Opinions

Mwa.

Maar eens gekeken omdat ik wel zin had in een spookhuishorrorfilm. Ik was blijkbaar met de verkeerde verwachtingen de film in gestapt want een spookhuisfilm is deze film niet bepaald. Wel een geestenfilm die behoorlijk leuk opent maar dat niet vast kan houden.

De opening is dus leuk waarbij kinderfantasieën gemengd worden met horror en dat weet aardig te lukken, al is het net wat te onrustig opgebouwd allemaal. Wel gemengd met gaaf camerawerk en snelle montage. De opening weet er in ieder geval alvast aardig apart mee te worden en zet alvast de toon voor wat komen gaat.

Jammer alleen dat dat wat komen gaat het niet meer haalt bij de opening. Het blijft allemaal redelijk sfeervol, de montage blijft leuk en het camerawerk blijft on-point maar het wordt toch te duidelijk dat de film te veel leunt op harde geluiden en scares. Normaal vind ik dat niet erg, maar wel als ze geen enkele opbouw kennen.

Qua horror is er wel genoeg te zien maar heel eng wil het niet meer worden. De dreiging die in de kast zit is ook slecht tot leven gebracht en dat is in de finale behoorlijk te zien. Budget is wel duidelijk genoeg om de film wat extra's mee te geven maar toch niet genoeg om het als geheel speciaal te maken.

Acteerwerk is best matig. Deschanel doet dan nog wel haar best maar hoofdrolspeler Watson bakt er niet veel van. Hij krijgt dan ook een suffe rol maar een goede acteur zal er gewoon mee om moeten kunnen springen. Verder zit het qua cinematografie best goed, de sfeer van het huis is leuk, maar daar blijft het wel bij.

Uiteindelijk begint de film in te kakken en weet tijdens de spectaculaire finale toch niet meer terug te komen van een leuke opening. Te weinig spanningsopbouw en te veel houvast aan random scares en harde geluiden tussendoor. Van budgettaire beperkingen had de film zichtbaar geen last, maar wel van wat onkunde.

Jammer want de film kent enkele gave vormen van editing, camerawerk en cinematografie. Als horrorfilm zelf alleen wat te onrustig en te weinig subtiel helaas. Het wordt geprobeerd, maar het wil niet lukken helaas. Extra punten nog voor die opening.

Vlak vervolg op een weinig enerverende voorganger, met meer focus op expliciete gruwelijkheden en minder op een bepaalde mate van spanning. Dat tweede wil hoe dan ook niet lukken als de zogenaamde Boogeyman er nogal simpel en makkelijk uitziet. Een verschijning met een kleed en een expressieloos maskertje, het zal menig kijker weinig angst aanjagen. Daarnaast is het acteerwerk niet best en oogt de omgeving bijzonder sfeerloos, maar het laatste halfuur pakt uitstekend uit met een aantal naargeestige moordpartijen. Regisseur Jeff Betancourt gaat opvallend ver om een aantal gruwelijkheden tot leven te toveren, maar kan spijtig genoeg niet verhullen dat het voornaamste gedeelte van dit vervolg nogal saai wegkijkt.

Regisseur Gary Jones bouwt zijn film in termen van spanning soms goed op, maar valt in hetzelfde euvel waar de vorige film ook al last van had. Dat euvel is een bedreiging (de boeman) die behoorlijk goedkoop voor de dag komt, met nogal lompe aankleding en een weinig intimiderende vormgeving. Het doet vrijwel elke manier van suspense teniet, iets waar dit derde deel toch wel op teert. In vergelijking met het tweede deel is er minder ruimte voor bloedvergieten, ondanks dat het rode spul geregeld met emmers tegelijk tegen de muren aan wordt gesmeten. Acteerwerk is verder voorspelbaar matig en Jones komt niet van de goedkope looks af, maar gelukkig duurt het niet te lang en worden er net aan genoeg scenes geïncludeerd die apart genoeg zijn om te vermaken.

Regisseur Rob Savage begon zijn carrière opvallend degelijk met het effectieve horrorwerkje Host, maar liep daarna iets te snel van stapel en leverde het matige filmpje Dashcam af. Op slechts 29-jarige leeftijd begon hij daarop alweer aan zijn derde horrorfilm die in tegenstelling tot Dashcam weer terugkeert naar de bekende clichés, maar zo blijkt dat Savage zich daarbinnen behoorlijk thuis lijkt te voelen. Het levert een uiterst effectief gebeuren af die erin slaagt om de spanning zo lang mogelijk vast te houden. Een goede basis daarbij is dat het allemaal lekker snel van stapel loopt en de scares helemaal niet verkeerd worden geregisseerd. Sophie Thatcher speelt uitzonderlijk goed, maar ook Chris Messina verdient een dikke pluim voor zijn rol als teruggetrokken vader. De formule van The Boogeyman is redelijk by-the-books (al was ik zeer blij dat er weinig tijd wordt gespendeerd aan kind-ziet-spoken-en-niemand-gelooft-haar), maar dat neemt niet weg dat het zich nog altijd kan onderscheiden met enkele doordenderende horrormomenten. Scenes zoals het rollen met de lichtbal zijn op die manier uiteraard voorspelbaar, maar vormen net de toetsen waar een film als deze goed gebruik van kan maken. De regie neemt soms niet genoeg tijd om een griezelscene op te bouwen en bijzaak zoals dat gedoe met die vriendinnen voegt te weinig toe, maar ik heb een uiterst geslaagde avond gehad en zie het volgende werkje van Savage graag tegemoet.

Leuke Anderson weer.

27 en dit kunnen is toch wel bijzonder, en het is duidelijk te merken dat hij graag iets anders wilde dan de "normalere" films. Wat was hij fris hier, dat kan ik niet echt meer zeggen van zijn nieuwste Phantom Thread , die deze echte frisheid weer een beetje mist.

