Opinions

Ok.

Toch wel een redelijk animatiefilmpje dit, dat wel heel hard zijn best doet om origineel uit de hoek te komen. Gek genoeg, ondanks de wat kinderachtige humor, vond ik de slapstick humor verrassend leuk uit de hoek komen en heb ik toch wel moeten lachen.

Ik durf het eigenlijk niet toe te geven, maar deze kinderfilm heeft me aardig weten te boeien. Het idee is best leuk bedacht, al is het wat vergezocht. Alec Baldwin is leuk gecast, maar het realisme is er natuurlijk wel vanaf met zo'n stem voor een baby.

Voor de rest volgt de film netjes de formule. Het verhaal is dus al vrij voorspelbaar en hebben we eigenlijk in elke andere kinderfilm al gezien. Dat maakt het niet minder vermakelijk overigens, en de film krijgt toch wel een voldoende.

Aardig.

Carnahan levert een vermakelijke film af met een leuk concept, en een concept waarvan ik denk dat er nog wel meerdere uit gaan komen. In ieder geval springt deze film er aardig mee om en Grillo speelt weer een echt goede rol in plaats van al die B-meuk. Hij lijkt er ook zichtbaar plezier in te hebben.

Het eerste kwartier van deze film is het leukst. In hoog tempo wordt er veel actie doorheen gegooid en trekt je als kijker meteen de film in. Dat het er allemaal qua animatie wat matig uitziet is dan ook vergeven, want het trapt lekker door en de flow zit er goed in. Na die 15 minuten besluit Carnahan echter dat zijn film niet te simpel moet zijn en begint dramatischere paden te bewandelen.

Als het werkt, dan mag het, maar in deze film werkt het nadelig. Telkens als de film meer rustigere scenes kent knalt het tempo er volledig uit. Hierdoor raakt de film al snel uit balans, en bovendien zijn de dialogen op meer serieus niveau werkelijk oersaai. Net als Watts trouwens, en ook Gibson weet maar beperkt indruk te maken. Bij Gibson is echter het voornaamste probleem dat hij te weinig ruimte krijgt.

Gelukkig weet de humor dit een beetje te compenseren. Het loopt lekker door, en Carnahan durft ook weleens foute humor te gebruiken wat bewijst dat deze film best een aantal keer uit z'n comfortzone durft te stappen. Het punt is alleen dat je vooral op de actie zit te wachten, en daar wacht Carnahan na een tijdje te lang mee, waardoor je met een ietwat onbevredigend gevoel achterblijft in je maag.

Richting het einde sluipt de actie weer terug, maar dat neemt niet weg dat het middenstuk van deze film volgepropt zit met vervelende dramaelementen die het tempo er uithalen, en waar ook werkelijk niemand op wacht. Onbegrijpelijke keuze om je scenes die op dialoog leunen zo traag en rustig op te zetten en je actiescenes weer heel druk.

Dankzij wat degelijke editing, een lekker begin en een prima einde weet deze film aardig weg te kijken. De dramatische scenes tussendoor zitten een echt leuke film in de weg, want het weet niet echt lekker in de film te passen en zorgen er ook voor dat Boss Level langer is dan nodig. Vermakelijk gebeuren, maar met meer focus op de fun was dit ongetwijfeld leuker geweest. Ik hoopte eigenlijk ook meer op een "videogamegevoel", want dat doen de poster en de eerste scene van de film wel beloven.

De vroege Anderson.

De liefhebbers van Anderson zijn stijl in bijvoorbeeld The Grand Budapest Hotel moet ik teleurstellen. Deze film, ondanks dat het nog steeds herkenbaar is van Anderson, komt niet in de buurt van de manier van regisseren zoals hij later deed. Wel logisch aangezien hij nog minder ervaring had tijdens het filmen van deze film.

Toch is het geen slechte film, maar wel anders dan ik had gehoopt. Ik heb er geen scenes of trailers van gekeken, ik ging er zowat blind in. De verwachtingen lagen daarom wel richting zijn recentere films, maar Bottle Rocket is wat "normaler" geregisseerd. Toch blijft het een leuk gebeuren dat luchtig gebracht wordt.

Frisse loop, genoeg tempo en best komische scenes zorgen ervoor dat Bottle Rocket geen slechte ervaring is. De Wilson-broeders zijn duidelijk nog jong hier, dat is aan het acteerwerk te zien. Owen Wilson is wel de betere broeder, maar soms zie je er nog vanaf dat hij wat nerveus en terughoudend is. Luke Wilson is ondermaats, maar ook jong.

De humor is apart, wat de film best leuk maakt. De situaties zijn vaak oliedom en super eigenaardig. Vaak ook zo droog gebracht dat het grappig wordt, een dingetje waar Anderson goed op inspeelt. Dialogen zijn niet altijd even scherp, maar vaak leuk genoeg. Toch vallen de karaktertrekjes net wat te veel in herhaling hier en daar.

Visueel veel kaler dan Anderson zijn andere films, maar die kwamen dan ook later pas. Het ontbreekt een beetje aan details en inkleuring, maar het cameragebruik is best fris te noemen en de film weet hier en daar best ambitieus te zijn. Het verhaal is een beetje klunzig (dat lijkt ook de bedoeling) en gaat, ondanks een speelduur van maar 96 minuten, nog net wat te lang door.

Acteerwerk is niet al te best en uiteindelijk valt de film wat in herhaling. De hele droge humor en toch wel frisse regie geven de film een klein duwtje, maar niet hard genoeg om een bovengemiddelde voldoende vanuit mijn kant te krijgen helaas.

