder zit het qua sfeer perfect. Rauw en oprecht in beeld gebracht met on-point camerawerk en intrigerende shots. Dat de film elementen zoals een love interest en dramawegen bijna overslaat of niet onnodig op ingaat maakt het alleen maar beter. Zo zijn de 113 minuten totaal niet moeilijk uit te zitten. Het jammere vond ik alleen dat De Niro zijn personage uiteindelijk met Foster een soort van motief voor zijn daden krijgt, ik vond het sterker als hij bijna volledig mysterieus zou blijven. Verder een sterke film en wat mij betreft waardig van zijn status.

Leuk.

Ik mag het wel, een film die zo apart te werk gaat. Taxidermia is zeker zo'n type film. Tevens (geloof ik) mijn eerste aanraking met Hongaarse cinema. Ik ben er nog onbekend mee, en ik weet niet of deze film een goed voorbeeld vormt voor Hongaarse cinema.

Het eerste stukje van de film vond ik het minste stuk. Door het thema, oorlog, valt dit stukje wat zwaarder en dat doet de film niet echt goed. Apart is het zeker, die opening is er eentje om moeilijk te vergeten, maar overtuigen doet het niet. Vond het toch een klein beetje leeg en saai.

Het tweede stuk is dan weer mijn favoriete stuk. Veel luchtiger, ook een unieker thema. Ik heb nog geen enkele film gezien waarin speed-eaters in de spotlights staan, dus dat maakt dit wat bijzonderder. Veel kots en viezigheid, dat wel, maar een stuk intrigerender en makkelijker uit te kijken dan het eerste stuk.

Het laatste deel is waarschijnlijk het menselijkste stukje. Niet meteen het beste, maar het weet best te boeien. Het voelt wel aan dat dit deel, in vergelijking met voorgaande twee delen, minder te vertellen heeft. Dat is jammer, want de karakters worden hier eindelijk eens niet allemaal als gestoord neergezet.

De visuele push van de regisseur zorgt voor een iets hoger cijfer. Enkele scenes zijn werkelijk briljant. Qua ritme misschien wat minder mooi allemaal, maar het strakke camerawerk zorgt voor een aantal onvergetelijke momenten. Zeker die draai om de badkuip, heerlijk!

Het voelt een beetje aan alsof de film iets te hard zijn best doet om controversieel te zijn. Een aantal bekende taboes worden er soms bijgehaald, terwijl sommige niet eens een aantal minuten in beeld komen. De onsmakelijke focus op kots en ingewanden maakt de film ook niet echt aantrekkelijker. Het voegt daarnaast ook gewoon weinig toe, het plot wordt er op geen enkele manier voller van.

Niet zo intrigerend en speciaal als ik had gehoopt, maar het is aardig apart op een hoop stukjes. En het soort camerawerk zoals hier wens ik vaker te zien in films.

Weer een ok NL.

Nog nooit echt iets gezien waar Maassenin de hoofdrol stond. Ik zag hem altijd een beetje als de grappenmaker die af en toe langskomt, maar blijkbaar doet hij ook serieuzere rollen. En dat doet hij eigenlijk prima, zijn stem is wat te soft om een harde te spelen, maar voert het voor de rest prima uit.

Verhaal is prima, en duurt niet te lang wat goed gekozen is. Het is allemaal wel vermakelijk gebracht, al vind ik dat waargebeurd eromheen wel wat overdreven. Soms komt Maassen er namelijk wel heel makkelijk vanaf, dus zie je duidelijk dat er veel fictie in gestopt is.

Smit speelt ook prima mee voor haar vrij jonge leeftijd, de spanningen en chemie tussen haar en Maassen zijn soms goed voelbaar, maar ze lijkt weinig emotie te tonen. Zo komt het inderdaad niet altijd even goed over op het scherm.

Visueel is het allemaal een beetje vaag en lelijk. Dit leek uit de jaren 90 te komen, terwijl het jaartal 2008 is. Het mag er altijd wel droevig uitzien, maar dit was volgensmij niet om die sfeer over te brengen. Die lelijke jump cuts hadden ook totaal niet gehoeven. Ik dacht zelfs even dat mijn TV kapot was.