Wat misschien wel het beste aan de film was, was het briljante cameragebruik. De bewegingen, snelle zoom-ins, draaien en snelheid van de camera zorgen voor een bepaalde frisheid en vlotheid. Je komt vrij snel door de 155 minuten heen, daarom vind ik dit soort rise en fall films een stukje beter dan bijvoorbeeld Scorsese.

Beter dan de 2 jaar latere Magnolia is dit niet, maar het lijkt er wel op. Het enige verschil tussen de 2 is dat ik bij Magnolia gelijk in de film gezogen werd en niet meer los gelaten werd, hier was dat niet altijd het geval. Soms liet het me gewoon los, en daarom was de absoluut volle aandacht er niet meer bij.

Acteerwerk is prima, Wahlberg doet het best leuk in zijn wat gedurfde rol, maar ook Reynolds was best leuk als Jack Horner. Moore vond ik niet al te best, maar dat is voor de rest ook niet echt mijn actrice. De rollen van Hoffman, Macy, Reilly en Graham waren leuk.

Vlotte film, die ondanks zijn lange speelduur absoluut nergens verveelt en erg snel voorbij gaat. Ik hoop dat Anderson nog meer van dit soort films in petto heeft. Ik hoor het wel, ik ga nog meer van deze man zien.

Redelijk indrukwekkend.

Een film die ik eerste vertikte om te kijken aangezien ik de opening zo haatte. Ik heb zelf een kat. Later besloot ik hem toch maar verder te kijken en dat was dus ook goed om te doen, want ik heb best wel genoten.

Vooral het idee van het gat in de ozonlaag is een onderdeel waar we allemaal over na moeten denken, en dat laat deze film dan ook deels geslaagd zien. Sowieso zijn de decors en sets helemaal top. Soms liet de CGI het een beetje achter maar dat merk je niet echt.

Bij vlagen ook erg indrukwekkend cameragebruik, scene met het machinegeweer in de vrachtwagen was genieten. Daarnaast neemt het verhaal geen gekke en over the top wending waar veel films de fout in gaan. Drive Angry 3D is daar een voorbeeld van.

Best een geslaagde film, krijgt een dikke 4 sterren.

Goed.

Toen ik dit ging kijken dacht ik maar aan 1 soort genre, avontuur. Nou ja, een avontuurlijk drama dan. Lieberher was goed in IT, en met hem hierin was ik gelijk benieuwd. Ik ben niet een heel groot fan van Watts, maar hier was ze ook goed.

Het eerste deel is sterk, sterke drama en een redelijke opbouw. Je gaat gelijk geboeid kijken, ik verloor mijn interesse ook niet de eerste 50 minuten. Daarna stort het helaas een beetje in, meer cliché momentjes en een beetje een vreemd en simpel einde.

Verder niks aan toe te voegen, leuke film.

Matig.

Had als concept nog wel erg goed kunnen werken. Ik kreeg vooraf het idee dat dit een knotsgekke horrorfilm zou worden met veel aandacht naar een fantasierijke omgeving. Dat is helaas niet gebeurd, maar heel slecht was dit ook weer niet. Helaas kan ik het op z'n beurt ook geen hoogstaande film noemen. Gewoon een tussendoortje.

Deze film trekt zijn voordeel uit een mokersnelle opstart. Het duurt een kleine 10 minuten om ieder personage bij elkaar te krijgen, waarna ze plots in sneltreinvaart afgemaakt worden met behoorlijk bloederige taferelen. Het losgeslagen karakter van de film bewijst zich soms voordelig, want het zorgt ervoor dat je aandacht er plots helemaal bij is.

Het acteerwerk is niet briljant, maar veel van de castleden zijn eigenlijk ook gewoon te oud. Veel dertigers die twintigers spelen. Vanuit de regie blijf ik dit een dubieuze keuze vinden. Misschien dat ze de film al lang wilde maken vanaf de leeftijd van 20, maar pas 10 jaar later het budget kregen om de film ook daadwerkelijk op de aarde te planten.

Na een energiek eerste halfuur met lekker veel bloed neemt de film wat gas terug en doet eigenlijk van alles. Het probleem is alleen dat de monsters niet stand kunnen houden, ondanks dat er genoeg variatie van is. Het bloedvergieten neemt gas terug, net als het tempo. De film blijft vermakelijk, maar de beelden die je ziet trekken je toch wat minder dan je hoopt, en al snel begint het doorzichtig te worden.

Het is op z'n zachts uitgedrukt een rommeltje geworden. Slecht acteerwerk, een verhaal dat kant nog wal slaat en enkel monsters en wat bloedspetters om de lege ruimtes op te vullen. Met meer aandacht naar het visuele aspect en de presentatie van de film had het beter kunnen zijn. Voor nu een matig tussendoortje met een geslaagd kwartier tijdens de eerste helft.

Matig.

Blair Witch 2 is een nogal vreemde toevoeging aan de reeks, een film die eigenlijk de compleet verkeerde aanpak heeft gekregen die duidelijk niet goed is gevallen bij het publiek. Het eerste deel is klaarblijkelijk nep in deze film, en wordt enkel als referentiepunt gebruikt. Verder gooit Berlinger het hier als film zelf ook over een hele andere boeg.

Het found-footage gehalte van de eerste film wordt achtergelaten, dit is een heel normaal opgezette horrorfilm met een mysterieus tintje eraan verbonden, alleen niet zo goed uitgevoerd. Het voordeel dat deze film heeft is dat het ontzettend vermakelijk is en een poging doet eigenzinnigheid aan de personages mee te geven, maar verder moest Berlinger hier duidelijk nog veel leren.

Cinematografisch een ietwat wisselende film. De oranje gloed van enkele scenes is stijlvol, en de sequentie waarin de tieners terugkijken wat er gebeurd is in dat bos is best geslaagd. Verder wordt er op abominabele manier gebruik gemaakt van slowmotion, is het camerawerk nogal matig en het acteerwerk niet overtuigend. De cast werkt met macht en man om goed te spelen, maar de vreselijke dialogen zitten ze duidelijk te veel in de weg.

