Opinions

Leuk.

Eigenlijk wel een beetje verbaast dat dit zo laag wordt beoordeelt. Ik vond het reuze en reuze meevallen. Vooral omdat het echte Disney sfeertje goed heerst in deze film. Ik heb van de zomer nog Disneyland Anaheim bezocht en het sfeertje wat daar hangt en hier hangt komt perfect overheen.

Luchtig en vermakelijk, dit is gewoon een leuke sci-fi vanuit Disney. Dat houdt uiteraard in dat het allemaal wat braaf is en dat gaat wat ten koste van de karakters. Karakters zelf zijn ook 1 van de weinige echte minpunten aan deze film. Dat overdreven gedoe zal me nooit echt pakken.

Clooney speelt prima, altijd wel een rol die hij goed kan. Opnieuw sterk acteerwerk van Robertson trouwens, die heeft echt wel talent. Laurie is ook prima, had hem wel graag wat dominanter in beeld gezien en misschien wat meer aanwezigheid. Hij was een best overtuigende schurk.

Cassidy was duidelijk nog onervaren, en dat gaat wat ten koste van haar "robot". Niet dat ze erg slecht is, maar tegen Robertson en Clooney kan ze echt niet op. En dat verwachtte ik ook niet. Visueel erg leuk, gaaf gemaakte stad en leuke technische snufjes. De boodschap die erdoorheen klinkt is ook gewoon sterk.

Erg sterke scene was de Apocalypse, of de voorspelling zal ik eigenlijk zeggen. Moeilijk moment, geholpen door sterk acteerwerk en wat rauwere beelden (onverwacht voor Disney). Daarnaast zitten er ook enkele indrukwekkende tracking-shots in, ( Commercial Tomorrowland bijvoorbeeld ). Dat allemaal helpt de film wat omhoog.

Een beetje jammer dat er niet niet diep genoeg op de boodschap ingegaan wordt, dat had de film mogelijk wat meer kunnen helpen. Voor de rest visueel erg mooi (moet ook wel met een budget van 190 miljoen) en sterk acteerwerk. Het had misschien allemaal wel iets spectaculairder gemogen, maar het blijft Disney, dus allemaal nog best braaf.

Hm.

Iedereen lijkt hier heel enthousiast te zijn over Totoro, maar dan kom ik er even bijstaan dat ik de poezenbus toch een veel leukere vondst vond dan Totoro, ondanks dat de film blijft opleven eenmaal die pluizenbol in beeld mag verschijnen.

Japanse cartoons blijven bij mij laag in de ladder staan, en ook dit is daar geen uitzondering op. Ik heb me ook behoorlijk gestoord aan de designs van de karakters hier. Die twee kinderen lijken op zeepbellen. Vooral dat kleintje, schattig of niet, ziet er echt niet uit. Zal vast de stijl zijn, maar hier is het voor het eerst dat ik me eraan irriteer.

Toen de film 20 minuten erin zat begon ik de hoop te laten varen toen het irritante gekrijs van de kinderen er heel aanwezig bij kwam zitten. De eerste 10 minuten lijken bijna een aaneenschakeling van gekrijs naar stofkonijnen te zijn. Heb toen maar overgeschakeld naar Nederlandse dubbing, om later weer terug te schakelen naar Japans omdat Nederlandse dubbing echt compleet zoutloos is.

Je kan je afvragen waarom ik Aziatische cinema blijf opzoeken, maar daar kan ik dan de top 250 de schuld van geven. Maar af en toe wil er nog wel eens iets leuks bijzitten, in het achterhoofd dat ik Spirited Away erg sterk en leuk vond. Maar deze vond ik veel minder.

Wel kent de film hoogtepunten als de fantasie even mag uitpakken, ondanks dat er altijd wel iets bij komt kijken die zo'n scene om zeep helpt. Vaak is het irritant geschreeuw van de zeepbellen. Maar dat neemt niet weg dat de fantasy vaak wel goed gelukt is, en dat de film zo zijn menselijke momenten kent.

Ik kan mezelf gewoon niet over de voice-acting heenzetten. Maar de Nederlandse dubbing is echt nog vreselijker, en dan is er weinig keus. Zoals verwacht weer een mindere aanvaring met Aziatische cinema, maar ik denk dat er nog wel degelijke titels bijzitten. Grave of the Fireflies en Nausicaa zijn namelijk stiekem wel titels waar ik nog naar uitkijk.

Hm.

Toch niet echt zo goed als ik had gehoopt. Toni Erdmann leek erg geliefd te zijn onder het publiek en stond op een aantal lijsten voor beste films van afgelopen decennia. Ondanks dat de speelduur echt bizar lang is, heb ik de film toch maar een kans gegeven om te kijken wat het precies was.

Ik denk dat het vooral mijn eigen smaak is die een hoge beoordeling in de weg zit, want ik vond vooral de humor niet echt mijn ding. De regie is in ieder geval tijdens het eerste uur erg strak. Boeide me ook van de hele film het meest. Maar vervolgens brak het tweede uur aan, en toen het derde uur. Ik had het toen eigenlijk ook wel weer gezien.

De toon van de humor werkt soms uitstekend, maar niet voor een speelduur van 162 minuten. De grappen beginnen uiteindelijk ook van toon te veranderen. In het begin waren ze droog genoeg om te boeien, daarna daalt het steeds verder totdat het ronduit vervelende humor is. De volledige sequentie met dat naaktfeestje was te vervelend om leuk te zijn.

Acteerwerk is verder redelijk, maar buiten Simonischek was er niet heel veel dat echt bovengemiddeld was. Hüller had wel wat druk met haar rol te verduren, maar haar persoonlijkheid ben ik na een week of 2 weer volledig vergeten. Band tussen vader en dochter vond ik ook niet echt vonken verder, ondanks de lange speelduur, want veel wordt uiteindelijk gewoon aangevuld met humor.

