Opinions

Halfje eraf na herziening. Regisseur Patrick Brice dirigeert met deze film een lompe slasher en doet zijn best om erg betrokken te zijn in de generatie van nu, maar heel veel leuke hoofdpersonages levert het niet op. Met het acteerwerk is weinig mis, maar Sydney Park krijgt weinig mee om de aandacht van de kijker actief op te eisen. Het zijn nodeloos serieuze (hoofd)personages met een aanzienlijke mate van dramatiek die rondlopen in een hyperactieve en luidruchtige wereld, maar het vult elkaar niet echt lekker aan en deze film is daar het levende bewijs voor. Wel brengt Brice een aantal bloederige moorden in beeld en een moordenaar die de maskertjes draagt van zijn slachtoffers is leuk gevonden. De finale is weliswaar groots en de plotwending kan ermee door, maar een nipte voldoende zal er niet meer inzitten.

Standaard, maar lollig.

Diaz is niet een actrice die ik graag zie, gelukkig zie ik Stiller wel wat grager. Tenminste, als hij een beetje een echt rolletje heeft, soms wil hij namelijk ook wel hele flauwe karakters spelen. Farrely broeders komen ook meestal wel met hele zonnige en luchtige humor binnen die ik wel kan waarderen.

The Three Stooges en Dumb & Dumber kon ik wel waarderen, maar ik vind dit dan toch wel het beste tot nu toe. De humor lekker simpel en luchtig, voor de rest doet de cast het wel leuk. Nergens langdradig, en prima met vermaak.

Niet echt in een deuk gelegen maar ik moet toe geven dat ik bij het flauwe grapje dat de mankepoot de deur niet openkreeg wel echt hard moest lachen, voor de rest ziet je soms te glimlachen maar of het nou 100% humor is, nee.

R rated op IMDB, 6+ hier

De Noorse regisseur Magnus Martens doet zichzelf te kort door binnen zo'n authentieke setting met dit soort onzinnige concepten aan de haal te gaan. Niet alleen vormt de film een haast letterlijke kopie van Gremlins, maar is het ook duidelijk dat de invulling van Martens op regievlak niet veel te melden heeft. De opbouw is bijzonder lang voor de redelijk nietszeggende inhoud en het acteerwerk van het gezin is ondermaats. Met name Martin Starr loopt verloren rond in het horrorschouwspel en vormt Kiran Shah het enige personage (zonder een enkele dialoog nog wel) met een zekere flair. There's Something in the Barn profiteert van een sfeervolle omgeving en licht komische tweede helft, maar uiteindelijk is het niet veel meer dan een iets grafischere kerstvariant op de middelmatige tienerhorrorfilm. Het gebrek aan echt noemenswaardige kills evenals spanningsopbouw laat een film als deze niet erg lang op het netvlies gebrand staan.

Regisseuse Roxanne Benjamin komt op de proppen met een redelijk mysterieus werkje, maar dat houdt niet de gehele speelduur lang stand. Het concept van boosaardige kinderen is ondertussen ook zo uitgekauwd dat het behoorlijk uitdagend is om er nog wat spanning uit te persen. Het spijtige is dat de kinderen in dit geval weinig overtuigend acteren, waardoor de spanningsopbouw nergens uit de remblokken kan schieten. De volwassenen doen het wat beter, maar slagen er niet in om het redelijk stijve script te voorzien van emotie. Op visueel vlak regisseert Benjamin ook redelijk kaal, waardoor de film een gebrek aan sfeer kent. Eenmaal de wat fantasierijkere elementen uit de kast komen leeft There's Something Wrong with the Children plots op, ondanks de schaarsheid van deze sequenties. Omdat het allemaal als geheel best uit te zitten is ken ik er nog wat extra punten aan toe, maar ik hoop dat de meeste regisseurs ondertussen inzien dat dit soort ideeën 90% van de keren dwaas uitpakken.

De vergelijking met Sorry to Bother You, ook al eerder op de pagina aangekaart, is treffend. Die film vond ik geen meesterwerk, maar toch net wat scherper en strakker dan deze They Cloned Tyrone. Regisseur Juel Taylor gaat niet bepaald subtiel om met zijn achterliggende boodschap, maar binnen een film als deze is dat ook niet nodig. Voor een redelijk lange tijd kon ik best genieten van de over-the-top personages. John Boyega speelt hier zelfs één van z'n beste rollen (wat mij betreft zijn beste) en Jamie Foxx staat ook lekker te schmieren. De wisselwerking tussen driftige personages via lomp maar komisch geschreven dialogen weet aanstekelijk te werken, maar neemt niet weg dat de film vooral erg lang duurt. Daarnaast vond ik de finale eigenlijk gewoon suf, met voornamelijk een gebrek aan originele ideeën en beperkte inmenging van de regie. De film heeft een unieke kans om op een wat verontrustender vlak uit te pakken met sciencefictionconcepten rondom de helft, maar laat die kans vrijwel volledig liggen. Ik had een veel donkerdere uitwerking effectiever gevonden, maar voor nu is het zeker niet slecht. Juel Taylor toont in ieder geval potentie qua wereldschepping, love it or hate it.

Eh.

Veel foute dialogen en een lomp verloop. Carpenter komt dit keer aan met een film die me erg doet denken aan de oudere actiefilms met vleugjes sciencefiction. Ook niet vreemd, want deze film valt verder letterlijk binnen die categorie. Ik had het al langer op het oog, maar het duurde even voordat ik het ook echt zag.