De film zit vol met vermaak, het was erg makkelijk uit te kijken en duurt niet lang. Wel is het erg ridicuul en is de vorm van spanning die het eerste deel zo in zijn voordeel had compleet weg. Berlinger maakt er een zeer lompe film van die alle subtiliteit mist en iets te hard doorknalt. Zo heb je wel een vlotte film, maar geen film die een blijvende indruk achterlaat.

Het einde gooit de rest van de film ook een beetje omver, maar dat is de film vergeven dankzij een vlotte aanpak. De potentie voor de film was er wel, ik denk alleen dat de uiteindelijke stijl van de film een goed resultaat in de weg heeft gezeten. Het is een erg wisselende film, maar vooral richting de negatieve kant waartegen de positieve punten niet kunnen opwegen. Jammer.

Aardig.

Meer een soort tienerfilm in de oorlog. De film is nergens echt schokkend en lijkt dat ook niet echt te willen, maar deze boekverfilming kent niet alleen maar softe momenten. Oorlogsdramas zijn in het algemeen niet helemaal mijn ding, maar af en toe pakt het weleens leuk uit.

Nelisse is goed gecast als Liesel, die ook echt een schattige charme uitstraalt en waarmee je eigenlijk vanaf het begin al sympathie voor hebt. Ook de ouders en Rudy doen het prima. De film is in het algemeen een prima film die wel saaie momenten kent.

Het einde is wel sterk, maar in het algemeen laat de film net iets te weinig echte oorlogsgruwel zien waarmee je het zware leven niet helemaal kan voelen. Dat doen andere films wat mij betreft toch wel een stukje beter.

Leuk.

Opvallend leuk zelfs. Books of Blood is een anthologiefilm met 3 verhaaltjes die door dezelfde regisseur in elkaar gestoken zijn. Dat kan dus rampzalig of goed aflopen, hier is het gelukkig goed. Die anthologiefilms met allemaal verschillende regisseurs lopen vaak uit op een zeer matig resultaat. Gelukkig is Books of Blood een erg leuke in zijn soort.

Wat direct opvalt is dat de regie erg kundig is. Al in de eerste scenes die zich in een bibliotheek afspelen is er genoeg detail te herkennen gecombineerd met sfeervol camerawerk. Het tempo blijft wel redelijk laag aangezien de film opent met een traag verhaaltje. Daarna wordt het tempo langzaam maar zeker opgevoerd om uiteindelijk als hoog tempo verder te gaan.

Bijzonder schrijfwerk is er niet te bekennen, aangezien de verhaaltjes elkaar een beetje flauw overlappen. Ze tikken elkaar vaak erg licht aan en blijven vooral op zichzelf. Dat is ook niet erg want de verhaaltjes zijn op z'n beurt best leuk en vooral kundig uitgevoerd. De rode draad is eigenlijk gewoon het universum waar ze zich afspelen.

Het eerste verhaal is verreweg het traagste stuk en ook het langste verhaal in de film. Het is ook een verhaal met een leuke opzet. Robertson doet het erg goed, maar dat mag je ook van haar verwachtten. Het tweede verhaal begint wat trager om tot een erg leuke pay-off te komen. Het derde verhaaltje is wat kort door de bocht maar wel het meest drukke en actievolle verhaaltje.

Wat opvalt aan de film is dat het allemaal harder en somberder is in vergelijking met de gemiddelde horrorfilm. Het is ook duidelijk te herkennen dat dit uit de pen van Barker komt. Een tikje surrealistisch en vooral bruut hier en daar. Het bloed vloeit niet heel erg hard, het is vooral de psychologische en onvoorspelbare toon van de film die hier boekdelen (pun intended) spreekt.

De verhaaltjes zijn maar moeilijk te voorspellen en vaak origineel opgezet. Het is wat traag, maar de pay-offs zijn het vaak allemaal waard. De regie is sterk en enkele redelijk grootse scenes verraden dat er genoeg budget achter zat. Het resultaat is een best kundige en soms bijzondere anthologiefilm die op een hoop vlakken net wat meer te bieden heeft dan een gemiddelde horrorfilm. De opzet is wel redelijk deprimerend, donker en serieus. Liefhebbers die puur voor het vermaak en plezier komen kunnen Books of Blood dan ook voorzichtig overslaan.

Pfoe.

Omdat ik toch een abonnement had toch maar even opgezocht, mede omdat 1 van de hoofdrollen naar Dever gaat, en die vind ik de laatste tijd toch wel goed op dreef. Ook hier stelt ze dan ook weer niet teleur qua acteren, maar optimaal grappig is ze ook weer niet.

Omdat ik de trailer keek, viel het me op dat de film zelf ook heel erg op een trailer lijkt. Er worden in de eerste minuten een hele reeks van gebeurtenissen op de kijker afgevuurd in zo'n noodtempo dat je vaak even het overzicht verliest. Bovendien worden er op de meeste zaken niet veel ingegaan en komen ze en gaan.

Hyperactieve film dus, die constant iets te bieden heeft en de kijker weinig, tot helemaal geen adem geeft om even bij te komen. Hysterische gebeurtenissen en types stapelen elkaar in noodtempo op en soms heb je dan als kijker graag even de behoefte om tot rust te komen.

Visueel weet Wilde best wel wat toe te voegen als regisseuse. Cameragebruik is soms sterk en sfeervol, de sets zijn kleurrijk en het kent een vlot tempo dat nooit begint te vervelen. Mede dankzij het noodtempo ben je wel constant geboeid, dat dan dus wel.

Jammer dat de humor zelf niet zo werkt. Enkele stukken die wel leuk zijn en even voor een glimlach zorgen, maar in het algemeen blijft het wat beperkte humor die vooral richting geslachtsdelen gaan en veel seks, drugs en andere banale grappen die de revue passeren.

Daarbij is het verhaal echt letterlijk 3 zinnen lang. Je zou het misschien zelfs in 1 zin helemaal kunnen vertellen. Jammer, want dat betekend dus dat een stip wordt uitgerekt tot een lange lijn. Wilde weet gelukkig wel een aantal visuele trucjes tevoorschijn te toveren.

