Opinions

Minder.

De magie is er in deel 2 weer wat af. De animatie is misschien wel wat vooruit gegaan, het verhaal zelf is simpelweg wat minder leuk om te volgen. Al worden er weer een aantal karakters op vrij leuke wijze geïntroduceerd.

Inderdaad zoals sommige al aangeven, deze films zijn het leukst als je nog kind bent. Als je ouder bent is de magie er wel af, maar heb je nog steeds een best redelijk resultaat. Zo bewijst Deel 2 van de reeks ook nog prima in staat te zijn om te blijven vermaken.

Wat minder dan deel 1, maar ja, zo gaat dat meestal he.

Zo!

Aan deel 2 was het thema al aan het doorbreken, maar dit is toch wel een heel andere ode in vergelijking met deel 1 en 2. De film is wat donkerder en angstaanjagender, zelfs volwassenen kunnen hier nog vrij aardig van opkijken.

Coming Of Age vermengt met Toy Story, een goede menging als je het mij betreft. Wat vooral opviel is dat de film soms inderdaad door het lint gaat en misschien vrij angstaanjagend voor kinderen kan zijn. Het huis Sunshine begint onschuldig maar gaat op een gegeven moment een hele andere kant op.

Geslaagd laatste deel, keek hier toch aardig van op. Ook de animatie is sterk verbeterd en zitten er een hoop originele momenten in. Jammer dat er een deel 4 komt, dit was wel een deel waar je niet meer verder op moet gaan.

P.S., ik was deze film samen met een paar jongere kinderen aan het kijken, en die hebben toch wel een emotionele optater van deze film gehad. Zelfs ik stond er soms even van te kijken, dus oppassen met de te jongste, al werkt de film toch wel voor kinderen vanaf 7 jaar zou ik zeggen.

Stapje terug.

Vond Toy Story vroeger echt geweldig. Gaandeweg zijn de technieken geëvalueerd en dat valt te merken aan de films die het eerste deel uit de jaren 90 op hebben gevolgd. Ondertussen zijn we bij deel 4 aangekomen, een deel dat veel minder oprecht aanvoelt in vergelijking met het uitstekende slot dat in het derde deel werd gemaakt.

Je voelt het zweet over de voorhoofden van de makers van de film druipen voor de omzetcijfers, want ik denk niet dat ze nog met een missie aan deze film zijn begonnen. Vroeger moest een vervolgdeel altijd over het eerste deel heen, maar Toy Story 4 zet daar juist een stap terug en keert zich tot moralen die eigenlijk al vertelt zijn in de voorgaande delen. Het gevoel dat deze film een spin-off is heerst dan ook sterker dan dat het een vierde deel is.

Animatie is een stuk sterker teruggekomen, dat wel. Mooie kleuren, genoeg flow en een fraai ontwerp van de speelgoedpoppen. Jammer is wel dat de meeste hoofdpersonages al ontworpen zijn in het eerste deel, waardoor nieuwe personages niet veel tijd krijgen en er ook niet bijzonder onderscheidend uitzien. De enige die opvielen waren de dummy's, die opvallend eng waren voor een film als deze.

Voice-acting is niet top. Het is voor het eerst dat de stemmencast een negatieve indruk op me heeft gemaakt, maar ik denk dat het allemaal gewoon een stuk minder oprecht is. Even je stem lenen, wat geld ophalen en weer naar huis gaan voor het avondeten. Dat gevoel heerst bij elke stem van de poppetjes hier. Te monotoon en regelmatig zonder enkele emotie. Alleen Key & Peele leken er echt zin in te hebben.

Genoeg avontuur en een aardig verloop, maar verder een deel dat niet de ambitie heeft die de vorige delen wel hadden. Ik weet dat elk deel op zichzelf beoordeelt dient te worden, maar de intentie van deze film vond ik eigenlijk gewoon lui. Het betrok me ook nergens meer in het verhaal en de finale stelt al helemaal teleur. Technisch nog wel indrukwekkend, zonder twijfel, maar daar houden de complimenten weer zo'n beetje op voor mij.

Mwa.

Tracers is zo'n cash-in film voor Lautner, maar zo te zien krijgt de beste jongen niet veel rollen meer aangeboden in Hollywoodland. Ook niet zo gek want heel veel acteertalent had hij niet, hij zag er vooral goed en afgetraind uit. Helaas voor hem zijn de Twilight-tijden een beetje over.

Lautner doet het hier dan wel weer aardig, maar speelt erg veilig. Dit is precies een rol in zijn rijtje, maar zowel Lautner als Benmayor doen er verder weinig mee. Alle personages zijn nogal standaard en bekend, dus de helden, de love-interests en de schurken zijn terug. Ze komen allemaal voorbij en allemaal doen ze niets vernieuwends.

Tracers voelt aan als een soort tieneractiefilm, maar is toch wat te rauw gefilmd om dat echt volledig te kunnen zijn. Een beetje in het rijtje van Step Up dus, maar dan net iets meer adult en een ander genre. Die rauwheid werkt trouwens wel, want de actiescenes voelen zo best realistisch aan die samen met een staaltje knap camerawerk een goed duo vormen.

Jammer dat het verhaaltje zelf erg rommelig wordt verteld. Lautner is bijvoorbeeld al binnen 5 minuten al bijna een pro in parkour en voelt het allemaal maar haastig en afgeraffeld aan. Dat is knap met zo'n nutteloos verhaaltje, want heel moeilijk lijkt me dit niet te vertellen of uit te werken. In ieder geval leek de crew er zelf weinig plezier van te krijgen.

De film duurt niet lang maar toch voelt het allemaal lang aan. Het eerste deel wil namelijk buiten een aantal leuke actiescenes niet heel erg boeien en zit er nergens echt een goed tempo in. Dat het allemaal verder zeer voorspelbaar is maakt het ook niet beter, en zo voegt Tracers eigenlijk niets toe aan de filmwereld. Extra punten voor de actiescenes die best knap geschoten zijn. De rest werkt niet echt mee.

