Opinions

Zeer vermakelijk vervolg dat helaas wat te lang opbokst tegen ideeën die de originele film allang beter had uitgewerkt. Jeffrey Combs zit gelukkig nog een stuk beter in zijn rol en de praktische effecten worden door regisseur Brian Yuzna uitstekend beheerst, maar de echt indrukwekkende beelden worden helaas helemaal naar het einde toebewogen. Qua sfeerzetting oogt het allemaal iets te goedkoop en buiten Combs om maken weinig castleden indruk, maar eenmaal Yuzna zijn griezelelementen mag uitpakken loopt Bride of Re-Animator erg lekker. Het vormt daarmee onderhoudend, fijn en ondanks een aantal gedateerde beelden zeer vlot entertainment.

Makkelijk vermaak.

Van een titel als Bride Wars verwachten waarschijnlijk de meeste kijkers geen grootse cinema. Dat is dan ook niet wat deze film pretendeert te zijn. Het wil veel liever makkelijk entertainment zijn voor een slaperige kijker die opzoek is naar wat snel vermaak voor het slapengaan, of voor het stelletje dat een gezellige komedieavond wenst te beleven.

Het acteerwerk is in ieder geval best aardig te noemen en wordt verzorgd door Hudson en Hathway, die zich in deze rollen goed lijken te vermaken. Hathaway speelt een redelijk bekend typetje, en hetzelfde geldt voor Hudson. Dat voelt misschien wat veilig aan, maar voor die twee is het wel het gebied waarin ze de balans kunnen vinden, en dat levert twee prima prestaties op die de film zonder moeite vullen.

Met een redelijk tempo schieten we vervolgens door het verhaal heen, dat niet veel meer inhoudt dan een wat truttige variant op slapstick, al krijg je geen spectaculaire stunts te zien. Eerder wat onderbroekenlol. Dat had van mij wel iets langer doorgetrokken mogen worden. Nu blijft het bij wat korte lachjes, maar daar houdt het op. Toch had ik hier meer plezier mee in een lange tijd, dus dat is wel een goed teken.

Het jammere vond ik dat de film zo voorspelbaar als de pest is en die instelling gaat richting de finale toch wat knagen. Samen met de veilige regie en humor weet de film nooit buiten zijn vaarwater te treden, en dat is niet perse iets slechts voor een film als deze, maar aan de andere kant kent het ook niet iets dat de kijker echt bij gaat blijven. Daarvoor is het niet schattig, hilarisch of spectaculair genoeg.

Wel vermakelijk gelukkig. Bride Wars duurt niet lang, kent een aantal degelijke momenten en kan profiteren van een cast die er ook echt zin in lijkt te hebben, of heel goed kunnen acteren alsof ze er zin in hebben. Either way, ik heb me vermaakt op een luie avond. Dit soort komedies liggen me iets meer dan die saaie vulgaire Rogen-films. Een kleine voldoende lijkt me dan ook wel op z'n plaats.

Aardig.

Film die overeind wordt gehouden door het acteerwerk. Vaker werken dit soort komedies beter omdat de cast het ze toelaat, en niet zozeer omdat het script zo bijzonder is. Nu interesseren verhalen me niet heel erg, maar ik word wel graag een beetje meegetrokken. Dat gebeurde bij deze film enkel in beperkte mate.

Daartegenover staan wel wat oprecht grappige en droge scenes. Het is alleen wel zo dat ze regelmatig niet door Wiig worden uitgevoerd. Als actrice blijft het maar een halve maaltijd voor me. Soms kan ik haar personages erg waarderen, maar deze verschijnen vaak in meer dramatische films. In echt pure komedie vind ik haar wat flauwtjes naar mijn smaak, maar blijkbaar heeft ze genoeg publiek om erin te blijven verschijnen.

Ik denk dat veel mensen wat afhaken bij de eerste helft die een beduidend stuk stuurlozer is dan de tweede helft. Tijdens de tweede helft kan de film zich wat meer vasthouden aan moraal. Bij andere films werkt dat niet altijd, bij deze film biedt het juist wat steun. Wanneer de personages met elkaar in de knoop liggen, wordt dit mooi uitgewerkt. Soms gaan de grapjes daaromheen wat te lang door, maar de dialogen slaan aan en de chemie mag er zijn.

Visueel weinig bijzonder geschoten, maar bij deze film zijn het eerder de thema's die tellen. Door middel van goed acteerwerk weet dit een heel eind te komen en bovendien trekt het ook wat geslaagde grapjes mee. De eerste helft vond ik wat lastiger, omdat veel van de grappen ook de plank misslaan. Gezellig voor een avondje, maar geen film die ik snel nog een keer opzet.

