Opinions

Het is niet vreemd dat binnen horrorfilms een zeker gebrek aan logica heerst. Ik neem aan dat de meeste liefhebbers van het genre hier regelmatig weleens een oogje voor willen dichtknijpen, waaronder ikzelf. Regisseur Stein maakt het echter qua "een oogje dichtknijpen voor onlogische stukken" wel heel bont. Het verhaal betreft een man en zijn vrouw die zich wenden tot een klooster (ook al twijfelt de vrouw aan het geloof) ter adoptie van nieuwe kinderen, die regelrecht weggelopen lijken te zijn uit een religieuze parodie. Het is slechts het begin van een aaneenschakeling van bijzonder domme gebeurtenissen. Het proberen te verstikken van de moeder? "Kan gebeuren". Het slachten van je huisdier in termen van het Christelijke geloof? "Het was enkel een vergissing, zo bedoelden de kids het niet". De poging tot het injecteren van een zwangere buik met melk, ook al kon de moeder officieel geen kinderen meer krijgen? "Het is mijn fout liefje, ik heb tegen ze gezegd dat ze wat liever voor je moeten zijn". Als de film na al die stuitende scenario's plots ook nog omslaat naar een aanklacht tegen communisme is voor mij de maat absoluut vol. Ik geef wel nog punten voor uitstekend camerawerk gedurende de finale en een spannend moment bij het zwembad (ook al is die scene, wederom, werkelijk te krankzinnig voor woorden), maar de algemene negatieve indruk overheerst sterk. Het psychologisch getinte einde vond ik vooral verbazingwekkend, net als veel beweringen op het internet dat de film niet dom is, maar juist heel erg intellectueel. Ik wist soms werkelijk niet wat ik zag toen ik naar Tin & Tina keek. Rubin Stein mag zichzelf best op z'n achterhoofd krabben na het ontvangen van naar mijn inzien geldige kritiek, maar ik hoop dat als hij begint met een volgende film waar een geloof, beweging, idee of wat dan ook op de schandpaal genageld worden, dat dit iets subtieler en vooral logischer geschreven mag worden.

Onverwacht leuk.

Het gebeurd niet vaak dat dit soort oude films hoger dan een 3,0* scoren bij mij. Maar The Tingler is gelukkig een uitzondering daarin en Vincent Price bewijst weer een goede rol neer te kunnen zetten. Van alle oudere iconen is Price dan ook mijn favoriet.

In het eerste gedeelte van de film had ik niet meteen het idee dat ik dit heel erg leuk ging vinden. Price speelt hier de good guy (soort van) en dat ligt me meestal wat minder dan zijn iconische schurkenrollen. Maar hij doet het wel verdienstelijk natuurlijk.

Pas in het tweede deel gaat het tempo omhoog en kent de film een aantal sterke en sfeervolle scenes. Alhoewel het begin natuurlijk alvast de toon zet op een grappige manier, hebben we in het tweede deel nog een aantal andere leuke, sfeervolle scenes.

Scenes zoals de horrortrip van Evelyn, de gekleurde bloedrode hand in het bad en natuurlijk de finale in de bios maken The Tingler net wat leuker dan zijn genregenoten. Het zorgt er vooral voor dat de film zelden saai weet te zijn en in een goed, hoog tempo door weet te denderen.

Bovendien is dat beestje natuurlijk een classic figuurtje in de oude films. Ziet er niet uit, maar blijft super charmant. Het eerste gedeelte vond ik weinig interessant, maar dankzij het tweede deel vond ik het een prettige, korte en vermakelijke kijkervaring.

Oké.

Tyler Cornack kende ik bij naam wel vaag, maar zijn debuutfilm is aan me voorbij gegaan. Conceptueel vond ik dat ook gewoon kut, dus die heeft geen haast. Zijn nieuwste film echter, Tiny Cinema, klonk een beduidend stuk interessanter. Sowieso is het altijd wel fijn als een regisseur een hele anthologie op zichzelf neemt, dan krijg je overal hetzelfde niveau (zou je denken).

Game Night (3,0*) vormt een aardige opening en laat meteen een stempel achter van wat voor soort film je kan verwachten. Een beetje absurd, vooral erg snel en vreemd. Acteerwerk is goed, toch maakt Cornack het zichzelf hier iets te makkelijk door alle verklaringen aan het absurdistische over te laten. Het zorgt ervoor dat je wel garant staat voor iets geks, maar dat zal vooral overkomen als een korte opfrisser.

Edna (3,5*) is een redelijk bijzonder gegeven dat waarschijnlijk, mocht dit expliciet worden neergezet, niet door de huidige cultuur zou worden geaccepteerd. Eigenlijk is dit stukje een beetje Nekromantik maar dan zonder het brakke. Dan krijg je plots een heel aardig stukje voor je neus uiteraard. Soms iets te traag en uiteindelijk waarschijnlijk te kleinschalig om een blijvende indruk achter te laten, maar een aardige opvolger van het eerste stukje.

Bust (3,5*) laat alle horrorelementen achterwege en gaat eerder over naar komedie met wat misdaadelementen. Dit stukje kenmerkt zich vooral in uitstekende muziek en vooral een finale die waarschijnlijk de creatieve gedachtegang van Cornack maar wat duidelijk laat zien. Bust is mijn favoriete sequentie van de film, wat misschien wat problematisch is gezien het een horrorfilm voor moet stellen, maar ach. Kwaliteit blijft uiteraard kwaliteit.

Deep Impact (1,5*) is het stukje waarin Cornack zelf de hoofdrol op zich neemt. Een hoofdrol die alleen totaal niet aanslaat in dit korte stukje die visueel evenals inhoudelijk duidelijk het lelijke eendje is binnen de film. De nachtelijke stad veranderen voor een stoffige woestijn was hoe dan ook niet de beste keuze, maar ook wat er zich afspeelt slaat niet aan. In de verste vertes creatief bedacht, maar te edgy om te werken.

