Opinions

Komasa stelt niet teleur.

Wat mij betreft de beste Poolse regisseur van het huidige decennium. Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij weet van elk verhaal een boeiend en humaan geheel te maken en altijd het beste uit zijn cast te halen. Jammer dat zijn films in het algemeen nog niet heel bekend zijn.

De eerste 10 minuten van de film treffen direct het doel. Alles ziet er zeer stijlvol en gelikt uit. De stijl is redelijk ruw, ruwer in vergelijking met de andere films van Komasa. Dat rauwe stijltje houdt de volledige 115 minuten stand maar dat werkt niet in het nadeel, juist in het voordeel. Het maakt van de film een erg boeiend geheel.

Bielenia speelt erg goed. Komasa weet steeds erg sterke acteerprestaties uit zijn cast te trekken en ook Bielenia speelt hier weer erg sterk. Ondersteunende namen zijn ook goed, er zit geen enkele rol bij die ik echt slecht vond spelen. Niet ieder personage is verder boeiend, maar gelukkig zijn de belangrijkste schakels dit wel.

Corpus Christi kent veel valluiken die snel in het nadeel kunnen werken maar Komasa weet ze allemaal kundig te ontwijken. Er wordt fris met de clichés omgesprongen en het drama voelt ten alle tijden humaan en herkenbaar aan. Langdradig is het ook nergens en de film vervalt niet in onnodig trage beelden waardoor het ten alle tijden boeiend blijft.

De zeer strakke montage en het sterke camerawerk (waanzinnig geschoten finale bijvoorbeeld) zorgen voor een uitermate geslaagd resultaat. Aangrijpend is het niet zozeer en hier en daar wordt net wat te veel drama uit de kast getrokken maar het blijft ten alle tijden boeiend en strak. Jammer dat enkele personages net iets te veel richting het karikaturale gaan.

Indrukwekkend geregisseerd, het verhaal zelf heeft soms niet al te veel om het lijf maar de goede regie weet dit allemaal goed te verbloemen. Ruw, rauw en bij vlagen expliciet maar ten alle tijden best sterk. Niet de sterkste Komasa, Hejter blijft die plek behouden, maar Komasa overtreft zichzelf steeds weer.

Noorse Hollywood.

Niet een al te bijzondere rampenfilm dit, eigenlijk is dit allemaal weleens eerder en beter gedaan maar ik hou wel van dit genre dus heb ik ook maar The Wave aangezet. Helaas was dit toch wel een tegenvaller, omdat er weinig ramp inzit.

Het mocht allemaal sowieso wel wat sneller gaan, want de eerste 40 minuten gebeurd er niet bepaald heel veel. Het was eigenlijk dus gewoon afwachten, maar ook dat kon allemaal wel wat sneller gaan. Eenmaal bij de golf leeft de film wat op.

Dat was ook gelijk het meest beklemmende en leukste stuk om te kijken, want daarna is het weer een stukje saaier. Jammer, maar de aandacht verslapte toch wel degelijk na de sfeervolle golf die voorbij kwam, en dat was wel jammer.

Met het beperkte budget is het nog wel geslaagd, maar uiteindelijk niet overtuigend genoeg en het had wat ingekort mogen worden. Voor de rest is het allemaal wel te doen, met prima acteerwerk en een sfeervolle 25 minuten.

Mwa.

Eigenlijk dankzij de grote dosis onzin binnen de film nog wel te pruimen. Het mag meteen duidelijk zijn dat deze film eigenlijk een soort van Amerikaanse Flodder moet vormen. Aangezien de achtergrond wel Amerikaans is, betekent dit dat alle taboe en echt vulgaire dingen worden verwijderd, en er vervolgens een soort kindvriendelijke versie wordt neergezet.

De humor is een beetje wisselvallig binnen deze film. Tussen het verhaal dat eigenlijk al niet eens bestaat moet de film het vooral hebben van personages die waarschijnlijk leuker zijn als je bekend bent met de serie zelf. Het is namelijk erg duidelijk dat alle trekjes die ze hebben ondertussen iconisch moeten zijn. Herken je dat niet, dan zullen het allemaal een soort zeepbellen voor je zijn, en dat probleem had ik gedeeltelijk.

Erg groots of ambitieus gaat de film nooit te werk. Het is vooral het volgen van een gezin dat allerlei domme dingen doet, alleen dan waarschijnlijk uitgerekt van aflevering naar volledige film. Dat levert wat grappige stukken op en een sfeer die ervoor zorgt dat de film vermakelijker is dan dat het lijkt, maar dat neemt niet weg dat het maar een makkelijk in elkaar gestoken filmpje is.

Ik heb me er wel mee vermaakt, maar verder kan ik er niet bijzonder veel mee. Het is leuk als je achtergrond hebt met het bronmateriaal, zou ik zeggen. In tegenstelling tot andere berichten is het helemaal niet een unieke vorm van humor, naar mijn optiek. Het is gewoon een zonnige, simpele film om wat tijd mee te doden, maar een film die zo plat als een dubbeltje is en nergens echt heen gaat.

Minder vervolg.

Het eerste deel kon nog profiteren van een verrassende finale, dit deel kiest ervoor om meer by-the-books te gaan. Het vernietigt eigenlijk het concept van de eerste film. Geen echt persoon meer die uit de muren komt kruipen, maar letterlijk een behekste pop. Ik snap niet helemaal waarom Bell daarvoor kiest, wellicht om zijn volgende projecten te kunnen financieren door snel te cashen met brave horror.