Een beetje slap gedoe. Er gebeurt nogal wat in The Bridge Curse, die onderdeel lijkt te zijn van het Taiwanese Curse-universum, maar ik kan niet zeggen dat iets binnen die gebeurtenissen me echt heeft geraakt. In principe is er weinig mis met een horrorfilm die zich volop bombast stort, maar dan moet het ergens wel effectief zijn. Ik vond de bedreigingen waar de personages in deze film mee te maken krijgen nogal onafgemaakt (de gewoonlijke geesten in de gang en lachende kids om de hoek), en het politieverhaaltje dat erdoorheen wordt verwerkt irritant. Het is absoluut niet nodig om (naar mijn optiek) een film als deze complexer te maken dan nodig is, dus dat verwarrende gehussel tussen tijdlijnen deed me niets. Daartegenover staat wel goed gebruik van aardige filters, een meer dan degelijke aankleding en enkele horrorscenes die lekker doorpakken. Er zijn wat tekortkomingen door het remmende en vervolgens plots versnellende tempo, maar al bij al is het geen vermoeiende zit. Dat neemt niet weg dat er nogal wat minpunten te ontdekken zijn, waardoor ik niet bepaald met een positief gevoel de endcredits afsloot.

Ok.

Spielberg heeft zo zijn films afgeleverd. Er zijn er zeker een paar die hoog bij hebben gescoord tijdens mijn loopbaan in film kijken. Echter liggen zijn wat recentere titels me wat minder, Ready Player One is dan wel weer een uitzondering op die constatering.

Spielberg kiest dan wel vaak aparte verhaaltjes uit, ik vind zijn films vaak wel erg op elkaar lijken qua uitvoering. Bridge of Spies is in ieder geval behoorlijk opgepoetst, zoals ik wel van Spielberg gewoon ben. Maar Spielberg kan helaas niet de trekjes uit de weg gaan waar hij wel vaker last van heeft.

Voornamelijk in de vorm van irritante, onrealistische personages. Ik zie een hoop personages waar ik me persoonlijk niet kan voorstellen dat ze echt bestaan hebben. De rechter bijvoorbeeld, maar ook een aantal rollen van de agenten die ik simpelweg slecht uitgeschreven vind.

Ik merk ook dat er in een speelduur van 142 minuten, wat toch best wel wat ruimte is, niet bepaald een goed uitgedacht of bijzonder verhaal wordt neergezet. Een paar plotgaten en slechte karakterontwikkelingen bijvoorbeeld. Er is ook zo'n overvloed aan personages die er niet allemaal in hadden gehoeven, als het dan wel moet, dan had de speelduur toch wat langer moeten duren.

Acteerwerk van Hanks is wel sterk. Ervaren acteur ondertussen, dus dat moet dan ook wel kunnen. Wel kiest hij vaak rollen waarvan ik persoonlijk denk dat ze voor hem wat te makkelijk zijn. Rylance doet het ook zeker niet verkeerd. Andere personages zoals die van Ryan, Stowell of Shepherd weten me niet te overtuigen. Dat komt ook meestal omdat de screentime voor deze personages wat te kort is of dat de personages zelf niet goed genoeg zijn uitgeschreven.

Regie had soms ook net wat strakker moeten zijn, omdat de verwachtingen op een echt solide film in de eerste minuten hoog lagen. Visueel is het wel tot in de puntjes verzorgd en heeft Spielberg tot in de puntjes ervoor weten te zorgen dat de juiste sfeer is neergezet.

Vermakelijk is het allemaal wel, vooral omdat er nogal veel in gebeurd. Maar als het op goede personages of een plot aankomt is het allemaal niet zo speciaal. De pluspunten zijn dan vooral dat het op visueel vlak erg overtuigend weet te zijn. Film is ook gewoon erg boeiend, wat ervoor zorgt dat je er als kijker zo doorheen bent. Maar voor Spielberg zijn doen, toch wel ondermaats.

Vond er maar weinig aan.

Grote klassieker en een bekende titel, maar zoveel vond ik er niet aan. Voor mij is dit vooral een trage oorlogsfilm die maar van geen ophouden weet. De speelduur van 161 minuten zijn een zware opgave. Ik denk ook dat dit te ver voor mijn tijd is uitgekomen.