Persoonlijk zijn het voor mij gewoon de acteurs die hier weinig van kunnen maken. Piper heeft wel de juiste dialogen, maar aangezien zijn personage vooral een mix lijkt te vormen tussen komiek en badass kan ik het maar moeilijk serieus nemen. Soms korte hoogtepunten zoals de scene in de bank, maar verder een personage waarvan ik alleen maar de stem ga onthouden. Ik vond het eerlijk gezegd nogal een sulletje, een erg saai sulletje.

Conceptueel nog wel leuk, verder weinig beangstigend of intrigerend. De finale is aardig explosief en ziet er visueel met de kleurrijke achtergronden wel aardig uit, maar tegen de tijd dat we daar aankomen moeten we ons eerst door wat mindere sequenties worstelen. De echte uitschieter daarin is het minutenlange gevecht tussen Piper en David. Dat had door Carpenter echt compleet weggelaten moeten worden.

Film die zichzelf leuker vind dan dat ik het vind. Doet er werkelijk alles aan om zo vermakelijk mogelijk te zijn, maar uiteindelijk heb ik vooral lopen gapen. Een film die het moet hebben van enkele korte hoogtepunten, maar verder niet stoer, komisch of spectaculair genoeg is om de indruk te blijven behouden die Carpenter er zelf duidelijk wel aan wilde geven. Het is best een degelijk regisseur, maar ik denk dat het merendeel van zijn werk me niet zo gaat liggen.

De Vangs zijn terug.

Dit keer met een heel andere soort film. Enkele users zullen misschien bekend zijn met de debuutfilm Bedeviled, een Amerikaanse horrorfilm sterk leunend op fantasierijke en luide horrormomenten. Wie een soortgelijke film met deze verwacht, komt echter bedrogen uit. De Vangs zijn namelijk veel serieuzer hier.

Voor humor is in They Live in the Grey geen enkele ruimte. Al in de opening wordt dit sterk duidelijk gemaakt en dat houdt de rest van de film aan. Dat zorgt er gedeeltelijk voor dat de film traag van aard is, maar wat daar ook aan bijdraagt is de enorme dosis drama die erbij wordt opgeteld. Eigenlijk is de film meer een psychologische studie dan een spookfilm. Daar is niets mis mee, maar wat deze film aan het licht brengt wordt vooral te uitgebreid en traag uitgewerkt.

De relevantie en essentie van de boodschap begrijp ik volkomen, maar het drukt de horror hier behoorlijk weg. De spannendere momenten zijn juist knapper van aard, technisch zeer competent in beeld gebracht ook. Maken meteen een professionele en positieve indruk, maar dan zijn alle momenten tussendoor waarin de personages achtergrond en karakter krijgen heel wat minder indrukwekkend.

Het helpt ook niet dat Krusiec een erg grijze muis is. Niet per definitie slecht geacteerd, wel erg veilig. Het zijn niet bepaald de personages die dit soort projecten op weg zullen helpen. Daartegenover staat wel een film die constant ergens op het technische aspect kan uitblinken. Krachtige belichting, treffende filters en wat ijzingwekkende momenten van horror. Daar kan de film sterk op leunen en zeker mee scoren.

Het is jammer dat de trage aard de film regelmatig in de weg zit, maar oersaai is het niet. Althans, niet voor mij, ik zie wel veel geluiden erover en die begrijp ik volkomen. Het neemt dan ook een behoorlijk gedeelte van de film in en dat zorgt ervoor dat niet elke sequentie makkelijk te behappen is. Het is verder een vakkundig in elkaar gestoken film met genoeg degelijke momenten, maar een kern die niet passend wordt uitgewerkt. Ben benieuwd hoe de carrière van deze twee zich in de toekomst zal ontpoppen.

Waardeloos.

Deze goedkope horrorfilm heeft zonder twijfel potentieel, maar met enkel goede ideeën komen ben je er nog niet. Deze They Live Inside Us is daar een goed voorbeeld van. Als horrorfilm kent het wat goede concepten, ook al is het weleens eerder gedaan en deze film doet er nauwelijks een schepje bovenop.

Het aantrekkelijkste gedeelte van deze film is de poster, die een sfeervolle en vermakelijke Halloweenfilm beloofd. In plaats daarvan krijg je echter een erg saaie griezelfilm met als centraal aandachtspunten een behekst huis en een inspiratieloze schrijver, waarschijnlijk zo'n beetje de scriptschrijver zelf toen hij met deze film aan de gang ging.

Er zitten een aantal degelijke scenes tussen die de film kort even leuk maken, verder kan ik de film beschrijven in een enkel woord: lui. De regie lost enkele dingen die zeker wat beter hadden mogen zijn zo simpel op. Effecten en griezelscenes worden op een luie manier uitgevoerd. Wegknippen, geen effecten laten zien etc. Ze hadden er geloof ik niet al te veel zin in.

Verder is het acteerwerk ook best bedroevend. Die vader bakt er helemaal niks van, maar ook het dochtertje leest compleet emotieloos haar dialogen op. De crewleden die wat beter diens best doen krijgen een minuscule rol. Ook al was de film lui en traag, het had nog behapbaar kunnen zijn als de film zelf gewoon wat unieker was. Wat je nu te zien krijgt is simpelweg oersaai te noemen.

Als klap op de vuurpijl duurt de film veel te lang waardoor het een serieuze opgave is, en wat van tevoren een leuke popcornfilm leek is een luie, goedkope bende geworden die enkel dankzij 1 of 2 scenes niet compleet rampzalig te noemen is. Zonde van de uitnodigende poster die een leuk tussendoortje beloofd, en vervolgens niet waarmaakt.