Het acteerwerk is middelmatig, maar de acteurs krijgen dan ook niet heel veel om mee te werken. Holmes oogt verdwaald en Ineson wordt in een ondankbare bijrol geplaatst. Ik vond Convery, ook al is hij nog een kind, niet veel uitstralen. Een deel valt te wijten aan het matige script van Bell, die van de personages niets meer maakt dan kartonnen figuren in een basis horrorrecept. Waar de film volledig faalt is Brahms zelf. Er komt geen enkele dreiging van dat ding af, maar Bell blijft er wel herhaaldelijk op pushen. Vooral dat drukken op horror via de pop resulteert in een hoop spanning die teniet gaat.

In de tweede helft van de film kantelt de boel wat en kent weliswaar spannende sequenties. Het dwalen van Holmes in die ruimte tijdens de eerste ontmoeting met het landhuis is sterk gedaan en daarmee bewijst Bell wel bekwaam te zijn binnen het genre. Qua cinematografie ziet de film er niet onaardig uit, maar ook wat saai. Al bij al kent de eerste helft te weinig spanning. Dat ligt overigens niet aan opbouw, want Bell bouwt lang op en speelt genoeg met muziek. Het is vooral de pop zelf die de film in de steek laat.

Het is voor een simpel tussendoortje best aardig. Het eindigt wat flauw, maar kent zeker in de tweede helft wat noemenswaardige stukken en Bell laat zijn film niet te lang doorgaan. Het eerste deel van de reeks is spannender, maar vooral origineler. Dit deel volgt de horrorelementen wat braver en is daarmee minder verrassend. Ik denk niet dat een derde deel nog komt, maar mocht die wel komen dan mag ik hopen dat ze het weer wat frisser gaan opzetten.

Regisseuse Mitzi Peirone vormde op 26-jarige leeftijd de eerste persoon die haar film via crypto van de grond kreeg. Dat betekent dat ze de volledige creativiteit in eigen handen had en daar neemt ze flink van. Braid is onvoorspelbaar en origineel opgezet, maar daartegenover niet bepaald competent uitgevoerd. Al heel vroeg worden de actrices in een bijzonder karikaturale rol gezet, waarin specifiek Madeline Brewer en Sarah Hay de balans niet kunnen vinden en daardoor snel irritant worden. Schmieren is natuurlijk altijd leuk, maar in dit geval simpelweg niet erg overtuigend. Imogen Waterhouse is dan ook de enige die haar rol perfect weet te stabiliseren, helaas vormt ze maar een derde van de film. Braid is verder vooral erg lang uitgesponnen en niet altijd even interessant, met een uiteindelijke insteek waar ik mijn schouders voor ophield. Peirone moet het dan ook vooral hebben van enkele unieke individuele scenes die er positief bovenuit steken en de film een eigen smoelwerk geven.

Toch wel goed.

Ik verwachtte er vooraf niet al te veel van, maar dit was reuze meegevallen. Het is zelfs een zeer positief resultaat geworden uiteindelijk, die ondanks dat het een best Amerikaanse film is, toch wel spannend blijft en kijkbaar blijft.

Goede rol van Moretz. Heel dominant zal ze nooit worden in haar hoofdrollen, vooral vanwege haar uitstraling, maar ze doet het behoorlijk Nasr behoren. Ook Perry viel me best positief op en eindelijk eens een echt degelijke rol van Moss.

De film is angstaanjagend op zijn eigen manier. Wat is er toch aan de hand? De vraag blijft goed hangen en over haar ziekte is genoeg mysterie aardbol het je nooit snel duidelijk wordt wat er gaande is. Naarmate de ziekte vordert, wordt de film ook steeds interessanter.

Er zijn enkele momenten die niet al te best zijn overigens. Scene dat Moretz opeens heel enthousast wordt midden op haar werkdag voelt niet echt aan. Desondanks blijft de film boeien en duurt niet te lang. Nooit wordt het te zielig, nergens gaat het naar ziekenhuisvoorzieningen. Dit blijft vooral bij het onderwerp zelf.

Interessante film om naar te kijken. Duurt niet te lang en wordt nooit te saai. Ondanks dat de visuele teuckendoos wel iets meer aanwezig had mogen zijn en het soms naar een Pro-Amerikaanse film neigt, blijft het een goede film.

Halfje eraf na herziening, maar Braindead blijft desondanks een fijn weerzien. Regisseur Peter Jackson maakte daarmee al indruk voordat hij zijn spullen pakte en naar Hollywood vertrok. Deze komische horrorfilm profiteert van enthousiast, betrokken camerawerk en overtuigende effecten. Alles wordt lekker praktisch gehouden en dat levert een waar bloedfestijn op die zeker tijdens de finale waanzinnig gaaf uitpakt. Het acteerwerk is bovendien best degelijk en de personages gaan goed op in hun karikaturale verschijningen. Binnen een absurdistische wereld als deze is dat doeltreffend gekozen, alhoewel dit niet voor iedereen weggelegd zal zijn. Links en rechts maakt de film een krakkemikkige indruk en niet elk typetje is geslaagd, maar eenmaal de finale aanbreekt is dat snel vergeten. Absoluut één van mijn favoriete films en wat mij betreft een pionier binnen het genre.

Ok.

Wel een aardige film die overduidelijk op kinderen is gericht en zich ook zo concentreert op het kinderlijke publiek. Hierdoor kan het voor volwassenen een soort struggle zijn om dit even te bekijken, maar in het algemeen is het prima.

Van Overdam doet het redelijk als jongetje met ADHD en komt ook wel zo druk over. Weeber is al wat minder, maar ook Herbers is wat tegenvallend als de moeder. De film heeft zo een hoop onlogische momenten maar ook enkele wat betere scenes.

Voor kinderen is dit natuurlijk geweldig, maar in het algemeen hangt de boodschap er een beetje los van soms waardoor de film te veel dingen lijkt te proberen.