Dat de speelduur uiteindelijk ook zo ver uitgerekt wordt is onbegrijpelijk, ondanks dat de meeste minuten wel netjes benut worden. Toch had ik liever gewoon een film van 100 minuten gezien, en enkele sequenties hadden gewoon volledig geschrapt mogen worden. Uiteindelijk kijk je te lang tegen personages aan die nooit echt leuker willen worden, grappig of niet.

Bizarre komedie verder, met een goed eerste uur, maar twee vermoeiende uren daarna. Het is niet per definitie slecht, maar de humor ligt soms zo ver buiten mijn boekje dat het niet echt leuk wil worden. Ik had ook vooraf stiekem een heel ander verhaal verwacht, maar daarbuiten was dit gewoon niet echt mijn film. Ik heb hem helemaal afgekeken, maar niet zonder spijt.

Eigenlijk nog best te doen.

Nee, een goede film is deze Tooth & Nail absoluut niet. Veel budget heeft dit als film namelijk niet gehad, dat mag duidelijk zijn. Toch vind ik dat regisseur Young nog best aardig weet om te springen met het concept en precies de juiste schaal uitkiest. Geen te grootse film, maar ook geen te kleine film. Het resultaat wordt er gelijk beter mee.

Young kiest ervoor diverse B-acteurs rollen te laten spelen. Neem nou een Madsen, die in het huidige tijdperk eigenlijk geen kwalitatieve rollen meer speelt. Ik moet zeggen dat hij hier wel erg goed in past. Als acteur niet slecht, maar ook niet goed. In zo'n beperkte en gekke rol als deze past hij dan ook nagenoeg perfect. Niet te veel screentime, maar wel genoeg ruimte.

Verder worden de beste acteurs in deze film als eerste afgemaakt en naarmate de slotfase van start gaat zit je klem met behoorlijk slechte acteurs en actrices. Gelukkig zien ze er wel schattig uit, en hebben een redelijke uitstraling, maar daar blijft het bij. Saaie dialogen die allemaal best ongemotiveerd worden opgetrommeld volgen elkaar snel op. De film wordt er per minuut niet bepaald beter op.

Wel is het eerste halfuur intrigerend en de locatie wordt goed genoeg ingericht. Spannend is het niet, maar de gore weet aardig door te rammen ondanks dat er niks bijzit dat heel expliciet is. Aardige actie hier en daar, en degelijk tempo en aardige gebeurtenissen. Heel slecht is deze film eigenlijk niet, ondanks dat het zeker niet zonder minpunten zit.

De eerste helft is beter dan de tweede helft, maar ik heb me aardig vermaakt met deze film die niet te lang duurt en lekker wegkijkt. Het acteerwerk is wel een minpunt, en de horror had wat harder gemogen. Qua filters mis ik ook wat kracht, maar dat neemt niet weg dat deze film een aardige wegkijker was waar ik tijdens de eerste helft met veel plezier naar heb gekeken. Daarvoor nog een gulle 2,5*.

Ok.

Je zou eigenlijk gelijk al denken dat een verhaal zoals deze op voorhand een ideaal scenario is voor een mislukt project vol met een lading flauwe en irritante humor. Echter is het dan ook wel verrassend dat deze film dit helemaal niet is.

Hoffman speelt een aparte rol, maar doet het voor de rest nog wel aardig. Echter is het wel raar dat niemand merkt dat Hoffman een man is, want het is toch soms aardig duidelijk dat er een man in het pak rondloopt. Maarja, dat moet je dan maar wegdenken.

Voor de rest is er verrassend veel drama te bekennen, maar deze is niet bijzonder sterk. Het zijn een beetje de standaard dingen die het scherm passeren, die wel vermaken maar nooit echt de kijker emotioneel in de film betrekken.

De humor is soms nog best leuk. Hier en daar wel eventjes gelachen, maar een echte komedie-fan zal wel een beetje met koude kermis thuiskomen. Dit is eigenlijk niet zozeer een komediefilm, vooral een dramafilm met wat vlotte humor en een merkwaardig plot.

De film is best vlot, ik had het niet gedacht. Pollack red de film wel degelijk met een soms wat serieuzere aanpak op de film. Het zorgt er wel voor dat deze film niet vervalt in een ton met flauwe grappen, een welbekend mislukkingsscenario, maar zijn film inplaats daarvan ook echt een beetje benut.

Maar, er is nergens echt impact. Het is net wat te voorspelbaar echter. Je weet eigenlijk al snel hoe het verhaal in elkaar steekt, en op dat gebied dat Pollack ook wel iets meer mogen bieden. Bovendien is 116 minuten ook wel iets lang.

Vermakelijk en bombastisch genoeg om niet vermoeiend te worden, maar regisseur en hoofdrolspeler Chris Rock schat zichzelf duidelijk te hoog in. Zijn acteerwerk komt nogal geforceerd en houterig voor de dag, iets dat vooral opvalt vanwege de stortlading aan cameo's van andere komieken. Voortdurend wordt er wel een bekend gezicht geïntroduceerd om de kijker af te leiden van het feit dat Rock niet zoveel te vermelden heeft. De opbouw tussen hem en Rosario Dawson wil niet van de grond komen en de humor slaat ook niet echt aan, maar de algemene luidruchtigheid zorgt er wel voor dat het allemaal nog enigszins te verteren valt. Persoonlijk kon ik het relatief open einde waarderen en Tracy Morgan speelt een geweldige bijrol, maar deze vormen vervolgens dan ook min of meer de hoogtepunten van de film.