Maar de slotfase tikken de film dan toch nog net over het randje. Maassen gaat best op in zijn rol en dankzij de ongemakkelijke spanningen die goed zijn gedaan is deze film uiteindelijk toch nog een beetje geslaagd te noemen. Nergens heel spannend, maar vrij vermakelijk gebracht. Het neemt ook gelukkig niet een te lange aanloop.

Regisseur Marcus Spiegel bemoeide zich drie jaar lang met de regiewereld, maar pakte daarna klaarblijkelijk zijn biezen weer. Met een film als Teacher's Pet zal je spijtig genoeg ook geen opmerkelijke indruk achterlaten, laten we dus hopen dat het maken van deze film leuker was dan het uitbrengen ervan. De hoofdrol van Jodi Lyn O'Keefe is overtuigend als antiheld, maar het overige verloop oogt weinig verrassend. O'Keefe mengt zich met een aantal figuren (die allemaal amper kunnen acteren) en vanaf daar escaleert de boel langzaam, dat zich uiteindelijk toewerkt naar een "spannende" finale. Het moraal en de handelingen van Jsu Garcia's personage zijn werkelijk zo absurd en stompzinnig dat het voor de kijker alle vorm van empathie in een klap wegneemt, waardoor de uiteindelijke slotfase vooral zoutloos en oninteressant oogt. Zowel de erotische spanning als de thrillerelementen komen verder totaal niet van de grond en de synopsis oogt compleet doelloos, maar de film opent best vermakelijk en O'Keefe zelf komt een heel eind. Teacher's Pet is geen gebeuren dat me langer dan twee uur zal bijblijven.

Geinig.

Typisch iets waar alleen Trey Parker en Matt Stone mee kunnen komen. En dat ze het nog voldoende uitwerken zat er natuurlijk ook weer dik en dik in. Het duo slaagt er nog weleens waar iets grappigs te hale uit zo'n dom gegeven.

Heerlijke overdreven satire op de wereldleiders, maar ook Amerikaanse acteurs! Dat pakt soms wel heel leuk uit en levert enkele lollige scenes op. Het verhaal slaat werkelijk helemaal nergens op en is ongeloofwaardig als de pest.

Mega grove humor gecombineerd met satire. Verveeld soms een beetje, maar in het algemeen iets waar alleen dat duo mee kunnen komen en er nog iets geslaagds uit kunnen breien ook.

Afknapper.

Ben altijd wel te porren voor dit soort films, en met een regisseur als Fuqua moet je ook wel een stevige houvast hebben. Alhoewel het geen geweldige regisseur is, weet hij wel wat vermaak is en doet vooral waar hij goed in is. Actie met een sparkje drama tussendoor.

Dit is echter wel een teleurstelling op dat gebied en tot nu toe 1 van de mindere Fuqua films die ik heb gezien. Niet de slechtste, Olympus Has Fallen was dan wel wat minder. Maar alsnog is het niet best wat Fuqua laat zien en dit laat dan ook zien dat drama wellicht niet de sterkste kant is van Fuqua.

Want het drama ligt er soms echt bizar dik bovenop. Sterk aangezette en overdreven sentimentele muziek die soms door de scenes heen wordt geknald en behoorlijk het doel mist. Het voelt allemaal nogal geforceerd aan en de vele zoom-ins op de treurige gezichten van het volk helpt daar ook niet aan mee.

Willis speelt waarschijnlijk 1 van zijn betere kaalkoprollen hier, maar deze film was langzaam een teken dat hij aan het afzwakken was. Zijn emotie lijkt met zijn haar te zijn verdwenen. Bellucci slaat al helemaal een stompzinnig karakter. Typisch jankkaraktertje wat er maar even doorheen moet lopen maar niet veel weet toe te voegen.

De looks van de film zijn wel geslaagd. Rauw sfeertje, knappe cinematografie. Beelden door het bos heen zien er goed uit en de sets zijn ook solide. Maar vooral de spanningsopbouw naar enkele scenes toe is wel geslaagd en de spanning komt dan plots even goed naar voren. Dan kan je van knappe regie spreken.