Vergezocht tienerverhaal krijgt een absurde invulling en dat vormt uiteindelijk de redding van deze film. Regisseuse Emma Seligman zet vol in op een onvoorspelbaar verloop en is bij vlagen niet bang om de grenzen op te zoeken, ondanks dat Bottoms geregeld nog verder had mogen gaan. Specifiek het acteerwerk is degelijk en Rachel Sennott valt positief op. Dat neemt echter niet weg dat zeker het eerste halfuur volgepropt zit met nogal kinderachtige en dik aangezette humor die zelden effectief is, maar daarna lijkt Seligman haarzelf gelukkig opnieuw uit te vinden en kantelt de film naar een voldoende. De finale is leuk gevonden en vormt de kers op de taart, het overige verloop van het geheel wisselt tussen infantiele onzin en originele vondsten.

Weinig.

Bijzonder dat dit afkomstig is van het regieduo die later aan de slag ging om grote blockbusters naar Hollywood te brengen. Iedereen moet uiteraard wel ergens beginnen, maar als ik deze Bound eerder had gezien had ik ze zelf als regisseurs niet snel een platform gegeven. Gelukkig kan ik het ook weleens mis hebben, want de films hierna waren wel mijn ding.

Deze film echter? Ik kijk toch liever gewoon zowat elke andere film. Ik besloot het wel een kans te geven ondanks dat ik Tilly erg vervelend vind als actrice, maar ik kon er bijzonder weinig mee. Bound moet het vooral hebben van narratief en ontwikkeling tussen personages. Wat ik er alleen in zag, was echter een ontzettend saai geschoten en stoffige film met twee dames die weinig uit hun personages halen.

Wellicht dat je kan genieten van wat opvallend expliciete seksscènes, maar ik heb er niet veel voordeel aan. Ik zat me vooral af te vragen wat ik allemaal had kunnen doen terwijl ik deze film aan het kijken was. Niet veel denk ik, maar ik had het met alle liefde gedaan als ik wist dat dit me anders zou overkomen. Dat klinkt wellicht dramatisch, en daar ben ik me bewust van, maar ik zal het toch even graag willen inwrijven dat ik hier niets mee kan. Het wordt nooit interessant gepresenteerd, geacteerd of uitgevoerd naar mijn optiek.

Wel wat bijrollen die het wat vooruit helpen en enkele shots waarin het decor mooi wordt ingezet, verder ga ik maar vergeten dat deze film afkomstig is van dezelfde namen die twee van mijn favoriete films allertijden hebben geregisseerd. Fijn dat de film vanuit anderen wel gewaardeerd kon worden, maar ik zet de volgende keer toch liever een andere film op.

Bijzondere, haast onvoorstelbaar slecht geacteerde misdaadfilm van regisseur Taylor Hackford. Een geval waarin ik me ten zeerste afvraag hoe dit het ooit in godsnaam tot de top 250 heeft geschopt. Het is absurd om voor te stellen dat zich meer dan 4 mensen met het scenario hebben beziggehouden en klaarblijkelijk allemaal met de meest karikaturale, abominabele dialogen mogelijk aan kwamen kakken. De voorspelbare en weinig verrassende voortgang raakt verder kant noch wal, verliest zichzelf meermaals in hopeloos aangedikt sentiment en bevat uiteindelijk niet veel meer dan een aantal clichématige uitwerkingen van beter uitgevoerde filmideeën. Positief is dat de regie van Hackford nog voor een beetje tempo zorgt, maar uiteindelijk omtrent deze film drie uur lang erbarmelijk geacteerde figuren die geen moment weten aan te slaan. Ik krijg niet het idee dat er iemand van het totale productieproces maar een enkele keer naar Californië is afgereisd, anders had men wel ingezien dat de uitwerking van deze film hopeloos gedateerd en buitengewoon stompzinnig is.

Prima actie.

Zo goed als het gemiddelde vind ik hem dan ook weer niet, maar dit eerste deel van de Jason Bourne moest natuurlijk wel een keertje gezien worden. Liman kan ook degelijk actiefilms regisseren, want deze Bourne Identity kent een lekker actietempo.

Lekkere vaart en een aantrekkelijk verhaal, maar Bourne zelf vond ik niet echt interessant genoeg om een film van 123 minuten mee te maken. Beter dan de gemiddelde actiefilm, dat is hij zeker, maar top is hij zeker nog niet naar mijn mening.

Leuk dat Owen als schurk even komt opdraven, een paar lekkere actiescenes en een prima vaart, dat houden de film ook boven water. Als thriller is het wat minder geslaagd, want puntje van je stoel was dit helemaal nergens, en dat is jammer.

Voor de rest best vermaakt voor die 123 minuten, deze Bourne schijnt een goed gewaardeerde reeks te zijn, dus de delen van Greengrass komen ongetwijfeld ook nog even aan de beurt. Damon weet zijn personage wel een beetje kleur te geven gelukkig.

Minste Bourne.

Heeft er onder andere ook mee te maken dat Damon, het gezicht van de serie, hier niet in voorkomt. Ja, zijn naam wordt een paar keer genoemd, maar zijn gezicht, op een paar plaatjes na, is totaal afwezig en dat is moeilijk te accepteren na het zijn van de 3 voorgaande delen.

Renner doet het prima, als actieheld in het algemeen. Maar als een vervanger van Bourne is hij toch nog een niveau te laag, terwijl hij in het algemeen best een prima acteur is. Altijd leuk om Weisz te zien trouwens. Norton weet niet echt te overtuigen en zijn al vrij beperkte rol.

Er zitten een aantal sterke scenes in, de schietpartij op het lab als voorbeeld maar de film mist het allemaal toch een beetje. Het grootste element dat Legacy mist is die ongelooflijke vaart die Liman en Greengrass wel wisten te creëren. Daarmee waren de 3 eerdere films wat anders dan de gemiddelde actiefilm, maar dit dus niet.

Voor de rest is het allemaal best onderhoudend en weet het wel te boeien voor zijn flinke speelduur. Een paar goede scenes, maar daarmee heb je het ook weer gehad eigenlijk.

