Opinions

Het is een begin.

Robinette wilde zichzelf graag als nieuw talent introduceren aan de horrorwereld. Tethered is een erg typerende horrorfilm voor de regisseurs die zichzelf maar al te graag willen laten zien door een vervreemdende, maar sfeervolle horrorfilm neer te zetten. Daarbij komt Robinette wel ergens, maar niet ver genoeg.

Het is een stille, onheilspellende film geworden die eigenlijk niet eens zo heel veel leunt op de horrorelementen. We volgen namelijk een blinde jongen die moet overleven in een onwerkelijke situatie. Daar haalt de film de kracht vandaan, want de setting is bizar genoeg om de kijker even geboeid te houden. Verder nodig zijn een onbekende dreiging en een chemie tussen de jongen en een jager.

Ondanks dat het acteerwerk niet eens verkeerd is en de chemie best weet te werken, heeft de film het probleem dat het te weinig dreiging uit de omgeving kan persen. Visueel ziet het er allemaal erg rauw uit. De natuur wordt zo levenloos mogelijk in beeld gebracht, en toch heeft dat soms een bepaalde charme. Authentiek voelt de film namelijk wel aan en qua sfeerzetting wordt dat zeker benut.

Toch jammer dat wanneer het dan op horror aan moet komen er weinig te beleven is. Vooral omdat Robinette er niet in slaagt om een passende dreiging te laten ontstaan. Bedreigend komt de film dan ook nooit over. Tevens is de finale erg teleurstellend, eigenlijk de voornaamste redenatie dat deze film geen voldoende krijgt vanuit mijn hoek. Vond de uiteindelijke onthulling van het wezen nogal een afknapper.

Het heeft ergens potentie, maar verder ontbreekt het Tethered aan de daadwerkelijke durf om met de horror uit te halen. De opbouw weet voor onbepaalde tijd best goed te werken, maar eenmaal de film langzaam door zijn kracht heen tapt begint het effect er steeds meer vanaf te wateren. Degelijk acteerwerk daarbij ten spijt, maar ik zie Robinette in de toekomst nog wel met iets komen dat boven het niveau uitsteekt.

Best lekker.

Wederom een film die ik eerder wilde zien, maar het is er niet van gekomen. Vroeger kon ik de film nooit in hoge kwaliteit of met ondertitels vinden, maar YouTube bracht die speurtocht ten einde, waardoor ik de film recentelijk toch kon zien. Het was zeker het wachten waard, al hoopte ik ergens op meer.

Wat de film in zijn voordeel kan trekken is de snelle manier van editen en z'n hyperactieve verloop. Zo snel als actiescenes zich binnen deze film afspelen is een snelheid die door tegenwoordige films bijna niet meer geëvenaard wordt. Het ligt zeker niet iedereen, maar ik ben dol op dat elektrische gevoel binnen films, en dan is Tetsuo natuurlijk een must.

Acteerwerk vond ik niet zo bijzonder en de snelheid van de film zorgt ervoor dat de kijker daadwerkelijk een inspanning moet doen om de personages te volgen, maar als je daar omheen kan kijken wacht je een lekker vermakelijke, weirde en unieke film op. Van dat weirde was ik wat minder fan alleen, en de iets langzamere sequenties van de transformatie in het huis mochten wel wat sneller gaan, ook al duurt de film niet eens 70 minuten.

Cinematografisch duidelijk aan de goedkope kant maar met ontzettend veel liefde ingevuld. Die snelle scenes waarin de personages door de straten schieten zijn de scenes die je als filmfan niet vaak meer gaat tegenkomen, waardoor Tetsuo binnen zijn soort heerlijk is. Richting de finale wordt deze trucage misschien net wat te veel herhaald, maar verder een indrukwekkend stukje film.

De adrenaline wordt er kundig ingehouden en de film duurt lekker kort waardoor het niet onnodig lang de tijd neemt om zijn flinterdunne verhaaltje uit te werken. Enkel het middenstuk vond ik wat taaier, omdat de hyperactieve beelden afgewisseld met wat rustigere focus op transformaties niet helemaal goed werkt. Verder een klein toppertje, al zal het niet een favoriet worden.

Flinke stap terug.

Het eerste deel blonk toch echt wel uit dankzij de stilering. Het was uiteraard niet met een breed budget geschoten maar de razendsnelle stijl gecombineerd met zeer indrukwekkende bodyhorror-elementen wisten indruk te maken. Dit tweede deel moest wat groter zijn en waarschijnlijk ook iets commerciëler, maar ik vond het vooral minder.

De echt sterke elementen van het eerste deel (dus de adrenaline) keren hier maar zeer beperkt terug. Wanneer dat wel komt is de film uitermate indrukwekkend te noemen, maar deze momenten nemen hooguit maar een paar minuten van de film in beslag. Gedurende het overige gedeelte van de film wordt er namelijk ruimte gemaakt voor meer narratief en wordt het stilisme zelf wat teruggedrongen.

Het acteerwerk is niet mijn favoriete soort maar diegene die er staan vervullen hun taak met passie en overtuiging. Leuk dat diverse namen uit het eerste deel weer terugkeren in compleet andere personages. Verder vond ik de regie echter een stuk chaotischer. Vervelende keuze ook om het nu allemaal met kleur in te richten, want nu voelt de film meteen brak en goedkoop aan terwijl het eerste deel dit heel knap wist te verhullen.