Soderbergh.

Het is altijd een wat halve regisseur voor me geweest. Zijn wat minder gewaardeerde projecten blijven me altijd meer bij dan de films die zijn carrière echt tekenen. Traffic werd me aangeraden door een kennis. Klaarblijkelijk een sterke film vanuit Soderbergh, maar ik kreeg eerder het gevoel dat hij Iñárritu na wilde bootsen.

Traffic kent een vol verhaal dat springt van personage naar personage. Zoals wel vaker met dat soort films worden er risico's meegedragen die ook hier aan de orde komen. Die risico's zijn dat enkele personages uitstekend weten te boeien terwijl andere personages dat totaal niet kunnen. Deze film heeft daar ook regelmatig last van, en hier zijn het zelfs de wat meer aanwezige rollen die zich samen tot de mindere personages vormen.

Verder een wat verwarrende stilering. Ik zie een hoop geprijs voor de regie, maar ik zette vooral vraagtekens bij het gebruik van de extreem felle filters. De kleur blauw ziet er echt belachelijk uit over deze film, het komt vooral over als een kapot televisiescherm. Andere filters, zoals de felle weerkaatsingen die een hete atmosfeer mogelijk maken, werken gelukkig wat beter.

Uiteindelijk steekt de film redelijk in elkaar, maar Soderbergh is op experimenteren uitgegaan. Opzicht geen probleem uiteraard als regisseur. Ik zie het zelfs liever dan het veilige pad bewandelen, maar de hoeveelheid aan stileringen binnen deze film is redelijk druk. De stijlen worden constant omgegooid van erg op visuele pracht gericht naar heel rauw en direct. Waarschijnlijk om van stijl te wisselen zodra de film van personages wisselt, maar ik vond het onnodig, vervelend en vooral ontzettend lelijk met enige regelmaat.

Nee, dit is niet zijn beste film wat mij betreft, maar hij heeft ze ook nog minder afgeleverd. Dit is geen film die ik direct van Soderbergh had verwacht, maar iedere regisseur wil weleens wat anders en die keuze kan ik best respecteren. Het wordt echter problematisch wanneer het zoals deze film uitpakt, al klink ik erg negatief. Het verhaal zit goed in elkaar, het acteerwerk is naar behoren en de film kent zeker wat hoogtepunten. Omdat het inhoudelijk als een huis staat zal ik het geen al te laag cijfer toekennen.

Erg matig.

Trafficked is nog zo'n film met een sterk concept die ten onder gaat via de aanpak van de film, die erg matig is. Al in de eerste 15 minuten lijkt Trafficked richting een TV-film te gaan en zoals wel vaker hebben die TV-films niet echt de meeste voeling met de kijker. Ook Trafficked heeft dit niet.

Het begin belicht twee personages, waarvan de 1 iets interessanter is dan de ander. Banker acteer slecht, maar haar achtergrond is best interessant te noemen omdat je het niet zo veel vaak ziet in Amerikaanse films. De achtergrond van Washington wordt dan weer zo sentimenteel aangezet dat het niet weet te raken of meeslepend weet te zijn.

Niettemin weet de eerste helft van de film nog een beetje te boeien. Er worden veel harde beelden geïmpliceerd maar ze komen niet vaak aan. Sowieso voelt deze film afstandelijk aan waardoor de toon nooit overkomt van zo'n onderwerp. Maar boeiend is het wel en het is interessant genoeg om te volgen, of het verder accuraat is weet ik niet.

De toon van de film, zoals ik al eerder zei, wil nooit echt overkomen. Tevens leef je door het slechte acteerwerk nooit mee met de personages. Er zijn maar weinig karakters die goed acteren, Flanery is een kleine uitzondering. Het is wel jammer omdat je met de juiste aanpak veel kan bereiken.

Na een tijdje wordt de film saai en de vriendschap die wordt opgebouwd tussen de 3 dames wil nooit realistisch aanvoelen. Deze film begint steeds meer aan te voelen als een film in plaats van een omgeving waar dergelijke praktijken echt gebeuren. Spannend is het tevens nergens en omdat de film vaak de veilige paden bewandelt choqueert het ook zelden. Niet dat een film alles zo expliciet mogelijk moet laten zien, maar zoals het er nu uitziet komt er niks over.

De regie is afstandelijk en klassiek. Het camerawerk is saai te noemen en er was blijkbaar geen geld voor details om de setting een beetje mee te versieren. Verder kent de film (serieus) oneliners die extreem misplaatst aanvoelen en wordt de film eigenlijk ongeloofwaardiger per scene. Hierdoor zakt de film uiteindelijk steeds verder af naar een ontzettend matig geheel.

De voeling komt gewoon nooit over. De finale mist spanning, de beelden missen impact en je leeft nergens maar een beetje mee met de personages. Zeker de slotfase, die erg spannend had kunnen zijn, heeft nergens voeling en komt nergens over. Je leeft gewoon niet mee met de film, en dat zou makkelijk moeten zijn met zo'n onderwerp.

Nee, dit was hem niet. Film die weinig uithaalt en uiteindelijk niet meer interessant is. Natuurlijk is een film vanuit Amerika altijd een beetje sterk aangezet, maar Trafficked gaat toch echt een streep over uiteindelijk. Doodzonde dat alles te sentimenteel, te ongeloofwaardig is of te veilig in beeld wordt gebracht. Dit had een sterke film kunnen zijn, maar is dit gewoon totaal niet.

Terughoudend.

Traffik is nog een film geregisseerd door Deon Taylor, die bij mij eigenlijk nog nooit hoge ogen gegooid heeft. Ik meen dat geen enkele film door hem een hoger cijfer dan een 2,0* bij me heeft gekregen. Ook Traffik brengt geen verschil in die reeks, en voegt zich netjes bij de andere films die ik ook al matig vond.