Overigens is dit direct mijn eerste film van Lean en dat zet geen positieve verwachtingen neer voor de volgende film die ik van hem wil zien, en dat is Lawrence of Arabia. TBONRK bleef maar doorgaan en kende een verhaal dat me gewoon nergens wilde boeien of vermaken, laat staan raken.

Acteerwerk vond ik om te beginnen best matig, en daarmee lijk ik tegen de richting in te gaan. De Engelsen spelen allemaal nogal makkelijke rollen en zijn bovendien zeer karikaturaal. We zullen die Japannertjes eens laten zien hoe macho we zijn! Dat heeft letterlijk elk Engels personage en na de 30ste minuut werd ik er al bui van.

Visueel is het groots opgezet met grootse constructies en sets. Jammerlijk genoeg wil de cinematografie niet meehelpen waardoor het allemaal wat verdort naar saaie grootsheid. Saai kleurgebruik en een inspiratieloze stijl zorgen voor langzaam wegtikkende minuten, en enkel de finale wil indruk maken op visueel vlak.

Camerawerk is dan wel weer wat knapper, en dat mag wel als je er zo lang over doet om je film af te maken. Tempo had wel wat hoger gemogen en zeker de dialogen hadden wat scherper moeten zijn. Na de 80ste minuut had ik het als geheel wel gezien, maar ik heb het voor de extra stem maar afgekeken. Waar het eerste uur nog enkele momenten had die eruit springen heeft het tweede uur weinig te bieden behalve wat saaie avontuurtjes en kabbelt langzaam verder.

Het werkt allemaal toe naar een redelijk spectaculaire finale, maar nadat de boem geweest is is het bijna abrupt weer voorbij. Altijd vreemd als een film van 161 minuten zo abrupt eindigt terwijl het er zo lang naartoe werkt. Ik kwam maar moeilijk door de film heen. Geen impactvolle beelden en weinig overtuigende momenten zorgen ervoor dat dit best een opgave was.

De herziening valt een klein beetje tegen, maar toch blijft Bridge to Terabithia degelijke kwaliteit. Regisseur Gabor Csupo maakt een goede afweging door de fantasie-elementen niet te laten overweldigen, zodat de humane kant van het gebeuren genoeg ruimte krijgt om op te vallen. Josh Hutcherson en AnnaSophia Robb doen het samen aardig en dragen een subtiele chemie, waar de overige castleden ondanks het gebrek aan uitwerking goed aan meedoen. De speciale effecten zijn niet best en de editing is te vluchtig, waardoor sommige scenes snel wat afgeraffeld aanvoelen. Een duidelijke meerwaarde is de uiteindelijke wending, alhoewel het wat luchtiger en braver is dan ik me voorheen kon herinneren.

Sterk.

Film waarvan ik twijfelde of ik hem wel wilde zien, vooral vanwege de behoorlijke speelduur. Maar vanwege de klassiekerstatus toch maar het voordeel van de twijfel genomen en dat heeft me toch behoorlijk beloond. Dit was beter dan de meeste oorlogsfilms.

Een grote namen cast, alleen was geen van allen echt heel opmerkelijk in acteerprestaties. Connery, Redford, Bogarde, Hopkins, O'Neal, Caine, Hackman en Caan doen het allemaal wel aardig en krijgen wel een voldoende. Maar ik had eigenlijk maar weinig herkend totdat ik de credits las.

Waar de film vooral op scoort zijn de magistrale sets, actiemomenten en oorlogsmomenten. Ook enkele andere scenes zijn erg opvallend, zoals de landing. Geweldige scenes, nadat de planning in de eerste 45 minuten nogal saai waren, maken de 130 minuten daarna veel goed.

Spannende gevechten en explosies die om je oren vliegen soms. De gevechten zijn intens en knap. Vervelen ook geen moment en blijven verbazen. Qua cameragebruik zitten er een aantal knappe en aardige bewegingen tussen. Al gebruikt de film soms iets te veel close-ups.

Ondanks het jaartal loopt de film best vooruit voor z'n tijd. Met een relatief klein budget weet de film het verder te schoppen dan een hoop andere films. De explosies zijn er gaaf uit, de sets zijn overdonderend, de oorlog is spannend en het acteerwerk is prima.

Ja, dit is een geslaagde film in zijn genre. Best opmerkelijk dat het gemiddelde niet wat hoger is.

Ach.

Een ietwat vreemde documentaire die door een aantal geduldige makers is opgenomen. Toch kan ik het niet laten om hun motieven wat in twijfel te trekken. Je moet het er maar voor over hebben, om een heel jaar langs een brug te gaan staan en elke springer op camera krijgen. De uitwerking eromheen is ook maar simpel.