Scott in de lucht.

Vond het altijd wel een aantrekkelijke regisseur qua stijl, maar hiermee heeft hij me totaal niet weten te overtuigen. Van Scott was ik het een beetje gewend dat hij de films niet al te Amerikaans maakt, maar dit was heel duidelijk uit Amerika.

Cruise speelt redelijk maar heeft een vreselijk personage. Niet dat hij het dan heel slecht uit weet te voeren, maar dit soort irritante types bestaan er te vaak en zijn allemaal even voorspelbaar. McGillis is net zo irritant. Ze mag er dan wel goed uitzien, haar karakter is vreselijk. Altijd weer die felrode lippen en blond haar. Te vaak gedaan.

Voor de rest is het verhaal voorspelbaar en de romantiek genant. De romantiek was misschien wel erger dan de personages zelf. Vreselijke dialogen, gênante romantische scenes en totaal geen vonk onder die oorverdovende en bombastische 80's muziek soundtrack.

Het enige dat dan (heel) goed gelukt is zijn dan toch wel de actiescènes in de lucht. Beelden vanuit de straaljagers zijn adembenemend en spectaculair in beeld gebracht bij een heerlijk blauwe omgeving en sterke cameragebruik. Bij dit soort scenes leeft de film enorm op.

Zonder die scenes was dit namelijk niet om aan te zien geweest. Maar ze brengen sterke sfeer mee en weten daarmee nog best beklemmend te zijn. Scene waar de vriend sterft, met de helikopter boven de helblauwe zee is ook een prachtig visueel moment. Visueel staat de film dan nog steeds erg goed. Ver boven zijn tijd eigenlijk.

Tja, met minder romantiek en voorspelbaarheid en meer mooi geschoten actie was dit beter tot zijn recht gekomen waarschijnlijk.

Goeiemorgen.

De eerste film vond ik best aardig destijds, maar niet bepaald bijzonder. Een actiefilm met straaljagers in 2022 in plaats van 1986 maken moet natuurlijk nog indrukwekkendere beelden opleveren. Ik had niettemin vooraf een beetje mijn twijfels over de regie van Kosinski. Zeker geen onaardig regisseur, maar wel iemand die meer een verhalenverteller is dan een vormgever voor actiefilms.

Met die verwachting zat ik in ieder geval verkeerd. Top Gun: Maverick bleek tegen alle negatieve voorspellingen in een serieus gave film te zijn. Wel een film die duidelijk heel erg graag op nostalgie wil bouwen, maar dat boeide me wat minder vanwege gebrekkige interesse in het bronmateriaal. Al die cheesy dialogen, ouderwetse personages en enorme bonk aan verwijzingen naar het eerste deel gingen dus langs me heen. Ook het romantische zijspoor had wat mij betreft gewoon achterwege gelaten kunnen worden.

Goed, tot zover alle kritiek. Top Gun: Maverick is een kundige, praktische en geweldige actiefilm die me geen moment heeft verveeld. De stukken vanuit de F-18s zijn bijzonder geschoten en worden goed in beeld gebracht door Kosinski. Het zal me ook niet verbazen als Cruise zich weer heeft aangemeld om een hoop stunts zelf te doen. In ieder geval schieten de remmen in het tweede uur los en heb ik serieus mijn adem ingehouden tijdens de slotfase. Wat was ik dom om deze in de bioscoop te laten schieten.

Geweldig geluid, lang uitgesponnen en geslaagde actiescenes en een grote dosis spanning rondom het tweede uur. Ik was even vergeten dat ik naar een voorspelbare Amerikaanse film aan het kijken was, maar het feit dat een film me zoiets kan laten vergeten zegt in ieder geval genoeg. Top Gun: Maverick geeft me een geweldige avond bezorgd. De kritiek is logisch want een perfecte film is het allesbehalve, maar dat neemt niet weg dat het zelfs thuis op de bank een geweldige ervaring was.

Bizar uitgesponnen dramafilm met consistent onvriendelijke, onsympathieke figuren waar je als kijker vervolgens 160 minuten tegenaan moet gapen. Topsy-Turvy duurt dan ook veel te lang voor de gebrekkige inhoud waar het mee werkt, ondanks het uitmuntende acteerwerk van vrijwel alle castleden die zich goed staande houden binnen diens complexe rollen. Regisseur Mike Leighs aanpak is bijzonder statisch, waardoor liefhebbers zich nooit op visueel vlak kunnen mengen met de theatervoorstellingen. Het camerawerk, de standpunten en soms zelfs de decors maken weinig indruk, maar gelukkig ziet de uitvoer van Mikado zelf er nog wel prachtig uit. Het is bewonderenswaardig om te zien dat sommige acteurs zich binnen de operawereld eigenlijk prima kunnen redden en daadwerkelijk nummers lijken op te voeren, maar er lijkt aan het verhaal soms geen einde te komen. De goed geacteerde, maar zeer afstandelijke rol van Jim Broadbent versterkt dat gevoel.

Wel lollig.

Absoluut geen topper in het genre, daar ben ik het mee eens. Maar zo slecht vond ik het nou uiteindelijk ook weer niet. Het is een wat apartere film dan de meeste horrorfilms, omdat deze film juist erop gaat dat je iedereen haat inplaats van dat je het jammer vind dat ze afgemaakt worden.

Het verhaal is brak, maar de kills kunnen er wel mee door. Lekker bruut soms, al zijn er ook een paar die wel heel soft in beeld worden gebracht. Echt een komedie vond ik het nergens worden, maar de Britse manier van filmmaken is soms wel herkenbaar.

Nergens echt een hoogvlieger, maar ik heb me prima met deze film vermaakt.