Een degelijk tempo is er niet meer en ondanks een grote hoeveelheid aan creativiteit weet het narratief totaal niet te boeien. Wat de personages hier hebben meegemaakt en wat hun missie is wordt nooit interessant of leuk in beeld gebracht. Daarnaast zijn de weirde elementen onnodig ongemakkelijk waardoor de film nooit echt comfortabel is, en dat terwijl de algemene sfeerzetting juist toegankelijker is.

Veel wordt een stuk goedkoper en simpeler opgelost, al lijkt dat wellicht meer zo omdat het allemaal wat overzichtelijker is. Wel kan de film profiteren van een weergaloos goed doordenderende soundtrack en wat geweldige scenes. Er zit zeker nog talent in de film verscholen, maar zo uniek en adrenalinevol als het eerste deel is het niet meer, en dat is een behoorlijk gemis.

Tegenvallende film vanuit het Oostenrijkse regisseursduo Severin Fiala en Veronika Franz, die in het verleden aanzienlijk betere resultaten heeft geboekt. Des Teufels Bad is iets te comfortabel met het trage tempo en komt met een nogal dun concept op de proppen, dat vervolgens eindeloos lang wordt uitgesponnen. De eerste 45 minuten zijn redelijk inwisselbaar, maar het uitmuntende acteerwerk van Anja Plaschg zorgt voor een schaars hoogtepunt. De tweede helft moet het wat meer hebben van de psychologische aftakeling en dat werkt vervolgens beter. De finale is doeltreffend luguber en de film kent wat smerige momenten tussen de fraaie natuuropnames, maar voelt uiteindelijk te lang en leeg aan voor deze relatief dunne inhoud.

Ook leuk.

Schande dat ik deze klassieker eigenlijk niet eerder heb gezien, want ook dit pakt erg leuk uit eindelijk. Ik heb wel verschillende andere versies op de serie gezien, maar er zal een tijd komen dat ik de klassieker ook eens opzet.

Het begon niet al te bijzonder, met het oh zo bekende inleiding met de vervelende tieners uit Texas. Al heb je natuurlijk de standaard karakters daar tussen, waar ik bij het onschuldige meisje vrijwel geen sympathie mee kon krijgen, maar bijvoorbeeld wel met die vent in die rolstoel.

Verrassend had ik eigenlijk, voordat hij alles in brand liet steken, het meeste sympathie voor die gekke lifter. De manier waarop die tieners met hem omgingen vond ik toch wel een beetje zielig. Gelukkig duurt het niet al te lang voordat de pret mag beginnen.

Eenmaal als alle gekkigheid losbreekt is het pas leuk. Het is gek, soms zelfs angstaanjagend en lekker grof voor zijn tijd. Al zullen de meeste er nu niet meer van opkijken, ik vond dit eigenlijk nog behoorlijk leuk. Het verhaal is afwezig, maar ik snap dat dit toen iedereen wel behoorlijk de stuipen op het lijf joeg.

Best leuke achtervolgingen, een gekke familie en een vermakelijke portie oude horror. Meer is dit niet, want visueel is dit best lelijk. Vooral die maskertjes kunnen eigenlijk gewoon niet meer. Voor de rest is dit gewoon leuke horror. Je moet er misschien eventjes doorheen bijten, maar vooral richting het einde kon ik lachen en gruwelen. Heerlijk slot.

Halfje erbij na herziening. Leatherface oogt intimiderend, de personages acteren degelijk en de gore mag er behoorlijk wezen. Het zijn vooral de conceptueel ideeën richting de finale die nogal dwaas ogen. Ook het opbouwen van spanning wordt door regisseur John Luessenhop matigjes beheerst en moet het vooral hebben van enkele onverwachte schrikmomenten. De eerste helft is een stuk vermakelijker en gepaster dan de slordige en weinig doordachte tweede helft, waardoor ik mijn cijfer niet verder ga verhogen. Toch heb ik een prima tijd gehad en was de speelduur vlotjes om.

Snel een keertje herzien. Het blijft wat mij betreft een meer dan waardige remake met flink wat lomp horrorgeweld. De inhoudelijke invulling is compleet ruk, een film als deze moet het dan ook vooral hebben van de horror zelf. Je kan veel zeggen over het slachtvee, maar dit blijft een ideale groep om hard op in te slaan. Scenes zoals de aanslag op de bus tillen de film eenvoudig naar een hoger niveau. Er zijn genoeg minpunten op de film aan te merken, maar het entertainmentgehalte blijft hoog liggen. Ik heb dus geen nieuwe klachten.

Horrorregisseur Tobe Hooper nam zelf de leiding op het vervolg van de iconische film voor zijn rekening en besloot een andere richting in te slaan qua vormgeving. Waar de eerste film het wat meer van de spanning en groezelige sfeer moest hebben, wordt er hier gekozen voor een komische en absurdistische benadering. Hooper kan daarbij rekenen op een zeer sterk spelende Bill Moseley, die het als Chop-Top een stuk beter doet dan de beroemde Leatherface. Die tweede wordt hoe dan ook gedegradeerd en straalt in geen enkel opzicht meer een zekere dreiging uit. Zijn goedkope maskertje is overigens de prominente reden voor dat gebrek. Het vervolgdeel kijkt verder goed weg en de familie Sawyer is entertainend genoeg, maar de protagonisten zijn erg saai en het voortdurende kabaal gaat op den duur vervelen. Fijn dat het budget een wat grotere schaal mogelijk kon maken, maar de gemene en aparte sfeer van het eerste deel wordt in geen enkel opzicht geëvenaard.

Leuk.