Het degelijke acteerwerk en de fantasierijke benadering compenseren de goedkope opmaak enigszins, want het lijkt er wel op dat regisseur Tory Jones plezier heeft gehad tijdens het maken van They See You. Doordat het gebeuren een onafhankelijke film is, is de deur meteen geopend voor de benodigde creativiteit. De pogingen daartoe zijn er vervolgens wel, maar de uitwerking is wat aan de matige kant. De vijanden zien er op deze manier nogal eenvoudig uit en sommige scenes lijken er vooral snel tussen gestopt, waardoor niet alle beelden dezelfde passie uitademen. Wat rest is een te uitgesponnen poging tot dramatiek en een sensatieloze finale, die toch wat vlugjes overgaat. Gelukkig vermaakt het allemaal wel en nodigt het gegeven uit tot wat onvoorspelbaarheid.

Sterk.

Jackson stapt van splatterhorror naar Hollywood spektakel naar krachtige oorlogsdocu. Een van de betere (en weinige) docu's die ik dan ook heb gezien. Jackson zet een erg intense, verdrietige maar ook een mooie docu op het scherm.

Begon voor mij niet al te interessant, aangezien ik al zo'n beetje wist wat er aan het begin verteld werd. Daarna gaat de docu plots over in kleur en andere kunst en is het een stuk interessanter om te volgen, sommige momenten gaan dwars door je heen, en de beelden van de ontploffende landmijnen en granaten zijn erg intens.

De verhalen zijn ook meer dan boeiend om te volgen op sommige momenten, Jackson laat je eigenlijk haast niet ademhalen en alle feiten worden in een relatief korte speelduur wel flink voor je neus gedrukt. Een frisse benadering in het genre van documentaires.

Ik ben best onder de indruk hiervan, Jackson is een van mijn favorieten, en bewijst hiermee dus ook met dit genre overweg te kunnen.

Zzz.

Italiaanse horror, maar wel met Engelstalige acteurs. They Talk to Me doet zich vooral interessanter voort dan dat het is. In principe komt het concept namelijk niet veel verder dan een kerel die stemmen hoort via een camera en daar hulp voor gaat zoeken. Die komt uit bij een specialist en vanaf daar ontspoort de film een beetje.

Wat mij betreft is de film niet veel meer dan saaie acteurs in een nog saaier verhaal. Wat nog wel een beetje weet te complimenteren is dat er wel een zekere mate van sfeer wordt benadrukt. De filtertjes zijn nog best aardig te noemen. Wel goedkoop uiteraard, maar ze laten wel zien dat ze potentie hadden en daadwerkelijk een beetje omkeken naar het uiteindelijke resultaat.

Een optie om de film te versnellen werd zelden zo gemist als tijdens deze film. Na een halfuur is het echt niet meer te behappen en diende ik als kijker de minuten vooral weg te tellen. Die gingen nogal langzaam over. Films als deze laten zien hoe belangrijk een goed lopend tempo eigenlijk wel niet is. Omdat de film nog wel wat hoogtepuntjes kent zal ik er nog gul een 1,5* aan toekennen, maar dat is dan ook echt wel de max.

Eh.

Film die het vooral van de derde akte moet hebben, waar we plots een hele andere film te zien krijgen. Alles daarvoor is een film die zichzelf opbouwt, om vervolgens nog wat meer op te bouwen, en af te sluiten met net nog wat meer opbouw. Het is daardoor nogal moeilijk om jezelf door 't eerste uur heen te zetten.

Het acteerwerk is daarnaast niet briljant en de hoofdpersonages behoren tot de saaiste die ooit op het scherm hebben rondgelopen. Ik zie niet vaker mensen die ik bij gezicht al niet echt meer kan herkennen na het zien van deze film. Er wordt niets meegegeven om de kijker ervan te overtuigen dat deze personages het wel moeten overleven, zelfs niet voor de mensen die wel als aardige individuen worden neergezet.

Verder wel wat sequenties die nog oké te noemen zijn, maar eigenlijk zijn die in het eerste uur op een enkele hand te tellen. Het koste me nogal wat moeite om bij de les te blijven. En dat terwijl de opzet met een televisieshow eigenlijk nog wel leuk te noemen is. Het is pas heel laat in de film dat het roer integraal wordt omgegooid.

Ondanks dat de effecten lelijk zijn, vond ik dat er veel werd gedaan om de film opeens zo explosief mogelijk te presenteren. Meerdere leuke, creatieve beelden en een film die heerlijk inspeelt op energie en enthousiasme. Hier had ik graag meer van willen zien, maar om daar te komen moet je jezelf eerst door een nogal lang opgebouwde eerste helft heen worstelen.

Erg matig.

De eerste indruk die ik van de film kreeg was positief. Ik ken Kevin Bacon ondertussen niet zo goed meer en ik zie hem niet bepaald meer in de grootste films van tegenwoordig verschijnen. Toch moet zo'n acteur zijn geld verdienen, en klaarblijkelijk was They/Them daarvoor het antwoord. Een goede keuze?

Voor het geld misschien, maar ik kan me niet voorstellen dat een film als deze zo goed loont. In ieder geval moet het een soort directe reactie zijn op de hype van tegenwoordig qua jongerenculturen. De titel moet dat in ieder geval duidelijk maken, maar vervolgens is de film nooit scherp of satire. Vooral een wat flauwe bewerking van een psychologische horrorfilm met op den duur wat slasherelementen.