Om te beginnen is er voor deze zogenaamde thrillerfilm maar weinig thriller te bekennen. Ongetwijfeld is het allemaal wel spannend bedoeld, maar Taylor slaagt er nooit in om ergens wat spanning in te wrijven. De scenes vliegen voorbij, maar geen enkele weet echt indruk te maken. Er zitten veel elementen in vermengd om de film spannender te maken, maar het wil in Traffik nooit lukken.

Het concept is nog wel aardig te noemen en heeft al vaker met dit soort films gewerkt. Zo'n dergelijke motorbende erbij halen om als schurken neer te zetten in je film biedt een kans om lekker eigenzinnige bad guys in het geheel te betrekken. Dat lijkt met Goss erbij ook kort even te gebeuren, maar al snel kom je erachter dat de bende maar weinig dreiging bevat.

Visueel verder nog wel redelijk gladjes, de nachtelijke beelden van het bos of mistige scenes van mensen die in de verte staan zien er goed uit. Het is best een verzorgde en degelijk gedecoreerde film die niet snel verveelt, en ondanks dat de soundtrack regelmatig slecht gekozen is kent de film genoeg aardige scenes die best een streling zijn voor het oog. Het hoogtepunt op het visuele vlak is waarschijnlijk de scene in het zwembad.

Acteerwerk is nog wel aardig en de film nadert een sterk gegeven, maar verder mist het gewoon de attributen om het als geheel naar een geslaagd resultaat te leiden. Totaal geen spanning en onzichtbare schurken. Het duurt allemaal gewoon wat te lang en het tempo kent wat problemen, in zijn geheel is Traffik een professionele, maar teleurstellende film. Jammer.

Tegenvaller.

Tragedy Girls behoort tot 1 van de meest foute films die ik recentelijk heb gezien. Je ziet eigenlijk weinig films meer met zo'n dwaas moraal, maar dat maakt deze film soms ook wel leuk. Het is alleen jammer dat de uitwerking en vooral de derde act hier niet naar op weten te leven. Toch was de film even goed op weg.

Verhaaltje is niet echt mijn ding maar het leek wel even de leuke route op te gaan. Tragedy Girls kent namelijk een best vermakelijke eerste helft. Een film die een beetje een aanklacht probeert te zijn op social media en de wereld zelf, maar dit schijnt niet altijd even goed door. Daarvoor zit de film zichzelf namelijk te vaak en te veel in de weg, zeker tijdens de tweede helft.

De regie is scherp en de gore mag er soms zeker zijn, maar toch laat MacIntyre het nooit lijken op een film met jongeren in de hoofdrol. Het gedrag en de motieven voelen nogal ouderwets aan. Enkel Twitter vernoemen en telefoontjes tevoorschijn halen maken van de film nog geen resultaat die zich 1 voelt met deze doelgroep. Het wordt iets te makkelijk afgehandeld en had ook zeker een stuk luchtiger gekund.

Niettemin is de film voor een tijdje aardig op weg, vooral omdat de kills toch best bruut weten te zijn en enkele scenes tussendoor oprecht grappig zijn. Het hoogtepunt is waarschijnlijk Robinson die even op mag duiken. Eenmaal de grappen gemaakt zijn kiest de film ervoor om het serieuzere en veiligere pad te bewandelen, die de eerste helft behoorlijk in de weg zit.

Niet alleen voelt het zo aan als een slechte mix, maar is de finale ook niet echt meer serieus te nemen. De toon verandert eigenlijk vrij plots, en dat zit een goed einde in de weg. Een onbegrijpelijke keuze als je het mij vraagt. Het concept dat de film eerst hanteerde begon wel op den duur te vervelen dus een andere richting kiezen halverwege was geen slechte keuze, maar nu wordt vooral de verkeerde keuze gemaakt.

Zo weet deze film niet echt bevredigend te eindigen, maar dat neemt niet weg dat het wel aardig begon en redelijk wegkijkt. Tussendoor wat bloederige beelden, maar een switch van toon die de film behoorlijk in de weg zit. Verder wel aardig, geen rampzalig resultaat. Binnen het genre zijn er matigere films, maar Tragedy Girls had serieus potentie, die het niet echt volop weet te benutten.

Goed.

Ken Fuqua zijn stijl nog niet helemaal, dit is pas film 4 en allen delen ze niet bepaald veel kenmerken met elkaar. Deze film is bijvoorbeeld veel ruwer, rauwer en wellicht stijlvoller dan de andere projecten van Fuqua. Of het de beste is weet ik nog niet, maar het doet inderdaad een erg aardige poging.

Het valt ook direct op dat dit weer zo'n film wordt die steunt op de goede rollen en puike acteerprestaties. Een rol die Washington ook op het lijf geschreven staat. Kan me in ieder geval niet snel een andere acteur inbeelden die deze rol zoals hem kan vertolken.

Washington doet het dan ook met verve. Zijn rol is mysterieus en interessant. Ideaal voer om 122 minuten mee te vullen. Hawke zijn rol is wat eentoniger, iets meer standaard, maar daardoor niet minder. Hij voert hem ook in ieder geval verdienstelijk uit.

Bij vlagen erg stijlvol. Soms knap camerawerk en het kent enkele goede intense scenes. Het mist echter vaak wel wat opbouw die de kers op de taart kan zijn. De film heeft soms de neiging iets te ruw te zijn en subtiele spanningsopbouw achterwege te laten, maar soms heeft deze film dat juist nodig.

Het eerste uur kent de film nog wel een redelijke eigen smoel. Deze begint naar de slotfase toe langzaam wel te vervagen en dat levert mijn voornaamste kritiekpunt op, daar begint het namelijk te veel binnen de lijntjes te kleuren. Maar Fuqua trapt gelukkig nog voldoende op de rem om het nog een redelijke eigen draai eraan te geven.

Qua verhaal helemaal niet zo moeilijk of vernieuwend, wel nog met een eigen smoel en daarom nog wel redelijk. Het is een degelijke film geworden die dankzij de rollen erin goed wegkijkt.