Ook prima.

Weer een prima vervolg op deel 1, die ook niet slecht was voor een actiefilm. Greengrass zette het werk van Liman voort in Supremacy, maar behaalt naar mijn mening gewoon hetzelfde niveau inplaats van eroverheen te gaan in zijn film.

Bourne zelf blijft wel een interessant personage, een prima actieheld dus. Damon voert zijn rol opnieuw prima uit, maar de film weet nergens echt uit te blinken in het genre. De actiescenes zelf zijn wat drukker en onrustiger gefilmd waardoor ze iets minder makkelijk zijn om te volgen.

Dat was wel jammer, want voor de rest is het best een boeiend filmpje dat vrijwel nergens verveelt ondanks het een beetje een verhaal is wat me niet erg interesseert. Maar het blijft een prima filmpje voor de rest.

Ook leuk dat Urban eventjes op kwam draven, hij is wel gemaakt voor het genre en vervangt Owen in het vorige deel dus. Benieuwd of het vervolg ook weer zo'n actieheld als schurk neer zal zetten.

Bovengemiddeld.

Niet verwacht, maar dit is tot nu toe toch wel de beste Bourne die er is. Dat voorspelt het gemiddelde al een beetje, maar het weet het ook wel degelijk een beetje waar te maken. Dit derde deel alweer pakt dus ook nog best goed uit.

Greengrass is best een goede regisseur, en bewijst dat hier wederom eindelijk weer eens. De actie blijft een beetje hetzelfde als Identity en Supremacy, wat onrustig, maar het blijft allemaal prima. Het verschil is dat dit deel iets onvoorspelbaarder is en wat beklemmender is.

De grotere toevoeging van Stiles was leuk, sowieso een kop die ik graag terugzie. Het verhaal mag er ook wel degelijk zijn, en na het wat saaie begin blijft de film absoluut niet vervelen met lekker spannender en snelle actiescènes.

Visueel ook prima, er zit wat meer spektakel in en wat meer actie, terwijl het verhaal ook gewoon overeind blijft staan. Het verhaal verliest zichzelf nergens en gaat keurig door de 115 minuten heen. Het keek best lekker weg.

Keurige actiefilm dus, ik heb me voor het eerst nergens in een Bourne film verveelt, en dat is een groot compliment. Een top 250 notering is misschien een beetje overdreven, maar dit deel stijgt duidelijk boven de voorgaande uit.

Ah.

Het blijft natuurlijk kindertelevisie. Dat betekent dat er waarschijnlijk voor volwassenen toch wat minder te genieten is dan bij kinderen, maar desondanks kan je ook als volwassen man of vrouw nog lol hebben met kinderfilms. Zelf denk ik echter dat ik het kindergenre te veel ontgroeid ben.

Kindercast doet het in ieder geval leuk. Het amateurisme druipt er uiteraard vanaf, maar ze komen wel een heel eind. Nieuwerf en Ras kunnen in ieder geval wat mij betreft al beginnen met een goede stempel op hun CV betreffende acteren. Ze zijn jong, dus perfect is het niet, en de dialogen die ze in de mond krijgen al helemaal niet, maar ze weten toch goed hun mannetje te staan.

Bouwdorp speelt wel iets te simpel met realisme. Ik heb die bouwkampen weleens gezien (niet aan meegedaan) maar die hutjes die de kids bouwen komen met geluk 3 verdiepingen boven de grond uit. De houten monsters die hier gebouwd worden zijn vrijwel onmogelijk te doen voor kinderhandjes. Natuurlijk voor filmische doeleindes, maar ik had er wel behoorlijk last van.

Ook jammer dat, ondanks dat het kindertelevisie blijft, regisseuse Rogaar totaal niet afwijkt van een standaardloop van het verhaal. Een grote aaneenschakeling van clichés eigenlijk. Alle elementen en volgordes die in deze film zitten zijn al heel vaak eerder gedaan. Het enige originele is dan waarschijnlijk dat de omgeving een bouwkamp betreft.

Ook een beetje jammer van die 9+ kijkwijzer, wat een gemiddelde kijker doet vermoeden dat het een spannende film voor kinderen kan zijn. Dit is in alle opzichten een kinderfilm, op 1 brutaal en opvallend expliciet moment na dan. Dat moment heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de kijkwijzer op 9+ is gezet.

Camerawerk is in orde zodra de camera wat grootser aan het filmen is, maar Rogaars doet regelmatig iets te geforceerd haar best om een spannende scene neer te zetten door middel van schuddend cameragebruik. Niet nodig, zeker in dit soort films heeft het geen enkele bijdrage. Maar de zwevende shots van de hutjes vond ik best aardig.

Bedenkelijke dialogen, behoorlijk onrealistische karakters en een zeer voorspelbare loop van het verhaal. Ik vind het veel redenen om de film laag te beoordelen, maar het blijft wel een kinderfilm en op dat gebied is de film eigenlijk zo slecht nog niet. Het is ook vooral de omgeving en het enthousiaste acteerwerk van de kids die de film nog wat omhoog weten te tillen.

Eerste Moore.

Was er vroeger van overtuigd dat deze documentaire alleen maar over de beruchte schietpartij op Columbine ging, maar toen kende ik Michael Moore en zijn overtuigingen nog niet. Uiteindelijk is dit hele voorval ook meer een soort verbindingsmiddel om allerlei maatschappijkritiek te uiten op het nog altijd niet verbeterde Amerika.

Bowling for Columbine is erg direct in communicatie, soms zo direct dat het eerder lijkt op het doordringen van Moore's opinie dan op het presenteren van de feiten. De documentaire is eigenlijk een soort combinatie tussen entertainment met een kritische ondertoon en opdringerig materiaal, maar het is wel kloppend materiaal dat soms goed belicht wat er allemaal mis is met Amerika.