Uiteindelijk gaat de film nog wel een zekere richting op die potentieel goed had kunnen zijn, maar als het daar echt goed op in kan haken wordt het roer al gedraaid en kijken we vooral tegen een tamme slasherfilm aan. Een slasherfilm die overigens constant in donkere omgevingen wordt opgenomen, waardoor we nauwelijks wat kunnen zien van deze tamme moorden.

Het kent nog wel een aantal bijzondere momenten en zeker de soms eigenaardige motieven vanuit de personages als het charme van Bacon zorgen nog voor wonderen. Niet erg effectieve wonderen alleen, want verder blijft de film vooral klemzitten op de middelmaatlijn. Een lijn die nooit erg interessant wordt helaas, maar ach. Ter gelegenheid van de hype nog wel leuk om gezien te hebben.

Vroege Mann.

Mann is niet mijn favoriete regisseur en ook Thief is geen geweldige film afkomstig van hem wat mij betreft. Dat de film verder goedkoop en oud is mag ook duidelijk zijn, want ondanks dat dit een eerdere film van Mann is blijft hij zijn ouderwetse en lompe stijl nog steeds hanteren.

Maar toch voelt het bij Thief zo aan dat het wel modern wil zijn. De muziek is dan ook aardig apart voor een film zoals deze, maar komt de film absoluut nergens ten goede. De aparte deuntjes vloeken met de inbraakscenes en een aantal andere momenten waar de spanning opgebouwd moet worden. Het brandt elke mogelijkheid weg om intens te worden.

Thief voelt ook wat stroef omdat het vroeg bekend is dat de spanning niet bepaald gaat werken in deze film. Het inbreken wordt aardig opgebouwd, maar als het erop aankomt valt het door de mand. Zowel de muziek als de toon zorgen ervoor dat deze film nooit spannend of meeslepend genoeg is op de momenten dat het dit wel moet zijn.

Verder wel een aardig staaltje cinematografie en de karakterontwikkeling is ook prima, maar niet elk personage weet te boeien. Gelukkig staat Caan wel zijn mannetje als hoofdpersonage, al geeft Mann hem net te weinig mee om echt ronduit speciaal te worden. Weld doet het in haar ondersteunende rol ook wel aardig en Prosky speelt apart genoeg. Geen enkel personage wil echter ondanks dit ronduit memorabel worden.

De finale is ook bijzonder voor een film zoals deze, maar de nogal lompe regie van Mann weet het allemaal niet genoeg mee te geven. Er wordt een hoop goed gedaan, maar ook een hoop fout gedaan. Misschien ligt dat aan de tijd waarin het is gemaakt, maar het had allemaal zeker wel een stukje overtuigender gemogen.

Wat mij betreft is dit vooral een net niet film geworden. Het mist een echt intrigerende toon en tevens ook de juiste dosis spanning. Het kijkt verder wel redelijk weg en visueel is het regelmatig kundig, maar te weinig om als eindresultaat consistent indrukwekkend te zijn. Jammer.

Mooi.

Van Terrence Malick heb ik nog niet veel films gezien. Momenteel maar drie achter de rug, deze daarbij inbegrepen. Tot nu toe heeft hij me altijd weten te overtuigen, al vreesde ik er even voor dat hij met deze film een verkeerde omgeving had uitgekozen nadat het begin nogal stroef van start kwam. Eenmaal in de natuur lijkt Malick zijn element gevonden te hebben.

Wat vooral opvalt aan deze film is hoe knap de oorlogsscenes in beeld gebracht worden. De camera zweeft rustig en beheerst door de velden heen, waarbij de oorlogen zowel onvoorspelbaar als vakkundig in beeld worden gebracht. De eerste oorlog gaat wel erg lang door alleen. Ik meen meer dan een uur lang, en aangezien het alles behalve spanning opborrelt weet het niet voor zo lang te boeien.

Mooie omgevingen, sterk acteerwerk en een aantal scenes die bijzonder confronterend zijn. Helaas voor Malick interesseren de diepgaandere dialogen en voice-overs me niet zo. Het geeft de film een diepere laag, maar de acteurs kunnen niet op een manier vertellen die me aanspreekt. Erg droevig, intellectueel en diepgaand, maar na en tussen zulke lange scenes van schieten en oorlog is dat niet meer iets waar de aandacht naartoe kan gaan.

The Thin Red Line onderscheidt zich zonder meer van andere oorlogsfilms, of je dit nou wil accepteren of niet. Waar andere oorlogsfilms zich erg expliciet focussen op hard geweld en moraal, laat deze juist het perspectief door een rustige en eerlijke lens zien. Je 'zweeft' zegmaar met de personages mee op een reis door de heuvels die ze in dienen te nemen heen. Het duurt alleen te lang voor een film die niet veel kan bieden op spanning en dreiging. Wellicht dat de dialogen kunnen charmeren, of de aparte sfeer wellicht, maar op mij had het een wisselend effect. Wel prachtig in beeld gebracht en zonder meer uniek. Malick gaat lekker zo. Binnenkort nog maar wat aanklikken.