Snel een herziening aangegooid toen deze klassieke dramakomedie op televisie kwam, maar de score blijft vooralsnog staan. Regisseur Danny Boyle brengt een kleurrijke, experimentele wereld tot leven waarin komedie en drama naadloos in elkaar overgaan, maar de invulling van de personages laat me volkomen koud. Het verloop springt verder van absurde gebeurtenis naar nog absurdere gebeurtenis, maar daartussen mis ik toch een bepaalde vorm van stress en/of conflict. Met het acteerwerk is verder weinig mis en de vertelling is vlot, maar het lukt me niet om hier doorlopend geboeid naar te kijken. Dat neemt niet weg dat een ruime voldoende nog altijd op z'n plaats is voor dit unieke schouwspel.

Regisseur James Ross toont een interessant verhaal in deze beknopte docu, die zich uiteindelijk te veel bekommert om het tonen van allerlei nutteloze perspectieven van onsympathieke mensen. Als Poop Cruise namelijk iets goed neer weet te zetten, is het de overtuigende zinloosheid die mensen zichzelf kunnen aandoen wanneer een situatie niet op hun manier uitpakt. De documentaire zit overigens vermakelijk in elkaar en kent moderne editingtechnieken, maar is verder vooral volstrekt inhoudsloos en vergeet dat het ergens mee moet overtuigen. Hierdoor is deze episode van Trainwreck niet veel meer dan een beknopte Wikipedia-pagina die lezers binnen een kwartier volledig hebben doorgebladerd.

Halfje verhoogd na herziening. Regisseur Danny Boyle heeft hier bijna de perfect vertelde film te pakken. Het uitmuntende acteerwerk van James McAvoy, Rosario Dawson en Vincent Cassel is daartussen enkel het begin van de complimenten. Trance kent een goed verhaal en zit complex genoeg in elkaar voor de kijker om herhaaldelijk mee te blijven puzzelen en daarnaast maakt Boyle uitstekend gebruik van zijn muziek om de algemene intensiteit te verhogen, daarbij geholpen door een strakke visuele vormgeving om te laten zien dat Trance een op-en-top moderne film is. Geweldig hoe elke scene een eigen druk kent die kundig wordt verhoogd door de makers, er zit geen moment tussen die de kijker überhaupt de kans geeft om verveeld te raken. Wat mij betreft het beste waar Boyle mee aan is komen zetten en binnen zo'n indrukwekkende loopbaan is dat een serieuze prestatie.

Misser.

Transcendence is een typisch schoolvoorbeeld van cinema die niet goed is met veel budget, zelfs niet met een cast waarvan je elke naam meteen kan opnoemen. Pfister mag een indrukwekkende carrière hebben achter de cinematografie, regisseren is misschien nog een maatje te groot voor hem.

Deze film is vooral intens oninteressant en weet met een aardig concept helemaal niets te bereiken. Eeuwig zonde is dat uiteraard gezien de potentie er wel was. Je hebt een regisseur die weet wat visuele kwaliteit kan toevoegen en een geweldige cast, maar beide elementen falen genadeloos en zijn zelfs saai te noemen.

Voor Depp is deze film een slipper, hij speelt een oninteressante rol en weet hem ook op geen enkele manier interessant uit te voeren. Hall is vooral verloren in deze film. Normaal een goed actrice, hier weet ze niet wat ze met haar beperkte rol aanmoet en weet daardoor ook geen moment indruk te maken. Freeman en Murphy lopen er ook maar bij, waarschijnlijk voor het geld.

De effecten zijn niet best en buiten wat aardige plaatjes is deze film op het visuele vlak best tegenvallend. Zeker het gebrek aan decoratie en detail is moordend voor de film. Het verhaal zelf kent geen hoogtepunten en staat er vooral leuk bij op papier. Zowel de durf als de kwaliteit ontbreken volledig bij deze film. Geen uitdaging, geen spanning, een nogal vlak resultaat zonder passie dus.

Vooraf had ik er al geen hoge verwachtingen van, maar het uiteindelijke resultaat bleek eigenlijk nog een stukje matiger te zijn dan ik vooraf had verwacht. Saaie film waar ik met veel moeite doorheen kwam. Zelfs de actievolle en soms spectaculaire finale weet nauwelijks verschil in het resultaat te brengen. Jammer. Wel is de look ervan nog geslaagd en raakt het interessante onderwerpen aan. De speelduur is nodig, maar met meer tempo is het uiteraard makkelijker.

Ok.

Typisch Bay. Over the top high-budget spektakel. Ook in Transformers dus. Nooit geïnteresseerd geweest in deze franchise geweest, maar wel in Bay als regisseur, en dit is toch wel een van zijn "hoogtepunten". Dat laat hij zien met mooie special effects en bombastische actiesscenes.

De robots zijn natuurlijk erg fraai gedaan, maar dat maakt de film niet meteen een meesterwerk. Bay had ook beter niet kunnen kiezen voor die cliche karakters. Die slimme vrouwelijke persoon, daarvan zie je GELIJK dat dit weer zo'n betweter zal worden die in het begin weggeworpen wordt en later toch maar in overweging wordt genomen.

Ook andere karakters hebben weinig verdieping en is alles wat je eigenlijk over hebt grootste actiescenes, die eigenlijk ook vrij saai zijn tot het laatste uur waar de film veel beter wordt en mooie actiescenes worden neergezet. Vanwege het visuele niveau kan ik het onmogelijk een onvoldoende geven en krijgt het een zesje.

Meer van hetzelfde.

Met nog een hoger budget, een langere speelduur en een nieuwe hoofdrolspeler had dit nog beter kunnen worden dan de andere 3 delen, maar Bay houdt zijn film eigenlijk gewoon op hetzelfde niveau als zijn voorgangers, een normale voldoende dus.