Mother******* (2,0*) is het stukje dat ik het makkelijkst kan vergeten. Ik zeg dat op die manier omdat ik het ben vergeten. Wat ik er nog wel van weet is dat Cornack zijn absurdistische karakter hier voortzet en de acteurs allemaal nogal vreemde personages spelen. Het zal vast wel wat hebben gehad, ik herinner me nog wat aparte dingetjes, maar al bij al qua toonzetting zo'n enorm stuk trager dan de rest dat het weinig uitmaakt.

Daddies Home (2,5*) is conceptueel waarschijnlijk het meest angstaanjagende stukje, maar ondertussen is het wel duidelijk dat Cornack het meer moet hebben van de humor dan de angst. Ondanks dat dit stukje absoluut gerekend mag worden tot een horrorfilm, loopt het toch wat te traag en bevredigt het einde te weinig. Toch is de film ernaartoe humoristisch en entertainend genoeg.

Gemiddeld komen de stukjes uit op een cijfer van 2,67*, maar ik rond het toch naar boven af omdat het personage dat alle stukjes aan elkaar praat ook wel geslaagd vond. Daar gaan dan nog wat extra punten naartoe. Lollig gebeuren van Cornack. Zijn debuut heeft nog altijd geen haast, maar zijn volgende film wekt in ieder geval de nodige nieuwsgierigheid op.

Vervelend.

Titane was een film waar ik erg naar uitkeek omdat ik Grave van dezelfde regisseuse erg kon waarderen. Titane is echter anders geworden met een aantal overlappende stijloefeningen en terwijl dat voordelig kan zijn vond ik het vooral vervelend worden. Daarmee is het ook een film geworden die me niet erg ligt.

Sowieso je hele film binnen een periode van 10 minuten volstouwen met seksuele beelden is niet echt wat voor mij. Zeker aangezien de film uiteindelijk van een bruut en lomp begin naar een subtiele tweede helft overstapt. Daar krijgt het verhaal ook meer voortgang, terwijl het eerste halfuur meer een belevenis lijkt te zijn. Je krijgt dus twee soorten films die qua stilering redelijk op elkaar lijken maar totaal niet op elkaar aansluiten.

Het acteerwerk is wel sterk en het is een dappere prestatie van Rouselle. Speelt toch wel een rol die veel van haar vraagt, maar ondanks de vele obstakels die met haar personage meekomen weet ze het keurig te redden. Jammer dat Ducournau geïnteresseerder lijkt te zijn in haar naakte lijf dan haar voortgang. Vond die voortdurende "afleiding" hoogstens irritant.

Visueel knap geschoten met een aantal sfeervolle beelden maar wel erg "edgy" ingericht. De voortdurende pogingen van Ducournau om de kijker te laten walgen worden ook repetitief na enige tijd en bereiken het tegenovergestelde effect. Althans, bij mij dan. Het voelt eerder aan alsof Ducournau het interessanter vond om over de gruwelijkheden van Grave heen te gaan dan over het kwalitatieve aspect.

Dit was niks voor mij, maar ik kan het geen slechte film noemen. Kan het overigens ook moeilijk een horrorfilm noemen. Tegenvallend op het gebied van bodyhorror, maar ook de volstrekt oninteressante chemie tussen de personages doet de film de das om. Goed acteerwerk, maar vervelende personages en iets te enthousiaste regie op het gebied van smerigheid. Maakt de film misschien wel memorabel, maar het leidt uiteindelijk integraal af van waar het om moet gaan lijkt me. Punten voor wat visueel knappe beelden en het acteerwerk van Rouselle.

Blijft top.

Cameron in een van mijn beste producties. Titanic had me vanaf het begin al hooked. De film duurt vreselijk lang, waarbij het eerste deel niet altijd blijft boeien, maar het is vooral het tweede deel dat me erg pakte. Niet emotioneel, maar mijn aandacht zat er wel goed bij.

De cast was best goed, alleen Winslet speelde wat moeizaam in het begin. DiCaprio speelde ook goed, hij zal later nog beter worden, maar iedereen vond hem geweldig toen. Ik heb hem gewoon een goed acteur gevonden.

Laatste deel ziet er spetterend uit. Het is spannend, redelijk realistisch en niet onnodig bombastisch vormgegeven. De film blijft boeien en bewijst dat het gewoon 2 genres kan bespelen en de film slaat ook goed om. Blijft voor mij een toppertje en een van mijn favoriete films.

Haha.

Hoe kom je er toch op. Een titel als Titanic 666 dat een soort indirecte connectie moet zijn met de klassieker vanuit James Cameron. Ze hebben zelfs enkele personages uit die film binnen deze film nagemaakt, dus je ziet wel hoe graag ze het allemaal wilde herleven. Het wordt echter wel gedaan door een regisseur met een weinig indrukwekkend curriculum vitae.

Het bijzondere aan de film is dat het niet allemaal rotzooi is dat in hoog tempo naar je toe wordt gesmeten. Zo lopen er opvallend genoeg een aantal herkenbare gezichten in rond. Geen van alleen zijn echt namen die bovenaan de lijst staan van Hollywood, maar een Bamber, McCord of een Gatt hebben wel regelmatig met grotere, dure producties mee mogen lopen. Hoe ze hier uitkomen weet ik niet, misschien was het een verloren weddenschap.

Opvallend gedetailleerde omgevingen en een tempo dat lekker doordendert zorgen ervoor dat Titanic 666 nooit de vermoeiende zit is die je misschien wel zou verwachten. Best aardige filters ook, maar zeker de opening laat eigenlijk zien dat ze niet korter dan 10 minuten achter de effectencomputer hebben gezeten. Uiteraard zitten er ook lelijke stukken tussen, maar het kijkt beter weg dan je zou denken.