Tweede deel kent echter meer actie en dat staat daar dan ook centraal. De drama moet ertussendoor nog steeds even flink doorheen getoeterd worden. De actie zelf ziet er wel redelijk uit, maar het camerawerk wil niet echt mee werken waardoor een echt intens gevoel helaas uitblijft.

Ook jammer dat de villain een beetje typerend is. Ze proberen hem er zo gemeen en inhumaan mogelijk eruit te laten zien maar het is vooral een figuurtje dat niet perse nodig was. De soldaten die ook weer zo heldhaftig zijn want oh wat is Amerika dapper, hadden ook een toontje lager mogen zingen.

Nogal een overdreven film soms over een boeiend onderwerp. Maar echt heel gruwelijk is de film niet en de spanning van de situatie is helaas ook niet constant voelbaar. Wel enkele spannende scenes tussendoor, maar de hele film kent helaas geen dreiging of paranoia. Een misser dit van Fuqua.

Geinig.

Deze film was destijds vrij populair in de bioscoop. En met een reden, een scheldende teddybeer die volwassen is geworden was natuurlijk niet enorm origineel, maar voor een film toch wel vrij bijzonder. Hierbij scheld MacFarlane er lekker op los.

Wahlberg is verrassend komisch en goed gecast hier. Ook Kunis deed het niet slecht, maar ik heb het idee dat ze hier vooral in zit vanwege het uiterlijk. De film doet qua humor wat denken an Family Guy, niet verrassend dat ze beide dezelfde regisseur hebben.

Leuke cameo's, redelijke humor en veel lol spat van het scherm af. Soms valt de film wat dood, maar er zit in het algemeen genoeg in om te blijven vermaken. Deze film is perfect voor een avondje bankhangen met een koud biertje.

Flauw.

Na het best lollige deel 1 dat ook bekend staat onder de naam Ted vond ik dit maar een matig vervolg. Vooral omdat de film in zijn idee niet meer uitblonk en de humor wat minder pakkend was. Wel een leuke toevoeging, die Seyfried.

McFarlane scheld er weer flink op los als Ted. Wahlberg heeft hier wat minder komische kracht, en Seyfried is een leuke toevoeging, maar niet echt bepaald grappig. Er valt sowieso verrassend weinig te lachen in deze film, al blijft de teddybeer wel leuk.

Soms leuk, maar in zijn geheel veel minder geslaagd dan deel 1, die wat leuker was en destijds vooral in zijn idee uitblonk. Die magie is er hier een beetje af.

Bundy dus.

Ondertussen zowat een iconisch figuurtje geworden, enkel en alleen met het goed eruitzien terwijl hij vrouwen uit elkaar trekt. De gehele sensatie die rondom deze zaak hing zorgt er uiteraard voor dat films als deze niet uit kunnen blijven. Verschillende regisseurs hebben het geprobeerd, Bright wil het echter vooral direct aanpakken.

Zo blijft deze film ook echt bij de "hoogtepunten" van het leven van Bundy. Dat betekent dat vooral de gruwelijke momenten uit zijn leven worden gepakt en belicht. Toch is de film best tam in het tonen van deze beelden, want de echt harde stukjes worden wel geïmpliceerd maar verder kundig buiten beeld gehouden. Het spannendste stuk was dan ook veruit de executie.

Burke is een wat lompe seriemoordenaar. Iemand die het charme mist van de echte moordenaar, maar gelukkig nog wel de ballen toont om een rol als deze aan te nemen. Acteerwerk van de bijrollen is nogal droevig en de visuele stijl ongeïnspireerd en kaal, maar het verhaal zelf vermaakt gelukkig wel. Vooral omdat er slim gekozen wordt de prikkelende momenten uit het leven van Bundy te pakken.

De opzet van de film ontgaat me een beetje, als in waarom dit precies op de wereld gezet moest worden. Er is vast veel meer te vertellen over deze man dan deze film laat zien, maar voor iemand die zich vooral interesseert in de daden en moorden van Bundy kan zijn geluk niet op met deze film. Het is niet bepaald hoogstaande cinema, maar het vermaakt door de directe aanpak wel behoorlijk.