Visueel weer helemaal verzorgd. De designs zijn gaaf, de actie mag er soms zeker zijn en de transformers zien er wederom weer knap uit. Bay is inderdaad wel een regisseur die het budget echt optimaal weet te gebruiken, maar nooit de neiging heeft er een topfilm uit te halen.

Verhaallijn is nagenoeg hetzelfde als voorgaande delen. Een wat stroef en saai begin dat eindigt met een lange slotfase vol explosies en actie. Deze film is daar hetzelfde in. Alleen was het begin interessanter dan voorgaande delen omdat de toon serieuzer ligt.

Helaas moet de film het ook wat afleggen in de slotfase. Actie is wel knap gemaakt, maar is weinig spetterend. Spanning is zo goed als weg, en is wat saaier en voorspelbaarder. Moment dat het ruimteship boven HongKong vloog leeft de film wat op maar is ook snel weer over.

Daarbuiten is het acteerwerk niet van iedereen erg bijzonder. Peltz is wel leuk, Wahlberg doet ook zijn best en Tucci is ook weer goed. Echter zitten er ook rampen in zoals Bingbing. Jammer dat de film weer onder zo'n invloed moet zijn van andere landen. Heeft waarschijnlijk met de verhoging van budget te maken.

Voor de rest duurt het allemaal vreselijk lang, iets te lang dit keer, maar het vermaakt wel. Cijfer is dus weer een nette voldoende.

Die Bay.

Het is altijd wat goochelen met de beoordeling van zijn films. In deze film was ik enorm aan het twijfelen met de cijfers, maar uiteindelijk toch maar besloten er een nette 3,0* van te maken. Vooral omdat het als vermaak best goed is geslaagd.

Bay zet wederom opnieuw zijn actiescènes behoorlijk groots op, maar Bay weet zijn actie nooit echt vol met adrenaline te spuiten. Het vermaakt, maar die echte actiekick blijft uit. Het is allemaal CGI spektakel dat vermaakt en er knap uitziet, niet veel meer.

Acteerwerk is in zijn algemeen prima, maar de acteurs hebben niet echt iets om zichzelf te bewijzen. Karakters worden soms geïntroduceerd om 2 minuten later gelijk in de actie gesmeten te worden. Waarschijnlijk had ik ze moeten kennen van de vorige films, maar die waren al weer wat verzakt.

Vind Huntington-Whiteley en veel betere opkomst door Fox. Fox die naar mijn mening terecht was ontslagen uit de reeks wordt vervangen door een soortgelijk karakter maar die er naar mijn mening er gewoon veel leuker en sympathieker uitziet.

Middenstuk is wat saai, wat ik ondertussen wel gewend ben van de Transformers films. Bay weet nergens in het midden de tempo er goed in te houden. Enkele spectaculaire scenes, dat wel, maar het is niet genoeg om te blijven boeien daar. Je zit als kijker vooral te wachten wanneer de actie compleet losgaat.

Al dat Pro-Amerikaanse gedoe is ook niet helemaal mijn ding. Al dat overdreven geschreeuw is niks voor mij, en voegt niets toe in het begin en middenstuk. Maar wanneer Bay de remmen loslaat in de eindfase, leeft de film ook echt op.

Gave botdesigns, de grote vriend van Shockwave was erg gaaf. Visueel is het volledig in orde. Bay weet zijn budget ook echt te gebruiken, met heldere kleuren, veel explosies en knap in elkaar gestoken robots die elkaar de kop inslaan.

Het is dat deze eindfase de beste was van alle 3 tot nu toe, en ook lekker lang doorgaat in een fijne omgeving. Veel enorm spectaculaire scenes die enkele hoogtepunten kent de omvallende wolkenkrabber was erg gaaf. En dan maakt de lange speelduur je opeens niks meer uit.

Eeuwig zonde dat alle onzin die daarvoor komt te lang duurt. Sowieso opmerkelijk dat je een 1 pagina verhaal kan uitrekken tot 150 minuten. Maar Bay doet het nog steeds. Ach, zo lang de eindspektakel scenes nog zo lekker doorgaan in de volgende 2 delen, vind ik het best.

Hetzelfde.

Ik vreesde eventjes dat ik dit een onvoldoende zou geven, maar gelukkig red Bay de boel toch nog een beetje uiteindelijk. Dit deel voegt eigenlijk vrij weinig toe aan de reeks, behalve dat er 1 nieuwe superschurk bij is gekomen.

LeBeouf blijft prima, Fox viel me tegen. Duhamel en Gibson voegen ook vrij weinig toe, wat er dan nog over is zijn een aantal behoorlijk spectaculaire scenes. Vooral de opening maar ook de slotfase mochten er wezen, en die tillen de film toch nog even op naar een nipte voldoende.

Een voordeel is dat het er allemaal wederom weer prachtig uitziet. De snelle, flitsende actie is soms wat te snel zodat het haast aan je voorbijschiet maar in het algemeen is het allemaal prima om te volgen. Jammer dat die geforceerde humor zo aanwezig is vol met irritante types. Vooral Moeder Witwicky was vreselijk.

Voor de rest is 150 minuten behoorlijk lang, maar het weet wel te vermaken. Het ziet er allemaal top uit, en in de slotfase laat Bay alle remmen los. Ook is er nog ruimte gemaakt voor enkele toffe robots, zoals die shredder was een heerlijk gezicht.

Realistisch, nee natuurlijk niet. Als de vervelende humor iets minder was geweest en de film wat minder voorspelbaar was geweest had dit best een toppertje kunnen zijn. Maar nu is het voor wat het is.