De scherpe randjes van de docu zorgen ervoor dat het voortdurend wel iets te bieden heeft om de kijker geboeid te houden. Minder interessant zijn de stukjes waar Moore wat mensen zelf confronteert, zoals de hele sequentie met Heston. Lekker boeiend. Ik zie een probleem liever aangepakt worden bij de kern dan bij de uitzaaiing. Maar goed, klaarblijkelijk zorgt het wel voor opschudding en dat zorgt voor kijkers.

Het probleem is vooral Moore zelf die de film wat in de weg zit, want de basis is erg interessant en schokkend. Ik had liever een neutrale vertelling gezien die de feiten zoals ze nu zijn presenteert zonder dat er een soms nogal lompe filmmaker doorheen loopt te bleren, want Moore is vooral onsympathiek en dat leidt voor mij af van het probleem zelf. En juist dat tweede hoort de voorrang te krijgen en zorgt voor enkele unieke stukjes binnen deze documentaire.

Matig.

Ik heb het bronmateriaal vroeger weleens gelezen, ik wist er alleen niet zoveel meer van. Voordat ik deze film keek dus dat korte verhaaltje nog een keer gelezen, maar ik moet zeggen dat het verhaal een stuk indrukwekkender is dan deze film. Het is altijd uitdagend om van een kort verhaal een 115-minutendurende film te maken, maar Kelly lost het wel heel banaal op.

Ik heb Diaz doorgaans wel een goede actrice gevonden, maar de acteerprestatie in The Box is schrikbarend. Zeker de eerste helft is bijzonder slecht geacteerd. Marsden is wat sterker, maar ook niet heel bijzonder. Een deel valt te wijten aan het moeilijke script van Kelly & Matheson, die nogal onmenselijke dialogen schrijven. Daar kan je bijna niks mee als acteur. The Box voelt daardoor regelmatig eerder aan als een theatervoorstelling in plaats van een langspeelfilm.

Visueel vond ik het maar een half geslaagde film. De wazige cinematografie is onverklaarbaar. Het leek alsof ik naar een film keek waar te veel met zeep overheen gepoetst is. Enkele visuele effecten maken nog wel indruk, maar dat zijn schaarse momenten. Gelukkig rest er dan nog wel een stabiele kern. Conceptueel is vooral de doos indrukwekkend te noemen. Op het vlak van moraal is het een interessante film, maar als er dan allerlei buitenaardse dingen omheen verzonnen moeten worden blijft daar niet veel meer van over.

Ik vond het maar een matige film. Interessant omdat je goed met het concept mee kan denken, banaal als we naar de concepten kijken die eromheen worden verzonnen om het verhaal uit te rekken. De finale van deze film vond ik net als het originele verhaal best sterk, maar tegen die tijd zijn we al bijna meer dan 100 minuten verder. Misschien laat ik me heel pessimistisch uit voor m'n cijfer, maar het meedenken met de film was leuk genoeg om er nog een 2,0* aan kwijt te kunnen.

Lompe en ouderwetse film met een misleidende poster, die veel meer spektakel belooft dan je uiteindelijk te zien krijgt. Regisseur Martin Scorsese gaat zeker in de opbouw nogal haastig te werk, voornamelijk de romantiek tussen David Carradine en Barbara Hershey loopt veel te snel van stapel. Nadat ze elkaar ontmoet hebben komt het na 5 minuten al tot seks, dus veel geduld hadden de makers duidelijk niet. Vervolgens introduceert de film haastig nog wat andere bendeleden en komt er een nogal afgezaagd misdaadgebeuren naar voren dat evenzeer niet overtuigt (mede door een gebrek aan variatie en avontuur). Pas in de tweede helft wordt het geweld opgeschroefd en dat resulteert in beklijvende momenten, maar Scorsese had zich er beter aan gedaan om wat meer te experimenteren op inhoudelijk en visueel vlak. I Call First liet in ieder geval een frisse filmmaker zien die zijn best deed om onderscheidend werk af te leveren, maar Boxcar Bertha is daarentegen taaie cinema met slechts spaarzame momenten die er flink bovenuit steken. Een halfje extra voor het redelijk sombere einde, anders had ik me al helemaal bedrogen gevoeld.

Mwa.

Het is wel een aardig geregisseerde horrorfilm. Qua stijl lijkt het heel erg op The Djinn, het volgende project van deze namen. Dat was ook een film die het heel veel van de opbouw moest hebben. Beide films kennen kinderen die lang door een spookachtig huis dwalen en af en toe wat dreigends tegenkomen. Ik mag daarom hopen dat de derde film van deze twee het over een andere boeg gaat gooien.

Gelukkig is er inhoudelijk best wel wat te genieten. Keurige cinematografie en hier en daar best spannende momenten. Echter is er ook heel veel dat spannend bedoelt was, maar dat niet is. Voor een film die op en top inzet op spanning is dat best een probleem, want nagelbijtende sequenties zitten er absoluut niet tussen en het duurt lang voordat je je als kijker ook bedreigd voelt. Gelukkig is er wel Chavis. Hij acteert opvallend goed voor iemand van zijn leeftijd, echt heel knap.

De film begint wat verder in te kakken eenmaal de intrede van Bauer wordt gedaan. Daar komt gewoon te weinig dreiging vanaf en de macabere achterliggende gedachte helpt er nauwelijks aan mee. Het duurde ook even voordat ik doorhad dat de foto's die Chavis voor ogen heeft van Dewey’s lichaam waren. De finale is daardoor wat onbevredigend en ondanks dat regisseurs Charbonier en Powell er alles aan doen om het interessant te houden kunnen ze de spanning niet onder controle krijgen.