Droogkomische thrillerfilm van de gebroeders Ludovic en Zoran Boukherma, die best een eind komen maar niet weten te overtuigen op het horrorvlak. Andere medegebruikers kaarten terecht aan dat specifiek de finale niet hard genoeg uithaalt en daar ga ik ruimschoots in mee. De opbouw is namelijk erg sterk, maar de pay-off komt er nooit. Het levert een wat bitter einde op van een film die verder best aardig wegkijkt en profiteert van bovengemiddelde acteerprestaties. Zeker Anthony Bajon speelt zijn hoofdrol met verve en levert de humor perfect af, waardoor het eerste uur geregeld wat te lachen biedt. Spijtig is de zeer karige horror, die voor de Boukherma's klaarblijkelijk een te grote heuvel was om overheen te stappen. Het is vooral niet scherp, spannend en/of grof genoeg om memorabel te worden, waardoor Teddy uiteindelijk vooral dient als een grappig tussendoortje dat niet al te lang zal beklijven.

Matigjes.

Typische Dansfilm gebaseerd op een grote klassieker die gewoon uit de fabriek van Disney is komen rollen. Wel is de film opgenomen op het strand van Puerto Rico gefilmd. Oorspronkelijk dacht ik Hawaii te zien, maar achteraf bleek het in een ander tropisch land te zitten. Dat hebben ze dan wel weer gedaan, altijd fijn om te zien.

Met de gewoonlijke dans, zang en sprongsequenties springen we de film door. Het hanteert een redelijk fantasierijk gegeven, maar wie hoopt of denkt dat Disney daar wat aan z'n inhoudelijke magie aan kwijtkan zit toch wel aan de verkeerde kant van het schip. Het is vooral een wat simpel ingevulde film waarbij alle aandacht voornamelijk naar de dans gaat.

Oorspronkelijk wilde ik het nog wel een halfje hoger geven omdat het vermakelijk en zonnig is, maar toen de schurken hun intrede deden had ik het wel gezien. Typische Disneyfilm die vanuit de geest komt van iemand die het niet veel verder meer heeft geprobeerd toen hij of zij een concept had van drie zinnen. Altijd een wat lui gedoe met wat degelijke dansjes. Cijfer komt dus niet veel verder dan dit.

Regisseur Russell Mulcahy laat in ieder geval zien dat hij tegenwoordig niet veel meer is dan een vertaler van andermans ideeën, anders had hij een film als Teen Wolf: The Movie hoogstwaarschijnlijk laten schieten. De serie ken ik overigens, dus dat hielp om het verhaal enigszins te blijven volgen. Mocht je de achtergrond niet kennen, dan zal de film al snel verwarrend uitpakken. Het geheel profiteert verder vooral van nostalgie en het degelijke acteerwerk van Tyler Posey en Crystal Reed, maar mist een beetje richtingsgevoel. De finale is niet grootschalig genoeg, de toevoegingen zoals nachtmerrie-samoeraikrijgers (hoe komen ze er toch op) zijn inwisselbaar en de speelduur vooral te lang. Qua vermaak biedt de film wel genoeg cheese en tempo om geen verveling toe te laten slaan, maar ze hadden het uiteindelijk beter achterwege kunnen laten. Aan de serie voegt het namelijk amper wat toe, behalve voor de fanaten die al jaren hongerig op een voortzetting hebben gewacht. Extra punten voor de enthousiaste achtergrondvormgeving.

Eh.

Duidelijk wel door iemand zoals Bay geproduceerd. Al in de eerste minuten wist ik het al zo'n beetje. Alleen zit Bay niet in de regiestoel, dat niet uitmaakt, en toch lijken de resultaten hetzelfde. Je zou bijna denken dat Bay het toch nog heeft geregisseerd.

Visueel is het dan ook best knap, jammer dat de actie nooit een kick geeft. Qua acteerwerk kan ik weinig met de turtles zelf. Die stemmen zijn wel ok, maar vaak net iets te aanwezig. Over Fox maar te zwijgen. Ze had echt moeten stoppen na de tweede Transformers.