Armoedige toevoeging aan het universum waarin auto's in robots veranderen en elkaar te lijf gaan met een spervuur aan artillerie, dit keer in combinatie met robots die ook in dierlijke vorm komen aankakken. Op conceptueel vlak slaat het werkelijk volkomen nergens op en het is fijn dat regisseur Steven Caple Jr. de focus dan ook zoveel mogelijk op actierijke spektakelscenes legt, maar dat neemt niet weg dat het verhaal zichzelf veel te serieus neemt. Het stemmenwerk is belabberd en de inhoud zo plat als een dubbeltje, maar de lang uitgesponnen finale vermaakt best en er wordt tussendoor genoeg opgeblazen voor de kijkers met een gebrek aan concentratie. Michael Bay was duidelijk de betere regisseur op het visuele vlak, maar Caple Jr. maakt er uiteindelijk een onderhoudende, alhoewel chaotische mengelmoes van. Helaas geanimeerder dan de voorgaande hoofdstukken, waardoor een boel momenten minder sterk voor de dag komen. Een iets lagere score is dan ook terecht.

Wat een feest.

Bay is een regisseur die wel bekend staat als een grap onder de filmliefhebbers. Hij is echter wel 1 van de filmmakers die de special effects op een indrukwekkende wijze weet te brengen en keer op keer weer een stukje verder kan gaan.

Deze film is van de 5 echt wel de positieve uitschieter voor mij. Deel 3 zat dicht tegen een 3,5* aan, maar wat die film ervan had weerhouden, doet deze film eindelijk eens juist. Het resultaat is dus een wat leukere en betere Transformers.

De film houd de irritante humor en irritante bijfiguren tot een minimum, wat hier de film absoluut tot goede komt. Alhoewel de film soms wel iets te sentimenteel wordt, met soms iets te overdreven dramatische scenes, weet Bay zich erg goed staande te houden.

De actie is epischer en grootser aanwezig dan voorgaande films, die ook al best ver gingen. Hier gaat het echter volledig over-the-top met een heerlijk laatste half uur en een zeer hoog tempo die de kijker goed door de lange speelduur heen kan lijden.

Effecten zijn natuurlijk helemaal top. Er zijn weer een hoop explosies en een zeer groot aantal van indrukwekkende actiescènes die elkaar goed opvolgen. Vooral het laatste half uur is echt heerlijk, en de voorgaande stukken zijn ook leuk.

Slechtst enkele keren dreigt de film uit de bocht te vliegen echter. Alle onderwaterscenes waren wat aan de saaie kant. Zodra de film ook een volledige sciencefiction omgeving krijgt is hij ook iets minder interessant. Als de film gewoon boven de grond of op de aarde afspeelt is de film een stuk leuker.

Acteerwerk is in het algemeen prima. Wahlberg is soms een beetje een te sterk aangezette rol. De drama faalt ook wel een beetje, en ik heb geen idee waarom deze soms zo overdreven is gebracht met rare, overdramatische muziek. Dat zijn vooral de minpunten.

Ook lijkt de film nooit echt een duidelijk verhaal te hebben. Het opent eigenlijk met een gevoel alsof je zojuist in de slotfase zit, haalt een hoop vreemde mythes erbij en speelt zich onderwater, in de ruimte en in de lucht af. De rust zit er duidelijk niet echt in.

Maar gelukkig maakt Bay dit goed met een hoop heerlijke actiescènes, vlotter geweld en een veel minder aanwezige rol van die saaie Optimus Prime. Hier wordt ruimte gemaakt voor de iets leukere bots, Prime vond ik altijd wat uit de toon vallen.

Dat er genoeg budget was, is wel duidelijk. Ik heb me zeker vermaakt. Gek hoe het minst beoordeelde deel uiteindelijk het leukste deel voor mij bleek te zijn. Bay mag dan een regisseur zijn die bekend staat om zijn explosies, het blijft een regisseur die het actiegenre echt helemaal onder de controle heeft.

Uiterst simpele misdaadthriller met een enthousiaste regisseur, die uiteindelijk op het vlak van kwaliteit simpelweg tekortschiet. De actiemomenten ogen rommelig in elkaar gezet, met onlogische montages en vaak lelijke zoom-ins die de adrenaline uit zo'n situatie volledig wegnemen. Acteerwerk is bovendien niet heel speciaal, maar Transit is verder wel lekker kort en kent een degelijke finale. Er rijden genoeg auto's in sneltreinvaart voorbij en onnodige plotwendingen worden gemeden, waardoor je als kijker garant staat voor snel vermaak. Regisseur Antonio Negret zou zichzelf er goed aan doen om de stilering van medecollega Wayne Kramer te bestuderen voor optimaal spektakelplezier.

Leterriers vervolg.

Ik heb deze film vroeger weleens gezien, maar ik herinnerde me er dusdanig weinig van dat ik het niet eerlijk vond als ik het een cijfer toekende. Ondertussen weer een keer opgezet, jaren nadat ik de andere delen heb gezien. Het viel niet tegen, het is een typische film die demonstreert dat regisseur Leterrier op de goede plek zit.

Statham speelt perfect. Hij is echt geknipt voor de rol als zwijgzame, maar charmante transporteur. Veel hoeft hij alleen op zijn dienst deze keer niet te doen, want ondertussen is hij een persoonlijke taxichauffeur voor een kind. De problemen komen vanzelf naar hem toe en eenmaal dat gebeurt is de film in principe onophoudelijke actie die behoorlijk lekker wegkijkt.

Snel geknipt, overtuigend geschoten en vooral heel veel achter elkaar. Dit is precies de soort actie waar ik van hou. Mijn persoonlijke favoriet is zonder twijfel de lang uitgesponnen vechtscene waar Statham het tegen een hele gang opneemt en er vervolgens 4 de vuilnisbak intrapt. Helaas geeft Leterrier de film inhoudelijk te weinig kleur. Met name de personages om Statham heen slaan nergens op. Valletta is onredelijk slecht, Gassmann als schurk niet charmant genoeg en het figuur van Nauta was al helemaal belabberd. Als Leterrier zijn film heel erg cool wil maken faalt hij genadeloos, maar bij de natuurlijkere aanpak slaagt hij met verve.

Ik heb er wel van genoten. Kort en bondig met weinig flauwekul. Inhoudelijk is de film een natte krant, dus al dat sentiment is redelijk misplaatst, maar eenmaal Statham dan de klappen gaat uitdelen loopt de film lekker buiten de verouderde CGI-scenes om. Ik geloof niet dat hier nog een film aan wordt gekoppeld, maar ik betwijfel dat iemand Leterrier gaat overtreffen met zijn eigen film.