En gelijk blijkt het debuut van Nispel zijn beste film te zijn. Ik moet er nog 2 van hem zien, maar als die beter zijn dan deze film eet ik mijn schoenen op. Dit debuut van de klassieker uit 1974 is erg opgepoetst en verhoogt de hoeveelheid bruutheid en smerigheid.

Tevens ligt het tempo een stuk hoger, maar dat is niet perse in zijn voordeel. Door de wat vlugge vertelling is er namelijk geen ruimte om de smerige, enge sfeer van het origineel tot zijn recht te laten komen. Het is nu vooral een vermakelijke vertelling geworden, maar van sfeer proef je maar weinig.

Acteerwerk is niet heel bijzonder, maar er lopen een aantal bekende acteurs en actrices in rond die opvallen. Biel staat er vooral voor de looks, maar doet het daarnaast best prima. Ook de andere tieners doen het niet slecht, maar op z'n beurt ook weer niet heel goed. Ermey was dan de winnaar, maar kreeg een rol waarmee zeker hij wel wat aan kan vangen.

De visuele look van de film is erg gaaf. Een gemene en genadeloze sfeer heerst en de locaties zijn sfeervol ingericht. De inrichting van het huis zelf is ook lekker bruut. Camerawerk had soms wat intenser gemogen, maar er wordt genoeg vaart gecreëerd om de kijker geboeid te houden zonder onderweg stoorzenders te vormen.

De film is tamelijk bruut, al worden de echt heftige stukken buiten beeld gelaten. Toch is het voor een Amerikaanse film best grof en ontstijgt de originele versie met gemak. Een aantal pijnlijke situaties en spannende sequenties verhogen het plezier-gehalte ook. Met enkel 98 minuten op de klok is het feest vervolgens compleet.

Een verhaal is er niet echt, de film moet het vooral hebben van de uitwerking. Ik vond Leatherface echter nogal een kluns. Volgens mij liet hij zijn kettingzaag wel 10x vallen. Dat haalt wel wat charme van hem weg, maar zijn look is best geslaagd. Het wil alleen niet echt spannend worden.

Een film die het van grofheid en vermaak moet hebben. Heel spannend zal je het hier niet treffen. Wel is dit een erg aardige remake die momenteel op dezelfde score staat als het origineel. Toch verkies ik het origineel boven deze, omdat die de bruutheid en spanningen meer van binnenuit kon halen. Deze film is vooral vermakelijk en grof, maar kent niets van die nare sfeer uit het origineel.

Gaaf!

Kan zich meten met 1 van de betere delen in de reeks en van de modernere films vind ik dit zelfs de beste. De regie van Liebesman is net wat indrukwekkender dan die van Nispel. Beide films hanteren wel dezelfde stijl, maar Liebesman weet toch die impact wat beter uit te werken, resulterend in een aantal zeer gave scenes.

De film moet wel even opgang komen voordat het losgaat. De opbouw is zoals we kunnen verwachten een beetje aan de trage kant, maar visueel zitten er genoeg mooie dingen tussen. Daarnaast zijn de personages ook een keer niet uitermate irritant. Echt goed kan ik ze niet noemen, maar ik had er verder ook geen problemen mee.

Visueel een degelijke film. De vuile maar opgepoetste cinematografie weet erg goed te werken en de moorden zijn aardig bruut. Misschien wordt er net wat te veel off-screen gehouden, maar de impact van de kettingzaagscenes vond ik toch behoorlijk goed. Het overkomt me niet vaak dat ik een horrorfilm zoals deze als schokkend ervaar, maar af en toe zat ik toch met open mond te kijken.

Natuurlijk kan een film zoals deze zich niet met de koningen van gore meten, maar ik vind dat de film een aardige poging waagt. Spannend wordt het alleen nergens, maar zowel de komedie als brute horror werken uitstekend. Qua vermaak zit het goed en het tempo ligt (uiteindelijk) ook hoog. Liebesman weet daarnaast een aantal gemene scenes goed uit te werken, wat op z'n beurt de eerdergenoemde impact verhoogt.

Ik heb me kostelijk vermaakt met deze film. Sterk geregisseerd, schokkender dan de andere moderne TCM-films. Misschien had het soms iets explicieter gemogen en de personages zijn wat plat, maar verder heb ik erg genoten van deze film. Weer eens een TCM-film waarin de kettingzagen ook echt indruk maken. Leuk.

Film die het gewoon een beetje mist.

Opgezet omdat 1 van mijn favoriete actrices meedoet, Moretz. Al is dat misschien een beetje vreemd, want een heel grote rol heeft ze hier niet, maar als ze in beeld was was het altijd wel leuk. Al was ze hier natuurlijk nog vrij jong waarmee haar rol vrij beperkt bleef.

De film had alle mogelijkheid een beetje spannend te zijn, maar is dit eigenlijk gewoon nergens echt. Worthington weet hier en daar wel te overtuigen maar in het algemeen blijft het niet al te overtuigend werk dat hij aflevert. Ook Dean Morgan stelt wat teleur.

Het is allemaal gewoon niet spannend, ook niet de scenes tussen Moretz en haar ontvoerder, al hadden die eigenlijk wel het meeste charme. Dat hele poeha om haar terug te vinden weet wel te boeien maar is vrij ongeloofwaardig en niet al te spannend.

Film die zijn ingrediënten dus eigenlijk gewoon een beetje mist, jammer, want het had zeker hier en daar wat potentie.