Relatief onbenullige romantische komedie vanuit eigen bodem, waarin een hoop personages in een restaurant samenkomen voor de liefdesperiode. Regisseuse Sanne Vogel neemt behoorlijk wat hooi op de vork door een aanzienlijke hoeveelheid aan variatie te vermengen in een beperkte duur, maar brengt het gelukkig vlot naar voren. Helaas struikelt het scenario van Judith Goudsmit en Vogel over houterige dialogen, waardoor een hoop castleden zeer matig voor de dag komen. Maarten Heijmans, Roeland Fernhout en Simone van Bennekom zijn de enige die op deze manier met voldoendes weglopen, de overige leden dirigeren hun emoties ondermaats. Geregeld brengt Brasserie Valentijn daardoor een onbedoeld ongemak naar boven die de volledige speelduur aanhoudt. De regie had daarnaast wat kleurrijker en energieker gemogen, want de presentatie blijft in dit geval erg klassiek. Niet onaardig voor een keer, maar het bevestigt het negatieve beeld van Nederlandse cinema.

Tja.

Als kind vond ik dit echt fantastisch, maar nu is de magie er eigenlijk allang weer vanaf. Vooral omdat ik het als kind zo ongelooflijk spannend vond, en die lamp was altijd mijn favoriete geanimeerde karakter. Dus voor een kind werkt dit overduidelijk het best.

Inderdaad een beetje Toy Story, maar die is net wat beter nu. 1987 en de animatie is soms ook wat houterig, maar het is wel een vrij oude film, toegegeven. Het verhaal verveelt nu iets sneller, maar blijft wel vermaken. Hoe die dingen 1 voor 1 pech krijgen blijf ik wel leuk vinden.

Uiteindelijk nog steeds een vermakelijk kinderfilm, waar ik als kind dol op was, en daarmee is dit voor kinderen van harte een aanrader. Ik durf daarom vanwege vroeger dit geen onvoldoende te geven. Volwassenen zullen dit waarschijnlijk snel een stukje minder vinden, maar kunnen dit prima kijken denk ik zo.

Ok.

Dat deze film zo hoog scoort is me niet helemaal duidelijk. Vanwege de bekende veldslagen? Omdat hij in de top 250 kwam en op TV heb ik deze maar aangezet. Ik had wel iets meer verwacht van de klassieker die 3 uur duurt.

Mel Gibson ziet er niet uit met zijn beestachtige haar, en eigenlijk zag hij er iets te oud uit voor zijn rol, en het zag er allemaal niet ongelooflijk overtuigend uit. De mensen op de achtergrond zijn allemaal maar een paar lummels die verre van overtuigend overkomen. Alleen de acteurs die een hoofdrol spelen doen het redelijk.

De veldslagen zagen er mooi uit, en soms ook lekker lomp, maar toch iets te oude effecten voor mij. Hoewel er flinke lompe momenten zijn kon ik er niet met volle kracht van genieten. Toch weleens moeten lachen om de overdreven scenes zoals de koning die een raadsheer uit het raam flikkert alsof het een knuffelbeest is, en de kastelen en omgeving zien er mooi uit.

Een voldoende, maar geen hoge voldoende.

Erg lekker.

Zahler, een naam die me wel een beetje is bijgebleven na de keigrove horror/western Bone Tomahawk. Deze film is eigenlijk vergelijkbaar in opbouw, alleen is het hier een stukje boeiender. Al kan dat eraan liggen omdat western niet helemaal mijn genre is, maar in het algemeen is het een lang begin waar niet al te veel gebeurd, en een grover tweede deel, hier dus ook.

Vaughn was een wat aparte keuze om een rol zoals hier te spelen, want ik ken hem eigenlijk meer van ander soort films. Maar hij wist me compleet te verrassen, want het karakter dat hij hier speelt is eigenlijk gewoon geweldig, vooral in het tweede deel leefde ik helemaal met hem mee en vond ik alles leuk wat hij deed.

Het verhaal is niet bijster sterk, zelfs wat standaard met weer een plotje van "red de vrouw" maar Zahler weet het gelukkig niet al te veel in de spotlight te zetten. De film is vrij bleek, het eerste deel is wat traag en misschien wat saaier maar het is eigenlijk vooral een inleiding van het karakter van Vaughn.

Daarna, in de gevangenis, en na de entree van Kier, trapt de film wat in zijn pedaal en is het allemaal een stuk leuker om te volgen. Zeker wanneer Vaughn alles en iedereen zowat doormidden hakt en er als een soort hulk tegenaan gaat. De actie liefhebber zal hier zeker tevreden van zijn, omdat het vaak relatief lang duurt voordat hij afgestopt wordt, waarmee de actie (eindelijk niet in slowmotion elke keer) lekker door blijft gaan.

Na wat schoppen en slaan vind Zahler het wel mooi geweest en gaat hij over in hele grove materialen dat soms zelfs dicht tegen horror achtige taferelen aanzitten. Nog steeds is Vaughn gewoon geweldig, de acties zijn lomp en de film verveelt absoluut niet.

Wel jammer dat visueel de film niet altijd even goed is, het camerawerk is saai en het kleurengebruik in het eerste stuk niet altijd even indrukwekkend. Ik denk ook dat veel kijkers het met me eens kunnen zijn dat het eerste stuk net wat te lang duurt, waardoor de aandacht helemaal niet volop aanwezig is. Film heeft af en toe ook wat last van de "standaard karakters" zoals in dit geval de gevangenisdirecteur, al voert Johnson die prima uit.

Maar uiteindelijk is dit gewoon een leuk gevangenisfilmpje dat er stevig inhakt soms en Zahler weet zijn stempel duidelijk weer er bovenop te drukken. Ik ben benieuwd naar zijn volgende werkje en de werkjes die erna zullen volgen.

Leuk!