Uiteraard heel veel respect naar de mensen die hun dierbaren zijn verloren, al had het afzonderlijk ook prima kunnen werken. De beelden van de mensen die van de brug springen zijn vervreemdend en confronterend, maar voegen eigenlijk niet veel toe buiten een extra donker randje. Uiteindelijk draait het namelijk vooral om het leven van deze mensen vanuit het perspectief van vrienden en familie, en dat is dan ook de kern.

Overigens zitten er soms wel hele vreemde mensen tussen, die klaarblijkelijk met het slachtoffer uit hebben gezocht wat nou precies de beste manier is om jezelf van kant te maken. Had daar wel met walging naar zitten kijken. Verder erg rauw en direct verteld en zeer weinig aan de verbeelding overgelaten. Met het verdere materiaal van de daadwerkelijke slachtoffers is de documentaire ook absoluut geen vrolijke zit.

Sterke verhalen dus die door dappere mensen worden verteld, daar gaat mijn voldoende naar uit. Niet zozeer naar de technieken van de filmmakers. Ze mogen er dan wel in slagen om een hele sombere sfeer over de film te trekken, maar slagen er niet in om er echt een competent resultaat uit te halen. Voelt eigenlijk eerder aan als shock value, maar ach, daar komen de mensen dan ook op af.

Film die niet had gehoeven.

Maar wellicht ook weer wel als je naar de opbrengst kijkt van Bridget Jones. Ik zie deze trilogie eigenlijk voornamelijk als vrouwenfilms of films die je in gezelschap kijkt als stel. Dan werkt de film waarschijnlijk ook net wat beter dan als je hem alleen kijkt.

The Edge of Reason volgt de bekende Bridget Jones paden. Zellweger raakt zo weer ouderwets ongemakkelijk in de problemen en leest tussen de film een paar typerende quotes uit haar dagboek voor. In de eerste film werkte het nog, maar hier is het effect er langzaam af gegaan.

Ook is het dat de grappen zelf gewoon niet zo heel leuk meer zijn. Slechts de scenes in de met sneeuw besmeerde bergen kwam er voor het eerst een lachje af. Een hoop grappen liggen me gewoon niet zo, maar waar deel 1 nog een beetje vlot kon zijn, was dit langer en vooral minder memorabel.

Regelmatig gaat deze film ook iets meer over-the-top met de grappen en de battle tussen Grant en Firth was een beetje wat deel 1 zo vlot maakte. Hier komt dat duidelijk wat minder aan de orde, net als dat het gevecht tussen de twee heren ook wat minder doeltreffend was.

108 minuten was wel echt te lang. Vooral omdat de film niet zo heel veel te vertellen heeft. Bepaalde stukken hadden dan ook gewoon geschrapt mogen worden, om te beginnen met de gevangenis in Thailand. Zellweger blijft echter wel heel goed in haar rol en ook Grant en Firth doen weer waar ze goed in zijn. Charme ten top.

Het zijn dan vooral de karakters zelf die de film rechtop houden. Grappen slaan vaker de plank mis, film duurt te lang en kent helaas te weinig memorabele momenten ondanks dat het allemaal iets grootser is.

Gewoon.

Andere BJ delen niet gezien, maar deze een keertje meegepakt op TV. Ik vond het helaas niet allemaal even soepel gaan en dan lijken de originele delen me toch wel een stuk beter dan dit deel. Dat deel is overigens alweer deeltje 3.

Zellweger is helaas niet heel overtuigend als Bridget Jones en ondertussen ook alweer een dagje ouder waarmee ze niet echt meer die snoezige uitstraling heeft. Firth valt ook wat tegen als de gladde Engelsman maar ook Dempsey was niet overtuigend.

Gelukkig kent het verhaal enkele schattige en lieve momenten en hier en daar een komisch toontje dat me wel deed glimlachen. Voor de rest is hier niet bepaald veel te beleven, maar dat kan er ook aanliggen dat het genre me niet ligt.

Eigenlijk wel leuk.

Ik ben niet zo'n hele grote fan van de platte Britse humor, maar dit is absoluut een grote uitschieter in het genre. De film blijft gewoon boeien en vermaken en is gedragen door een best leuke cast. Vooral Zellweger is hier om op te vreten.

Voor de rest is het Britse sfeertje wel goed voelbaar. De grappen zijn misschien wat aan de flauwe kant, maar ik heb wel een paar keer gelachen. Het verhaal is best leuk om zo even te volgen, al bied het niet vrij weinig origineel materiaal.