Bijzondere horrorfilm die duidelijk zijn best doet om de grenzen op te zoeken, maar regisseur Éric Falardeau gaat nogal eigenzinnig te werk. De liefhebbers van snoeiharde bodyhorror komen gedurende de tweede helft (specifiek het laatste halfuur) voldoende aan hun trekken, maar het volledige proces daaraan vooraf is compleet oninteressant. Het helpt dan ook niet dat de hoofdpersonages slecht acteren en het tempo haast onmogelijk traag voortkabbelt, vaak om enkel wat beelden uit het dagelijkse leven te laten zien van de protagonist. Het spijtige is dat het me niet zo interesseert wat ze precies ontbijt of wat ze verder op seksueel vlak uitspookt, waardoor zeker 50 minuten van de film te verwaarlozen zijn. De experimentele interrupties waarbij Falardeau wat uitprobeert met audio en visualiteit vond ik daarnaast amper een meerwaarde, vooral omdat ze er willekeurig tussen worden gemonteerd.

Impactloze film.

De boodschap is sterk, maar is niet sterk over gebracht door Hall. Sowieso heeft deze film nergens echt een impact en krijg je als kijker nauwelijks een band met de veteranen terwijl dit wel zou moeten. Dit heeft o.a. te maken dat geen enkel beeld echt aangrijpend is, waarmee ik meer de indruk van aanstellerij kreeg.

Teller is zoals verwacht niet slecht, maar weet met zijn karakter weinig te doen en kan het weinig tot leven brengen. Bijzonder dat Schumer meedoet, zij was ook wel ok. Bennett was ook wel een positieve verschijning, stukje beter dan de gemiddelde rol die ik van haar zie.

De opening is goed, maar de film kakt snel een beetje in. Het is allemaal wat saai en de karakters waarover het verhaal draait zijn niet interessant genoeg om dit 108 minuten durende veteranendrama overeind te houden. De boodschap mag er wel wezen, maar de impact blijft uit.

Maar de film is zeker in het eerste deel wel vlot, tweede deel is meer wat opdringerige drama die nergens aangrijpend wil worden. Al zijn er hier en daar wat scenes die wel goed doorkomen, zelfmoord van Cole, opening, ontmoeting tussen Teller en Haze waren tamelijk sterke scenes. Maar eigenlijk blijft het daar dan ook een beetje bij.

Jammer, want in de boodschap zat genoeg potentie en visueel was het allemaal prima, al was bij de laatste flashback de slowmotion explosie wel heel slecht gekozen. Dat neemt juist de impact weg. Maar voor de rest is het nergens dodelijk saai, alleen had er meer uitgehaald moeten worden.

Horrorregisseur Eli Roth keert terug naar de basics en dat levert bediscussieerbaar zijn beste werk tot nu toe op, juist omdat het zo nadrukkelijk weinig hooi op de vork neemt. Met een zeer aangenaam tempo wordt Thanksgiving tot leven gebracht waardoor het entertainmentgehalte vanaf de eerste minuut tot het maximale wordt gedreven, bijgestaan door aardig geacteerde personages waar met name Patrick Dempsey opvalt. Zoals wel vaker bij een film van Roth hoef je hier niet te rekenen op sympathieke of begripvolle personages, maar dat maakt het des te leuker om ze uiteindelijk bloederig uit elkaar gehakt te zien worden. Op dat vlak levert Thanksgiving precies waar je een slasher voor kijkt. De moordpartijen zijn lomp, gemeen, smerig en vooral erg lekker in elkaar gezet. Het is een typerende film die maar wat goed begrijpt wat voor onzin het includeert en daarom volop voor de plezierelementen gaat. Nadelig is het wat matig uitgewerkte mysterieverhaal (Ik had binnen 15 minuten door wie de moordenaar was) en de ietwat onrustige spanningsopbouw, verder een ideale horrorfilm voor een luie avond.

Kijkend naar de loopbaan van regisseur Marcel Walz is That's a Wrap waarschijnlijk zijn magnum opus, met opvallend gestileerde beelden, een fijne setting en een boel aandacht naar kleurrijke omgevingen. Origineel zijn dit soort films ondertussen niet meer en de manier waarop clichés binnen het horrorgenre op de hak worden genomen is weinig subtiel, maar voor een aanzienlijk gedeelte weet het allemaal best te entertainen. Spijtig is dat weinig moorden echt opvallen en het acteerwerk niet heel sterk is, maar toch blijft het geheel voldoende boeien om niet finaal door de ondergrens te zakken.

Niet best.

Met een cast waar de namen Samberg en Sandler in staan hoef je sowieso geen meesterwerk te verwachtten, maar dit was wel van heel bedenkelijk niveau. De film kampt namelijk met een probleem, het is simpelweg niet grappig.

Suffe vertoningen van beide eerder genoemde heren, die allebei niet bepaald grappig zijn en ook allebei een nogal vervelend type spelen. Het begon allemaal nog wel lollig en dan is het vooral dat de film op zo'n vlotte stijl verteld wordt dat hij nog 2,0* krijgt.

Dit kan je gerust overslaan, want dit is nergens heel hilarisch, vernieuwend of bijzonder. Ik kan niet echt zeggen dat het acteerwerk slecht is in dit soort films, maar als komedie is het van een behoorlijk bedenkelijk niveau.

Magertjes.

Kilmer doet zijn carrière niet bepaald eer aan door in dit soort projecten op te komen dagen. Buiten het feit dat hij maar ongeveer 10 minuten totaal in beeld is zijn het ook nogal afgedankte rollen waar hij nauwelijks profijt aan heeft. Blijkbaar was zijn eigen persoonlijkheid voor zijn huidige situatie de aanleiding, maar het is een goede acteur waardoor het wel behoorlijk zonde blijft.