Wat absoluut het beste is aan de film is het camerawerk. Sterke, knap geschoten actiescènes vol met adrenaline en kick. Jammer dat de actie zelf het vooral laat afweten. Meestal zit er maar weinig in dat echt leuk is behalve een hoop CGI gevechten.

Vooral het eerste deel van de film lijkt eindeloos te duren. 0,0 interessante actie en buiten een hoop geschreeuw en "Woohoo" geroep van de schildpadden is er weinig te beleven. Het had beter kunnen zijn, maar de komedie laat het afweten.

Daarbuiten zijn de leuke actiescènes (Scene waar ze met auto's en al van de berg rollen) vaak niet zo leuk door de slechte komedie daartussen en de wat terughoudende en wat kinderlijke actie. Je zou bijna denken dat het recht uit de kinderserie zelf komt rollen.

Maar het is vaak wel erg knap geschoten. De actie had echt geweldig kunnen zijn. De regisseur had het vak zeker onder de controle. Liebesman heeft talent. Ik zie graag nog meer actie van hem, maar dan liever dat hij niet te veel onder invloed komt te staan van Bay-scripts.

Op animatietechnisch vlak een zeer indrukwekkende film met een doeltreffende soundtrack, maar daar zijn de meeste complimenten wel mee gegeven. Mutant Mayhem profiteert namelijk beslist niet van de vervelende en infantiele humor, die vervolgens ook niet profiteert van de zeer matige stemmencast. Vooral de jonge schildpadden slagen er niet in hun aanwezige en enthousiaste personages toepasselijk te voorzien van overtuigend stemmenwerk, het oogt geregeld zelfs amateuristisch. Er wordt ook wat energie gemist in het verloop, want ondanks de prachtige animatie zit er soms weinig vaart in. De finale is gelukkig weer wat grootser, maar duurt te kort om echt te beklijven.

Eerder hetzelfde.

Er zijn bepaalde opzichten die dit vervolgdeel op de film uit 2014 beter doet, minder doet en vooral exact hetzelfde doet. Ik snap ook niet echt waarom er op een film als Teenage Mutant Ninja Turtles een vervolg moest komen. Leek me namelijk niet een onmogelijk winstgevende film, maar dat zagen de producten anders in, want dit vervolg had zelfs 10 miljoen meer om te spenderen.

Wat in ieder geval leuk blijft is dat regisseur Green voortzet wat het eerste deel ook al naar voren wist te helpen, en dat is de energieke manier van regisseren. Erg stijlvolle en complexe camerabewegingen vullen het scherm op en benutten de locaties en middelen die ze hebben uitstekend. Van beelden die door de riolen schieten naar zwevende shots boven een basketbalveld en wolkenkrabbers, Green lijkt erg goed te weten wat hij precies in beeld wil brengen.

Jammerlijk is de nogal kinderachtige aanpak van de film. Begrijpelijk dat een Amerikaanse film gebaseerd op een kinderserie niet op volwassenen publiek is gericht, maar dit ging wel heel erg ver. De schildpadden zijn allemaal al behoorlijk saai (en hebben blijkbaar na het eerder redden van de wereld nog steeds niet de essentie van samenwerken begrepen) maar het is uiteindelijk Krang die alle stoppen doorslaat. Hoe cartoonish wil je je schurk wel niet hebben.

Actiescenes zelf zijn ook weinig enerverend verder buiten het feit dat ze elkaar in moordend tempo opvolgen. Green lijkt wat af te hebben gekeken van Michael Bay, maar bij de actie van Bay kan deze film niet eens in de schaduw staan. Misschien dat Green het soms wint op het gebied van cameratechniek, verder is deze film in bijna alle opzichten lelijker dan een gemiddelde Bay-film.

Neemt niet weg dat de spectaculaire finale gegarandeerd vermaak biedt. Ze pakken de zaken duidelijk groter aan in dit vervolgdeel en proberen op meerdere mogelijkheden over het eerste deel heen te gaan. Een beetje over sneeuwpistes glijden wordt nu vervangen door vechten op buitenaardse objecten en ik mag het wel. Energieke film is het zeker, maar de kinderachtige natuur en idiote personages (Fox, dit soort films gaan je carrière zeker niet vooruit helpen) van de film halen het ook naar beneden.