Daar eindigen mijn voornaamste complimenten ook weer. Deze film schiet zichzelf vooral in de voet als het op narratief moet uitkomen. Door middel van wat ridicule scenes wordt je als kijker bijna gedwongen om met je ogen te rollen. Ook ongemakkelijk soms. Het is dat sommige acteurs nog opgaan in hun rollen, anders is het huilen met de pet op. Toch gek hoe ze zoveel onzin aan elkaar kunnen rijgen en dit vervolgens nog serieus lijken te willen nemen.

Wat kan ik er verder over zeggen? Ik klink positief in mijn eerste alinea's, maar uiteindelijk is het nog steeds vluchtig in elkaar gezet. Leuk in elkaar gezet dus, maar snel eroverheen gefilmd alleen. Het is wellicht niet de ramp die je zou verwachten met een blik op de titel of de poster, maar niettemin zal het je op den duur waarschijnlijk gaan vervelen omdat de film niet kan beslissen wat het wil zijn. Wil het een spannende, mysterieuze film zijn of juist een grap? Het wisselt elkaar teveel af om daar een antwoord op te geven, maar het geeft wel antwoord op de vraag of het deze apart van elkaar sterk kan uitwerken. Daarop is het antwoord volmondig: Nee.

Degelijk ingericht oorlogsdrama dat een conflict zoveel mogelijk vanuit twee verschillende perspectieven probeert te belichten, maar voor de oplettende kijker valt echt wel op te maken dat regisseur Avi Nesher en zijn scenarioschrijvers niet heel neutraal zijn geweest. De commune krijgt op die manier aanzienlijk meer aandacht dan Amir Khoury en zijn filmproject, terwijl het verhaal juist vanuit dat tweede moet worden verteld. Gelukkig wordt er over de grote lijn goed geacteerd, ziet het er op visueel vlak erg verzorgd uit en wisselen de genres elkaar voor de verandering best goed af. Een emotionele impact laat het zeker niet achter, maar de productie oogt keurig voor wat het is en includeert daarnaast inhoudelijk vooral genoeg om niet of zelden te vervelen.

Cliche.

Niet slecht voor een van de andere "netflixproducties". Deze is me in dat rijtje behoorlijk meegevallen na het zien van The Open House is het zelfs een behoorlijke meevaller, maar er is daarnaast toch echt meer nodig om me te overtuigen.

Ja, de acteurs doen het niet belabberd. Geen volle overtuiging, maar de film is soms toch echt te ongeloofwaardig voor een project dat menselijk over moet komen. De jaloerse types zijn weer terug en je kan ook bijna raden hoe dit zal gaan aflopen.

Visueel niet zo boeiend, cameragebruik ook niet boeiend, acteerwerk kan er wel mee door. Voor een gezellige romcom moet je deze film opzetten, ander kan je hem gewoon links laten liggen.

De afsluiter.

Eigenlijk weer van hetzelfde niveau als deel 1 en 2. De stijl, toon en het verloop blijven allemaal nagenoeg hetzelfde. Ik kijk dit soort films ook nooit echt voor het bijzondere plot of de magistrale regie, maar toch blijft het jammer dat deze film erg binnen zijn comfortzone blijft.

Opnieuw is dit een film die wordt gedragen door Centineo en Condor. Die twee doen het ook echt leuk samen en hebben wel degelijk chemie. Het sterktepunt blijft vooral het karakter van Condor, omdat deze schattig wordt ingericht en uitgevoerd. Daarmee weet deze film zich net een beetje te onderscheiden van zijn soortgenoten.

Verder een veilige film zonder ambitie. Het verhaal is wat langer, en lijkt in het begin met het verkeerde berichtje een vervelende kant op te gaan, maar uiteindelijk blijft dit ook weer van hetzelfde niveau als voorgaande delen. Vermakelijk en simpel dus. Dat dit overigens een boekverfilming is zou me nooit opgevallen zijn, want dan zou het verrassend verhaal loos zijn.

Het kijkt aardig weg, maar de speelduur van ongeveer 115 minuten is wel wat aan de lange kant, zeker omdat alles nogal makkelijk wordt opgelost. Hier en daar kent de film de juiste toon, maar echt voelen doet de film nooit. Je leeft zelden echt met het verhaal mee, waar ook het zwaktepunt van de reeks ligt.

Het blijft wel een schattige film, maar veel verder dan een aantal aardige momenten en redelijk vermaak komt deze reeks niet. Ik heb tot nu toe elke film hetzelfde cijfer gegeven, want veel meer vind ik niet dat deze reeks verdient. Leuk om een keertje gezien te hebben, niets meer.

Zelfde als 1.

Een film voor de liefhebbers en voor diegene die even geen zin hebben om na te denken tijdens een film. Met zo'n bui ging ik deze film ook in. Ik had even geen zin meer om na te denken, zeker niet na het zien van de documentaire LA 92. Dan heb je weer iets nodig om happy te worden.

Deze film stort zich enkel en alleen op romantiek en komedie. Veel meer dan dat heeft de film niet te bieden. Het is eigenlijk precies van hetzelfde niveau als deel 1. Misschien was toen het concept wat origineler want nu is de relatie tussen Centineo en Condor de focus van de film, maar de toon blijft nagenoeg hetzelfde.

Bijzonder is het allemaal niet. Visueel is het niet fris genoeg en ondanks dat er wel degelijk een chemie is tussen Centineo en Condor wil het allemaal nooit echt overtuigen of raken. Vooral omdat de film binnen de veilige en voorspelbare lijntjes blijft. Geen verrassingen te bekennen in deze film, nee, je kan hem al vanaf de eerste minuut voorspellen.

Acteerwerk is aardig en Centineo en Condor dragen samen als koppel de film. Ze zijn dan ook wel schattig samen en de bijrollen zijn ook aardig, maar daar houdt het eigenlijk wel op. Deze film lijkt nogal haastig in elkaar gedraaid te zijn waardoor alle probleempjes op een makkelijke manier opgelost worden. De schrijvers hadden waarschijnlijk geen zin in al dat gedoe.