Tegen verwachtingen in ook, want voorheen vond ik dat films van Gilliam wel een hart op de juiste plek hadden, maar een uitwerking die te wensen overlaat. Daarin zat ik verkeerd, en die conclusie trek ik na het zien van Brazil. Een film die met opmerkelijk weinig centen een productie naar ons toebrengt waar de passie vanaf spat.

Moeilijk om te zien dat de regisseur een Monty Python-lid is, want veel van die invloeden heb ik persoonlijk niet kunnen merken. Uiteraard is deze film net als de Monty Python-films weleens fantasierijk van aard, maar waarom dit Gilliam perse hard aan de Monty Python-groep linkt ontgaat me. Ik zal wel over wat stijloefeningen hebben heen gekeken, maar bon, veel verschil maakt het niet in het eindcijfer voor me.

Brazil staat in het kader van een wereld die we niet kennen, een wereld die behoorlijk weird, apart en gek is. Vrijwel elke scene laat iets zien dat we in ons dagelijkse leven niet zien. Ik vind het bijzonder om te zien hoeveel Gilliam is opgegaan in de wereld die hier wordt geschept. Erg bijzondere sfeer die hier vanaf straalt, gecombineerd met onderliggende satire die op z'n beurt ook voor genoeg bijzondere scenes zorgt. De aanslag op het restaurant waarbij de mensen gewoon blijven zitten bijvoorbeeld. Sterk gevonden.

Verder hangt er een aangenaam tempo door de film heen en weet Pryce zich knap binnen deze film te ontwikkelen. In het begin had ik weinig vertrouwen in zijn personage, later zag ik opeens in dat hij ideaal in de film past. Dat kan ik niet zeggen van Greist, die ik wat saaier vond. De Niro had ik eerlijk gezegd niet eens herkend. Het is dat meerdere recensies hem noemen en dat ik hem bij de crewlijst zag staan, anders had ik er volledig omheen gekeken.

Mooi geschepte wereld met veel avontuur en een sterk, passend einde. Brazil is een film die vrijwel constant een manier vind om zijn verhaal op een onderscheidende wijze te presenteren zonder dat het de controle over de film verliest. Het duurt echter wel wat lang en niet elk idee is even geslaagd, verder goed vermaakt met deze bijzondere, haast unieke film van Gilliam.

Het meest bijzondere aan Breach is dat het werd geregisseerd door John Suits, een naam die onder het desbetreffende genre al redelijk wat ervaring heeft op kunnen doen. Deze film voelt eerder aan als een beginproject dat net genoeg geld in het laatje moest brengen om een daadwerkelijk passieproject te realiseren, maar Breach is weliswaar de zesde film van Suits. Bruce Willis gaf tegen deze tijd al geen moer meer om de films waarin hij op kwam dagen en is dus geen verrassende verschijning. Al bij al is zijn en al het andere acteerwerk ver onder de maat, maar het voornaamste minpunt is de oninteressante regie. Op geen enkel moment wordt er een greintje spanning uit het geheel geperst waardoor de actievolle scenario's amper weten te interesseren. Jammerlijk is ook de vormgeving van de bedreiging, die in principe gewoon teveel wegheeft van zombies i.p.v. aliens. Op cinematografisch vlak kent de film wat redelijke achtergronden en vooral opvallend mooie decors, maar die weten de uiteindelijke boel amper behapbaar te maken.

Leuk.

Erg genietbare doordeweekse komedie die makkelijk weet aan te slaan dankzij het acteertalent. Een Vaughn is niet altijd de ideale keuze voor komedies. Ik zie hem altijd liever in rollen die wat serieuzer en gefocuster zijn. Denk maar aan zijn personage Bradley Thomas. In deze film echter lijkt hij alle energie die opgekropt zat uit te storten.

Daartegenover staat een Anniston die sowieso ervaren is binnen zowel komedie als romantiek en daardoor precies lijkt te weten aan welke verwachtingen ze moet zien te voldoen. Hierdoor is haar prestatie wel wat voorspelbaar, maar niettemin kundig. Het verhaal zelf is simpel van aard maar wordt breed uitgewerkt. Het fijne is dat het best herkenbaar is, waardoor het sneller kan aanslaan.

De humor is hier en daar best oké maar toch is het vooral het frisse en vlotte verloop dat de kers op de taart weet te vormen. Wie had dan gedacht ook dat de beste film van Peyton Reed een romcom zou zijn. Erg ambitieus is het allemaal niet eens, gewoon erg gezellig voor een lange duur en richting het einde zelfs nog verrassend. Dit keer geen happy end, maar een open einde. Vaak zie je dit niet echt meer.

Ik heb er genoeg plezier aan beleefd. Misschien qua regie net wat te weinig ambitieus en origineel om een laatste tik te vormen, maar als film doet het absoluut waar het voor gemaakt is en dat is vermaken, boeien, meevoeren en op je netvlies blijven. Simpel van aard maar effectief binnen de verhaallijn. De frisheid van deze film zie ik graag nog vaker.

Prima.

Film met een wat slap eerste gedeelte, maar zichzelf behoorlijk goed herpakt in de tweede. Mostow is dan ook een regisseur die vooral bij het actiegenre moet blijven, want in dat opzicht heeft hij nog niet vaak teleurgesteld. Dit was dan wel weer de minste van hem tot nu toe.

De film voelt eigenlijk vooral aan als zo'n eerste echt grote project van een doorbrekend regisseur. Mostow laat al wel zien een relatief simpel verhaaltje al best onder de knie te krijgen. Wel behoorlijk lomp gebracht maar dat moet dan ook wel een beetje.

Lekker lomp in beeld gebracht, vaak wel een beetje met een goedkope uitstraling. Hier geen CGI te bekennen, iets waar Mostow wel grootschalig gebruik van ging maken in zijn latere projectjes, maar gewoon lompe actie die wel leuk is.