Acteerwerk is goed, iedereen is enthousiast bezig en het damesduo acteert behoorlijk. Geen enkel type gaat echt vervelen of irriteren en dat is wel een groot pluspunt in Amerikaanse komedies. Echter wordt het nergens menselijk en blijft de film wel in een hysterische bui doorgaan.

Wilde kan nog niet zo goed komedies regisseren denk ik zo, maar ik zie haar graag nog een keer aan de bak gaan, omdat ik visueel echt wel wat in haar zie. We zullen zien.

Matig.

Bijzonder eigenlijk om te zien dat als dezelfde regisseur aan dezelfde film begint dit helemaal mis kan lopen als hij een enkel belangrijk element verwijderd. In het geval van The Boondock Saints is dat duidelijk het ontbreken van Dafoe. Leuk dat je hem in het einde nog even ziet, maar hij wordt tijdens de film zelf erg gemist.

The Boondock Saints is een vreemde actiefilm en doet me qua toon ook erg denken aan het eerste deel. Er worden best veel elementen uit die film overgedaan in deze film. Enkele scenes worden zelfs geheel gekopieerd met een andere acteur. Jammer genoeg is het acteerwerk echt bijzonder matig. Reedus en Flanery heb ik nooit een geweldig actieduo gevonden, maar de werkwijze van hen weet gelukkig wel te boeien. Verder zijn de acteertoevoegingen van Benz en Collins Jr. niet van veel meerwaarde vrees ik.

Soms is er nog een aardig momentje te bekennen, ook met genoeg humor verder, maar The Boondock Saints II blinkt uit in nogal vreemd in elkaar gestoken actiescenes. De soundtrack past totaal niet en de slowmotion verhindert bijna elke vorm van coolheid. Het eerste deel kon goed profiteren van de humor van Dafoe, zonder deze humor blijft er alleen niet veel over. Daarvan is dit tweede deel goed bewijs.

De finale was nog wel vermakelijk en de film valt nooit helemaal dood, maar alle coolheid ontbreekt volledig. De kale inrichting, vele oninteressante actiescenes en een amateuristische look verraden dat Duffy zelf ook niet helemaal wist hoe hij de reeks verder moest laten gaan. Wellicht tijd dat een nieuwe regisseur het stokje overneemt, want ik hoorde dat deel 3 alweer in de steigers lag.

Hm.

Bijzonder dat zo'n film als deze ook in de top 250 staat. Het is vooral een erg grappige film, zeker in de eerste helft, maar ik voel toch een bepaalde knulligheid door de film heen. Bovendien is het vooral een onzinactiefilm die je waarschijnlijk, op een aantal grappige personages na, snel weer vergeten bent.

In ieder geval wordt het wel snel duidelijk dat het hier niet om een meesterwerk gaat. Veel onzingedoe, veel gestoorde personages en veel scherpe dialogen. Maar echt briljant is deze film totaal niet. Maar wellicht kijk ik de film dan ook met de verkeerde verwachtingen i.v.b. de top 250.

Dafoe is in ieder geval geweldig bezig. Een rol die voor hem ook ideaal is. De timing van zijn humor is vaak perfect, zijn houding zelfs nog beter. De wat gekkere, meligere rollen liggen hem duidelijk wat beter, en dat weet ervoor te zorgen dat hij deze rol geweldig weet te spelen. Heb in ieder geval behoorlijk om hem kunnen lachen.

De broers vond ik echter wat minder. De wat plotse switch tussen heiligen en gewoon 2 melige broeders verliep niet helemaal lekker. Het lijkt ook vaak op compleet willekeurige momenten te gebeuren. Dat kan natuurlijk bij de film zelf horen, maar persoonlijk ligt het me wat minder.

Een ander kritiekpunt is toch wel de bijzondere, zelfs bijna abrupte sceneovergangen hier en daar. Het deed me sterk denken aan de editing van een klucht. Ook oudere films delen een beetje dezelfde soort editing. Maar omdat deze film eigenlijk op geen enkel punt oud aanvoelt qua sfeer was het me toch wel wat te abrupt.

Actie is voor de rest ook niet bepaald groots of spectaculair, terwijl de film hier wel naartoe lijkt te werken. Maar je komt dan ook als regisseur niet heel ver met slechts 6 miljoen op zak. Het kent in ieder geval wel een aantal degelijk geschoten actiescènes, maar echter geen enkel echt memorabele scene. Alhoewel de scene waar Dafoe "meedoet" met het bloedbad van de MacManus broertjes nog wel een grappig moment was.

Maar de film lijkt zich op het gebied van actie ook regelmatig in te houden. Had het echt niet wat grover en explicieter gekund? Ook door de film zelf merk ik toch te weinig frisse regie, iets wat deze films wel nodig hebben. Het voelt nog net iets te terughoudend aan.

Wel moet ik zeggen dat ik een aantal keer hardop heb kunnen lachen, voornamelijk om Dafoe. De dialogen zijn regelmatig nogal droog en weten gek genoeg heel vaak hun dingetje daarmee te doen. Ik weet vaak niet waarom ik zo hard moet lachen, maar het is wel een teken dat de humor goed aanslaat.

Leuk filmpje, lekker vlot en vermakelijk, maar bij lange na geen meesterwerk. Qua regie niet fris genoeg, en qua actie niet gaaf genoeg. De humor is dan wel weer heel leuk, en het eerste deel was toch wel genieten geblazen hier en daar.

Beklemmend.

Laatst kwam de 149 minuten versie voorbij op Canvas, en die heb ik dus even opgezet. Misschien in de toekomst de 209 minuten versie kijken, al weet ik niet wat daar andere aan is. Een de 293 minuten versie vind ik toch echt iets te lang. Kan iemand me helpen, wat er vertoond wordt in de langere versies?