Het kijkt dus aardig weg, maar een goede film kan je dit niet noemen. Het kent aardige scenes, maar dit soort films blijven veilig in diens comfortzone zitten. Ergens wel jammer omdat er onder de zoete laagjes wat meer verstopt zit, maar dat komt er nooit uit. Ach, aangezien er liefhebbers voor zijn hoeven ze ook weinig te veranderen, maar voor mij is het allemaal niet zo bijzonder.

Visueel stijlvolle misdaadfilm met een boel mysterie-elementen en een gezonde dosis dramatiek om de uitwerking van de personages aan te sturen. Shailene Woodley is een uitstekende keuze voor de hoofdrol en draagt Misanthrope met gemak, een broodnodige uitkomst gezien de karikaturale vormgeving van de overige personages. Ben Mendelsohn is te nadrukkelijk een komisch zijspoor en de oplossing van de puzzel uit zich in te uitgesponnen dialoogscenes en een daaropvolgend clichématige finale, maar de opvallend grootse en gemene misdaadscenes zijn sterk in beeld gebracht. Regisseur Damián Szifron hanteert bovendien een zeer strakke invulling op technisch vlak, waardoor de kou geregeld perfect wordt vermengd met de kleurrijke nachtwereld.

Een klassieke verfilming van klassieke literatuur, maar ondertussen wel enorm gehinderd door het verouderde tijdsbeeld. De inhoud is uiteraard nog altijd relevant, maar de verwerking van de thematiek vormt een serieuze belemmering om die gepast naar voren te krijgen. Met name de "kinderlijke onschuld" wordt er door regisseur Robert Mulligan maar lomp tussen geplaatst, specifiek de scene waar Mary Badham de boze menigte verbaal weet af te weren is schrikbarend gedateerd. To Kill a Mockingbird toont verder volwassen onderwerpen door de ogen van kinderen, wat voor de kijker een uniek perspectief levert. Erg gefocust gaat het verhaal verder alleen niet te werk op dat vlak. Met enige regelmaat lijkt de zoektocht naar Boo veel interessanter te zijn, terwijl dat amper geslaagd uit de verf komt. Gregory Peck, Philip Alford en Brock Peters spelen de pannen van het dak en vormen zeer boeiende personages, maar daartegenover staan ook erg matige acteerprestaties zoals Collin Wilcox Paxton die je amper serieus kan nemen. Op deze manier blijft de film zichzelf constant op negatieve wijze in balans houden, maar het verloop is best boeiend en de insteek waarbij de goede kant het kwade niet overwint vond ik sterk. Racisme zal nooit ophouden met bestaan, maar het is fijn dat er ondertussen veel strijd wordt en is geleverd in het kader van gelijkheid.

Teleurstellende Friedkin.

Een vigilante-film met Dafoe als schurk, hoe mooi kan het leven eigenlijk zijn als je op dit project stuit. Neem daar nog een competente regisseur bij en je denkt een film te zien die makkelijk binnen kan koppen. Jammer genoeg kon ik de stempel van Friedkin in deze film maar weinig herkennen, soms zelfs helemaal niet.

Het voornaamste nadeel dat de film heeft is dat het allemaal best gedateerd is geworden. De actiescenes komen nauwelijks over, de soundtrack overschreeuwt de thrillerscenes en de personages komen allemaal maar ouderwets over. Dat voor een film die me juist de indruk geeft dat het zijn tijd vooruit moest lopen. Wellicht dat de huidige technologie de film heeft ingehaald, maar indruk maken deed het bijna niet.

Wat ik ook jammer vond is dat geen enkele conversatie tussen personages naturel aanvoelt. Alles is nogal duidelijk gescript en geschreven. Met stomme verbazing zat ik bijvoorbeeld te kijken naar hoe het hoofdpersonage tegen zijn vrouw praat, en ook hoe deze terugpraat. Sommige recreatie-interacties voelen aan als een interrogatie. Ik kon er eigenlijk weinig uit serieus nemen, en ik vond het vooral een te simpele oplossing van Friedkin om ons de hintjes te geven over het verhaal.

Daartegenover staan wat aardige scenes. Zo is het geweld opvallend bloederig en gedetailleerd, raken de stillere en onheilspellende scenes volop het doel en kan ik de rol van Dafoe nog altijd behoorlijk waarderen. Past met zijn diepe stem en kille uitdrukking perfect in de rol die hij aangewezen krijgt. Ook fijn dat er wel degelijk een verhaal inzit, hoe zwakjes deze ook naar de kijker mag worden gecommuniceerd. Uiteindelijk blijft er voor mij vooral een film over waar ik weinig mee kan.

De permanent onsympathieke Randy Wayne werkt zichzelf constant in de problemen en geeft daar steeds iemand anders de schuld van, inclusief God zelf. Regisseur Brian Baugh maakt het zichzelf daarmee meteen moeilijk om sympathie op te bouwen voor zijn hoofdpersonage(s), veel van de problematiek veroorzaken ze immers zelf. De venijnige manier waarop specifiek Wayne dat soms doet brengt alleen meer woede dan begrip in de kijker teweeg. Niettemin loopt de film in een best aardig tempo en boeit het verloop met gemak, ook al stapelt het scenario van Baugh en medescenarist Jim Britts alle mogelijk indenkbare clichés op. Deja Kreutzberg valt verder behoorlijk op qua acteren, bovendien vond ik de boodschap achter de film prima. Sommige mensen vinden eenmaal hun steun in religie en dat een film als deze daar een boodschap van maakt, is naar mijn inzien (tenzij het opdringerig en niet-subtiel gebracht wordt) niets mis mee. Het is allemaal te voorspelbaar en aangedikt om echt indruk te maken, maar dankzij het volle verloop gaan de twee uur zo om.