Niet bijzonder.

Vond dit niet meer hebben dan deeltje 1, ik moet deel 2 nog een keertje bekijken. Dit deel is vooral qua verhaal en acteerwerk wat vervelender, vooral die Rudakova was een vrij vervelend karakter en ze speelde soms ook behoorlijk irritant.

Nog steeds wel prima actie en Statham die goed in zijn rol past. Het probleem is dat dit soort films eigenlijk maximaal 2 films mogen hebben, bij deel 3 is hier de lol wel een beetje vanaf en zie je eigenlijk weinig nieuws aan het karakter van Statham.

Verhaal is ook eigenlijk hetzelfde, maar dan nog steeds met een vervelende knappe vrouw. Het blijft wel (gelukkig) vrij vermakelijk maar ik kan dit niet bepaald beter noemen dan de eerste. Deel 2 zal waarschijnlijk ook niet ver erbovenuit steken.

We moeten geloven dat het personage van Ed Skrein een professional evenals een absolute perfectionist is, maar het helpt niet bepaald mee als je er binnen je klus in slaagt om al heel vroeg een stuk of 17 politieauto's te laten crashen. Het is uiterst bijzonder hoe vaak de meest achterlijke en ridicule manier wordt gekozen om een subtiele ontsnapping/vervoering uit te voeren, maar in het kader van een ongeloofwaardige actiefilm is dat enigszins begrijpelijk. Minder begrijpelijk is dat regisseur Camille Delamarre het dan wel nodig vind om enkele personages te voorzien van donkere en zware dramatiek. Bovendien lijken veel van die personages qua karakter en persoonlijkheid heel erg op elkaar, met vrijwel ieder vrouwelijk personage als ideaal voorbeeld. Niet dat de mannelijke personages het overigens veel beter doen. Skrein en Ray Stevenson zijn charmant, maar bijzonder eendimensionaal ingericht. De knokactie wordt relatief chaotisch geknipt en geplakt, maar de stunts zijn spectaculair en het tempo ligt hoog. Je denkvermogen uitzetten is bijna een plichtmatige kunst om deze film uit te zitten, maar gelukkig duurt het met 96 minuten op de teller niet te lang.

Vlot actiefilmpje.

Heb van alle delen stukjes gezien, alleen deel 3 heb ik afgekeken. Toen deze op TV kwam wou ik dus maar eens aan deeltje 1 beginnen. Ik vond hem ook nog best vermakelijk. Statham is nu wel een acteur die ik graag in actie zie (Mede door Furious 7)

Ook hier doet hij het wel redelijk. De actie is goed, de openingsscene vermakelijk en Statham kent zijn rol wel. Ook ontbreekt de film niet aan de nodige humor. De bad guys zijn maar een paar lummels, maar ze acteren redelijk.

Het enige minpuntje: Shi Qu, kan niet acteren, komt niet geloofwaardig over. Snap ook niet waarom ze voor haar hebben gekozen, ze is niet lelijk, maar ze heeft wel acteerlessen nodig. Hoop dat ze tenminste nu wat beter speelt dan deze zoutzakkerij.

Prima hoor.

Toch wel weer een prima film van de beste heer Anderson. Ik had hem eigenlijk alleen maar uitgekozen voor 1 van mijn favoriete actrices, Kate Mara. Maar daar was ik al snel afgeleid van, want de film zelf is namelijk beter dan wat ik ervan had gedacht.

Sowieso is Rusland op de achtergrond een interessant gegeven. Harrelson en Mortimer zijn allebei vrij sterk, vooral Mortimer valt behoorlijk op. Oprechte, gemeende emotie die ze hier toont. Daarnaast zijn de sneeuwachtige landschappen ook altijd weer een genot om naar te kijken.

Het verhaal is wel wat traag, er had iets meer tempo in gemogen, maar uiteindelijk blijft het altijd wel boeien. Mensen die veel bruut geweld verwachtten zullen behoorlijk bedrogen uitkomen, want het geweld is hier vrijwel minimaal, dus zal je het met de acteurs zelf moeten doen.

De film blijft voor een groot deel vrij sterk, maar de slotfase is (weer) nogal ongeloofwaardig. Anderson maakte dezelfde fout al met zijn latere The Call. Hier moet nog aan gewerkt worden voor hem, want dat haalt alle kracht ook wel een beetje uit de film.

Gelukkig is alles wat daarvoor in beeld komt prima uitgevoerd en heb ik dit prima uit kunnen kijken. Misschien wel iets waar je van moet houden, maar de sfeer is prima uitgevoerd waardoor het voor mij nergens echt saai werd. Maar goed, als ik iets saai vind, dan moet de film zich er echt wel zijn best voor doen.

Gewoon een vermakelijke genrefilm van regisseur M. Night Shyamalan. Uiteraard bereikt Trap niet het niveau dat deze heer ooit wist neer te zetten, maar 't gaat min of meer perfect in dezelfde lijn door als zijn recentere projecten. De volle focus op vermaak gecombineerd met degelijk acteerwerk en genoeg tempo weten namelijk ook van deze film een entertainend geheel te maken, met een uitstekende Josh Hartnett op de voorgrond. Uiteraard is er hier op inhoudelijk vlak weinig logica te bekennen en het schiet zelfs in de laatste 40 minuten geregeld uit de bocht, maar het eerste uur is op-en-top plezier met een fijne flair. Shyamalan wisselt de spanning verder prima af met humor en mystery, al had ik er zelf voor gekozen de clou iets minder snel weg te geven. Ik herken mezelf niet in de zeer stevige kritiek die andere medegebruikers geven, wellicht dat mijn relatief getemperde verwachtingen toch hebben geholpen.