Russell doet het voor de rest prima. Het is een niet al te best geschreven rol, dan zijn de psychopaten zelf wel iets leuker. Maar de film begint pas laat echt goed op gang te komen. Al de mystery die zich voor de echte thriller en actie afspeelt, is dan toch wel wat slap.

Wanneer de film echt een beetje zijn eigen ding begint te doen en naar een toch wel spectaculaire slotfase toewerkt, begint het allemaal op gang te komen. Het is alleen eeuwig zonde dat de echt geweldige slotfase net wat te kort duurt.

Wel leuke stunts, lomp actiegeweld en een korte speelduur. Mostow doet het niet verkeerd, maar het het allemaal wel iets vlotter mogen doen. Zeker de eerste helft ontbreekt aan een beetje flair.

Mwa.

Klassieker, maar ik vond het ook weer niet zo bijzonder. Breakfast at Tiffany's was een film waarbij het lang duurde voordat ik echt in het verhaal kwam. Pas na een uur begon ik echt meegevoerd te worden, maar toen was in principe het halve verhaal al voorbij, en begon de romantiek net te broeien.

Die romantiek is wat de film staande houdt. Verder vond ik er namelijk niet zo veel aan. Een aantal aardige beelden van de stad, leuke kleurtjes, maar het blijft toch echt de chemie tussen Hepburn en Peppard die de film draagt. Voornamelijk dan door Hepburn, want Peppard acteert nogal emotieloos tegenover Hepburn, die weer heel erg extra acteert.

Dat maakt overigens wel van het personage van Hepburn een leuk personage. Leuke verschijning, en met de volle overtuiging gespeelt. Bijrollen vond ik allemaal maar matig, een beetje saai zelfs. Gemiddelde acteerwerk lag ook niet erg hoog en het verhaal blijft best simpel. Qua romantiek wel wat leuker en luchtiger, zoals ik al eerder aangaf, maar niet genoeg om van de film echt een leuke film te maken.

Schattig is het gelukkig wel, en de tweede helft kijkt lekker weg. De chemie werkt tussen de personages, maar van echt zwijmelen tijdens het zien van deze film kwam het niet. Het is gewoon luchtig en vermakelijk, maar niet veel meer. De status van klassieker ontgaat me dan ook een klein beetje, maar dat zal dan wel weer aan mij liggen. Leuk voor een keertje.

Wil het wel, maar heeft het niet.

High school films gaan er bij mij makkelijk in, en dit ging er in het begin heel makkelijk in. De film speelt vooral op karakter opbouw. En dat doet hij wel redelijk, al blijf je richting het einde toch wel degelijk met een hoop vraagtekens staan.

Jammer dat de film wel heel ongeloofwaardig is soms terwijl het best serieuze onderwerpen aan bod brengt. Daarmee duidelijk door wat onervaren acteurs die het allemaal wel willen maar soms gewoonweg niet kunnen. Vooral qua emoties is het wat stroef.

Nelson steekt er duidelijk bovenuit, maar had ook duidelijk het meeste ervaring. De rest van de kinders doen voldoende hun best, maar vaak lukt het net niet. Jammer dat de types ook wel heel overdreven moeten zijn, (de gek was echt niet te harden). En leraren gedragen zich als gevangenisbewakers.

Soms heeft de film plots de juiste toon te pakken voor een sterk drama, maar weet het allemaal niet tot een goed einde te brengen. Nelson ging erg ver en pijnlijk op Ringwald af, maar zowat de volgende scene doen ze het in een klein kamertje. Ook de eindrelatie tussen Estevez en Sheedy valt uit de lucht.

Het idee vermaakt, maar het voelt soms door enkele vraagtekens behoorlijk ongemakkelijk aan. Desondanks heeft de film soms de juiste toon te pakken en het idee is echt leuk en makkelijk, erg makkelijk uit te kijken.

Suf.

Een TV-horrorfilm, iets wat zover ik weet zelden goed is gegaan. Het is allemaal gewoon erg gemaakt en over-the-top geacteerd. Niet op de manier zoals de Aziatische kant dat doet, die stoppen er nog een soort van emotie in. Acteren zoals in Breaking at the Edge is vooral afstandelijk en onrealistisch.

Alleen gekeken vanwege het genre. Elke horrorfilm wil ik in principe wel een kans geven, maar deze film heeft eigenlijk niet zo veel met horror te maken. Er komt een donker figuurtje in voor, en dat is het wel. Weinig tot geen spanning, traag verloop en een standaard verhaaltje die je ook alleen maar tegenkomt in dit soort films.

De film is wel mooi gedecoreerd en belicht. De cinematografie is zo slecht nog niet, en het huis zou zo genoeg sfeer moeten hebben. Antonijevic slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om dit niet voor elkaar te krijgen. Zoveel potentie wordt gewoon in een vingerknip in de afvalbak gesmeten, wat erg erg jammer is.

Acteerwerk van Da Costa is slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Rare trekjes vooral. Wat Da Costa ook vaak doet, is haarzelf schuldig maken aan overacting. En niet op een goede manier, vooral op een irritante manier. Het neigt soms zelfs naar een Wiseau-geval, al is die wat extremer, dat weet ik ook wel.

Het plot is slecht bedacht en ook suf uitgevoerd. Standaard dramaplotje waar de geesten heel af en toe even langs mogen komen maar wanneer dit gebeurd maakt het weinig indruk. Spanning wordt nauwelijks opgebouwd, de pay-offs missen zo ook een hoop impact. De horror is erg braaf, de kijkwijzer had zo op 9+ / 12+ kunnen staan, maar er zitten nog enkele bloederige beelden bij tijdens flashbacks.