Verder is het overigens niet zo dat de andere acteurs zoveel beter acteren dan Kilmer (of minder), het is vooral dat ze nauwelijks een persoonlijkheid krijgen. In de eerste 15 minuten wordt er wat achtergrond uitgewerkt waar helemaal niets meer mee gedaan wordt in de latere fasen van de film. Genoeg talent te bekennen hier, maar totaal onzichtbare personages die er verder vooral staan en waar de cast niets mee kan. Het script geeft ze geen ruimte, maar regisseur Lewis zelf evenmin.

The Thaw is een soort aftreksel van The Thing maar dan zonder sneeuw en met insecten in plaats van een alien. Die insecten zijn eigenlijk nog wel grappig, zeker richting de tweede helft van de film, maar het duurt lang voordat ze ook naar behoren worden gebruikt. De setting zelf is ook nogal kleurloos. De locatie wordt nauwelijks gebruikt, zowel binnen als buiten, en een goede sfeer breekt nooit door. Visueel is de gehele film een gemiste kans.

Qua horror zelf ook bijna geen spanning te bekennen. Mensen met een angst voor insecten zullen wellicht ongemakkelijk worden, maar als je van deze fobie geen last hebt zal je aan The Thaw niet zoveel beleven. Het is een 90-minuten durende rommel met een groot gebrek aan sfeer en spanning. Gelukkig weet de redelijk spectaculaire finale nog wat leven in de brouwerij te blazen.

Het is altijd jammer dat dit soort films aan komen kakken met een halve uitwerking. Er valt namelijk veel uit te halen. Een geïsoleerde locatie, genoeg acteurs om af te maken en een onbekende dreiging. Alles gaat vrijwel geheel verloren aan de zoutloze en ongeïnteresseerde aanpak van Lewis die waarschijnlijk maar al te graag Carpenter na wilde doen maar zich vervolgens geen raad wist met het bronmateriaal. Matig.

Deze ietwat goedkope horrorthriller van regisseur Dan Zachary teert op een interessant gegeven, maar verzandt al vroeg in standaardwerk. Wel trommelt de film relatief goede acteurs op om de boel in te kleuren, waartussen vooral Brendan Fletcher (ondanks zijn ondankbare bijrol) opvalt. Enkel de hoofdrolspeler acteert als een natte krant, met volkomen ongeloofwaardige emoties en nul komma nul flair. Het gebeuren leeft pas echt op eenmaal de wat actievere scenes uit de doeken worden gedaan, want de film wordt best leuk versierd en kent zelfs wat brute moorden voor wat extra kruiden op het vlees. Een aantal wendingen naar het einde toe zijn best flauw, maar de makers hebben in ieder geval een poging gedaan om inhoudelijk wat verder te komen dan soortgelijke genrewerkjes. Het loopt vooral kansen mis met de uitwerking van het concept, dat stukken rauwer en griezeliger voor de dag had moeten komen. Vermakelijk voor een keertje, maar absoluut geen hoogvlieger.

Anderson op niveau.

Zoals verwacht is dit vanuit regisseur Wes Anderson weer een uiterst verzorgde, perfectionistische en complete film. Waarschijnlijk was hij alleen een beetje door zijn langere verhalen heen, want The French Dispatch is eerder een anthologiefilm waarin allerlei korte segmenten worden getoond in het kader van tijdschriftgeschiedenis.

In principe heeft zo'n keuze na- en voordelen. Een nadeel is dat Anderson zijn stijl altijd een beetje opnieuw moet opbouwen, maar een voordeel is dat wat die stijl dan ook mag zijn, het altijd uitermate interessant is. Versterkt met een uitstekende cast weet Anderson dat gevoel steeds over te brengen. Niet ieder personage is daarbinnen geslaagd, maar de malligheid van het geheel weet veel wonderen te verrichten.

Ook wat jammer dat een groot deel van de film een zwart-wit aspect hanteert. Als er iets was waar de film namelijk echt in uitblinkt, is het de kleur. Erg fleurig, perfect en verzorgd allemaal. Mooi in beeld gebracht met precies camerawerk en aangevuld met setpieces die altijd gedetailleerd en zorgvuldig in elkaar worden gestoken. Anderson pakt op een gegeven moment zelfs uit met een compleet geanimeerde sequentie. Een echte oogstreling.

The French Dispatch wordt regelmatig opgeleukt met droge humor, een aardig lopend concept en zeker de eerste 10 minuten van de film zijn nagenoeg perfect. Ondanks dat niet elk segment evenveel indruk maakt, mag het duidelijk zijn dat Anderson precies weet waar hij mee bezig is en niet stopt totdat hij dat resultaat ook heeft gekregen. Een film op niveau.

Kennismaking.

Leuke kennismaking met de Black Mirror serie. Nog nooit iets van gezien, en ik vond dat daar langzaam verandering in moest komen. En bij deze is daar verandering in gekomen, en er zullen nog veel meer afleveringen gekeken worden als het zo doorgaat.

Dit filmpje is kort, en wil heel veel vertellen in de korte speelduur. Soms komt het daarom chaotisch over, maar uiteindelijk valt alles wel op de goede plek. Aangezien andere afleveringen een uur duren, denk ik dat ze wel iets meer de tijd hadden mogen nemen.

Visueel misschien niet altijd even aantrekkelijk, maar de kale, bleke beelden hebben richting het einde best wel wat meerwaarde. Soms is de film plots heel spannend, en enorm sfeervol. Het is vooral een bizarre kennismaking. De serie wil duidelijk iets aparts zijn.