Dit vormt een eerdere bewerking op de klassieker van John Carpenter, een remake die klaarblijkelijk dichter tegen het boekmateriaal aanzat dan deze zwart-witfilm. Niettemin profiteert regisseur Christian Nyby nog altijd van een fijn concept en de koude omgeving is zelfs met verouderde techniek goed voelbaar, maar The Thing from Another World kent veel te veel personages die nogal weinig toevoegen. Aangezien de horrorfanaten bovendien met de visie van Carpenter verwend zijn, valt het verder ook op hoe kaal en niet-intimiderend de bedreiging in deze film wordt vormgegeven. Een aantal spectaculaire stunts maken nog indruk, verder is dit geheel eigenlijk verouderd en overbodig met een weinig effectieve spanningsopbouw en een gebrek aan hoogtepunten.

Herzien.

En The Thing beviel een stuk beter dan de eerste keer. Ik verdenk mezelf ervan dat ik tijdens mijn eerste kijkbeurt zelf gewoon een ding was geworden want een 3,0* kan gewoon echt niet. Dankzij deze herziening kan ik officieel concluderen dat deze Carpenter voor mij ver boven zijn andere films uitsteekt en erg geslaagd is in zijn opzet.

Deze film is anders dan de andere Carpenters, waarvan ik vind dat ze vooral bezwijken aan bombastische geluidseffecten en lawaai. Deze film kent een wat stillere opzet waardoor de horror wat meer tot z'n recht komt, maar ook de sciencefiction mee weet te werken. De onheilspellende soundtrack waarmee de film opent alleen al is direct raak.

Maar The Thing staat uiteraard bekend om de make-upeffecten, die geweldig gedaan zijn voor die tijd. Carpenter houdt zich niet echt in qua smerigheid en door middel van een hoop vuile en gore effecten wordt de toon gezet. Tussen al die CGI-effecten van tegenwoordig lijken dit soort praktische effecten uitgestorven te zijn, des te leuker dat deze film ze in volle glorie kan laten zien.

De geluiden die het ding maakt blijven angstaanjagend en de horror zeer luguber. Ik kan me dan ook erg goed voorstellen dat deze film een behoorlijke schok was voor die tijd. Misschien maakt het in hedendaagse tijd wat minder indruk, maar na herziening beviel me deze film enorm, dus wie weet. Er zal in ieder geval altijd publiek voor zijn, en dat is maar goed ook.

Een mindere factor aan de film vond ik het acteerwerk, want ik ben van mening dat niet iedereen hier een geslaagd personage kan neerzetten. Echt slecht is het ook niet, maar ik vond Russell toch niet echt stoer of dreigend genoeg. Naar mijn mening is hij gewoon niet geschikt om een cool iemand neer te zetten, en ook in The Thing niet.

Ook de finale is wat mij betreft iets te donker waardoor het overzicht wat verloren gaat, maar verder zit het qua sfeer erg goed met deze film. Sterk staaltje geluid, heerlijk sfeervolle soundtrack en geweldige gore-effecten. Het concept waarbij iedereen iets kwaadaardigs kan zijn blijft altijd iets waar ik met veel plezier naar kan kijken, en Carpenter maakt er optimaal gebruik van. Terechte klassieker.

Herzien.

Vooral omdat ik ooit de originele film van Carpenter ook eens opnieuw zag en net als deze prequel een hele ster naar boven schoot. Uiteraard is het moeilijk om deze film beter te noemen dan het origineel, en dat is het dan ook zeker niet. Niettemin vind ik dat er een moedige poging is gewaagd door onze eigen Van Heijningen Jr.

Of het trouw is aan de originele film ga ik niet over. Het is een heel ander verhaal in dezelfde setting. Wellicht dat dezelfde sfeer had geholpen, maar ik zie liever een film die lekker zelf z'n ding doet dan zaken overdoen die nauwelijks overgedaan kunnen worden. Toch lijkt de film dit geregeld te proberen en dat slaat vrijwel altijd dood. Wanneer de film geluid maakt is het een stuk beter.

Best aardig acteerwerk verder met een Winstead in één van haar betere rollen. Wellicht dat ze er wat jong uitziet om tussen al die andere leden de leiding te nemen, maar ze slaat meer dan haar mannetje en draagt een geheel eigen charme. Ik mag het graag zien. Overige leden doen het verder ook prima, maar eigenlijk staan ze er vooral om gemuteerd te worden en op dat vlak doet de film z'n werk naar behoren.

Wel matige effecten soms, daar kan ik niet omheen, maar de creativiteit in de vormgeving van de smerigheid vond ik lekker. Veel tempo, genoeg bombast en een best indrukwekkend design her en der. De situatie intrigeert en het razende tempo zorgt ervoor dat het voor de kijker geen enkele moeite is om er doorheen te komen. Eenmaal dat ding ook aanvalt is de film vermaak ten top.

Zo spannend en sluipend als de originele film is het niet, wel lekker vermakelijk en spectaculair. Ben een grotere fan van de versie van Carpenter uiteraard, maar ook dan heb ik gewoon van deze film kunnen genieten. Het is een onderhoudende en actievolle film waarin veel genres netjes met elkaar worden vermengd. Leuk dat de film geregeld zijn pad een beetje in verschillende toongevingen probeert te vinden. In ieder geval zonder moeite doorheen gekomen. Lekkere avond gehad.

Boekverfilming?

Was best verrast om dat te zien op deze film, want het komt allemaal maar redelijk leeg en normaal op me over. Dit is geen film die bijzonder ambitieus in de uitvoering is en inhoudelijk zie ik buiten wat opzettelijke pogingen om vage elementen toe te voegen ook niks vernieuwends. Normaal blinken boekverfilmingen juist uit van details.