De speelduur die enkel op 85 minuten stond voelt aan als minstens 130. Deze onzin ging maar niet over. Het gebeurt me niet vaak dat ik moeite ervaar tijdens een horrorfilm om het uit te kijken. Deze slaagt er wel in. De potentie zat er ergens wel in, maar voor de rest is het vooral een braaf werkje geworden die nergens echt in weet op te vallen.

Te tam.

McTeigue lijkt zijn beste dagen in films maken te hebben gehad. Zijn carrière begon best veelbelovend, en dan is dit filmpje toch wel jammer. McTeigue leunt wel heel, heel erg op de clichés hier en daarbuiten blijft dit filmpje wel iets te "veilig" in zijn genre.

Van Union hoefde ik in Bad Boys II niets te hebben maar in deze film heeft ze eigenlijk wel een positieve vooruitgang gemaakt. Burke is ook best aardig als schurk, heeft er ook wel een koppie voor. Cabral was ok, net als Meaden. Dat kleine ventje was ook goed. Maar niemand doet het ook fantastisch.

De karakters zelf zijn echter wat saai. De schurken zijn nergens erg dreigend en de motieven blijven steeds behoorlijk vervagen waardoor je als kijker regelmatig vraagtekens achter hun acties zet. Maar ook de kinderen en moeder doen een aantal rare dingen.

Film is voor de rest te voorspelbaar. Einde is daarom al in de eerste 5 minuten te raden. Voor een film die het van de spanning moet hebben is dit dan ook weinig soeps. Nergens heel dreigend ondanks de beste pogingen van McTeigue.

Soundtrack is wat duf, locatie is redelijk saai en ondanks dat het huis er mooi uitziet is het duidelijk dat McTeigue niet al te veel budget heeft gekregen. Filmpje zelf houd het allemaal ook wat simpel, maar wat te simpel. Het is veel te veilig.

Belichting is ook vrij brak. Dat is 1 van de grootste elementen die hier de mist ingaat. Door de tamme belichting en weinig interessant cameragebruik is sfeer ver te zoeken. Dan is dit filmpje er alleen voor simpel vermaak, maar je zou niet zeggen dat dit goede cinema is.

Op niveau.

Lars von Trier is ondertussen een regisseur geworden die ik blindelings vertrouw. Tot nu toe drie films van hem mogen aanschouwen en alle drie waren sterke producten. Misschien dat zijn humor bij vele kijkers in het verkeerde keelgat is geschoten (begrijpelijk) maar dat brengt het niveau van zijn regiecarrière nergens in gevaar.

Leuk om Watson ook in deze rol te zien. Eigenlijk zowat perfect voor haar geknipt, maar aangezien dit een veel vroegere rol voor haar was ga ik ervanuit dat Von Trier dit zelf nog niet echt wist. Ze past werkelijk perfect. Wellicht dat 158 minuten lang een close-up van haar personage een wat uitrekkend effect heeft, maar uiteindelijk speelt ze sterk en weet ze zonder moeite haar personage bijzonder en interessant te houden.

Verder is het verhaal op een manier gebracht dat het allemaal bijzonder realistisch en echt aanvoelt. Je zal als kijker overgoten worden met dramatiek en zware gebeurtenissen in deze film. Allemaal uitgerekt over een lange speelduur en elkaar snel opvolgend. Vrolijk zal je dan ook waarschijnlijk niet van deze film worden, maar dat is dan ook een trademark die Von Trier meerdere malen lijkt in te zetten en ook hier werkt het goed.

Het voornaamste voordeel is dat het inhoudelijke gewoon weet te werken. De film vraagt wat van je aandacht en niet elke sequentie boeit evenveel, maar verder is het best intrigerend om te volgen waar Watson nu heengaat. Een echte impact liet het niet achter en de film zal ook niet al te lang bijblijven, maar dat neemt niet weg dat het goed in elkaar steekt en de toon sterk weet te hanteren. Misschien iets meer moeite in het camerawerk en ik had een 0,5* extra gegeven.

Slecht.

De ontzettend grote hoeveelheid poep/pies/seks grappen is toch wel iets dat opvalt. De parody film kan behoorlijk slecht zijn, maar ik was in een nogal melige bui. Daarom is deze film soms eigenlijk wel te doen, maar onder andere omstandigheden had dit lager gescoord.

Wat ook opviel was dat ik sommige cast members daadwerkelijk nog herkende ook, zoals Bell en Gilroy. De cast ligt het ook niet aan, meer de vervelende dosis humor en zeer slechte kwaliteit. Ze maken die pakjes elke keer zo simpel mogelijk lijkt het wel.

Natuurlijk zeer slecht, maar voor mij niet compleet ongrappig. Soms nog wel moeten gniffelen, en krijgt daarmee dus een 1,5*

Matig.

Breathing Room doet me in bepaalde opzichten qua regiestijl erg denken aan The Signal en ik denk dat dat zo is omdat beide films werken met een klein budget. Waar ik The Signal echter zeer boeiend vond kon ik bij Breathing Room niet de wil vinden om actief mijn aandacht erbij te houden. Ondanks mijn inspanningen wilde dit gewoon niet lukken.

Deze film leunt wederom op het concept waarbij mensen op een vreemde plek wakker worden en gedwongen worden tot het spelen van een soort spel. Een concept waarbij de nodige mysteries ontrafelt dienen te worden, maar binnen deze film is daar geen sprake van. Het is vooral de onderlinge angst waar de film het van moet hebben, en het murder mystery-gehalte wordt daarmee een beetje verwaarloosd naar mijn mening.

Visueel een behoorlijk kale film met erg wisselend acteerwerk. Het voornaamste probleem van de film is dat de personages niet boeien ondanks dat de manier van introduceren leuk is (ondervragingen). Enkele crewleden kunnen zeker acteren, maar namen zoals Marshall staan hier gewoon ongemakkelijk te doen en knallen geen enkel dialoog op een overtuigende manier eruit.