Het zijn vooral de sfeervolle stukken en het waanzinnig sterke einde die het wat stroeve begin wat omhoog helpen. De overacting was soms zeker aanwezig en dat gaat soms ten koste van de geloofwaardigheid, maar voor de rest is dit gewoon leuk.

Dom.

Het is een film afkomstig van een regisseur die ambitieus is. Zo ambitieus dat hij teveel in zichzelf begint te geloven. Hij, Devin Rice, krijgt niet de meest onbekende (maar ook niet de meest bekende) cast aan zijn kant en voegt allerlei bijzondere uitkomsten aan de film toe. Je zou denken dat het een voltreffer is.

Dat is het echter niet. De film gaat zichzelf namelijk veel te ver voorbij. Als je namelijk de verklaring geeft dat "de enige logica is dat er geen logica is" dan weet je het geloof ik zelf ook niet meer. Ik dacht eerst dat ik gewoon te moe was om bij de les te blijven, maar ik ga er vanuit dat niemand bij de les kan blijven. Er zit namelijk geen enkele degelijke logica of uitleg aan verbonden.

Het acteerwerk is enthousiast, maar matig. Acteurs weten zich simpelweg geen raad met de karikaturale figuurtjes die ze moeten spelen. Qua stilering weet de film nog weleens een leuk trucje uit te halen zoals gedraai met de camera of gespeel met kleurtjes. Ook qua effecten pakt de film opvallend genoeg vaak uit, en alhoewel het er niet vreselijk uitziet is het wel gewoon iets meer gedetailleerd, maar matig geflits uit de computer.

Verder opvallend hoe rommelig de film overkomt. Je hebt uiteindelijk gewoon geen idee meer wat er gaande is. Niet omdat de film het zo mysterieus aanpakt, maar omdat het allemaal gewoon chaotisch is. Random ideeën zoals toverstafjes verschijnen uit het niets, aan weinig wordt een degelijke verklaring gegeven en je moet eigenlijk maar raden waarom de personages doen wat ze doen.

Ik zou de film niet aanraden. Destijds vond ik het interessant klinken, maar de film komt zeker in het begin te arrogant over door met 4 verschillende waarschuwingen te komen die gaandeweg totaal niet serieus meer te nemen zijn. Ik wil graag een tip aan Devin Rice geven door gewoon even de tijd te nemen om een normaal verhaal te schrijven, niet dit soort dom gezever over een speelduur van 115 minuten. Zonde, ergens diep begraven zat ongekende potentie.

Hm.

Inderdaad viel het me op dat deze aflevering maar weinig met de serie Black Mirror te maken lijkt te hebben. Het hele donkere, verontrustende sfeertje is er eigenlijk gewoon niet. Dit had prima gewoon als een normale kortfilm kunnen komen.

Deze aflevering is een stuk emotioneler gericht. Er is veel drama, de sciencefiction blijft heel erg beperkt en er is wat humor in de vorm van de blauwe beer. Alhoewel het karakter Waldo de film zelf best red, is dit een minder geslaagde aflevering.

Het lijkt meer op een normale film i.p.v. Black Mirror. De drama heeft niet echt een impact en alhoewel de andere afleveringen vergezocht zijn, is het hier gewoon ongeloofwaardig. Ik geloof gewoon die reacties van het publiek niet op de beer.

Een wat overdreven, maar uiteindelijk wel vermakelijke aflevering waar ik voor de rest niet veel op te zeggen heb. Ik heb genoten van Waldo zelf, maar als aflevering zelf is dit zeker minder geslaagd in vergelijking met andere. Maar de slechtste vond ik het nog niet.

Bijzondere komediefilm die om zeep wordt geholpen door de flauwe humor. Er lopen in Theater Camp te veel typetjes die simpelweg niet heel effectief zijn, ondanks het goede acteerwerk. Met name Ben Platt past perfect in dit geheel en balanceert zijn serieuze eigenschappen perfect met zijn melige trekjes. Helaas kan niet ieder castlid zo'n goede afweging maken als hij dat kan en vervallen daarom vooral in makkelijk gegein dat zeker niet geplaatst kan worden binnen de hyperrealistische stilering. De film wordt opgenomen alsof het een soort documentaire is en alhoewel dit best boeiend uitpakt, wil het toch niet heel veel meerwaarde bieden. Tot op zekere hoogte wordt er een duidelijke poging ondernomen om op filmisch vlak iets unieks te regisseren, maar uiteindelijk lijkt dit toch op een breed vriendengroepje dat graag met elkaar wat lol wilde trappen voor de camera.

Erg suf.

Wat deze anthologie doet, is knap. Zelfs met competente regisseurs slaagt het er in om bijna elk filmpje te verpesten. Op deze manier is deze anthologie al snel een toevoeging aan het genre die tot de mindere behoort. Ook gelijk voor het eerst dat er geen enkel filmpje echt goed is.

De film probeert met diverse soorten films constant een beetje op hetzelfde te mikken, en dat is vaagheid en bizar zijn. Het kan zomaar werken, bij deze film kan het echter niet. Zelfs met regisseurs die een aardig staaltje kunnen regisseren zoals Savini en Stanley kan de film geen enkel solide filmpje op het scherm toveren.

De eerste is vooral vaag zijn voor het vaag zijn. De effecten kunnen er nog mee door, de rest is gewoon saai gedoe. Niet in te komen. De tweede film had goed kunnen zijn als het acteerwerk er ook daadwerkelijk was geweest. Deze twee kunnen echt niets. De derde is al iets beter, maar behoort ook tot het soort die je na een dag weer vergeten bent.