Deze film kenmerkt zich wel in potentie, want er hebben duidelijk wat centjes in de film gezeten. Ook niet gek aangezien de film over een goed team beschikte om de film te promoten. Dit was voor een tijdje DE opkomende horrorfilm voor Netflix met een goede cast en ook nog eens een aardig concept om steun bij te vinden. Toch viel het uiteindelijke resultaat best tegen.

Het is niet eens zo dat de film rommelig is, het heeft gewoon weinig te bieden op zowel het gebied van mystery als horror. Eigenlijk is het verder ook vooral een dramafilm. De problemen hebben we echter al vaker gezien waardoor de film enkel herhaaldelijk op een vervelende manier om de leukere stukjes draait. Hierdoor voelen de 2 uur dat de film duurt al snel aan als een regelrechte opgave.

Toch heeft de film wel genoeg te bieden om niet compleet saai te worden, en zeker de tweede helft wil nog wel wat geluid maken. De horror binnen deze film is schaars te noemen. De spanning wordt beperkt in beeld gebracht en de geest maakt ook niet de beste indruk. Visueel verder naar behoren. Aardige cinematografie en effecten, maar daar houdt het ook weer op.

Things Heard & Seen is een film met best wel wat potentie en een redelijk sterke basis, die een grote dosis spanning, sfeer en tempo mist. Het duurt te lang voor zo'n inhoudsloos gebeuren. De mystery is namelijk niet sterk genoeg om zo'n speelduur te rechtvaardigen. Het laatste halfuur verhoogt het cijfer nog een beetje, verder is het toch een tegenvallende film geworden.

Matig.

Thinner keek ik gewoon omdat het een film was die gebaseerd is op een boek van King. Tevens was deze film geregisseerd door Holland, geen onbekende regisseur binnen dit genre. Ondanks dat zijn films in de loop van de jaren redelijk onzichtbaar zijn geworden was dit een film die nog een beetje bekend bleef.

Deze film bewandelt eigenlijk niet per definitie een pad die horror aantikt, eigenlijk denk ik dat de film beter had gewerkt als dramafilm met een beetje thriller. Holland kiest er voor om dit een nogal lompe fantasyfilm te maken met wat thriller en dramaelementen, maar beide worden ver naar de achtergrond geschoven waardoor de film overkomt als redelijk dwaas.

Horror is nog wel te bekennen, maar Holland leek een ander pad op te willen. Als hij toch voor het horrorpad wilde gaan vind ik dat een spijtige keuze, want het voelt niet zo aan. Met het concept wordt verder net wat te weinig gedaan in het kader van grafische beelden en bodyhorror, deze film had daar een goede kans voor kunnen bieden. Holland speelt de kaarten vooral veilig.

Wat ik wel erg kon waarderen waren was het luchtige begin van de film en het vermakelijke verloop. Dankzij wat spectaculaire scenes tussendoor en een concept dat nog niet vaak eerder is gedaan weet de film goed te boeien. Het levert bij vlagen ook veel stof op om bij na te denken. Acteerwerk is ook nog best redelijk te noemen van Burke. Andere rollen zoals die van Constantine vallen wat te ver uit de toon met de rest van de film.

Thinner duurt geen minuut te lang of te kort, en ik vond het einde nog best wel te doen. Het lijkt een beetje misplaatst te zijn omdat Burke door de film heen een beter mens leek te worden. Daarom vond ik het wel leuk dat hij als lul begon aan de film, maar ook als lul eindigde. Ik kon soms mijn ogen niet geloven dat King dit had geschreven, en ook dat het verfilmd werd. In ieder geval redelijk origineel, maar de uitwerking is te lomp.

YouTube films.

The Thinning dateert terug naar de tijd dat Gallagher veelvuldig met YouTube-namen werkte en Logan Paul toen nog niet zeer controversieel was. Ondertussen is het voor beiden anders, maar dat maakt de film zelf er niet veel beter op. Ik zie zelden films die zo weinig logica bevatten als The Thinning, en doorgaans stoor ik me daar weinig aan. Dat zegt heel wat over deze film.

Leuk conceptje hebben ze overigens bedacht, dat wel. Blijkbaar was daarin alle creativiteit opgegaan, want voor het nadenken was blijkbaar te weinig denkkracht. Het concept wordt belachelijk uitgewerkt met allerlei onlogische keuzes. Ter indamming van de mensheid die uit miljarden bestaan worden er elk jaar 20 jonge studenten opgeofferd. Daar heeft de mensheid wat aan! Ridiculer is dat je gewoon een voldoende moet halen om niet te sterven, waardoor een jaar ook weleens met 0 doden kan komen te staan.

Het acteerwerk is redelijk half. List lijkt te goed te zijn voor deze film, maar is vervolgens nooit echt boven het niveau meer uitgekomen qua acteer carrière. Paul speelt voor zijn doen een nogal introverte rol omdat zijn persoonlijkheid nogal springerig en luid is, en de moeite die hij daarmee heeft is te merken. Zijn acteerwerk is vooral ongemakkelijk. Overige personages zijn niet veel beter, en toch blijft Gallagher ze aan de lopende band introduceren.

Het verhaal van The Thinning klopt van geen kanten en ik kan soms niet geloven dat ze niks hebben aangepast. Er zijn zoveel scenes binnen deze film die niet lijken te kloppen. Motieven, ontwikkeling en vooral het einde. Wtf? Ik snap er helemaal niets van, en dat van een film die het meest toegankelijke plot en uitwerking aller tijden kent. Gelukkig dat er visueel soms nog wat sfeer te bekennen is, verder relatief waardeloos op bijna alle fronten, vooral het plot.

Grappig.