In veel opzichten is het echt een beginnersfilm, maar dan eentje die wel over de nodige materialen beschikt om het te laten werken. Er is weinig consistente spanning en een te laag tempo. De inrichting is weliswaar knap, maar dit zijn horrorfilms die je zo weer vergeten bent. Leuk om als tussendoortje te kijken, maar daar is het meeste dan ook weer mee gezegd. Ze deden overigens amper moeite om de referenties naar The Shining te verbergen.

Amateuristische en lelijke film met soms aardige, praktische effecten. Dit soort goedkope werkjes pakken vaak slechter uit, dus dat kan regisseur Bradley in ieder geval alvast meenemen. Daarnaast is er ook daadwerkelijk een concept te vinden dan uitgewerkt kan worden, alleen kan Bradley het gebrek aan originaliteit van datzelfde concept nauwelijks compenseren. Boy Eats Girl is daarom vaak een saaie, veilige horrorkomedie met wel wat om mee te werken, maar dat nooit echt sterk naar voren regisseert. Humor vond ik bovendien maar aan de flauwe kant. Niet dat het rammelt als het op acteerwerk aankomt, maar niet iedereen is geschikt voor zijn of haar rol en daardoor raakt een film als deze veel te snel in de vergetelheid.

Niet echt.

Boy Erased kent een concept waar het flink mee kan uithalen, ik ben echter van mening dat de film te commercieel is opgezet en vooral door een verkeerde regisseur is gemaakt. Edgerton kan het namelijk gewoon beter exclusief voor de camera houden met de filmwereld, in plaats van erachter.

Direct is er voelbaar binnen deze film dat er geen greintje creativiteit te bekennen is. Alles is erg Amerikaans opgezet en ook zo uitgevoerd. De clichés rollen in hoog tempo voorbij en de film blijft zeker voor 80% voorspelbaar. Boy Erased voelt zo al heel snel aan als een film die gewoon graag een prijsje wilt winnen voor het onderwerp dat het aanraakt.

De cast is wat mij betreft ook te bekend, waardoor ik ze in hun rollen niet serieus kan nemen. Hedges doet het wel goed, maar zowel Kidman als Crowe hebben weinig charme en bereiken niet veel met diens rollen. Edgerton geeft zichzelf de meest interessante rol waar vervolgens helemaal niets mee gedaan wordt. Hij is vooral een real life schurk hier, meer niet.

Visueel ziet de film er wel aardig uit en weet Edgerton een juiste vibe over te brengen. De film voelt erg kaal en serieus aan, precies de goede sfeer voor een sterk verhaal zoals deze. Sentiment wordt soms kundig vermeden, waardoor de film nooit opdringerig aanvoelt. Het eerste halfuur is ook best boeiend te noemen, maar eenmaal de sneeuw van het pad is gehaald wordt de film steeds minder.

In het algemeen blijft de film gewoon te veilig. Het kent een degelijke hoeveelheid van goede scenes, maar deze zijn niet genoeg om het resultaat zelf op niveau te houden. Het voelt gewoon te veel aan als een film die gemaakt is voor de prijzen, en niet als een film die daadwerkelijk iets over wilt brengen aan de kijker. Het is gewoon te duur, en te commercieel wat mij betreft. Niet slecht, maar ook zeker niet goed.

Mooi.

Een oorlogsfilm zoals ik hem eigenlijk ook graag zie. Dit keer weer eens door de ogen van een kind, al is de Amerikaanse en Engelse insteek vaak wel een beetje voelbaar. Zo zie ik veel kritiek dat de Duitsers Engels spreken, maar uiteindelijk was dat niet echt een stoorzender voor mij.

Butterfield is overtuigend, zeker voor zijn leeftijd. Elke lijn is gewoon overtuigend uit zijn mond, en met zijn (soms iets te) onschuldige karakter leef je eigenlijk al snel met hem mee. Veel mensen weten hun rol met verve neer te zetten, Hayman als Pavel bijvoorbeeld was heerlijk.

Alle oorlog rondom de jongen heen is goed neergezet, duidelijk in een toon waarbij hij het niet echt goed begrijpt. Iedereen zet zijn rollen overtuigend neer en de film is erg vlot en weet goed te boeien en te vermaken. 94 minuten is ook vrij kort voor een oorlogsfilm, maar dat paste hier precies bij.

Ik heb het boek ooit een keer gelezen, maar daar herinner ik me nu best weinig van. Het einde bijvoorbeeld, kan ik me niet meer herinneren in het boek. Wel een behoorlijk sterk einde trouwens, daar liep ik nog wel vaak aan te denken.

De 94 minuten waren razendsnel om, en alles leek wel een beetje te kloppen. Jammer dat de muziek eigenlijk volop aanwezig is, dat had iets minder gemogen. Voor de rest vind ik dit persoonlijk gewoon een sterke oorlogsfilm die goed is neergezet. Toch wel een uitstekende rol van Butterfield hier.

Energiek vormgegeven vechtfilm met een grote stoot aan adrenaline en geweld. Ik ben altijd wel een fan geweest van aparte invullingen en Boy Kills World ademt dat gevoel uit, wat vervolgens door regisseur Moritz Mohr op visueel vlak aanzienlijk wordt versterkt met overtuigend camerawerk. Bill Skarsgård is bovendien leuk in de stille hoofdrol, al had zijn voice-over van mij aanzienlijk teruggeschaald mogen worden. Het is namelijk toch de wat opdringerig komische inslag die ervoor zorgt dat een hoop van de (dramatische) impact verloren gaat, maar gelukkig is elke actiescene constant raak en komen entertainend voor de dag. Daarbinnen had Mohr zijn film wat beter mogen afwegen en wellicht meer gebruik mogen maken van praktische effecten in plaats van de computer, maar ik heb me niettemin erg vermaakt in de bioscoop.

Mwa.