De film is best vlot en duurt ook niet te lang, het kerstgevoel zit er duidelijk in samen met een warm romantisch gevoel daartussen. De film is een aaneenschakeling van pijnlijke momenten maar die zijn ook daarmee behoorlijk goed uitgevoerd.

De film is flauw, maar erg warm en vlot. Absoluut een uitschieter in het genre, er had geen betere keuze dan Zellweger kunnen zijn hier.

Niet mijn ding.

Desondanks helpt de slotfase de film wat omhoog, omdat ik me daar ook echt met de karakters kan inleven. Het hele uur daarvoor kan ik niets mee. Ik hoor ook verschillende meningen dat dit menselijk is neergezet, maar daar kan ik me totaal niet in vinden.

Het eerste probleem dat ik met deze film heb, zijn de dialogen. Deze zijn namelijk zwak. De romantiek gaat hier behoorlijk ten koste onder, vooral de gedachtes van Johnson zijn gewoon suf en ik krijg totaal geen meelij met haar en haar "ongelukkige" situatie.

Ik kreeg daarom meer de indruk dat dit aanstellerij was en je eigen fouten. Als je toch niet gelukkig bent, waarom dan trouwen? Ik kan me er gewoon totaal niet in vinden. Howard heeft wel degelijk charme, maar zijn karakter is eigenlijk gewoon niet interessant genoeg daarvoor.

Johnson zelf speelt heel wisselvallig. Enkele scenes waren om te janken zo slecht, het geforceerde lachen bij de haard en haar man was echt heel matig. Terwijl andere scenes iets beter zijn en de film toch wel weer iets interessanter maken om naar te kijken. Het helpt er dan ook niet bij dat dit soort romantiek niet echt mijn ding is.

Maar ik zal eerlijk zijn, de laatste 20 minuten zijn sterk en zitten vol met sfeer. Fijn dat ze niet zo overdreven doen over het afscheid en dat het weer zo goed moet komen, maar hier gewoon overgaat. Dat is gelukkig eindelijk het menselijke waar ik naar zocht. Hierdoor zit je zelf ook wel met een gebroken hart op de bank. Hoogtepunt in de slotfase was dan eigenlijk de instorting van Johnson waarbij de camera een beetje kantelt op de achtergrond. Briljant moment.

Maar het begin is te vermoeiend om doorheen te komen, ik voelde geen chemie en vond het totaal niet iets waar ik mezelf bij kan inbeelden. Wat sterkere dialogen waren hier cruciaal bij geweest.

Slecht.

Het enthousiaste acteerwerk van Van der Velde in In Oranje is hier volledig teniet gedaan. Nu speelt hij ronduit slecht en is verkeerd gecast voor zijn rol. Al doet hij tenminste een beetje zijn best. De rest bakt er eigenlijk ook vrij weinig van en het verhaal is werkelijk super cliche.

Een film die je gerust over kan slaan. Visueel is de film vrij lomp, de aankleding voelt onecht aan en alhoewel de locaties dan wel weer mooi zijn gekozen, is er elke 10 minuten wel weer een cliche te bespotten. Pietje Bel zien we ook nog even, waarom zit hij hier eigenlijk in?

Een slechte film, waar je niks bij mist. Je mist niks qua historie en krijgt 107 minuten lang een matige en vrij saaie film voorgeschoteld. Dan hoop je tenminste nog wat actie te bespotten, maar zelfs die is vrij matig uitgevoerd.

Mwa.

Bright is een redelijk typische film voor Ayer. Het verhaal is precies zoals je van hem kan verwachten, en de uitwerking deels ook. Het voelt al vanaf het begin bijzonder rauw aan, met realistische cinematografie om dat gevoel extra te versterken. Ayer heeft dit soort films al vaker gemaakt, en dat valt er soms duidelijk vanaf te lezen.

Vreemd is het echter wanneer een film die realistisch wil ogen toch zo'n ridicuul concept ermee wil vermengen. Orken en elfjes worden hier gecombineerd met straatgeweld en bendes. Opzicht kan deze aparte combinatie ergens nog wel werken zolang het niet te ver over de top gaat. De film beweegt zich namelijk wel naar een uitgangspunt dat bekend is, maar al vroeg gaat het toch mis.