Maar goed, de film. Begon niet heel veelbelovend, al zag de duikboot er erg leuk uit en de scenes op zee waren leuk. Wat vooral sterk was neergezet was de beklemmende en claustrofobische sfeer binnen de duikboot, en de angst was ook goed neergezet.

Soms nijgt het naar een iets te langdradige stukken waardoor hij soms wat saai valt maar de film is prima uit te kijken. Petersen zet hier een goede film af.

Leuk als je er van houd.

Discriminerende humor heeft nooit erg hoog bij mij in het boekje gestaan. Maar soms wil ik het wel een kans geven en soms lach ik er dan ook wel eens bij. Hier was dat een geval van, vooral omdat de hoofdrolspeler zelf ook Joods is, waar hier regelmatig de spot mee gedreven word.

Cohen speelt perfect, en regelmatig moest ik erg hard lachen. Zoals de scene dat ie leert dineren, en in een zak schijt en dan vraagt aan tafel waar hij dat moet laten, ik kwam echt niet bij En zo ook bij een paar andere scenes.

En dan zijn er sommige scenes die ik dan net iets te pijnlijk vind, zoals het overnachten bij een Joods koppel.

Leuk.

Na het zien van Demon Knight die ik erg leuk vond kon de andere episode van Tales from the Crypt ook niet uitblijven. Alhoewel ik Demon Knight nog steeds boven deze film prefereer mag Bordello of Blood er ook zeker zijn. De fun en cheese zijn in beide films aanwezig en tevens in volle toeren, dat het resultaat ten goede komt.

De toon van de film is vanaf het begin al lekker kinderlijk, maar de inhoud is dit totaal niet. Waar Demon Knight nog een iets kinderachtigere vibe hanteerde, gooit deze film dat uiteindelijk overboord met veel focus op vrouwelijke memmen en explosief bloederig geweld. Dat laatste komt echter pas in de slotfase om de hoek kijken, want Bordello of Blood is voor het grootste gedeelte een puberale komedie.

Visueel ziet het er allemaal een beetje gedateerd uit en de editing + het camerawerk zijn niet bepaald op niveau, maar de film lijkt hier ook intentioneel voor te gaan. Het vrolijke sfeertje wat ermee tot stand komt weet goed door te schijnen en de cheese werkt voor deze keer. Het over-the-top gaan van de film werkt dus behoorlijk in het voordeel.

Wat deze film echter iets minder geslaagd maakt dan bijvoorbeeld een Demon Knight is het gebrek aan echt leuke personages. De leukste, Feldman, heeft maar een beperkte screentime en zowel hoofdpersonages als de villain zijn nogal saai. Een beetje jammer voor een film die in de uitvoering behoorlijk leuk is, en volop voor het plezier gaat.

De film blijft ten alle tijden vermakelijk en duurt niet lang, maar toch is het echt de finale die de film maakt. Volop bloederige en praktische effecten die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het sfeertje gaat ietwat teniet, maar de nog steeds aanwezige hoeveelheid plezier weet dit behoorlijk goed te maken. Bordello of Blood is een film waar je achteraf met een positief gevoel op terug kan kijken. Het is dwaas en idioot, maar dat maakt de film wel heel leuk.

Ruw.

Opvallend ruw zelfs, want de reacties die ik erover las zeiden vooral dat het niet heel ver boven de middelmaat uitstak qua gore en schokkend materiaal. Ik vind dat ze daarin verkeerd zaten, want deze film is op sommige stukken veel harder dan een gemiddelde Amerikaanse horrorfilm.

Het thema heb ik ook nog niet vaak gezien, vooral de offerkant dan. En zeker niet in een horrorfilm. Films over sektes heb je dan wel weer vaker, maar op dat gedeelte gaat Borderland eigenlijk niet heel erg in. Het is vooral een speurtocht in een buitenlandse omgeving. Dat weet soms te boeien, en soms weer niet.

Maar in het algemeen was ik positief verrast. De eerste sequentie kent in ieder geval direct een nare scene, maar daarna blijft het voor een lange tijd rustig in Borderland. De opbouw is best boeiend, maar ook lang. De echte horror komt pas na ruim een uur weer om de hoek kijken.

Wanneer dat gebeurt komt het ook wel goed los. De horror is best genadeloos namelijk en bevat enkele schokkende en onsmakelijke sequenties. Het gaat allemaal best gedetailleerd en lang door. Naar en ruw is het zeker, maar ook best interessant. De personages eromheen vallen dan weer wat tegen. De Amerikaanse mensen zijn best standaard en de sekte eigenlijk niet uniek genoeg.

Uiteindelijk gaan de nare en onheilspellende beelden over in een spectaculaire slotfase die iets minder aansluit op de rest van de film. Tevens krijgen we tussendoor ook nog een aantal scenes die bijna komisch zijn. Strong die door een lasso wordt gevangen bijvoorbeeld.

Het is ook een beetje jammer dat de personages zo standaard zijn want de film zelf is dit niet zo zeer. De genadeloosheid van de film is regelmatig opvallend, al zijn de echt harde beelden best schaars. Maar zo'n film als Borderland hoeft er ook niet vol mee te zitten. Als het op de horror aankomt is het uitstekend geregisseerd. Helaas de film kent ook een aantal stukjes zoals de slotfase die er eigenlijk niet helemaal inpassen. Voor de rest is deze film best een verrassing.

Regisseur Tim Miller (want Eli Roth had uiteindelijk weinig te vertellen over de uitkomst) vormt duidelijk niet de beste optie om dit soort actiefilms tot leven te dirigeren, al komt hij een heel eind met de vormgeving. De problematische productie uit zich vooral in misplaatste castleden en een groots gebrek aan expliciete gewelddadigheden. Kevin Hart en Jack Black komen nog weg met een voldoende, maar Cate Blanchett en Jamie Lee Curtis daarentegen niet. Edgar Ramírez is bovendien een uitermate kleurloze schurk en de finale vormt een flater van jewelste. Daar is het rommelige schrijfwerk ruimschoots voor aan te kijken, al ligt het tempo gelukkig bijzonder hoog en wisselen de actiescenes elkaar goed af. De cinematografie scoort de meeste punten binnen Borderlands (die toch wel door het publiek op overdreven wijze wordt neergesabeld), maar kwalitatieve cinema is het zeker nergens en een aantal keuzes mogen absoluut worden aangekeken op merkwaardigheid. Ik zie Roth liever in de horrorwereld terug en hopelijk ziet hij dat zelf evenzeer in na deze chaotische productie.