Cohen lijkt steeds meer te vervallen in een luie regisseur. Begon ooit nog wel redelijk, al heb ik nog niet veel van zijn oudere werk gezien. Maar dat waren wel de tijden dat zijn films nog bekend waren en zelfs in bepaalde gevallen 8 vervolgen kregen.

Ik kan eigenlijk dan ook haast niet geloven dat dit van Cohen afkomstig is, want dit is toch wel redelijk lui in elkaar gestoken. Een bedenkelijk simpel verhaaltje dat eigenlijk op weinig doelen lijkt te mikken, buiten het vermaak om. Dat doet de film de das om.

Had vooraf gedacht dat vooral Lopez de film het loodje deed leggen, maar ze komt er toch nog best degelijk vanaf. Het acteerwerk is ook voor de rest niet heel slecht, maar ook niet heel goed. Corbett lijkt zichzelf ook steeds meer terug te trekken in dit soort TV-achtige films.

Verhaaltje is simpel, maar er gebeurd vooral erg veel en daardoor is het allemaal wel vermakelijk. Al lijkt het soms wat random aan te voelen en lijken relatief grootste gebeurtenissen (de kapotte remmen) bijzaak te zijn in de volgende scenes. Op dat gebied kent de film echt te makkelijke regie.

Vermakelijk is het wel, maar ik voel te weinig kunde in de film/ Het is te braaf en zeker van een relatief ervaren regisseur als Cohen verwacht je iets meer dan dit soort simpele cinema.

Flauw.

Een Nickelodeon-film is niet het soort dat bekend staat om zijn kwaliteit, maar toch vond ik het wel een leuk projectje om eens te zien. Justice vond ik vroeger erg leuk, maar dat is tegenwoordig niet echt meer zo. Wel weer leuk om Justice hier in 1 van haar jongere rollen te zien.

Justice doet het redelijk verder maar je merkt toch wel een bepaalde lijn van onervarenheid. Het is soms iets te geforceerd en nep. Dan vond ik Ellison stiekem een stukje beter omdat hij toch wat meer naturel overkwam. De volwassenen spelen ze er beide wel in ieder geval met gemak uit. Brooks zet haarzelf wel een beetje voor aap hier.

Sfeertje is verder wel leuk, het valt me toch wel vaak op dat kinderfilms een leukere weergave geven van het Halloween-feest. De sfeer hangt hier weer goed in, maar ook de decoraties van het kasteel en het stadje zelf zijn erg geslaagd. Ze hebben echt wel hun best gedaan en daar kan ik als kijker best van genieten.

Verder is het een kinderhorrorfilm, maar van het flauwe soort. Erg eng zal het ook niet worden, laat je vooral niet gek maken door de kijkwijzer. De onderwerpen zoals vampieren en weerwolven worden erg tam uitgewerkt. Logisch ook aangezien dit voor kinderen is, maar toch hoop je op een klein beetje meer spanning hier en daar.

Verder is het allemaal best kinderachtig, tevens een logische keuze, maar je hoopt stiekem toch dat Nickelodeon tot iets anders in staat is dan dit soort karikaturale personages. Het is te vaak hetzelfde, en hier dus ook. Een typische Nickelodeon-film, maar dan in een horrorjasje. Vermakelijk en vlot, maar totaal niet bijzonder en best flauw.

Tegenvallend.

Boy Wonder is zonder twijfel een bijzondere film waarvan ik voordat deze plots op Film1 verscheen nog nooit van had gehoord. Dit was dus een film die ik gewoon voor het leuk heb meegepakt van het desbetreffende kanaal, en hoopte dat het wat zou worden. Dat was met deze film helaas niet het geval, wat achteraf jammer was.

Om te beginnen mist deze film gewoon te veel om goed te zijn. Vooral op het vlak van cinematografie in dit geval, want voor een film die een poging waagt om erg rauw en hard te zijn valt Boy Wonder tegen. Het ziet er allemaal glad en veilig uit, maar dat is niet bepaald een goede aanpak voor een film als deze. Ik mis een harde en sombere toon, die bij het verhaal past.

Het acteerwerk van Steinmeyer is sterk, en zijn rol is intrigerend. Morrissey is weliswaar iets te oversentimenteel met de inkleuring van Steinmeyer, maar het voldoet wel aan de normen en het acteerwerk is keurig. Dat kan niet gezegd worden van Henao, die helaas iets te veel druk ervaarde met haar rol. Ze kan 't gewoon niet aan waardoor haar personage al snel saai is.

Ik mis ook wat verrassing en actie door het verhaal zelf. De nachtelijke avonturen van Steinmeyer hebben een realistische toon weliswaar, maar weten nooit echt memorabel te worden. Een beetje stoeien met gemene mensen op straat, ik mis gewoon die hardheid of genadeloosheid. Dit zag er voor nu gewoon te simpel en vooral iets te dom uit.

Boy Wonder had veel potentie om een goede film te kunnen zijn, maar Morrissey gaat met een te kortzichtige aanpak te werk. De wraakscenes zijn tegenvallend en de film mist wat kracht op visueel vlak. Camerawerk is echter wel sfeervol, net als de verlichting en de keuzes van locaties. Daarom heeft de film ook zeker potentie, maar dat komt er gewoon niet zo van.

Prima horror.

Ik had er geen hele hoge verwachtingen van, maar uiteindelijk vond ik dit nog best een sfeervolle en vooral spannende horrorfilm met een paar interessante dingen erin gestopt. Maar van mij had hij gerust nog iets enger en uitdagender gemogen.

Cohan is een prima actrice hier. Ik dacht serieus niet dat die vrouw boven de 30 was, want ze zag er goed uit. Ze doet het voor de rest ook prima. Ze krijgt ook een iets dankbaardere rol dan mensen normaal in dit soort horror/thrillers krijgen.