Na een reeks filmische successen koos regisseur Terrence Malick voor een ietwat ongestructureerde, haast exclusief visueel gerichte vertelbenadering. To the Wonder is daarom aanzienlijk moeilijker te doorgronden dan Malicks voorgaande werken en de voortzetting van de film is weinig uitnodigend om dat als kijker überhaupt te proberen. Daartegenover staat wel een sublieme rol van Olga Kurylenko, die verfrissend natuurlijk speelt en medespelers Ben Affleck en Rachel McAdams er overtuigend uit acteert. Javier Bardem lijkt enkel en alleen voor wat extra cryptische (religieuze) lagen te worden toegevoegd en kent dan ook een pad dat weinig lijkt te mengen met die van het koppel, maar verder zorgt de dromerige en aparte regie van Malick ervoor dat het eerste uur enigszins interessant blijft. Daarna begint de best ruime speelduur langzaam steeds meer te wegen en werd het voor mij als kijker moeilijker om gefocust te blijven op de voortgang.

Niet bijzonder.

Wat deze film mogelijk aantrekkelijker maakt is het feit dat het geanimeerd is. De regisseur, Axinn, lijkt die stijl waarschijnlijk ook door te zetten voorlopig. Twee jaar na deze film kwam de volgende weer uit, maar zijn stijl is verder nogal houterig, dus als hij eens een keer naar een betere positie wordt geduwd zou ik blij zijn.

To Your Last Death heeft een voordeel, en dat is dat het geanimeerd is. Hierdoor kan het in principe zo gek doen als dat het wil doen. We krijgen dan ook behoorlijk wat dwaze elementen over ons heen gestort. Zo wordt een redelijk vergezocht concept verbonden met nog meer vergezochte, fantasierijke elementen. Opzicht wel leuk, maar eenmaal Axinn zich gaat verschuilen achter deze elementen om op die manier wat logica in het geheel te mengen begint het wel te irriteren.

Stemmenwerk is niet bijzonder sterk en de personages weten ook weinig indruk te maken. Wel bijzonder, want als er een genre is waarmee je echt kan uitpakken qua personages is het wel animatie. Dan heb je veel meer ruimte om ze wat extra's mee te geven, maar deze figuurtjes zijn net zo makkelijk te vergeten als de gebruikelijke personages in horrorfilms.

Wat rest is een film die best lekker van start gaat, al begint de manier van animeren al aardig snel te irriteren. Veel stijloefeningen zijn er niet echt, het is vooral een nogal houterige en halve manier van animeren. Het feit dat expressies veranderen door middel van flitsende animatie (als in je ziet het gezicht nauwelijks bewegen) is ook gewoon lui. Ze hadden veel verder kunnen uitpakken, maar dat komt er gewoon nooit van.

Opzicht vermaakt het wel en kent het verhaal opvallend gruwelijke en nare momenten gecombineerd met wat controversiële thema's. Die maken van de film soms een brute zit, maar het is jammer dat de film vervolgens zo ver doortrekt in de fantasierijkere stukken, waardoor het ook dwaas begint te worden. Er zit veel potentie in deze film qua narratief en concepting, maar het komt er nooit echt goed uit.

Hm.

Ambitieus is deze controversiële film van de net zo controversiële regisseur Buttgereit zeker. Het jammere is dat de beste man zijn eerste film op zo'n bijzondere manier moest opzetten, want met deze film toont hij toch wel aardige ideeën te hebben in de regiestoel. Het jammere is dan ook dat deze film als "disturbing" bekend staat, want dan zijn de verwachtingen toch net anders.

De film is verder erg traag en tempo zit er nergens in. Je zal er dan ook echt je aandacht even bij moeten houden, want het vraagt wel wat van de kijker. Daarnaast is Buttgereit ook redelijk snel met zijn details, want als je even knippert heb je soms hele interessante sequenties gemist. Goedkoop is het zeker, maar de ambitie is er wel en die breekt soms goed door. Buttgereit weet net niet genoeg te benutten, maar de potentie is er ten alle tijden.

Der Todesking is een anthologiefilm waarbij elk verhaaltje steeds iets te maken heeft met zelfmoord. Allemaal hebben ze een zelfde regiestijl, maar het verloop is steeds heel anders. Enkele sequenties zijn beter dan de andere, maar in het algemeen zitten ze op een lijn. Echt uitschieters zitten er niet bij, elke sequentie heeft uitstekende camerabewegingen maar daar houdt het op.

Het mist toch wat charme en subtiliteit, het lijkt te makkelijk te scoren op het onderwerp zelf. De personages zijn steeds erg mak en het verloop iets te levenloos om echt goed te zijn. Dat het verder vooral bedoelt lijkt te zijn om te choqueren mag ook duidelijk zijn, want de beelden die je hier te zien krijgt, alhoewel niet bizar expliciet, zijn toch wel heftiger dan een gemiddelde film.

Daarnaast is het acteerwerk zwakjes, de beste stukken komen vanuit de regie en dat lijkt dan ook het element te zijn wat telt. Daar leunt de film ook op, want zeker de scenes waarbij de camera boven een brug hangt zijn erg fraai, en maken deze film toch wel de moeite waard om op z'n minst 1x gezien te hebben. Als je echter niet van het onderwerp houdt, zou ik deze film overslaan. Maar ik vraag me af of deze film ooit wel echt ontdekt gaat worden, kan het me maar moeilijk voorstellen.

Tweede Almodóvar.

Maakte eerder een diepe indruk op me, maar deze film is heel wat vrolijker van aard. Het is wel te verwachten dat films als deze doorbreken en kritisch goed worden ontvangen, want het is een echte crowdpleaser. Toegankelijk, gemakkelijk te volgen en hoopvol. Dit soort films doen het uiteraard goed bij het publiek.