Het is me ondertussen helder dat de regie van Brea Grant en ik geen vriendjes zullen worden, daarvoor is het simpelweg te onopvallend. Net als haar langspeelfilmdebuut moet Torn Hearts het erg hebben van de psychologische opbouw, maar de personages zijn dermate oninteressant dat het totaal niet uit de verf komt. Vooral jammerlijk is dat ik de kanteling en escalatie niet heel geloofwaardig vond overkomen, iets wat met name de rechtvaardiging van hun motieven om zeep helpt. Katey Sagal acteert niet onaardig, maar is net als de twee dames simpelweg niet uniek genoeg om een schouwspel van bijna 100 minuten doorlopend boeiend te krijgen. Daarbij komt nog dat de visuele kant van de film ontdaan is van kleur of enige flair, waardoor Torn Hearts vooral een partijtje afwachten is geblazen. Richting de finale leeft het geheel op, maar tegen die tijd was het al veel te laat. Half puntje erbij voor het overtuigende acteerwerk van Abby Quinn.

Regisseur Robert Lieberman levert hier overduidelijk mainstream-popcornvermaak af, maar dan met een net wat gewelddadiger randje. Het concept is niettemin bekend, maar (gelukkig) richt The Tortured zich dan ook voor enige tijd consistent op entertainment zelf. Dat weet zeker in de tweede helft aardig te werken, waar Lieberman uitpakt met enkele naargeestige en tamelijk gruwelijke martelscenes. De eerste helft is beduidend melodramatischer van aard en daarom gematigd interessant, waardoor het wel even duurt voordat de film op stoom komt. Het acteerwerk is weinig overtuigend (Bill Moseley uitgezonderd) en de opbouw te klassiek om zo'n serieus geheel te rechtvaardigen, maar eenmaal het tempo wordt opgeschroefd is dat snel vergeten. Persoonlijk kon ik weinig met de twist vanwege de ietwat vreemde vertelstructuur, maar het voorziet de film wel van een lugubere nasmaak. The Tortured is vanwege de expliciete inhoud niet voor iedereen weggelegd, maar de desbetreffende liefhebbers zullen op z'n minst kort en bondig vermaak krijgen.

Toch een tegenvaller.

Heel erg duidelijk een Verhoeven-film die rondom deze periode op avontuur in Amerika was. Ik mag zijn stijl vaak wel, aangezien het een einde maakte aan de Amerikaanse preutsheid. Verhoeven zijn komst wist lompe gore en ontblote borsten met zich mee te brengen want volgens mij nog niet heel erg vaak in Amerika gebeurde in films met een groot budget.

Ik zag eerst de remake van deze film, en na deze film gezien te hebben weet ik wel zeker dat beide films niet heel erg op elkaar lijken. De remake is veel gladder en duidelijk met veel meer budget. Toch is het voornaamste verschil dat die gewoon veel serieuzer is terwijl deze Total Recall behoorlijk lomp is en zich niet af laat schrikken om een flinke portie bloedvergieten erin te stoppen.

Humor en grapjes maken vind ik niet Schwarzenegger zijn sterkste kant. De fans zullen er uiteraard van genieten, ik vind Arnie gewoon beter als hij zware objecten of wapens oppakt en er flink op los knalt met de nodige punchlines. Zo ken ik hem ook vooral, zodra hij daadwerkelijk probeert te acteren vind ik het wat minder, en hier dus ook.

Visueel is het erg lomp maar ook charmant. Ondertussen op een hoop vlakken verouderd, maar dat maakt het niet veel minder leuk. Verhoeven zijn 90's films hebben namelijk wel iets en dat zijn ballen. Bloed wordt gewoon in volle glorie getoond en deze film zit er vol mee. De kogels blijven ook rijkelijk aan je voorbij suizen, gecombineerd met genoeg sciencefiction en poeha om je geboeid te houden.

Toch vind ik de sciencefiction in dit geval wat suf. Vooral dat hele mars-volk viel me tegen. Ook de mutanten vielen me tegen, een onderdeel waar ik vooraf erg naar uitkeek. Ik dacht ook oorspronkelijk dat mutanten de boosdoeners zouden zijn. Dat was misschien achteraf beter geweest, want de huidige schurken zijn best saai. Maar dat zou natuurlijk een duik in het huidige verhaal brengen.

Ondanks dat er genoeg bloed in de film zit wil de actie nooit echt cool worden en de film zelf overigens ook niet. Het doet er werkelijk alles aan om stoer te zijn, maar is gewoon te "silly" om dat te worden. Hoe vaak Arnie zijn spierballen ook laat rollen, de film is vooral lomp en daar blijft het bij.

Het matige acteerwerk van bijna iedereen en te lange speelduur doen een hoger cijfer dan 3,0* wegnemen, maar ook gewoon omdat ik die hele omgeving op Mars niet zo boeiend vond. Wel een voldoende voor de hoeveelheid aan actie en flinke porties bloedvergieten. Dat is iets wat ik in een Verhoeven-film erg leuk blijf vinden.

Best knap.

Vooral op visueel niveau dan. Ik heb het origineel van Verhoeven nog niet gezien (zowat de enige Verhoeven die ik nog echt wil zien) maar dat komt echt nog wel. Voor nu vond ik het ook beter om met de remake te beginnen omdat als ik het origineel eerst zie ik hem waarschijnlijk een mindere ervaring ga vinden.

Acteerwerk van Farrell is solide, zet best een overtuigende hoofdrol neer. Alleen krijgt hij wel echt waardeloze en standaard dialogen om mee te werken. Biel is weer leuk om te zien, zie haar altijd graag terug. Beckinsale zakt wat door de mand als actie actrice, helaas.