Alhoewel de film nooit doodeng is, kent het wel een paar spannende en sfeervolle momenten. Sfeervol cameragebruik en vooral een sfeervolle locatie. Het verhaal is ook best interessant, alhoewel het pas naar het einde toe iets origineels in het genre begint te brengen.

Helaas, toen die kerel eenmaal uit de muren was gekropen, was alle spanning compleet weg. Dan wordt het ook geen sfeervolle film meer maar vooral een wat ridicule film die niet bepaald spannend meer is. Het leek ook op een totaal andere film nadat de tekst was gebeurd.

Desondanks vond ik hem nog best spannend voor een klein avondje griezelen en de film weet dan wel voldoende spanning te leveren. Geen hele hoogstaande horror, maar net iets beter dan de gemiddelde spokhuisfilm. Benieuwd naar deel 2 toch wel.

Waanzinnige film.

Linklater stond niet helemaal hoog in mijn boekje, maar wat voor een film levert hij hier af zeg. Dat hij lang duurt vind ik eigenlijk onzin. Als je de acteurs voor 12 jaar lang volgt maar er ook wel resultaat zijn, en dan vind ik het absoluut niet erg dat Linklater de tijd neemt voor zijn film.

Uitmuntende keuze ook, dat 12 jaar. Zo kreeg ik op een gekke manier vaak de wind van voren van de acteurs die ik een uur geleden nog als 8-jarige zag. Gek hoe ze dan ook opgroeien, vooral als je zelf kinderen hebt kan dit wel bijzonder aankomen. Regelmatig kwam dit dan vrij bizar aan, waarbij ik gelijk aan de mensen om mij heen en mezelf moest denken, de menselijkheid die hierin zit herken ik overal in terug.

Linklater bewijst dat het helemaal niet nodig is om die idiote clichés erin te gooien zoals pesten, heel succesvol zijn en dan beseffen dat je een fout mens bent of iets dergelijks. Dit is een normaal leven van mensen die ups en down hebben. Dat is gewoon het echte, dagelijkse leven. Het begin dreigt inderdaad wat standaard te zijn, maar Linklater pakt dit gewoon goed aan.

Vooral de gedachte dat dezelfde acteurs een uur geleden nog jaren jonger waren is gewoon te gek. Superbizar, en dan stond ik eigenlijk met open ogen te kijken hoe ze zijn veranderd in karakter en uiterlijk. De film is absoluut nergens saai of zelfs nergens te lang. Sterker nog, als dit naar 180 minuten gebracht was had ik het ook niet erg gevonden.

Ik vind dit indrukwekkende cinema, waarbij ik vaak met open ogen naar heb gekeken. Ik vind het geweldige, geduldige en menselijke cinema. Heerlijk gewoon.

Pas naar het einde toe pakkend.

Van deze regisseuse weleens Carrie gezien die ik vergeten was om op te stemmen. Vond er niet veel aan overigens. Met deze film komt er op mijn kijk op Pierce dan ook geen verandering in, ondanks het waargebeurde verhaal.

Laten we positief beginnen, de laatste 15 minuten neemt de film je dan eindelijk mee, Swank en Sevigny overklassen zichzelf ook. Swank heeft wel acteertalent laten zien in Million Dollar Baby en Freedom Writers maar dit is toch wel speciaal, ook Sevigny weet je te pakken.

Jammer genoeg rammelt het eerste gedeelte aan alle kanten, de film pakt je niet zoals een film zoals deze aan het begin juist moet doen en ook bij sommige karakters gaat het acteren zelf nogal stroef. Had soms het gevoel naar een soort Sex Drugs RocknRoll te kijken.

Leuk dat andere mensen hier wel van genieten, voor mij was dat pas het allerlaatste deel het geval.

Mwa.

Horrorfilm met een Ierse achtergrond waar ik nog niet veel voorbeelden van heb mogen aanschouwen. Deze film zet in ieder geval alvast een indruk neer, al is dat geen blijvende. Zette de film vooral op omdat ik hem in de lijsten terugzag, maar ik was toch wel wat teleurgesteld. Niettemin pakt de film direct met de opening.

Het acteerwerk is zoals ik had verwacht prima te doen. Het zijn steeds deze kleinere, maar professionele producties die de betere namen uitkiezen voor hun films. Toch kan ik niet zeggen dat ik iemand herkende, dus dat maakt mij duidelijk dat Engeland en Ierland genoeg jong talent verborgen houdt. Wellicht dat Nederland er wat van kan leren.

De eerste helft is vlot omdat het mysterieuze aspect er nog inzit. De opening zet direct de toon voor wat komen gaat en de meer dan aardige acteurs zetten de toon voort. Het duurt lang voordat de film zijn boekje opentrekt over wat er gaande is en die opbouw heeft Baugh aardig onder de controle. Jammer genoeg heeft hij dat niet over de onthulling.

Eenmaal de film van mysterie echt overspringt naar horror verliest het zichzelf een beetje. Het gebrek aan creativiteit en invulling op dat vlak zorgen voor een film die toch best saai te noemen is, terwijl de eerste helft juist vermakelijk te noemen was. Het is niet te traag, actie in overvloed, en toch weet het niet bepaald te boeien. Waarschijnlijk omdat ze voor een uitgemolken concept kiezen, ondanks de soms aardige toevoegingen. Hierdoor komt deze film uiteindelijk niet verder dan middelmaatwerk, en dat blijft jammer. Niet slecht, maar ook niet geweldig.

Prima.

Ik mag dit soort films wel. Zo'n film die zich bijna volledig in 1 setting afspeelt waarbij enkele personen elkaar op de stang zitten te jagen. Een film waarin de situatie langzaam escaleert. Voor het kijken verwachtte ik dan ook een soort The Riot Club.