Het vierde stukje is hetzelfde verhaal als het derde stukje. Interessante opzet, niet al te slecht uitgevoerd, maar je bent het zo vergeten. De vijfde lijkt het beste stukje te zijn van de film, en rust ook op het interessantste concept. Aardig uitgevoerd en geacteerd, maar wel iets te geforceerd vaag. Het laatste stukje is erg vermakelijk, maar gaat ook niet echt ergens heen. Het mist vooral een richting.

Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik zo weinig woorden vuil wens te maken aan een anthologie die niet eens heel veel inhoud heeft. Enkele regisseurs kunnen regisseren, maar in zijn geheel kent de film geen enkel wow-filmpje. De enige die bij "oké" in de buurt komt is de vijfde, verder overtuigen de filmpjes totaal niet of ben je ze na een dag of twee alweer vergeten. Erg jammer.

Prima.

Thelma mengt heel veel genres in 1 film. Dat op zijn beurt sterke en wat zwakkere scenes doet ontwaken. Zo zit er wat romantiek in, wat mystery, wat drama en soms grenzend tegen een horror/thriller, ook al is het nergens ontzettend eng.

De film vertelt zijn verhaal traag, soms wat warrig. Maar het verhaal is voor een groot deel prima te lezen. Het gaat ook over de evaluatie van een jonge vrouw en hoe deze haar "krachten" leert te beheersen.

Sommige scenes zijn sterk, en sommige wat zwak. Uiteindelijk is het een prima film geworden die een aanrader kan zijn voor Scandinavische filmliefhebbers.

Ach.

Scott bewijst met deze film dat hij zich naar nog meer zijwegen heeft bewogen tijdens zijn carrière als regisseur. Dat hij met zijn huidige leeftijd nog altijd aan het werk is met films die een budget kennen van 100 miljoen is respectabel. Deze film vind ik echter een heel stuk minder respectabel, helaas.

De film moet het erg hebben van de personages van Sarandon en Davis. Het is duidelijk welke rol ze hebben en wat de film er duidelijk mee wil maken, maar dat verandert niet echt het feit dat ik het allebei vervelende verschijningen vond. Meerdere handelingen die ze maken worden gedaan voor de komedie, en het sloeg nooit echt aan. Ik vond het eerder flauwtjes.

Verder vind ik de film pas echt op stoom komen eenmaal het laatste halfuur aanbreekt. Daar vond ik de twee dames ook voorzichtig leukere personages worden. Het einde vond ik zelfs perfect, heerlijk buiten het boekje. Het is alleen jammer dat het ongeveer 100 minuten duurt voordat de film op de leukere stukken aankomt. Die eerste 100 minuten kennen redelijk acteerwerk en wat aardige situaties, maar ik kon er verder weinig mee.

Het is een film die ik vooral te lang en niet zo grappig vond, waardoor ik regelmatig moeite had om er doorheen te komen. De film kent zeker wat leukere punten en een sterk thema, maar daar houdt het zo'n beetje op voor mij. Ridley Scott en ik zullen nooit echt vriendjes worden, gok ik. In ieder geval was dit nog een film die ik snel weer zal vergeten.

Voor een film van die tijd weet regisseur Gordon Douglas best een hoop aan te vangen met zijn speciale effecten, maar dat neemt niet weg dat het wel erg gedateerd is om er als hedendaagse kijker nog optimaal van te genieten. Mede hierdoor vormen de eerste 20 minuten gewoon het beste stuk van de film. De onvoorspelbare geluiden in de verte en het feit dat de clou niet meteen wordt weggegeven voorzien het geheel van een mysterieus randje en dat werkt aanstekelijk, maar eenmaal de bedreiging volop in beeld wordt gebracht kakt de boel in. De personages zijn niet interessant genoeg en de finale is ietwat krakkemikkig, bovendien gaat er een te groot deel van de film op aan planning, gezever en raadsels die voor de kijker allang opgelost zijn. Zonder twijfel een project dat ooit nog een keer tot leven gebracht zal worden, maar dat maakt het bronmateriaal niet veel boeiender.

Ok.

Vond het niet een hele bijzondere film eigenlijk, Then Came You is een film die wil scoren door een pijnlijk onderwerp in het verhaal te laten introduceren maar slaagt hier maar half in. Het voelt allemaal wat mij betreft iets te geforceerd aan helaas.

Nu is deze film ook niet bepaald sentimenteel, wat ik niet erg vind. Het wil juist een vrolijke toon aanslaan en Williams moet daar voornamelijk voor zorgen. Ze doet het erg enthousiast en met de volle 105%, maar als een realistisch of geloofwaardig personage wil ze nooit aanvoelen. Het is te veel een stripfigurant als je het mij vraagt.

Butterfield blijft uitermate geschikt voor dit soort rollen en ook dit doet hij weer prima, al voelt het wel aan alsof hij maar weinig ruimte krijgt. Mede omdat het verhaal dit niet toelaat en omdat Williams alle ruimte opeist. Ook Dobrev voelt wat afgedankt aan en kan haarzelf maar moeilijk bewijzen in deze film.

Het wil best vlot vermaken maar ik vond het gewoon niet een film waarmee ik me kon inleven. Het geforceerde lachje van Williams en de algemene situatie worden wat mij betreft gewoon niet erg realistisch neergezet en te filmisch. Opzicht niet zo erg, maar mij krijg je er wat moeilijker mee aan boord.