Visueel knap, aantrekkelijke actie die soms lekker in beeld gebracht is. Knappe camerabewegingen dan ook, waardoor het allemaal nog een stukje gaver werd, alleen was dat vooral in het eerste deel eigenlijk. Designs zijn weer leuk, aankleding ok.

Haast non-stop actie, die altijd wel leuk is en vooral in de slotfase nog aardig over-the-top gaat. Het had alleen nog wel wat meer over-the-top gemogen van mij, dan heb je echt een gave film. Nu is het nog net een iets te brave Hollywood kaskraker.

Maar het resultaat is meer dan netjes. De actie is tof, en de film kent genoeg tempo en spanning om het allemaal vermakelijk te houden. Ik heb genoten, ondanks mijn concentratieloze bui. En dat is dan toch wel een groot compliment.

Ook nog een bonusje voor de scene met de draaiende kamer zonder zwaartekracht. Dat zijn echt de scenes waarvan 125 miljoen als budget echt geholpen hebben.

Regisseuse Nahnatchka Khan is vooral werkzaam geweest binnen de televisiewereld, dus wanneer een dergelijke naam plots met een horrorkomedie op de proppen komt wekt dat zekere nieuwsgierigheden. Totally Killer valt binnen de trend waarin films een iconisch conceptgegeven uit de kast trekken en daar vervolgens horror in vermengen, een fris idee dat hier allesbehalve fris in beeld wordt gebracht. Kiernan Shipka doet het niettemin prima als modern hoofdpersonage dat in het jaar 1987 terechtkomt. Khan zet dubbel en dik in op de gimmick waarin de preutse hedendaagse jaren met de lompere vroege jaren in aanraking komen, maar na twee of drie grapjes is dit min of meer uitgewerkt. De humor in het algemeen wordt weinig treffend in beeld gebracht, het zijn vooral ietwat makkelijke grapjes die voornamelijk als "inkoppertjes" beschouwd kunnen worden. De wijze waarop de eighties bovendien wordt afgeschilderd maakt ook een nogal banale en weinig doordachte indruk. Op het vlak van horror profiteert de film van een leuk concept, maar omtrent weinig creatieve moordpartijen. De moordenaar maakt daarnaast een behoorlijk halfslachtige indruk en de onthullingen maken zijn verschijning alleen maar dwazer, waardoor ook dit vlak wat van je geduld vraagt. Voor het vermaak valt een film als Totally Killer goed te doen, maar ik heb de positieve scores met redelijke verbazing zitten lezen. Ik vond overigens dat het Shipka wel erg makkelijk afging om zaken hier geregeld te krijgen.

Teleurstellende filmklassieker uit de handen van de iconische Orson Welles, die zelf onder andere een hoofdrol vertolkt. Een rol die overigens van behoorlijke overwaardering geniet, aangezien zijn personage puffend zijn dialogen eruit stampt en vaak ronduit onverstaanbaar is zonder ondertiteling. Gelukkig brengt hij op een aantal andere vlakken genoeg, zeker de knap in beeld gebrachte opening is daar als voorbeeld voor aan te merken. Tussendoor kent Touch of Evil ook zeker een aantal fraaie wendingen, maar het merendeel is oninteressant en niet memorabel.

Aardig.

Degelijke actiefilm die wel in de categorie valt waarin het concept leuker is dan de film zelf. Het idee van een soort The Hunger Games door een stad heen blijft leuk, en aangezien deze film een stuk eerder uitkwam dan eerdergenoemde titel biedt het ook nog eens de ruimte voor wat creativiteit. Je kan de film namelijk moeilijk een aftreksel noemen van HG.

Jammer genoeg is de afwerking er niet naar. Mann blijft een regisseur die het hart op de juiste plaats heeft, maar te complex nadenkt. Zo'n concept als deze is best simpel, maar net als bij zijn latere films weigert Mann om het ook simplistisch uit te werken. Weer moeten er volstrekt oninteressante personages bij betrokken raken die allemaal tevens een volstrekt oninteressante achtergrond kennen.

Bovendien is het acteerwerk niet best en lijken de meeste castleden er te staan voor diens vechtkunsten. Uiteraard is dit niet onlogisch, want enkelen kunnen elkaar wel degelijk de hersenen intrappen, Scott Adkins bijvoorbeeld. Toevoegingen zoals Carlyle vielen me tegen. Carlyle lijkt er maar weinig zin in te hebben, en dramt zijn dialogen nogal ongemotiveerd op.

Visueel zitten er een aantal stijlvolle scenes tussen, die energiek in beeld gebracht worden. Zeker de achtervolging naarmate het einde vordert is om je vingers bij af te likken. Door de film heen zit ook genoeg actie, maar Mann kan toch niet altijd de kick afleveren. Mede door ondermaats knipwerk en weinig echt "coole" moves of kogels. Vermakelijk is het wel, maar je voelt niet echt een rush, en dat is het voornaamste nadeel van deze film.

Filters zijn verder aardig, en het bloed mag ook zeker vloeien. Het tempo had soms een schop kunnen gebruiken, en ik weet al hoe. Dat kan namelijk gebeuren door al die saaie personages uit de film te gooien, die het tempo vooral afremmen en ervoor zorgen dat je als kijker te lang moet wachten op de actie tussendoor. Er zit genoeg in, maar de pauzes tussendoor zijn vaak volstrekt oninteressant.

Zo is dit vooral een film die een push mist. Misschien tevens een wat speelsere aanpak. Dat alles neemt echter niet weg dat er zeker stijlvolle momenten tussen zitten, een speelduur kent die niet te lang is en op het gebied van visuele kracht best aardig uitgewerkt wordt. Bruut is het soms zeker, origineel ook wel, en vooral best vermakelijk. Jammer genoeg niet geweldig, maar goed. Leuk om eens gezien te hebben voor het concept.