13 Ghosts stond al een aardige tijd op het lijstje, maar het is er nooit van gekomen. Onlangs toch een keer mee weten te pakken en ik heb me er goed mee vermaakt. Wel is het duidelijk dat een film zoals deze ondertussen al flink verouderd is en dat valt hier vaak te merken.

Vooral door de ouderwetse manier van regisseren. Beck gooit namelijk een hoop lompe bombarie en slowmotioneffecten tegen de film aan, en ondanks dat dit wel degelijk zijn eigen charme heeft is het nu niet echt meer het leukste om tegenaan te kijken. Het zijn vooral andere elementen die deze film beetje bij beetje vooruit helpen.

De rol van Lillard is hier een voorbeeld van, want hij staat ten alle tijden volop te schmieren. Om hem heb ik regelmatig goed kunnen lachen, want zijn gekke bekken houden nooit op. Zijn personage maakt de film ook een stuk luchtiger, want de andere personages blijven wat eentonig en plat. Eigenlijk ronduit saai als je een Lillard tussen je personages laat dwarrelen.

13 Ghosts verzuipt in de horror, maar niet altijd even goed uitgevoerd. Wel ten alle tijden vermakelijk, want er gebeurt een hoop. Veel jumpscares, harde geluiden en demonische gezichten om te aanschouwen hier. Het jammere is dat de bombastische toon de spanning volledig overrompelt waardoor het uiteindelijk niet veel verder dan simpel vermaak komt.

Het duurt verder ook niet lang en het gaat er zo lomp aan toe dat je het niet kan verhelpen af en toe te glimlachen naar de grote dosis onzin die aan je voorbijschiet. Het is alleen jammer dat de film daar enkel op weet te leunen, en de rest een beetje verwaarloosd. Extra punten voor Lillard en de vele gebeurtenissen die voorbij denderen, maar geen hoogstaande horrorfilm verder. Leuk om eens gezien te hebben zou ik zeggen.

Niet zo boeiend.

Het lijkt wel haast barbaars dat ik deze film een onvoldoende geef, maar ik heb er simpelweg niet van genoten. In het begin met de inleiding had ik wel veel hoop, maar wat volgt was het gewoon niet echt helemaal voor mij persoonlijk.

Desondanks moet ik wel toegeven dat de film sfeervol uit de hoek kan komen, maar qua regie vind ik dat er een hoop verkeerde keuzes gemaakt zijn. Vooral de soundtrack is de grootste domper uit de film, die het een soort komische toon geeft aan de spannende scenes.

Het meest positieve in de film voor mij is wel duidelijk de verlichting. De donkere straten zijn knap in beeld gebracht en de donkere kamers op de achtergrond en de mysterieuze verlichting zijn een spannende toevoeging. Jammer dat de echte spanning door de soundtrack kapot gestampt wordt.

Acteerwerk was prima. Het meest theatrale is er gelukkig uitgelaten, anders was dit maar moeilijk uit te kijken. In het algemeen mis ik gewoon een beklemmende toon, iets wat hier best makkelijk kon lukken, maar vervolgens niet is gelukt.

Beste scenes waren wel de first encounter met Lime, en natuurlijk de achtervolging door het riool. Voor de rest heb ik me gewoon wat verveelt door de film heen. Omdat de film me nergens meekreeg, waren de 100 minuten niet bepaald een gemakkelijke zit.

Regisseur Jay Burleson gebruikt hetzelfde formaat als in zijn "eerste" deel, met een reeks aan absurde figuren, een vreemde moordenaar en heel veel verwijzingen naar het desbetreffende tijdperk. Het spijtige is dat er dit keer geen enkel personage echt werkt, het er op visueel vlak lelijk uitziet en de moordenaar eerder bedenkelijk voor de dag komt. Wat gemene kills brengen nog wat leven in de brouwerij en zeker de jonge Poppy Cunningham doet het goed, maar over de grote lijn is deze film eentonig en ontdaan van hoogtepunten. Wel nog wat extra credits omdat de film nergens echt heeft verveeld.

Eenvoudige hommage aan de horrorfilms in de jaren 70 die enkel profiteert van een degelijke verzameling aan maffe personages. De overgave die enkele castleden stoppen in hun figuren levert een verzameling aan aparte scenes op die best komisch uitpakken, maar regisseur Jay Burleson vangt er verder weinig mee aan. De verouderde filtertjes, de saai opgeloste moorden en een nog belachelijkere moordenaar getuigen allemaal van weinig inspanning die de makers afschuiven als een zogenaamde ode. The Third Saturday in October kent zeker wat leuke concepten en is nergens heel vervelend om doorheen te komen, maar stelt uiteindelijk teleur.

Intrigerend.

Tot mijn grote verbazing ook afkomstig vanuit Hardwicke. Niet bepaald een regisseuse waarvan ik nog veel heb gezien, maar de films die ik dan wel zag zaten op redelijk matig niveau. Deze film is een heel ander soort product, met compleet andere toonzetting. En daarmee is het meteen ook een veel betere film geworden.

Van de rauwe regie naar de jonge personages die met volwassene zaken moeten omgaan, Thirteen is niet een film die je erg vrolijk zal maken. Ik kan me indenken dat de film wat beter werkt voor diegene die zich ook in het verhaal kunnen plaatsen. Veel van de gebeurtenissen in deze film heb ik zelf alleen niet meegemaakt, maar niettemin kon ik me wel op laten gaan in het gebeuren. Dat is ook niet moeilijk als de gebeurtenissen erg sterk naar voren worden geschoven.