Deze film lijkt ook een beetje op die titel, alleen speelt deze film zich volledig af in 1 ruimte met enkel verhalen vanuit de personages die zich in een andere setting bevinden. Verder is deze film stukken minder gewelddadig en teert vooral op de onderlinge spanningen, escalaties en driftige discussies.

Het probleem is dat deze film ze niet al te geloofwaardig uitwerkt. Op papier lijkt het een heerlijk idee, 2 uur lang naar bekvechtende mannen kijken, maar de afwerking laat te wensen over. Zeker omdat enkele personages te vroeg complete eikels blijken te zijn, en vooral zonder reden. Dat klinkt raar, en misschien zelfs de bedoeling, maar je zal me misschien begrijpen als je de film zelf kijkt.

Dat deze film dan ook gebaseerd is op een toneelstuk mag duidelijk zijn. Zo voelt het namelijk ook aan, en niet als een realistisch portret van daadwerkelijk onderlinge spanningen. Die spanningen zijn echter wel aanwezig, alleen niet heel realistisch. Wel vermakelijk, aangezien er uitstekend wordt geacteerd. Ik schrok vooral van Quinto, want voor hem is het een grote step-up.

Uiteindelijk kijk je dan ook gewoon 2 uurtjes tegen ruzie aan, waar ik geen problemen mee heb. Een echt kookpunt lijkt alleen nooit bereikt te worden, althans, zo voelt het aan. De echte uitbarsting komt namelijk niet, het blijft veilig binnen de grenzen waardoor je als kijker niet altijd de frustraties kan delen met de personages.

Wel is het degelijk geschoten, erg vermakelijk en vooral behoorlijk sterk geacteerd. Parsons, Quinto etc. Ze doen het allemaal erg goed. Ik durf zelfs te beweren dat deze film een aantal van de sterkste acteerprestaties kent die ik in tijden heb gezien. Jammer dat de film niet altijd naar de heren kan opleven, maar het kijkt wel aardig weg. Een nipte voldoende vanuit mijn kant.

Sfeervolle en overtuigende fantasiethriller, met een gezonde dosis aan drama- en horrorelementen. Laatstgenoemde genres overheersen niet, maar dat lijkt ook niet het primaire doel te zijn van regisseur Nicholas Verso. De jonge acteurs doen het binnen deze opgebouwde wereld erg goed en de sfeer wordt perfect beheerst, waardoor zowel het fantasierijke als het spookachtige aspect goed naar voren blijft komen. Het tempo is echter onevenwichtig en de afwisseling niet altijd even handig, waardoor Boys in the Trees soms de neiging heeft om stil te vallen. Gelukkig zit er genoeg hart in het verhaal en alhoewel je na enige tijd kan raden waar het verhaal precies heen wil gaan, blijft de afloop passend en treffend. Verso dirigeert een mengelmoes van allerlei insteken en genres, maar behoudt de menselijkheid uitstekend en levert daarmee een geslaagd eindresultaat af.

Veelvuldige montagetrucjes en humor moeten verbloemen dat de film als genremix niet zoveel te melden heeft. Regisseur Ninian Doff gaat ambitieus te werk door allerlei ideeën op een hoop te smijten, maar na een halfuur begon de verveling niettemin toe te slaan. De concentratie opeisen met visueel bombast begint hier namelijk al heel snel z'n tol te eisen en de horrorelementen zijn te oninteressant om dat te compenseren. Doff verwaarloost bovendien de schitterende landschappen op de achtergrond, die hier vooral in beeld worden gebracht alsof het exclusief koude en winderige grasheuvels zijn. De vier jongens doen het verder best redelijk, maar raken al snel verstrikt in weinig imponerende en vooral erg geforceerde typetjes. Zijsporen zoals dat gedoe met de twee agentjes rekken het geheel daarnaast alleen maar uit en voegen op zowel inhoudelijk als komisch vlak erg weinig toe. Na enige tijd dendert de film best lekker door en ik heb geregeld moeten grinniken om een aantal droogkomische situaties, maar dit soort dommige concepten kennen een duidelijk limiet als je te kampen hebt met budgettaire beperkingen.

Leuk.

Dit is een film die eigenlijk wel in al zijn genres slaagt, maar nergens memorabel wordt. Desondanks is dit best een goede film over de achterbuurten in Los Angeles, die op een soms krachtige manier neergezet wordt door Singleton.

Het is soms erg grappig door zijn grofheid die soms goed uit het niets lijkt te komen en daardoor een stuk leuker wordt. Daarbij een duwtje in de rug krijgt door een prima cast met een uitstekende Ice Cube. Je ziet wel snel dat de rest wat onervaren is maar nergens echt inkakt aangezien ze geen beroerd script hebben.

Drama slaagt half. Er zitten sterke momenten bij, maar niks die echt veel impact heeft uiteindelijk. Misdaad is er ook wel, maar op een andere manier dan je zou denken. Ondanks je het je wel kan inbeelden worden zaken zoals drugs en alcohol er eigenlijk uit gelaten en dat helpt het tempo vooruit.

Leunt niet te veel op de clichés gelukkig en wordt daarmee dus al snel wat onvoorspelbaarder. Enkele scenes waarbij je je adem even inhoudt zoals wanneer de rode auto richting het huis van Ice Cube komt maar toch maar naar links gaat uiteindelijk. Of de nachtelijke geweerschoten en paniekuitbarstingen. Sterke momenten.

Visueel ook best ok, soms indrukwekkend draaiend cameragebruik en lompe aankleding en dialogen. Al had er soms wat meer detail mogen zitten, heb ik visueel niet al te veel te klagen. Behalve dat de film misschien wat meer impact kon hebben, maar dat is nauwelijks aan de orde.

Dit is een prima film waar ik makkelijk doorheen kwam en van genoten heb. Jammer dat ik hem eigenlijk dan ook nu pas zie, had dit al iets eerder moeten zien.