Van Dormael doet het weer.

Na Mr. Nobody kreeg ik dan ook gelijk hoge verwachtingen van deze film. En Van Dormael stelt me wederom weer niet teleur, ik denk zelfs dat ik deze uiteindelijk over Mr Nobody kies, alhoewel Mr Nobody een aantal sterkere stukken had, maar ook saaiere had. Deze is eigenlijk de gehele film hetzelfde.

Ik was vooral verrast van de rol van Poelvoorde. Ik heb hem slechts 1 keer eerder gezien, en die film was gelijk in mijn persoonlijke top 100 gekomen. Echter is hij helaas niet helemaal passend in deze film. Vooral omdat de film om Poelvoorde zeel subtiel blijft, maar Poelvoorde zelf schreeuwt vooral de boel bij elkaar dat op een gegeven moment te veel herhaalt.

Sowieso is de rol van "God" ook mijn enige kritiekpunt. Een beetje foute humor kan ik wel, maar dit was iets te. En wederom opnieuw omdat de andere rollen veel minder flauw en veel subtieler waren. Maarja. Wat doe je er voor de rest aan.

De film ziet er visueel weer helemaal verzorgt uit. Het is wel duidelijk dat de film minder budget had dan Mr Nobody, maar daar merk je eigenlijk alleen maar wat van als Van Dormael de film iets epischer wil neerzetten hier en daar.

Maar Van Dormael heeft wel iets wat de meeste andere regisseurs niet hebben, en dat is dat hij een goed verhaal kan vertellen terwijl hij het verhaal ook zeer mooi kan brengen. De film verveelt nergens, is soms meeslepend en ziet er lief uit.

Veel detail, en een aantal geinige momentjes. Het is 1 van de meest bizarre verhalen die ik ben tegengekomen laatste tijd, maar door de vertelstijl kan je je er helemaal in meegaan. Richting het einde wordt het zelfs eventjes nagelbijten.

Goede film, weer 1 van de leukere recente filmpjes die ik heb gezien.

Tubi dus.

Een service waarbij Nederlanders niet eens kunnen komen, maar ik had niet het idee dat dit platform groot genoeg was om ook hun eigen toevoegingen te doen aan de filmwereld. Die komt dus toch in de vorm van Tow. En zelfs met enkele gezichten die voor de verandering eens niet voor het eerst ooit tegenover de cameralens staan.

Deze film is eigenlijk niet eens wat je er vooraf van zou denken, want dit beestje is veel psychologischer van aard. Een film als Tow aankaarten als ordinaire slasher is moeilijk, want de meeste moorden spelen zich vooral af in het hoofd van Gerard. Wat daar jammer aan is, is dat het daarmee ook vooral een excuus is om een herkauwde film op iets originelere wijze compleet uit te melken.

Acteerwerk is matig alhoewel Gerard doet wat ze kan. De regie is soms agressief op de juiste momenten waardoor de gore net wat harder aankomt, maar het problematische is dat er niet zoveel van is. De film schiet ook op andere vlakken regelmatig tekort zoals een echt goede flow evenals scenes die de rust nemen om ook op je netvlies te blijven.

In bijna elk opzicht is Tow een film die je simpelweg te makkelijk vergeten bent, en dan houdt de pret voor een horrorfilm snel weer op. Ik kan bepaalde aspecten best waarderen, maar uiteindelijk is het een wat flauw en iets te makkelijk gebeuren die absoluut wat liefde voor het genre herkent maar dat niet echt goed kan laten zien. Jammer, maar matig dus.

Vermakelijke misdaadkomedie met een grote verzameling aan verdienstelijke namen, waartussen vooral de ingetogen prestaties van Ben Stiller en Casey Affleck opvallen. Regisseur Brett Ratner levert goed werk af met Tower Heist, mogelijk zelfs zijn beste werk tot nu toe. Het spijtige is dat een ruim aantal aan bekende namen een zeer beperkte acteerruimte toebedeeld krijgen en pas richting de finale enige vorm van spanning aan te pas komt, maar de aanloop is in ieder geval onderhoudend. Natuurlijk flinterdun qua inhoud en iets te sterk leunend op toevalligheden, maar gelukkig gevoelsmatig zo weer afgelopen.

Matig.

Heb de attractie vroeger ooit weleens op afstand gezien, maar ik durfde er nooit in. Ik vroeg me al die jaren wel af waar het precies was ontstaan. Of het deze film was die de iconische attractie deed laten ontstaan, ik weet het oprecht niet. Maar ik hoop stiekem van niet, want erg onderhoudend is deze simpele Disneyfilm niet echt.

De pluspunten? Duidelijk het decor en het interieur van het hotel zelf die helaas pas wat dichterbij lijkt te komen eenmaal we richting de tweede helft trekken. Alles daarvoor staat toch eerder in het kader van een aantal schmierende acteurs en actrices die hopeloos wat kleur proberen te geven aan hun personages maar hier geen moment echt in kunnen slagen.

Verder wordt er een zekere legende opgebouwd die best interessant had kunnen zijn, maar uiteindelijk blijft het toch wel erg duidelijk Disney dat de boel in elkaar zet. Dat betekent dus dat alle stukjes die wat enger kunnen zijn niettemin terug worden gedrongen naar een kindvriendelijk gebeuren. Ik vond het wel jammer, aan de andere kant is het allemaal zo cheesy dat het als kinderspookhuisfilm sowieso niet goed had kunnen werken.