Het eindigt verder wel mooi en wil vlot wegkijken, maar tot emoties komt dit echt niet. Het is wel goedbedoeld verder en niet onnodig mierzoet. Wat ik ook erg kon waarderen was de soms romantische spanning tussen Butterfield en Williams. Je zou denken dat ze uiteindelijk samen eindigen, maar dit gebeurt dan weer niet.

Prima entertainment, maar het raakt me niet. Wel extra punten voor het goede acteerwerk en de niet al te lange speelduur. Veel langer had deze film ook zeker niet hoeven duren. Ik gun het nog een voldoende in een goede bui.

Leuk.

Het is inderdaad wel een film die vooral voor oscars lijkt te gaan, maar deze overstijgt dan gemiddelde niveau toch wel heel degelijk. De regie is eindelijk volledig op niveau. Het verhaal geeft wel een sterke oscar-vibe, maar dat vergeet je wel snel eenmaal de film vordert.

Verrassende rol van Redmayne. In het begin is hij ook nog wel herkenbaar, maar op een gegeven moment vergeet je haast compleet dat Redmayne in die stoel zit. Zeer sterk geacteerd en schiet de bal volop in het doel. Krijgt naar mijn mening ook volledig terecht die oscar.

Voor de rest ook leuk om Jones weer te zien. Ze blijft toch wel een snoezig figuur om hier te zijn en doet het ook bovengemiddeld. Daarnaast nog enkele andere heel degelijke bijrollen, maar verbleken volledig bij Redmayne, en tegen Jones toch ook wel.

Visueel redelijk. In het begin had ik eigenlijk niet het idee mezelf in de jaren 1960 te bevinden. Voor mijn gevoel had het net gewoon een wat ouderwetse school kunnen zijn. Voor de rest prima romantiek, het verveelt in ieder geval niet. Dialogen hadden net iets scherper mogen zijn.

123 minuten is ook wel een juiste speelduur om dit verhaal te vertellen. De film schiet veel raak, maar de echte gevoelige snaar bereikt hij bij mij echter maar 1 keer. In het begin is de film ook ergens een beetje vermoeiend, het is net wat te sterk aangezet. Hawking kan er misschien echt zo hebben uitgezien, de nerd-look van Redmayne kwam op mij net iets te overdreven over.

Film begint eigenlijk dan ook pas echt op stoom te komen eenmaal Redmayne echt achteruit gaat. Weinig science, veel drama. Maakt voor de rest niet uit hier. Uiteindelijk had de film wel iets eerder mogen eindigen. Hele stuk in het paleis op het einde had van mij niet gehoeven.

Voor de rest is het verhaal redelijk voorspelbaar, maar effectief genoeg uitgevoerd. De romantiek is nooit hartverwarmend voor mij, maar het boeit. Maar het moment dat Jones voor de scheiding zegt dat ze echt van Redmayne heeft gehouden, slaat de film die snaar volop. Tranen gingen nog niet rollen, maar het was wel even een brok.

Moeilijke situatie voor zo'n man, maar Hawking heeft mijn respect toch wel degelijk verdiend. Niet door deze film, nog zijn Science. Maar eigenlijk gewoon voor zijn wilskracht. Goede film, niet perfect, maar toch soms doeltreffend.

PTAs epos.

Ik had wat twijfels over deze film. Ik vertrouw PTA als regisseur wel, maar zijn allernieuwste film uit 2017 kon me niet echt bekoren. Ik ben een fan van zijn wat frissere werk, dus dit serieuze epos was een gokje wat mij betreft. Ik was me bewust van de stortvloed aan positieve geluiden, en toch wist ik niet zeker of het me wel zou smaken.

Gelukkig bleek het niettemin een zeer bovengemiddelde film te zijn waarin de hand van PTA nog altijd in te herkennen valt. Wel in iets volwassenere en professionelere mate. Het echt speelse karakter is uit deze film, buiten wat aparte maar treffende keuzes voor soundtracks. There Will Be Blood profiteert van de regelmatig unieke regisseerstijl die de kijker vaak weet te pakken.

Het acteerwerk is van de meeste crewleden bovengemiddeld te noemen, met een Day-Lewis die volledig in zijn element zit. Dano speelt dan weer een iets te aparte rol die ik regelmatig iets te theatraal vond, zeker tijdens zijn prediken. Niet dat het veel verschil maakt, want iedereen zit diep in zijn rol genesteld waardoor ik niet echt iemand kan bekritiseren.

Het eerste anderhalfuur weet erg te intrigeren en te boeien. Als "Henry" in beeld komt neemt het allemaal opeens wat gas terug. Voorheen wisten de dialogen te boeien gecombineerd met scenes die ondertussen bijna legendarisch zijn door hun cinematografische kwaliteit, maar uiteindelijk merk je de speelduur toch wel en beginnen de personages je wat minder te interesseren. De film zuigt je ook gewoon minder op, en de steeds fragmentarischere aanpak van het verhaal is ook niet altijd voordelig helaas.

Na een tijdje kon de film me gewoon niet heel erg meer bekoren. Ik werd niet meer meegetrokken in de dialogen en argumenten. Het verhaal is zonder twijfel een verhaal waar je de tijd voor moet nemen, en dat doet PTA dan ook, maar ik mis uiteindelijk wel die frisheid. Cinematografisch tot in de puntjes verzorgd, zeer sterk acteerwerk, maar uiteindelijk gewoon niet echt boeiend meer. Ik vind dit toch een wat mindere film van PTA, maar zeker niet zijn minste en nog altijd solide als geheel.