Naarmate de minuten verder tikken verandert de film in een compleet belachelijke fantasiefilm waarin een magisch toverstafje de primaire focus van het verhaal betreft. Het rauwe gevoeltje vervaagt bijna volledig, en in plaats daarvan komt een ridicuul gebeuren tevoorschijn, het werkt gewoon totaal niet. Degelijke effecten ten spijt, het verhaal slaat gewoon volkomen nergens meer op.

Het acteerwerk is nog aardig te noemen. Smith en Edgerton doen wat ze kunnen om dit onmogelijke duo van de grond te krijgen, maar zoals je waarschijnlijk al kan verwachten gebeurt dit niet. De actie is nog wel aardig te noemen omdat Ayer best gladjes regisseert, al komt er nooit een echte stoot van adrenaline bij kijken. Wel nog een redelijk spectaculaire finale, maar ach.

Bright is een klassiek voorbeeld van een film die een onmogelijke combinatie maakt en tot het uiterste gaat om het wel te laten werken, om er toch achter te komen dat het onmogelijk is. Verder ook gewoon een te serieuze film, die wel een stoot humor en luchtigheid had kunnen gebruiken. Goede, sterke cinematografie en wat leuke actiescenes en effecten, daarvoor nog best wat punten. Verder slaat de film gewoon he-le-maal nergens op, en negeert het punt dat het richting het begin wel wilde maken. Jammer, maar ach ja.

Regisseuse Jane Campion keert terug naar kostuumdrama's, een type film dat voor haar in het verleden mooie successen heeft opgeleverd. Ze slaagt er echter niet in om deze wederom te herhalen, ondanks het zeer sterke acteerwerk van Abbie Cornish. Problematisch is dat de twee figuren die in een romantische ontwikkeling raken nooit sympathiek uit de hoek komen, zeker het karakter van Ben Whishaw haalt geregeld de merkwaardigste fratsen uit. Hierdoor is de ontluikende liefde nergens "prettig" om naar te kijken, waardoor alle subtiele regiekunstjes van Campion meteen de mist in drijven. De achtergrond en aankleding van Bright Star is gedetailleerd en uitgedacht, maar dat neemt niet weg dat de 119 minuten uiteindelijk een lange zit vormen. Opmerkelijk is dat het gebeuren op bestaande personages is gebaseerd, waardoor ik enkele vorderingen nog absurder vond overkomen dan voorheen.

Leuk!

Ondanks dat het geen perfecte film is, is dit vooral vermaak ten top. Dit was toch echt de film waar ik met smacht op heb gewacht, en uiteindelijk ben ik niet teleurgesteld, al had ik wel meer verwacht op een aantal vlakken echter. De Red Band trailer deed het vooral voor mij.

Film deed me qua sfeer erg denken aan Shazam! Een zelfde soort kinderachtige sfeer die het naar een stripachtige verfilming doen proeven. Dit kon me allemaal wel smaken, en dat betekend heldere kleuren en een perfect speels sfeertje dat altijd doorschemert. Het draagt bij aan de kijkervaring.

Film duurt niet lang, maar voelt wel iets langer aan inderdaad. Het voelt ook niet echt als een kloppende film aan. Meer stukjes horrorfilm die aan elkaar geplakt zijn. Daarmee bedoel ik dat na elke scene die bijdraagt aan de verhaallijn een schrik scene komt die niet altijd even veel toevoegt. Verhaallijn is daarmee dan ook het zwakste aan de film.

Visueel ziet het er goed uit. Leuke stunts, lekker snelle en speelse effecten. Het voelt aan als de rebelse broer van een Marvel film die de PG-13 regels aan zijn laars lapt en vol voor de R gaat. Dit resulteert in enkele verrassend gore scenes die je netvlies wel bijblijven.

Qua acteerwerk is het ook netjes. Banks weet eindelijk een echt goede rol te spelen, Denman is prima en de wat jongere A. Dunn, ondanks dat hij duidelijk niet al te ervaren is, is prima. Cameragebruik is soms lekker fris en de meeste scenes zien er fantasierijk uit.

Daarbuiten is het vooral vermaak met een erg geslaagde over-the-top finale. Het ziet er goed uit, het kijkt lekker en het gaat qua gore net iets verder dan de gemiddelde film. Er hadden wel wat meer kills in gemogen van mij, maar dat zal dan vast qua budget niet uitgekomen zijn.

Eigenlijk best indrukwekkend.

Ik weet dat het apart is, maar ik ga deze film per verhaal een rating geven. Natuurlijk is dit niet echt een anthology maar aangezien er 4 verhalen waren met elk de groei van de hoofdpersoon vind ik het wel best om het zo te doen.