Ik denk dat ik me ook te weinig kan verplaatsen in deze film om het echt goed te vinden, want de potentie was er zeker. Er wordt kleurrijk te werk gegaan, al vond ik het visueel toch maar matig. Veel achtergrondkleur, maar te weinig variatie in locaties en vooral lelijk. De cinematograaf moet vast korte dagen hebben gemaakt, want de presentatie mist veel focus en aandacht. Ik schrik van de foto's die hier op MovieMeter staan, die mooie beelden zijn namelijk echt heel schaars.

Het acteerwerk is prima en het mag duidelijk zijn dat iedereen heel erg zichzelf is in deze film, maar ik vond elk personage niet echt sympathiek. Ze hebben zeker genoeg gezicht en karakter, maar ik kon me nogal moeilijk in hen verplaatsen. Misschien dat Almodóvar ze allemaal zo apart mogelijk in beeld wilde hebben, maar ik denk dat ik iedereen na de film weer ga vergeten.

Het is een aardig verhaaltje alhoewel niet bijzonder onderscheidend, slim, impactvol of meeslepend. Het gaat er in All About My Mother wat vrolijker aan toe dan je zou denken, maar wat ik mis is een goede flow die de scenes mooi in elkaar laat overlopen. De film pakte me gewoon niet en kon me nergens laten meeslepen in de gebeurtenissen. Ik denk echt dat ik de verkeerde doelgroep ben, maar niettemin is de film wel professioneel en toegankelijk. Een zware opgave is het nergens, maar indrukwekkend evenmin.

Opvallende horrorthriller waarbij de spanning veel beter tot zijn recht komt dan de bodyhorror. Zeker aangezien regisseur Michael Shanks soms de computer iets te veel verkiest boven de praktische effecten, terwijl je toch echt dat tweede nodig hebt om een film in dit kader met klasse af te leveren. Gelukkig vormen Dave Franco en Alison Brie een fijn duo met treffende chemie, niet geheel onverwachts aangezien deze twee namen in het echte leven een koppel vormen. Shanks scoort daarnaast met een gezonde snelheid, een professionele visuele aanpak, een aantal zeer spannende scenes en meerdere originele ideeën, maar dendert gedurende de finale net niet hard genoeg door.

Gematigd Uruguayaans misdaaddrama met een uitstekend spelende Diego Alonso. Als acteur heeft hij zich tot nu toe enkel en alleen beperkt tot Zuid-Amerikaanse films, dus mocht je hem (net als ik) tot nu toe gemist hebben is het je meer dan vergeven. In Togo vormt hij een interessante hoofdrol die door regisseur Israel Adrián Caetano versterkt wordt dankzij de intrigerende band die hij schept met tegenspeelster Catalina Arrillaga. Bijster origineel wordt de band nergens uitgewerkt, maar persoonlijk vond ik het erg interessant hoe de film/band ontpopte rondom een cultuur die vreemd is met die van ons. Dat bepaalde personen bijvoorbeeld "eigenaar" zijn van een bepaald gebied/blok vormt de sleutel tot de misdaadaspecten in deze film, maar het is nergens vergelijkbaar met onze Westerse wereld (tot zover ik weet). Het eerste uur is met name daardoor een interessant stukje film, maar Caetano wordt iets te overmoedig gedurende de finale waarin Alonso in zijn eentje, kreupel, zowat een volledige misdaadorganisatie uitroeit. Gelukkig staat het een goed anderhalf uur aan vermaak niet teveel in de weg en kan ik makkelijk een voldoende toekennen aan Togo.

Heel degelijk.

Verwachtte van tevoren eigenlijk vrij weinig van maar mijn verwachtingen zijn overstegen. Het is niet Cage die deze overstijgt, maar ik vond vooral de regie best sterk. Het is ook zeker niet de eerste keer dat laag beoordeelde films het zo goed bij mij doen.

Cage is best prima. Het is dat hij een beetje een grap is in de filmwereld en vaak een beetje te dramatische rollen kiest, maar voor de rest is het best een degelijk acteur. Af en toe is het net iets te veel drama, maar in het algemeen heel degelijk.

Vooral de actie was best goed in beeld gebracht. Knap geschoten, intense actie die best lekker gefilmd was door een nerveuze camera. Des te intenser natuurlijk, maar het leukste is dat elke actiescène er eigenlijk anders uitziet.

Dan krijg je lekker verschillende stijltjes die allemaal best werken. Het is wel met een lange inleiding, zo valt het eerste half uur echt in het dramagenre. Maar daarna is er eigenlijk veel actie en thriller en dat maakt het dan weer leuker.

Lekker pakkende actie, in een verhaaltje met een lekker harde toon. Het is dan wel jammer dat het geweld niet passend hard is, maar wel met een pakkend stijltje. Niks mis mee op z'n tijd. Alleen de actie had wat bloederiger en harder gemogen.

Uitgekauwde horrorthriller met een aantal sfeervolle beelden en een uniek schepsel dat de boel flink op stelten zet. De uitwerking van regisseur Jerome Pikwane is niet bijster origineel en zeker de scènes waarin het jonge kind de kar moet trekken getuigen van weinig indrukwekkend beeldmateriaal (dat stemmetje kan echt niet), maar de donkere hoekjes en verlaten gangen zijn best efficiënt voor een competente sfeerzetting. Het acteerwerk is daarentegen niet geweldig, maar de finale komt met uitstekende beeldvoering en de cinematografie ziet er ondanks budgettaire beperkingen goed uit.

Tja.

Anime, het zal nooit volledig mijn ding worden. Maar als filmfan dien je gewoon af en toe buiten je comfortzone te treden en zo dus ook met dit genre. Ik kan niet zeggen dat er vaak meesterwerken tussen zitten voor mij, maar Tokyo Godfathers was opzicht nog wel te doen.

Maar ik was alvast geen fan van de personages. Irritant ingesproken en neergezet. Drie onnozele personages die de 92 minuten eigenlijk opvullen. Erg leuk is het niet om naar te kijken en de humor is tevens mijn ding niet. Hyper geanimeerd en veel geschreeuw voor komedie, maar ik kan niet zeggen dat mijn mondhoeken er maar een beetje van gingen krullen.