Kunstzinnig en tot op zekere hoogte erg verontrustend, maar regisseur Agustí Villaronga slaagt er niet in om het psychologische aspect naar behoren uit te werken. Je kan natuurlijk een hoop overlaten aan de interpretatie van de kijker, maar ik vond de ontwikkeling van David Sust simpelweg ongeloofwaardig. Villaronga lijkt ook vooral te willen scoren met choquerende beelden, een iets te makkelijke uitweg om een impact van dit kaliber te maken. Niettemin pakt de verhouding tussen de twee hoofdpersonages best interessant uit omdat de film niet bang is de grenzen op te zoeken, ondanks het middelmatige acteerwerk. De meeste punten worden verkregen met het concept, het jammerlijke is dat het gevoel van machteloosheid of begrip nergens wordt overgebracht. Het onvoorspelbare verloop is verder een dikke plus en Villaronga komt qua originaliteit een heel eind, maar uiteindelijk vond ik het diepere laagje te onafgemaakt om te overtuigen.

Oké.

Film met meerdere gezichten. Bates Jr. kiest met deze film opnieuw voor een ander pad, maar vermengt niettemin nog steeds dezelfde humor in Trash Fire. Ik kan het tot een bepaald punt best waarderen, maar met de films van Bates Jr. zit er altijd wel iets in de weg eigenlijk. Hierdoor zat er voor mij tot nu toe nooit een echt meesterwerk tussen.

Toch vond ik Trash Fire beter dan een Suburban Gothic of een Excision. Die films wisten beiden op een bepaald vlak zeker indruk te maken, maar Trash Fire voelt als geheel vlotter en vermakelijker aan. Net als bij zijn vorige films kiest Bates Jr. voor een hele specifieke richting en probeert hierin zijn balans te vinden, maar dat wil nog weleens wankelen hier en daar. Toch voelt deze film als resultaat iets completer aan.

Vooral omdat het eigenlijk niet echt een horrorfilm is verder. Meer een komedie met korte romantische en thrillermomenten. Beide genres worden erg in toon gehouden, want het zijn vooral de scherpe dialogen en vreemde typetjes die deze film opvullen. In de eerste helft weet dit aardig te werken dankzij twee scherpe rollen van Grenier en Trimbur.

Die twee hebben ook wel degelijk chemie en weten dankzij hun bovengemiddelde acteerwerk de film te verheffen naar een vermakelijk resultaat. Het is niet grensoverschrijdend, maar ook absoluut niet vervelend. De regie van Bates Jr. heeft daarnaast ook meerwaarde met wat aardige decoraties en on-point camerawerk die nog weleens buiten het boekje wil gaan.

Verder duurt de film ook niet lang, maar neemt een iets vermoeiendere wending in de tweede helft. De poster belooft een gekke film, maar dat komt niet van de grond. Uiteindelijk zal je, als je het zo promoot, ook wel iets moeten doen met de horror en dat blijft hier beperkt. Omdat de film nogal kleinschalig blijft voel je je als kijker mogelijk een beetje bedrogen, en dat is jammer.

Tweede helft sleept dus een beetje, maar verder vond ik dit een best lollige film hier en daar. Niet alles raakt, maar de scherpe dialogen zorgen er in ieder geval voor dat het als geheel vermakelijk blijft. Nu ben ik benieuwd wat Bates Jr. met zijn volgende film in elkaar heeft gestopt. Qua ideeën probeert hij steeds een andere richting uit, maar de afwerking en daadwerkelijke horror mogen iets beter uithalen.

Eerste horror uit Chili.

En dat laat in ieder geval wel mooi zijn stempel achter. Het is lang geleden dat ik weer een echt harde film heb gezien, en die periode is dan mooi verbroken met deze Trauma. Benieuwd of er nog meer Chileense horrorfilms zijn die ook zo rauw zijn.

De film is schijnbaar politiek overladen, maar dat was in mijn optiek niet erg te merken. Vond het een wat slap excuus om een hard verhaal wat begrijpelijker te maken. Uiteindelijk is het voor mij gewoon een goede, sterke horror met wat lichte erotiek dat niks toevoegd.

Ondanks dat ik zie dat het naakt blijkbaar aanslaat bij het publiek, vind ik het maar niks. Vond het vaak nogal overdreven zelfs. Elke keer weer die neiging om wat naakt te laten zien zodat het wat vlotter en vermakelijker is vind ik simpelweg lomp en lui.

Maar als het op horror aankomt komt de film behoorlijk binnen. Al bij de opening wordt de toon gezet en op een behoorlijke manier. Dan gebeurd er voor een kleine 30 minuten niks en dan is het weer raak. Een echte impact liet het niet na, maar het is duidelijk wel een stuk harder.

Visueel goed. Lekker rauw sfeertje dat door de film hangt en dat is ook wel nodig omdat de beelden zelf ook best rauw en bruut zijn. De gore is goed, alhoewel er soms wel zichtbaar niet al te veel budget is. Ook is de film behoorlijk actievol hier en daar, dat ik niet meteen heb verwacht.

De film is vooral gewoon erg hard en dat is wat de film doet opvallen. Het vermaakt de volle 106 (geen 110) minuten. Soms vond ik het wat lui, (de naaktheid) en soms vond ik het sterk. Geen hele goede, maar vooral harde en grove horrorfilm.

Trauma Center ziet er bij vlagen sfeervol uit en Nicky Whelan doet het aardig in de hoofdrol, maar deze thriller van regisseur Matt Eskandari komt bijzonder saai voor de dag. Er gebeurt een heleboel en toch weet het geen moment te beklijven, mede door een gebrek aan spanning, vernieuwing en goed acteerwerk. Specifiek Bruce Willis bakt er nogal weinig van, maar ook de overige personages creëren erg weinig. Het kabbelt allemaal voorwaarts naar een teleurstellende finale met betrekkelijk weinig tempo. Voor een aantal technisch knappe camerabewegingen en Whelan zijn er nog bonuspunten, maar dat redt het eindresultaat beslist niet.