Doodsaai.

Ik was me al snel bewust van de budgettaire beperkingen maar ook zonder budget kan je een film veel intenser en intrigerender maken. Helaas slaagt deze film daar nagenoeg niet in. Het is simpelweg, enorm saai voor een horror.

Het beste aan de film was waarschijnlijk het acteerwerk. Op een wat houterige Neal na maken acteurs zoals Hill, Kennedy en McArde best indruk op het scherm. Het maakt het allemaal net iets toegankelijker, maar geen van allen wordt door de film zelf vooruit geholpen.

Opzicht zijn de First-Person-View camera's absoluut wel een leuke vondst. Echter wordt de manier niet echt benut omdat het zelden een voordeel heeft. Wel enkele, maar de bedoeling van dit soort camera's is dat het het ook wat intenser maakt en intrigerender maakt. Echter is het voornamelijk saai. 1 gaaf momentje ermee (De Hond) maar voor de rest matig.

De beste scenes zijn het brandende schaap en de paranormal activity achtige beelden in de kerk soms. Echter wordt de spookachtige kerk nauwelijks benut als goede locatie en ziet het er allemaal maar tam uit. Het gespook zelf is ook best tam en ook best saai uiteindelijk.

Nergens echt dreiging, zelfs niet in de finale wanneer de horror ook echt de overhand aan het nemen is. De inleiding leek ook wel erg lang te duren terwijl het best saai is allemaal. Was erg moeilijk uit te kijken uiteindelijk, ik moest echt mijn best doen mijn aandacht erbij te houden.

Duf.

Het ontgaat me altijd een beetje wanneer regisseurs voor zo'n intensief biopic altijd kiezen voor een rustige en sentimentele aanpak. Ik heb zelf ook naar tennis gekeken en gespeeld, en ik vind het persoonlijk een intens en spannend gebeuren. Deze film laat daar weinig van zien.

In plaats daarvan krijgen we een erg rustige en trage film voor onze kiezen. Wat mij betreft een volledig verkeerde aanpak. 1 van de eerste zaken die opvalt is dat de wedstrijden door de film heen weinig in beeld komen. Hooguit duurt elke wedstrijd ongeveer 1-2 minuten waardoor de spanning van het toernooi nooit overkomt.

LaBeouf en Gudnason zijn op het veld interessante en intrigerende karakters, maar in de wereld buiten het tennisveld allebei oeverloos saaie personages. Metz doet erg zijn best om Gudnason uit te diepen maar komt niet veel verder dan standaard biopicgedoe. Deze films blijven wel heel erg op elkaar lijken elke keer.

McEnroe was een heethoofd vroeger, maar van zijn uitbarstingen wordt weinig gebruik gemaakt. Ook LaBeouf wordt wat verwaarloosd door de film heen. En van zo'n bijzonder karakter wordt uiteindelijk weinig van benut. De film had er makkelijk op kunnen leunen.

Waar de film eigenlijk vol van zit is eindeloos gebrabbel van zeer oninteressante en chagrijnige personages. Het weet nooit te boeien, te intrigeren of te raken. Het is allemaal maar zoutloos. Ik snakte naar wat tenniswedstrijden, want het tempo van het drama ligt veel te laag. Pas in de slotfase krijgen we opeens een hele gedetailleerde finale. Opvallend omdat de film lak had aan sport in de overige 80 minuten.

Wel is er door de film heen sterk geacteerd door beide heren. De tennisfinale was best oké in beeld gebracht en de film kent wel een aardige visuele look en niet al te veel bombarie. In dat opzicht kan ik de film nog wel punten toekennen, maar de film valt terug in standaard sentiment en een tempoloos gebeuren. Dat je zo'n biopic wil maken, bon, maar verkoop de film dan niet met "rivaliteit" in de omschrijving.

Leuk.

De laatste keer dat ik iets van Van Warmerdam zag is ondertussen een aantal jaar terug. Het is een geprezen regisseur, maar veel van zijn films zijn niettemin langs me heen gegaan. Een goed excuus om een film als Borgman dan maar even mee te pakken. Het viel achteraf zeker niet tegen, Nederland mag zich gelukkig kronen met zo'n titel aan haar zijde.

Met het raadselachtige verhaal heb ik geen probleem. Het heeft wel even geduurd voordat ik doorhad dat Bijvoet de gave had om dromen te manipuleren. Dan wordt de verwijzing naar de Bakhtak opeens heel duidelijk. Overigens doet Bijvoet het echt geweldig en de bijrol van Ditlevsen vond ik ook heel aardig. Daarnaast gaf Van Warmerdam zichzelf een bijrol en doet het prima, maar veel heeft hij niet te doen. Logisch, hij heeft tegelijkertijd namelijk een film te regisseren.

De overige leden acteren ver beneden alle peil. Ik heb nog geen enkele goede rol gezien van Minis, maar bij Borgman slaan alle stoppen compleet door en dat moet niet als compliment worden opgevat. Ook Perceval was niet best en Dewispelaere valt vooral door de mand als het op Engelstalige dialogen aankomt. Het lokken van Ditlevsen in de tuinhut had echt geschrapt moeten worden. Weinig Nederlandse gesprekken voelen naturel aan, maar dat moet je binnen onze cinema helaas maar even voor lief nemen.