Verder is het verhaal ook niet bepaald bijzonder. Ik lees veel vergelijkingen met de andere films van regisseur Kon maar aangezien ik die niet heb gezien is het moeilijk voor me om het daarmee te vergelijken. In principe komt het neer op een iets diepere versie van een straatavontuur maar vaak niet al te leuk gebracht.

Animatie is verder wel mooi, daar kan je moeilijk omheen. Mooi tot leven gebracht hier en daar, al vond ik de designs van de personages wat minder geslaagd. Specifiek de hoofdpersonages dan, want de bijpersonages vond ik wat geslaagder. De mooiste beelden zijn afkomstig van het geanimeerde Tokyo en die grepen de meeste aandacht die ik had.

Duurt gelukkig niet al te lang, want ik ben niet zo'n fan van dit genre en deze film brengt er weinig verandering in. Ik vond de finale verder een redelijke domper. Iets te sentimenteel opgezet terwijl de rest van de film stukken meliger is. Ik vind die mix (hyperkomedie en zwaar sentiment) vaker niet werken, en zo ook hier niet. Ik kan er niet meer aan geven dan een 2,0* voor de spetterende animatie. Misschien dat ik ooit nog een geanimeerd meesterwerk tegenkom, maar deze is dat in ieder geval niet.

Apart.

Ik keek hem eigenlijk alleen maar vanwege zijn bizarre splatter-status. Braindead vond ik destijds ook al geweldig, en dus dacht ik dat deze mij ook wel een beetje zou bevallen. Maar het blijft wel weer net iets te weird voor mijn doen hier en daar.

De film opent eigenlijk heel geinig maar ook belabberd. Zo krijgen we al vroeg liters bloed tegen de camera aan gegoten. Maar het acteerwerk ziet er vroeg al vreselijk uit, en Shiina doet het dan ook echt heel waardeloos. Bovendien krijgen we ook al een regen van belabberde soundtracks en lompe, klunzige gevechten. Maar het kent ook enkele geinige vondsten.

Wat we daarna krijgen gaat mijn petje te boven. De film lijkt zichzelf totaal niet serieus te nemen, en dat krijgen we toch weer zo'n irritant dramaplotje over de vader van Shiina. Terwijl er ook enkele, lollige satire reclamespotjes tussendoor spelen en de toon dus weer snel omgooien.

Bovendien komt er geregeld een bloedfonteintje voorbij maar vrijwel altijd op dezelfde manier. Een ingezoomd gezicht met een pijnlijke uitdrukking terwijl een grote hoeveelheid bloed omhoog spuit. Het begint al na 30 minuten te vervelen.

Bovendien is de film hier en daar weer echt te weird voor mij. De gehele scene in die rare club was voor mij compleet nutteloos. Na 45 minuten vond ik het dan wel weer mooi geweest, maar keek hem toch door om een eerlijke stem te plaatsen.

Film kent wel enkele geinige mutanten hier en daar en als er richting het einde een inval van agenten komt gevolgd door iemand die vuisten schiet en iemand die zichzelf laat vliegen door middel van een bloedstraal, kon ik er toch wel weer een beetje van genieten. Bovendien zijn die satirereclames tussendoor echt hilarisch.

Maar voor de rest was het een vermoeiende film met een vreselijke Shiina en een rare loop van het verhaal. Ook hadden de bloedfonteintjes soms iets prominenter in beeld mogen komen, zeker in het eerste uur, als ze de gehele tijd zowat hetzelfde in beeld lijken te komen. Bovendien is nog 1 van de grootste mysteries dat dit 110 minuten moest duren.

Leuke opzet, matige uitwerking.

The Toll is zeker voor een hoop andere thrillerfilms voorbeeldig, want het slaat overbodige introductie of achtergrond compleet over. Hier gewoon een ongemakkelijke vent en een paranoïde vrouw. Zo'n simpele opzet is alles wat een dunne thriller nodig heeft. De uitwerking mag dan wel te wensen overlaten, maar het zorgt al bij al voor een niet onaardige kijkervaring.

Wat de film vooral mist is wat extra moeite, want qua decoratie doet regisseur Nader erg weinig. Zo'n "pad naar de omweg" had natuurlijk geweldig spannend kunnen uitpakken, maar hier is het gewoon een letterlijk bospad. Nader neemt ook weinig de tijd om spanningsbogen op te bouwen. Er zitten wat flauwe schrikmomentjes tussendoor en dat is dan ook meteen alle moeite die wordt gedaan om spanning op te bouwen.

Het acteerwerk is niet onaardig. Ik vond Topplin wat sterker dan Hayes, maar ze voldoen precies aan de verwachtingen die een simpele genrefilm als deze kent. Het verhaal loopt ook best aardig en het geheel is mysterieus genoeg. Een donker bos in het holst van de nacht is natuurlijk ook ideaal gekozen voor een film als deze. Ik kon het einde best waarderen, al is dat natuurlijk aan de kijker zelf.

Het ontbreekt de film aan wat extra's, zoals ik eerder aangaf. Hierdoor kan de film zichzelf eigenlijk nooit ontstijgen, want het is gewoon niet spannend of interessant genoeg om de hele duur sfeervol te blijven. Misschien zijn dat budgettaire beperkingen, maar juist dan kan (en moet) je als regisseur creatief improviseren. Die creativiteit is iets wat The Toll erg nodig heeft, maar niet over beschikt.