Het blijft redelijk beperkt vermaak, deze film. Ik had eigenlijk gehoopt dat Disney zou komen met een soort Halloween-film die echt ondergedompeld kan worden in een spookachtige sfeer zonder dat deze in een daadwerkelijke horrorfilm wordt verandert. Zeker rondom die tijd had dit echt wel wat sterker ingezet mogen worden, maar de geldproblemen zouden daar vast een stokje voor hebben gestoken helaas.

Regisseur Joel Schumacher profiteert van goed acteerwerk en een gefocust verhaal, want Blood Creek wil vooral een genrefilm blijven en vormt dus niet veel meer dan een lange showdown tussen de protagonisten en een ondode bedreiging. Michael Fassbender is goed gekozen als antagonist, maar de vormgeving van zijn figuur komt nogal bedenkelijk voor de dag en jaagt weinig angst aan. Op het vlak van horror faalt de film dus behoorlijk, maar Schumacher brengt een hoop tempo en lawaai om eventuele verveling herhaaldelijk weg te jagen. Dominic Purcell en Henry Cavill vormen daarnaast een fijn duo en het verhaal is niet bang om de vergezochte hoeken te verkennen, waardoor het gebeuren geregeld onvoorspelbaar voor de dag komt. Blood Creek is geen film die veel emotie bij de kijker teweeg zal brengen, maar het ziet er allemaal verzorgd en vermakelijk uit.

Aardig.

Gomez-Rejon regisseerde enkel een jaar hierna één van mijn favoriete films. Het feit dat zijn eerdere film een horror betreft maakte me dus meteen nieuwsgierig naar meer films uit zijn carrière. Ondanks dat deze film moeilijk met zijn tieneromgeving te vergelijken valt, blijft het nog steeds een onderhoudende en kwalitatieve film.

Echt briljant is het alleen niet, want de balans die Gomez-Rejon een jaar later wel wist te gebruiken komt hier niet terug. Sterker nog, de dramakant van het verhaal wordt maar matig met de rest verbonden, zeker met de horror. Het feit dat het niet vervelend wordt is dan ook vooral te danken aan het argument dat de kills lekker bloederig en gemeen zijn. Best grafisch, ik had het niet meteen verwacht.

Qua stilering is het een nette film en komt het toch allemaal wat beter over dan de gemiddelde horrorfilm. Best degelijk camerawerk, wat aardige flares en een aardig moderne look. Vergelijken met de jaren '70 film kan ik niet, maar ik neem aan dat dit een modernere bewerking moet vormen. Het verhaal kent wat rommeligheden en de finale is niet bepaald sterk, maar verder weet het best aardig naar voren te werken.

Aardig voor het vermaak dus. Het probeert iets intelligenter over te komen dan de gemiddelde horrorfilm en speelt zich ook af over een veel grotere schaal, maar dat maakt niet veel indruk. Verder wel degelijk in beeld gebracht en het kijkt aardig weg. Als je het dan ook nog eens lekker vlot en snel kan afsluiten is het feest best compleet. Niet sterk, maar zeker niet slecht.

Goedkope Halloweenfilm die nogal moeizaam op gang komt in het eerste halfuur, waarbij de goedkope uitstraling en de zeer eenvoudige make-up roet in het eten gooien. Regisseur Jacob Ennis probeert een jeugdige horrorfilm neer te zetten en gebruikt daarbij de benodigde humor en maffe ideeën, maar de wezentjes en algemene vormgeving maken een veel te makkelijke indruk. Na de inleiding kent The Town without Halloween echter een boost, met veel meer overgave naar de sfeerzetting en een sympathieke cast. Ondanks dat het geld mist om meer uit dit geheel te halen, ondernemen de makers genoeg om een leuke omgeving neer te zetten waarbij de humor aanzienlijk beter werkt en er toch een fijne dedicatie wordt getoond naar praktische effecten. Je moet bij vlagen vergevingsgezind zijn om dit te kunnen waarderen, maar ik moet bekennen dat ik er best van heb kunnen genieten.

Tweede Affleck.

Het ontgaat me een beetje waarom Affleck als regisseur redelijk hoge scores weet te krijgen voor zijn films. Net als bij Argo vind ik dat The Town leunt op een leuk concept, maar qua uitwerking weinig speciaals betreft. Wat mij betreft kan Affleck beter blijven acteren.

Film mist op een hoop stukken wel wat regiekracht. De bankovervallen zijn niet intens genoeg, de autoachtervolgingen niet kundig en spannend genoeg en de film zelf niet rauw genoeg. Het mist eigenlijk op elk stuk wat regiekracht, en dat zit The Town behoorlijk in de weg.

Argo was destijds voornamelijk wat minder omdat die film er niet in slaagt goede karakters neer te zetten. The Town kan dit ook niet. Affleck slaagt er nooit in om van Doug een boeiend karakter te maken. Renner komt waarschijnlijk nog het meest in de buurt van een boeiend karakter. Hall wint echter van iedereen op het gebied van acteren.

Voor de rest is het verhaal relatief voorspelbaar en bewandeld enkele irritante paden. Vooral de romance tussen Affleck de bankovervaller en Hall het onwetende slachtoffer is eigenlijk te vaak gedaan. En rara, waar zal het toch heen gaan? Affleck heeft waarschijnlijk te veel van dit soort verhalen gezien en is gaan denken als een wandelende cliché.

Ik zie eigenlijk geen enkel echt memorabel of intrigerend karakter. Iedereen speelt een type, en bij iedereen kan je raden hoe het afloopt, wat ook nog gebeurd. Renner & Hall weten zich nog te redden, maar Affleck (in zijn eigen hoofdrol), Hamm & Lively slagen er allemaal niet in om memorabel uit de hoek te komen.