Visueel zitten er een aantal opvallende shots tussen, al is Borgman nergens echt meesterlijk te noemen. Wel erg intrigerend. Een interessant, soms absurd narratief dat constant blijft boeien. De mysterieuze en onvoorspelbare toon maakt van Borgman altijd een speciale zit. Eentje die zichzelf niet meteen in de kaart laat kijken, en Van Warmerdam mag deze film wellicht als zijn magnum opus kronen. Misschien durft hij ooit nog eens een avontuur naar het buitenland aan, de kwaliteiten heeft hij er in ieder geval wel voor.

Ik vond Borgman ten alle tijden interessant om te volgen. Soms traag, maar altijd boeiend. Een film die me in bepaalde opzichten doet denken aan het werk van Quentin Dupieux en dat mag dan wel gezien worden als compliment. Een erg plezierige ontdekking tussen alle Hollandse meuk, ik vraag me af wat me zo lang heeft gekost om de film dan eindelijk te zien.

Regisseur Oliver Stone komt aanzetten met een genrecombinatie binnen een onderwerp waar hij veel over weet, namelijk de Vietnamoorlog. Hij kiest daarvoor uitstekend bronmateriaal om de tragedie van zo'n gebeurtenis goed in beeld te brengen, ook al geeft het hem natuurlijk daarnaast veel ruimte om zijn eigen mening te communiceren. Gelukkig ziet het er allemaal goed uit, met aardig acteerwerk, een heleboel gebeurtenissen en een redelijk tempo. Toch valt de afwisseling tussen diverse soorten genres niet altijd even goed uit, met uiteindelijk een nogal dwaas gekozen uitweg waarin Willem Dafoe even komt opdraven. De tweede helft is hoe dan ook niet altijd even sterk door een nogal uitgesponnen manier van drama, waarin het figuur van Tom Cruise niet bepaald plezant is om naar te kijken. De afloop is sterk en de primaire boodschap belangrijk, maar Stone heeft ze strakker afgeleverd.

Mwa.

Zelfs voor een kinderfilm viel me dit behoorlijk tegen. Stiekem vond ik het verhaal best leuk bedacht en lag de trailer me ook wel. Toen dit dus een keer op TV kwam dus maar meegepakt, maar hij is me achteraf behoorlijk tegen gevallen.

Braun speelt wel leuk, evenals Van Loon. Dat vervelende type dat hij in Bro's before Ho's speelde verbeterd hij hier toch wel. Het verhaal is best leuk bedacht, maar had wat komischer gemogen. Sowieso speelde de meeste kinderen niet bepaald erg enthousiast, behalve de pestkop en Braun zelf.

Voor een kinderfilm is hij best uit te kijken, maar in het algemeen is het gewoon niet boeiend genoeg uitgewerkt en had de boodschap ook wel wat beter verteld mogen worden. Het einde is ook niet bepaald geloofwaardig.

Ok.

Toch wel een redelijk animatiefilmpje dit, dat wel heel hard zijn best doet om origineel uit de hoek te komen. Gek genoeg, ondanks de wat kinderachtige humor, vond ik de slapstick humor verrassend leuk uit de hoek komen en heb ik toch wel moeten lachen.

Ik durf het eigenlijk niet toe te geven, maar deze kinderfilm heeft me aardig weten te boeien. Het idee is best leuk bedacht, al is het wat vergezocht. Alec Baldwin is leuk gecast, maar het realisme is er natuurlijk wel vanaf met zo'n stem voor een baby.

Voor de rest volgt de film netjes de formule. Het verhaal is dus al vrij voorspelbaar en hebben we eigenlijk in elke andere kinderfilm al gezien. Dat maakt het niet minder vermakelijk overigens, en de film krijgt toch wel een voldoende.

Aardig.

Carnahan levert een vermakelijke film af met een leuk concept, en een concept waarvan ik denk dat er nog wel meerdere uit gaan komen. In ieder geval springt deze film er aardig mee om en Grillo speelt weer een echt goede rol in plaats van al die B-meuk. Hij lijkt er ook zichtbaar plezier in te hebben.

Het eerste kwartier van deze film is het leukst. In hoog tempo wordt er veel actie doorheen gegooid en trekt je als kijker meteen de film in. Dat het er allemaal qua animatie wat matig uitziet is dan ook vergeven, want het trapt lekker door en de flow zit er goed in. Na die 15 minuten besluit Carnahan echter dat zijn film niet te simpel moet zijn en begint dramatischere paden te bewandelen.

Als het werkt, dan mag het, maar in deze film werkt het nadelig. Telkens als de film meer rustigere scenes kent knalt het tempo er volledig uit. Hierdoor raakt de film al snel uit balans, en bovendien zijn de dialogen op meer serieus niveau werkelijk oersaai. Net als Watts trouwens, en ook Gibson weet maar beperkt indruk te maken. Bij Gibson is echter het voornaamste probleem dat hij te weinig ruimte krijgt.

Gelukkig weet de humor dit een beetje te compenseren. Het loopt lekker door, en Carnahan durft ook weleens foute humor te gebruiken wat bewijst dat deze film best een aantal keer uit z'n comfortzone durft te stappen. Het punt is alleen dat je vooral op de actie zit te wachten, en daar wacht Carnahan na een tijdje te lang mee, waardoor je met een ietwat onbevredigend gevoel achterblijft in je maag.

Richting het einde sluipt de actie weer terug, maar dat neemt niet weg dat het middenstuk van deze film volgepropt zit met vervelende dramaelementen die het tempo er uithalen, en waar ook werkelijk niemand op wacht. Onbegrijpelijke keuze om je scenes die op dialoog leunen zo traag en rustig op te zetten en je actiescenes weer heel druk.

Dankzij wat degelijke editing, een lekker begin en een prima einde weet deze film aardig weg te kijken. De dramatische scenes tussendoor zitten een echt leuke film in de weg, want het weet niet echt lekker in de film te passen en zorgen er ook voor dat Boss Level langer is dan nodig. Vermakelijk gebeuren, maar met meer focus op de fun was dit ongetwijfeld leuker geweest. Ik hoopte eigenlijk ook meer op een "videogamegevoel", want dat doen de poster en de eerste scene van de film wel beloven.