Filmkijkers die bekend zijn met het regiewerk van Stefano Sollima zullen wellicht al weten dat ze geen volbloed actiethriller krijgen, anders zul je garant staan voor een mogelijk lange zit. Michael B. Jordan vertolkt een zeer degelijke hoofdrol als John Kelly, ook al is zijn inhoudelijke vormgeving allesbehalve origineel. Het jammere aan het verhaal is dat het erg zwaar gebruik maakt van uitgekauwde clichés waardoor de eerste helft een weinig innemende zit is, maar de tweede helft sleept de film uiteindelijk naar een voldoende. De lang uitgesponnen actiesequentie in het Russische Moermansk wordt geweldig ingericht en houdt de spanning goed vast en het is bovendien een stuk waar de visuele hand van Sollima echt hoogtij viert en de film voorziet van een eigen stempel. Vanwege een gebrek aan vernieuwende inhoud is het naar mijn persoonlijke opinie niet handig om de film te promoten als de opening voor een reeks, maar als strak vormgegeven misdaadthriller doet de film aardig z'n werk.

Vermakelijk.

Ik heb nog niet de originele Croft films gezien, moet ik maar eens tijd voor gaan maken. Geen idee of dit er zo uitziet, maar dit is wel een erg vermakelijk filmpje. Deed me aan het einde ook erg denken aan de Raiders of the lost Ark.

Vikander is een leuke actrice om 2 uur naar te kijken, niks mis mee. Ik vind Jolie er niet zo ontzettend mooi uitzien om heel eerlijk te zijn. Ook als persoon vind ik haar een beetje overdreven en ik zal vast de enige zijn die dat zegt.

Soms is de CGI niet op zijn best, zoals de sprongen die Croft maakt. Maar er zit genoeg spektakel in om je mee te vermaken voor die 118 minuten. Een prima uitkijkertje.

Ok.

Een aparte film is het zeker, maar dit soort projectjes zie je wel vaker rondom dit soort muzikanten die wat artistieker zijn. Veel symbolisch en vaag gedoe met een visuele flair erbovenop. Tommy is er zo'n eentje, al had ik eigenlijk niet eens verwacht dat The Who erin mee zou spelen.

Ik ben niet echt een fan van The Who. De muziek is wel goed en enkele nummers zijn gaaf, maar ik ben gewoon niet zo'n fan. De muziek van deze band gecombineerd met trippy film vind ik ook niet zo sterk en haalt me eigenlijke vaker uit de "trance" dan me er dieper in laten gaan. Ik vind andere, meer apartere soundtracks passender.

Acteerwerk is verder best oké. Erg theatraal en met veel grootse gebaren maar wel redelijk als geheel. Reed vond ik de beste rol neerzetten, geeft er ook de volledige inzet voor. Verhaaltje zelf heeft niet zo veel om het lijf, maar dan moet je het wel doorhebben want het wordt eigenlijk volledig verteld via gebaren en beelden.

Visueel is het regelmatig apart en Russell doet er werkelijk alles aan om het bijzonder te maken. Toch waren er elementen die ik minder passend vond, zoals de eerdergenoemde soundtrack. Ook het constant onrustig uitvergroten en uitverkleinen van de camera deed weinig moois ontstaan. Camerawerk zelf vond ik regelmatig ook wat lomp en de trippy scenes zijn ondertussen net te verouderd.

Er zit wel genoeg unieks en bijzonders om te aanschouwen in, maar in het algemeen is het toch niet helemaal all the way naar mijn smaak. Veel zang en drukte maar niet echt altijd een even goed geheel. De sequenties met Elton John, Tina Turner en het pestende neefje springen er wel uit.

Na een goed uur kakt de film in, het gaat allemaal net wat te lang door. De finale is dan wel weer sterk, maar als Tommy zijn zicht terug heeft stort de boel wel in, het eerste uur was veel vlotter.
De film kan zich daarna ook maar moeilijk herpakken, maar als geheel blijft het goed genoeg voor een voldoende. Apart genoeg, uniek genoeg, maar als geheel niet perfect.

Een stompzinnige inhoudelijke uitwerking weerhoudt The Tomorrow War ervan om boven zijn niveau uit te stijgen, want regisseur Chris McKay kent een aardig ritme voor de actiescenes. Chris Pratt en Yvonne Strahovski leveren sterk acteerwerk af binnen hun nogal beperkt opgezette rollen, waardoor de dramatiek verrassend boeiend uitpakt. Het scenario kiest echter altijd voor de verkeerde momenten om dergelijke materie/emotie te uiten, zoals tijdens een achtervolging of gedurende een spectaculaire belegering. Sowieso neemt de film veel te veel hooi op zijn vork met de concepten, die totaal geen samenhang kennen en daarom terecht worden aangekaart als dwaas. Het ontwerp van de aliens is echter bovengemiddeld, waar een zeer griezelige en gedetailleerde dreiging vanaf straalt. De actie zelf wordt lekker snel geschoten en groots opgezet, waardoor het onmogelijk is voor de verveling om toe te slaan. De boeiende aanloop, het hoge tempo en de degelijke visuele kwaliteit zorgen voor effectief popcornvermaak, maar men had wel wat meer mogen sleutelen aan de inhoudelijke kant. McKay laat werkelijk een enorme kans liggen op dat vlak om echt te excelleren.

Ik kan me overigens perfect vinden in deze korte veronderstelling van medegebruiker ILDIB:

Mwa.

Niet een al te bijzondere film van Australische bodem. Daarvoor is het 'tieners redden de wereld' gehalte veel en veel te hoog. Wat overigens wel leuk is is dat de tieners wel allemaal zin in de film lijken te hebben en allemaal wel sympathiek zijn.

Maar dan heb je het eigenlijk ook alweer gehad. De dreiging van het land dat overgenomen is is vrijwel afwezig, de dreiging van de invasie is ook vrijwel afwezig en daarnaast valt de actie ook at tegen. Gelukkig is het allemaal wel vrij boeiend.

een hint naar een vervolgdeel, maar als ze opnieuw zo doorgaan zal dat niet veel beter worden vrees ik. Ik zal zeggen, prima acteerwerk en een pakkend en interessant verhaal, maar te weinig interessante actie en dreiging van de vijand. Dit zal een nagelbijtende film moeten zijn, maar is dit niet.