Chapter 3: Revelation. 4,0*. gelijk het toontje is met het eerste hoofdstuk gezet. Dit hoofdstuk alleen zegt al dat de film waarschijnlijk erg duister en bruut beloofd te worden. Redelijk acteerwerk, weinig western en veel donkere thriller.

Chapter 2: Exodus. 3,5*. Ook geen verkeerd stuk. Niet zo goed als de eerste, maar de setting is alsnog best indrukwekkend. Zowel Jones als Fanning acteren redelijk maar toch is dit deel het minst van de film. Minder duister, meer western.

Chapter 1: Genesis. 4,0*. Opnieuw, net als hoofdstuk 3 een best duister stukje. Alleen iets duisterder dit keer. Pearce doet het goed als een priester die eigenlijk gewoon knettergek is. Van Houten viel me enorm tegen, maar Jones helpt het dan weer omhoog. Hebben ze haar gewoon een paar zinnen Nederlands leren spreken? Duistere Thriller met Drama elementen.

Chapter 4: Retribution. 4,0*. Goede afsluiter van de film. Dreiging is niet heel voelbaar, maar de locatie (mist) is fraai gedaan. Visueel ook beter dan de andere hoofdstukken, al had hfd 2 een leuke western setting. Wat drama en ook een prima einde. Goede Drama/Thriller met kleine horror elementen.

Alles bij elkaar 4,0*

Uitzonderlijk geslaagde afwisseling tussen thriller, drama en horror, waarmee de gebroeders Danny en Michael Philippou hun vaardigheden op indrukwekkende wijze tentoonstellen. Bring Her Back oogt zowel op inhoudelijk als visueel vlak doordacht en zeer keurig, waardoor het voor de kijker niet moeilijk is om meegevoerd te worden in het verloop. Jonah Wren Phillips is bovendien grandioos als de jonge Oliver en ondervindt ijzersterke ondersteuning vanuit het make-upteam. Bring Her Back kent verder veel voordeel in de uiterst intense manier van filmmaken, waarmee een aantal gruwelijke beelden extra dik worden aangezet. Sally Hawkins is spijtig genoeg echter wat overdreven en daarmee storend, maar deze film vormt zonder meer één van de betere griezelwerkjes van 2025.

Full Moon Features is niet de boeken ingegaan als de meest kwalitatieve productiemaatschappij en de goedkope uitkomst van Bring Her to Me is dan ook niet geheel verrassend. Toch komt regisseur Brooks Davis een eind door het geheel te voorzien van enkele trippy scenes, die ondanks de houterige vormgeving best creatief zijn ingevuld. Het laat zien dat sommige makers toch net wat verder hopen te gaan dan basismateriaal, alleen moeten ze in dit geval nog altijd opboksen tegen verschrikkelijk acteerwerk en een teleurstellende dosis horror. Het wordt allemaal nogal braafjes in elkaar gezet en de uitkomst is flauwtjes. Beter dan het gemiddelde werk van FMF, maar nog altijd onder de middelmaatgrens. Een aantal bonuspunten voor de korte speelduur, al komt dat wellicht omdat er weinig aan te vangen is met deze inhoud.

Prima.

Geen vervelende film om zo te zien, maar aan de andere kant ook weer niet al te bijzonder. Eigenlijk maakt regisseur Reed er een erg voorspelbaar riedeltje van. Het voordeel van de film is dat het niet al te voorspelbaar loopt maar dat kan de film niet van een onvoldoende (voor Nederlandse begrippen) redden.

High-schoolfilms gaan er bij mij altijd vlot in, maar met deze had ik iets meer moeite. Ik ben er nog niet helemaal achter waarom, maar ik denk vooral het allemaal niet zo lekker doorloopt. Het tempo van de film zit er gewoon niet zo lekker in.

Dunst mag de hoofdrol vertolken, wat ook geen onlogische keuze is geweest. Ze is erg schattig in deze rol, maar Dunst kan natuurlijk ook gewoon goed acteren en dat laat ze hier weer zien. Helaas moet Dunst het wat mij betreft afleggen tegen een uitstekende Dushku.

De film probeert wat intelligenter te zijn door actuele onderwerpen in zijn plot te vermengen, maar ik kan niet zeggen dat de film ze optimaal weet te gebruiken. Als je dat er toch in gaat vermengen, doe het dan volledig en niet halfbakken. Ook van die onderwerpen zoals homoseksualiteit worden wat verwaarloosd. Reed stopt ze er maar voor de "helft" in eigenlijk.