Wel heeft de film goed gekeken naar de legendarische shoot-out van Heat en kent daarom wel een heerlijk actievol laatste half uur. Wat mij betreft de redding van de film. Voor de rest wel redelijk boeiend vormgegeven, niet rauw genoeg echter. Affleck wijkt bijna nooit af van standaard paden en zet daarom een voorspelbaar misdaad/drama neer met goed acteerwerk en een paar gave shoot-outs, maar het ontbreken van een hoop regiekracht en memorabele karakters doen de film de das om.

Iets minder vermoeiend dan het voorgaande deel, vooral omdat regisseursduo Michael Herz en Lloyd Kaufman het verhaal iets gefocuster houden op de satire, alhoewel nog altijd met bijzonder flauwe humor. Het acteerwerk is werkelijk zo ellendig slecht dat het niet te omschrijven is, aangezien deze castleden tegen het niveau aanzitten waar ze hun dialogen nauwelijks naar buiten kunnen krijgen. Enkel Phoebe Legere lijkt zich enigszins bewust van de volstrekte onzin waartussen ze is beland, de rest lijkt er niet eens moeite voor te doen. Gelukkig wordt er op vermakelijke wijze uitgehaald met praktische effecten en stunts. De volledige finale (die overigens 30 minuten duurt) kijkt best lekker weg en daardoor is de speelduur wat beter te behappen. Het blijft echter nog altijd brol van de bovenste plank, maar aanzienlijk zelfbewuster ingevuld.

Vervelende en lang uitgesponnen vuilnisfilm vanuit de gedachtegang van regisseursduo Michael Herz en Lloyd Kaufman, waarvan de tweede natuurlijk al lang bekend is vanwege zijn Troma-achtergrond. Aangezien het eerste deel een redelijk succes wist te behalen was het natuurlijk afwachten voordat het vervolg op de stoep stond en het feit dat dit geheel eigenlijk al onderdeel was van de derde film zegt wellicht wat over de ambitie van de makers. Helaas komt die ambitie hier niet veel verder dan barslecht acteerwerk, een erg lelijke opmaak en uiterst kinderachtige grapjes. Een aanzienlijk gedeelte wordt besteed aan de zoektocht naar de vader Ron Fazio, een nogal lang middenstuk dat eindeloos lijkt te duren. Het is dan ook beslist niet gemakkelijk om deze film vlot uit te zitten, maar de praktische effecten zorgen nog voor wat bonuspunten.

Dit is dus Troma.

Moet wel zeggen dat ik me er kostelijk mee vermaakt heb. Dit is op en top trash, maar trash die zichzelf niet serieus neemt en de focus zoveel op humor legt dat het allemaal erg hapbaar is. Wel neemt de film soms een aantal onnodige zijsporen maar het valt niet te veel op gelukkig.

Welkom in Tromaville. Een stadje waar iedereen idioot als beroep is. En dat werkt eigenlijk nog best redelijk. Er zaten weinig absoluut hilarische stukken in maar ik heb weleens echt kunnen lachen. Maar vooral in de komedie met horror erbij.

Deze film is eigenlijk 1 van de allerfoutste films die ik heb gezien. Samen met The Wizard of Gore in ieder geval de foutste trashfilms die ik heb gezien. Zo'n moment als het aanrijden van dat kereltje op de fiets is een moment die films tegenwoordig echt nooit aan zullen durven.

De film is lomp en op filmisch gebied echt een gedrocht. De sound editing is barslecht, de one-liners van laag niveau en het camerawerk schiet ook behoorlijk tekort. Maar toch haalt de film zijn charme uit het verhaal, make-up en gore. Want die zijn vaak behoorlijk grappig.

Film duurt niet lang en weet best vaak grappig te zijn. Aantal grappige stunts en over-the-top kills die het allemaal behoorlijk hapbaar. Een soort parodievoorganger van de Marvel-films. The Toxic Avenger is een film waar ik graag een remake van zie, maar dan wel met een beter filmisch niveau. Maar die nog steeds zijn foutheid blijft behouden.

Onderhoudende herbewerking van de Tromaklassieker die uiteindelijk toch wat moet op zien te boksen tegen zijn eigen speelduur. Peter Dinklage is leuk in de hoofdrol en Kevin Bacon biedt goed tegenspel als aartsrivaal, maar regisseur Macon Blair maakt een merkwaardige keuze door de uiterst serieuze bijrol van Jacob Tremblay toe te voegen. Uiteraard is dit gedaan om het een en ander te verklaren qua gedrag, maar het tempo wordt er nogal wisselvallig mee en de echt bloederige momenten zijn simpelweg niet frequent genoeg. Daar komt bij kijken dat The Toxic Avenger op visueel vlak niet al te sterk voor de dag komt, met nogal kaal ingerichte locatiekeuzes en ondermaatse wereldschepping. Het voelt toch vooral alledaags aan met soms een felgroene filter eroverheen gemikt, waardoor het daadwerkelijke plezier gemengd voor de dag komt. Toch werkt de humor uiteindelijk best aanstekelijk, wordt er naar behoren geacteerd en voegen de makers genoeg smurrie en maffe figuurtjes toe.

Leuk.

Vroeger was dit mijn favoriete animatie, nu zie je toch wel dat het oud is geworden. De animatie is vrij houterig geworden en niet echt beter geworden. Waarschijnlijk als dit in de remake gaat zal het er veel beter uitzien.

Het verhaal zelf is erg leuk bedacht en ook leuk uitgevoerd. De scenes zijn uiterst vermakelijk en leuk in beeld gebracht. De personages zelf zijn ook vrij lollig, als is die Woody natuurlijk wel wat standaard. Simpel maar oh zo leuk.

Kinderen zullen dit gemakkelijk slikken, volwassenen kunnen er makkelijk naar kijken maar de film is meer naar de eerder genoemde doelgroep gericht.