Het acteerwerk van de twee meiden is best goed. Het duurt alleen even voordat de rol van Wood opgang komt. Ze raakt al aardig snel in de problemen, maar voordat we echt de zwaardere momenten beginnen te zien zijn we al een heel uur verder. De bijrollen doen het ook naar behoren, maar ik had deze wel liever iets sterker naar voren zien komen. Er worden namelijk belangrijke thema's aangesneden zoals een kind dat de mentale staat van een ouder beïnvloedt, maar dat blijft erg beperkt.

Veel mooie cinematografie zal je niet krijgen, maar dat is dan ook niet de bedoeling. Hardwicke gaat voor een erg reële look. Dat betekent dat alles binnen deze film somber naar voren wordt gebracht. Het camerawerk en de editing zijn passend, druk en chaotisch. Het versterkt meteen je aandacht naar het verhaal. Gaandeweg blijft de echte klap een beetje uit, maar je wordt makkelijk meegetrokken in de ellende die door de personages worden veroorzaakt.

Thirteen is absoluut een goede film die me zeker niet heeft teleurgesteld. Of ik ook iets voelde na afloop van de film? Dat niet, maar wat er wordt getoond is zonder meer belangrijk. Misschien dat sommige regie-experimenten in deze film wat minder effect hebben, maar op de voortgang van het verhaal zelf heeft het weinig invloed. Goede film met realistische thema's dus.

Degelijke reconstructie van de wereldwijde reddingsactie in de Thaise grotten. Regisseur Ron Howard voelt zich duidelijk comfortabel binnen dit soort projecten en neemt vervolgens uitgebreid de tijd om het in te leiden. Problematisch is dat de hoofdpersonages van Viggo Mortensen en Colin Farrell niet erg boeiend weten te zijn, waardoor Thirteen Lives moet op zien te boksen tegen een weinig enerverend eerste uur. Eenmaal het laatste halfuur is aangebroken bouwt Howard de spanning goed op en creëert daarmee enkele claustrofobische onderwaterscenes, maar echt memorabel wil het allemaal niet worden. Wel alle lof en respect naar de inspanning van alle betrokkenen in het echte leven.

Ambitieuze weergave van een grote familie waarvan elk lid kampt met een persoonlijk probleem. Helaas worden de personages door regisseur Preston A. Whitmore II niet erg interessant in beeld gebracht, waardoor de relatief lange speelduur geen moment op een zekere mate van sympathie kan rekenen. Het acteerwerk is daarnaast niet erg overtuigend, enkel Delroy Lindo en Idris Elba weten een zekere mate van nuance mee te geven aan hun verschijningen. De overige personages zijn vooral vervelend en het is pijnlijk om te zien hoe weinig volwassenheid er met hun karakters meekomt, waardoor je als kijker eerder constant een mate van frustratie zit tegen te werken dan dat je er begrip voor kunt opbrengen. Na bijna twee uur vond Whitmore II het klaarblijkelijk zelf ook genoeg en laat alle opgebouwde problemen binnen een mum van tijd verdwijnen. Het is simpelweg te makkelijk, ook al is This Christmas voornamelijk bedoeld als feelgood-film.

Suffe Reiner.

Na het zien van zijn recentere film Flipped die een goede indruk op me achterliet besloot ik wat dieper te graven in de carrière van Reiner. Ik heb veel van zijn bekendere titels wel zo'n beetje gezien en slechts enkelen maakten indruk. Verder vind ik hem als regisseur niet heel speciaal, en deze film vind ik zelfs een grote misser.

Wellicht dat de humor veel mensen heeft getrokken en dat de weergave van de desbetreffende wereld treffend is, maar ik kan er niet zoveel mee. Ik heb weinig voeling met de omgeving die hier in beeld wordt gebracht en kan me er dus moeilijk in verplaatsen. Bovendien was ik wel klaar met de personages van de film na enkel 15 minuten. Denk ook dat dit veel beter had gewerkt als korte film. Een anderhalf uur was werkelijk een hele opgave.

Lang duurt het niet, maar zo voelt het wel. Humor die me na enige tijd niet echt meer trok vult de film op en als "documentaire" vond ik het al helemaal verschrikkelijk. Natuurlijk is het nep, maar als dit als documentaire bedoeld was in het kader van 't verhaal dan vind ik het behoorlijk mislukt. Eerder willekeurige momentopnames dan een gestructureerd geheel van een band die niet helemaal lekker is in de bovenkast.

Soms nog wel aardig en de aanpak is leuk, verder een nogal vermoeiend gebeuren waar ik weinig mee kon lachen. Vervelende personages, soms iets te makkelijke grapjes en nooit echt het gevoel dat ik naar de werkelijke wereld zat te kijken. Meerdere echte bandleden hebben aangegeven dat ze zich kunnen herkennen in deze film. Ik dus niet, en ik kan er dus maar weinig mee. Helaas.

Nogmaals herzien. Vooral het geflipte concept en het feit dat de acteurs zichzelf spelen (zelfbewustheid) maken van This is the End op-en-top vermaak. Het acteerwerk is daardoor zeker op niveau en de makers nemen bovendien de moeite om het apocalyptische gebeuren eromheen voldoende in te kleuren. De combinatie tussen fantasie, komedie en actie werkt onverwacht goed. Jammerlijk is dat er wel erg sterk wordt geleund naar vulgaire en seksuele humor. De bijrol van Emma Watson is ook niet erg geslaagd, verder een zeer entertainend totaalplaatje.