De vroege Anderson.

De liefhebbers van Anderson zijn stijl in bijvoorbeeld The Grand Budapest Hotel moet ik teleurstellen. Deze film, ondanks dat het nog steeds herkenbaar is van Anderson, komt niet in de buurt van de manier van regisseren zoals hij later deed. Wel logisch aangezien hij nog minder ervaring had tijdens het filmen van deze film.

Toch is het geen slechte film, maar wel anders dan ik had gehoopt. Ik heb er geen scenes of trailers van gekeken, ik ging er zowat blind in. De verwachtingen lagen daarom wel richting zijn recentere films, maar Bottle Rocket is wat "normaler" geregisseerd. Toch blijft het een leuk gebeuren dat luchtig gebracht wordt.

Frisse loop, genoeg tempo en best komische scenes zorgen ervoor dat Bottle Rocket geen slechte ervaring is. De Wilson-broeders zijn duidelijk nog jong hier, dat is aan het acteerwerk te zien. Owen Wilson is wel de betere broeder, maar soms zie je er nog vanaf dat hij wat nerveus en terughoudend is. Luke Wilson is ondermaats, maar ook jong.

De humor is apart, wat de film best leuk maakt. De situaties zijn vaak oliedom en super eigenaardig. Vaak ook zo droog gebracht dat het grappig wordt, een dingetje waar Anderson goed op inspeelt. Dialogen zijn niet altijd even scherp, maar vaak leuk genoeg. Toch vallen de karaktertrekjes net wat te veel in herhaling hier en daar.

Visueel veel kaler dan Anderson zijn andere films, maar die kwamen dan ook later pas. Het ontbreekt een beetje aan details en inkleuring, maar het cameragebruik is best fris te noemen en de film weet hier en daar best ambitieus te zijn. Het verhaal is een beetje klunzig (dat lijkt ook de bedoeling) en gaat, ondanks een speelduur van maar 96 minuten, nog net wat te lang door.

Acteerwerk is niet al te best en uiteindelijk valt de film wat in herhaling. De hele droge humor en toch wel frisse regie geven de film een klein duwtje, maar niet hard genoeg om een bovengemiddelde voldoende vanuit mijn kant te krijgen helaas.

Vergezocht tienerverhaal krijgt een absurde invulling en dat vormt uiteindelijk de redding van deze film. Regisseuse Emma Seligman zet vol in op een onvoorspelbaar verloop en is bij vlagen niet bang om de grenzen op te zoeken, ondanks dat Bottoms geregeld nog verder had mogen gaan. Specifiek het acteerwerk is degelijk en Rachel Sennott valt positief op. Dat neemt echter niet weg dat zeker het eerste halfuur volgepropt zit met nogal kinderachtige en dik aangezette humor die zelden effectief is, maar daarna lijkt Seligman haarzelf gelukkig opnieuw uit te vinden en kantelt de film naar een voldoende. De finale is leuk gevonden en vormt de kers op de taart, het overige verloop van het geheel wisselt tussen infantiele onzin en originele vondsten.

Weinig.

Bijzonder dat dit afkomstig is van het regieduo die later aan de slag ging om grote blockbusters naar Hollywood te brengen. Iedereen moet uiteraard wel ergens beginnen, maar als ik deze Bound eerder had gezien had ik ze zelf als regisseurs niet snel een platform gegeven. Gelukkig kan ik het ook weleens mis hebben, want de films hierna waren wel mijn ding.

Deze film echter? Ik kijk toch liever gewoon zowat elke andere film. Ik besloot het wel een kans te geven ondanks dat ik Tilly erg vervelend vind als actrice, maar ik kon er bijzonder weinig mee. Bound moet het vooral hebben van narratief en ontwikkeling tussen personages. Wat ik er alleen in zag, was echter een ontzettend saai geschoten en stoffige film met twee dames die weinig uit hun personages halen.

Wellicht dat je kan genieten van wat opvallend expliciete seksscènes, maar ik heb er niet veel voordeel aan. Ik zat me vooral af te vragen wat ik allemaal had kunnen doen terwijl ik deze film aan het kijken was. Niet veel denk ik, maar ik had het met alle liefde gedaan als ik wist dat dit me anders zou overkomen. Dat klinkt wellicht dramatisch, en daar ben ik me bewust van, maar ik zal het toch even graag willen inwrijven dat ik hier niets mee kan. Het wordt nooit interessant gepresenteerd, geacteerd of uitgevoerd naar mijn optiek.

Wel wat bijrollen die het wat vooruit helpen en enkele shots waarin het decor mooi wordt ingezet, verder ga ik maar vergeten dat deze film afkomstig is van dezelfde namen die twee van mijn favoriete films allertijden hebben geregisseerd. Fijn dat de film vanuit anderen wel gewaardeerd kon worden, maar ik zet de volgende keer toch liever een andere film op.

Bijzondere, haast onvoorstelbaar slecht geacteerde misdaadfilm van regisseur Taylor Hackford. Een geval waarin ik me ten zeerste afvraag hoe dit het ooit in godsnaam tot de top 250 heeft geschopt. Het is absurd om voor te stellen dat zich meer dan 4 mensen met het scenario hebben beziggehouden en klaarblijkelijk allemaal met de meest karikaturale, abominabele dialogen mogelijk aan kwamen kakken. De voorspelbare en weinig verrassende voortgang raakt verder kant noch wal, verliest zichzelf meermaals in hopeloos aangedikt sentiment en bevat uiteindelijk niet veel meer dan een aantal clichématige uitwerkingen van beter uitgevoerde filmideeën. Positief is dat de regie van Hackford nog voor een beetje tempo zorgt, maar uiteindelijk omtrent deze film drie uur lang erbarmelijk geacteerde figuren die geen moment weten aan te slaan. Ik krijg niet het idee dat er iemand van het totale productieproces maar een enkele keer naar Californië is afgereisd, anders had men wel ingezien dat de uitwerking van deze film hopeloos gedateerd en buitengewoon stompzinnig is.