De belichting is soms gaaf, en vooral natuurlijk. De zeer bleke uitstraling van de film heeft zo zijn voordelen, maar het camerawerk is matig en brengt maar weinig echt goed in beeld. Er spat geen emotie vanaf. Geen angst, geen tempo. Ik kon er weinig bevredigende elementen in vinden. Ik ben zelf een erg visueel persoon, dus zo'n kale film is voor mij niet altijd liefde op het eerste gezicht.

Verder is het ook niet slecht, het verhaal kent wat aardige wendingen en de horror wordt ook nog eens lekker praktisch in beeld gebracht. Geen CGI of andere vreemd keuzes, regisseurs Suits en Cowan maken de juiste keuzes, maar kunnen ze alleen niet naar behoren uitwerken. Gelukkig duurde de film niet te lang, dit had niet voor 2 uur stand kunnen houden.

Best lekker.

In een tijd waarin de meer extreme titels steeds zeldzamer worden is het lekker dat er nog steeds enkele regisseurs op de wereld rondlopen die zich niet echt inhouden. Breeder mag zeker in het rijtje van de meer hardere films staan, maar kan bekendere titels zoals Martyrs uiteraard niet overtreffen.

Dahl neemt alleen wel de tijd om de personages te introduceren, en probeert dit op een nogal bizarre manier te doen. Ik denk dat Dahl zelf ook inzag dat het moeilijk is om echt vernieuwende personages te ontwikkelen en koos er daarom voor om het via een nogal bizarre manier te doen. Ik vond de poging aardig, maar veel beter wordt de film er eigenlijk niet op.

Verder is het duidelijk dat de film er erg op mikt om hard en edgy te zijn, wat uiteindelijk werkt, maar soms net wat te hard probeert door middel van rauwe nudity en enge kerels. Zodra de tweede helft echter aanbreekt trapt de film op het gaspedaal want dan wordt de kijker getrakteerd op enkele pijnlijke en grove momenten.

Het geweld komt ook redelijk in-your-face en het is fijn dat de zichzelf niet echt in bedwang houdt. Niet dat het verder heel expliciet of over-the-top is, maar het komt toch net wat harder aan in vergelijking met andere horrorfilms. De toon is rauw en kil genoeg en de cinematografie is passend. Het tempo had gedurende de eerste helft een schop mogen krijgen, maar eenmaal het begint te lopen is het wel degelijk.

Acteerwerk is aardig, de crewmembers zitten goed in diens rol en Holst zet een aardig gestoorde bijrol neer. De tweede helft van deze film is beduidend beter dan de eerste helft, zeker aangezien het geweld bij vlagen overweldigend gebracht wordt. Het had allemaal wel iets mysterieuzer mogen zijn, maar ik vond het best lekker lopen uiteindelijk.

Het duurt relatief lang, maar opnieuw, zodra de film begint te lopen, dat loopt het ook echt. Lekker brute film bij vlagen met een harde toon. Niet de meest agressieve, gemene film die er is, maar zeker rondom deze tijd is het leuk om te zien dat dit soort films nog steeds niet uitgestorven zijn. Ik heb best kunnen genieten, al was de eerste helft soms een worsteling.

Biografische film over de absurde situatie waarin het hoofdpersonage zich verkeerd, waarbij de absolute verbijstering van de achtergrond zeker binnenkomt bij de kijker. Het acteerwerk van Aldis Hodge is dan ook overtuigend genoeg en hij weet zowel de emotie als de frustratie goed te communiceren. Helaas brengt regisseur Tom Shadyac het verhaal nogal droog in beeld en wordt er amper ruimte overgelaten aan de sportkant. Brian Banks als film kent weinig sensatie en kan dan ook niet verbloemen dat er een aantal dode momenten tussen zitten. Hierdoor is het gebeuren niet altijd even interessant, maar in de basis wordt er zeker gedaan wat er gedaan moet worden.

Veel potentie.

Een experimenterende actieregisseur. Dat zijn meestal de leuke regisseurs. Maar het lijkt alsof regisseur Delamarre zichzelf hier niet volledig durfde te laten gaan. Het ziet er wel aardig uit, maar het maximale is er bij lange na totaal niet uitgehaald.

Heb het origineel nog niet gezien, dus ik kan ze moeilijk vergelijken qua loop en stijl. Maar deze had in ieder geval redelijk een eigen smoel. Het ziet er vaak prima uit, maar ik had het gevoel dat de regisseur nog een stuk verder kon gaan qua experimenteren.

Zo is de film bij vlagen best boeiend, maar dit soort films leunen op een hoog tempo. Die weet Delamarre er niet kundig genoeg in te houden, waardoor deze film ook saaie momenten kent. Dat is dodelijk in dit soort films, want van het verhaal en personages moeten ze het al zeker niet hebben.

Voor de rest ook redelijk brave en veilige actie. Het ziet er vaak best aardig uit, maar veel verder dan wat slaan, gooien en schoppen komt het niet. En de indrukwekkende bewegingen van Belle kunnen de film niet 90 minuten lang blijven vullen.

Walker, in zijn laatste rol, is helaas wat matig. Ik weet dat hij veel en veel beter kan. Belle kan goed stunten, acteren wat minder. Ook RZA heeft nooit echt een gevaarlijke uitstraling helaas. Voor de rest blijft er dan weinig over. Gouchy Boy vond ik dan nog het leukst als K2.

Film met geen verhaal en te weinig benutte actie. Veel potentie en een goede opening. Maar de rest van de film laat het op vele gebieden afweten. Meer stijl, meer bloed en betere, grovere actie. En zeker meer tempo. Die ontbreekt eigenlijk. Voor de rest prima, maar niet genoeg voor een voldoende.

Weinig ambitieuze actiefilm met een voorspelbaar verhaal en een aantal rake klappen. The Bricklayer vormt een typerende film waarin Aaron Eckhart vooral op de automatische piloot kan spelen, maar regisseur Renny Harlin weet het allemaal nog wel vermakelijk in te kleuren. Zeker de bombastischere scenes komen degelijk voor de dag en worden fraai vormgegeven, al ontbreekt het The Bricklayer aan één echt hoogtepunt. Nina Dobrev en Tim Blake Nelson vormen overigens degelijke toevoegingen, het is alleen jammer dat de inhoud erg weinig om het lijf heeft. Hierdoor gaat de speelduur van 110 minuten snel veel te lang aanvoelen. Tegen de tweede helft aan lijkt Harlin al door zijn ideeën heen, maar entertainend is het in ieder geval wel.

Lollig.

Als deze film precies op deze manier zou zijn gemaakt in ons huidige jaar had ik het vreselijk gevonden, maar dat is met Bride of Boogedy dus niet het geval en juist dat maakt het erg charmant. De film is eigenlijk best slecht, maar het hanteert het cheesy 80s spookhuisgevoel perfect, alleen overladen met een kinderlijke toon uiteraard.

De beelden van het huis en de inrichting ervan hadden niet beter kunnen zijn. Er straalt veel sfeer van de locatie af en dat lijkt de film maar al te goed te weten. De effecten laten het wel een beetje in de steek en het verhaal past er niet precies in, maar dat neemt niet weg dat het een leuk versierde plek is. Dat vond ik al in de korte film uit 1986, en nu dus ook weer.

Film duurt verder ook niet zo lang, wel jammer dat het acteerwerk ver onder de maat is en ik die Boogedy maar een dom figuur vond. Er heerst een aardige Goosebumps-toon door de film heen en dat weet het naar voren te helpen, maar de ideeën zelf vond ik minder. Ook de uitwerking en vormgeving van die ideeën (die bubbeltjes, mijn god) zijn onder de maat, zelfs voor de jaren 80.

Kijkt lekker weg, hanteert een leuke sfeer, maar is verder natuurlijk niet bepaald onderhoudend vermaak. Het oogt ook regelmatig wat chaotisch, maar eenmaal de poppen aan het dansen zijn kan je de passie ruiken en zit de film op de plek waar het wil zitten. Ik kan het alleen geen voldoende geven voor wat sequenties die zelfs voor die tijd echt niet kunnen. Kinderen zullen het waarschijnlijk ook moeilijk kunnen volgen omdat de film druk en chaotisch is, ik kan zelf nog wel wat uit de sfeer halen.

Suf.

Maar niet zo suf als Seed of Chucky, die eigenlijk een herhaling van deze film was. Ondanks dat deze twee kwalitatief niet ver van elkaar vandaan zitten, vond ik beide films best irritant om doorheen te komen, en blijf van mening dat Tilly een desastreuze keuze was om een centraal personage in deze film te vormen. Vreselijk gewoon.

Bride of Chucky is de eerste Chucky-film die echt volop het roer omgooide naar komedie, en de horror wat meer naar de achtergrond schoof. Chucky is echter altijd al iemand geweest die van grapjes en foute oneliners hield, maar deze film is ook echt een komedie. Tilly en Dourif vormen soms een geestig duo, maar verder vond ik de twee een suffe combinatie die de film eigenhandig tegenwerken.

Yu is een regisseur waar ik nog niet veel van heb gezien, maar ik denk dat hij wel van een beetje stijl houdt. Dat bewees hij al met de andere horrorfilm in Amerika die hij maakte, en zijn hoogst beoordeelde vechtfilm. Ook deze toevoeging aan de Chuckyreeks is best stijlvol te noemen. Enkele scenes lopen over van kleur en geven de film wat extra flair, dat kon ik wel waarderen.

Ook fijn dat de kills met uitzondering van wat simpele oplossingen ook best bruut te noemen zijn. Het begint als een echte komedie, maar later komen er ook flink wat smerige scenes bij kijken. Dat zijn de elementen die ik kan waarderen in deze film. Verder vond ik het nogal wat om doorheen te komen dat zelden bevredigend uitpakte. Acteerwerk is best slecht, vooral van Tilly maar ook Heigl lijkt zich geen raad te weten met haar rol.

Ik zie een Chucky-film toch liever als een volbloed horrorfilm met wat sfeer, niet als een excuus om dit soort kattenkwaad uit te halen. Redelijk flauwe omdraai van een reeks die goed begon en niet echt meer op zijn pootjes kon landen. Ik prefereer eigenlijk de remake boven deze reeks. Een tegendraadse mening, maar ja, dit soort films gaan die mening niet echt veranderen voor mij.

Een downgrade ten opzichte van de eerste klassieker. De meningen zijn nogal verdeeld over of deze nou beter is, of toch de film uit 1931. Ik behoor tot het tweede kamp. Ik kon een stuk minder met een pratende Frankenstein evenals de nogal opzichtig doorgeschoten komedie. Het (belachelijke) figuur van Minnie is bijvoorbeeld volkomen misplaatst en de algemeen overbodige sequenties vallen ten zeerste op. Zo wordt Frankenstein na ongeveer een kwartier gevangen en breekt zowat de volgende scene alweer uit. Het zijn momenten die alleen maar tijdrekken en niets te melden hebben. Boris Karloff acteert nog altijd geweldig als het monster en zeker de finale maakt indruk, maar verder is het een aanzienlijk moeilijkere film om uit te zitten. Ik kan geen genoeg krijgen van de mistige kerkhoven en spookachtige kastelen, maar regisseur James Whale kan de mooi opgebouwde decors niet ondersteunen met een passende inhoud.