De cheerscenes zijn best leuk, maar je zal de meest stijlvolle scene al in de eerste minuten zien. Alles daarna wordt erg makkelijk in beeld gebracht, het zijn enkele gave trucjes die dan de magie doen. De film kent veel drama en komedie tussen de cheerscenes in, maar niks wil echt heel lekker lopen. Het ontbreekt de film ook een beetje aan luchtigheid.

Gelukkig zijn de personages schattig en sympathiek genoeg. Ondanks dat het tempo niet lekker loopt weet de film op zijn minst nog te vermaken en daar lijkt de film ook voor te gaan. Helaas is het als geheel niet genoeg voor een voldoende, maar het is wel leuk om zo te zien. Ik zal de vervolgen puur voor het vermaak ook eens opzetten op Netflix.

Hetzelfde.

Min of meer een herhaling van elementen uit deel 1, met een aantal verbeteringen en stapjes terug. In het algemeen blijft het als snel entertainment dienen en daar slaagt het wel in, maar toch weet Bring It On Again niet te ontsnappen aan slordigheden.

Dunst is vervangen door Judson-Yager. Judson-Yager kan uiteraard niet tippen aan Dunst maar komt toch wel een goed eind. Helaas maakt Santostefano het nogal duidelijk waarom hij Judson-Yager daadwerkelijk heeft gecast en dat is jammer. Leuk qua afleiding voor de viezerikjes, maar ik zie liever goed acteerwerk in een film zoals deze.

Bijrollen doen het best oké, de positieve opvallers zijn Judson-Yager en Lenz-Galeotti waarvan de laatste duidelijk wat meer ervaring had. Onder de castleden zitten er ook een aantal die net wat te nerveus waren zoals Turner die helaas een aantal keer het doel mist. Ondanks dat ze allemaal in hun karakter zitten.

Het verhaal hebben we allemaal weleens eerder gezien en hier wordt het ook niet origineler of knapper uitgewerkt. Eigenlijk slordiger zelfs, denk maar aan zo'n finale waar een team van amateurs plots verandert in een pro-team. De dag ervoor wisten ze nog niet wat pompons waren. Toch blijft het wel vermaken dankzij een gezond tempo.

Wat dit deel iets beter doet in vergelijking met de voorganger is dat de humor beter getimed is, waardoor zeker richting het einde een aantal grapjes goed aanslaan. Tevens is de humor wat droger, waar ik dan persoonlijk weer van hou. Heb toch wel een paar keer kunnen grinniken, waarbij ik het in deel 1 vooral vermoeiend vond werken. De personages lijken soms ook iets beter te werken (iedereen lijkt een beetje een eigen smoel te hebben), al is dat subjectief.

Het is allemaal iets minder groots en wat makkelijker geschreven, maar soms toch net wat beter uitgevoerd. De regie betrekt de kijker dit keer iets meer in het verhaal maar de relatieopbouw en karakterontwikkeling is weer wat slordiger. Leuk vanwege het enthousiaste acteerwerk en een vlot tempo, maar nog steeds onder de middelmaat waardoor het toch met een onvoldoende van mijn kant blijft kampen.

Derde deel.

En eigenlijk precies het niveau van Rash zijn overige films. Hij neemt zo te zien wel vaker franchises over, maar een verbetering van de franchise is andere koek. Rash lijkt zijn films altijd zo puberaal en overdreven mogelijk te willen maken, zo ook dit derde deel van Bring It On.

Zo is Panettiere weer een nogal typische Amerikaanse verschijning, gelukkig wel met volle overgave uitgevoerd door Panettiere zelf. Een erg voorspelbare rol, maar toch lekker fris geacteerd. De rest van de cast is ook erg overdreven en mak geschreven, maar altijd met veel enthousiasme geacteerd.

De film voelt als geheel wat minder geslaagd aan in vergelijking met de vorige delen. Toch is het qua niveau niet veel minder, want het blijft best aardig wegkijken en bovendien lijkt deze film dieper in te gaan op het verschil van culturen in Amerika, waar het eerste deel zich dus in verslikte. Jammer alleen van de ongeloofwaardige aanpak ervan.

De film duurt wellicht net wat te lang en de humor is iets meer puberaal in vergelijking bij de vorige delen. Toch houdt Rash zich wat in, waarschijnlijk ivb met het genre. Er zitten wel een aantal grappige, droge momenten bij die goed aanslaan, maar de seksgrappen slaan wat minder aan.

In vergelijking met deel 2 zit er iets meer ontwikkeling in de personages, maar ik merk geen vooruitgang qua teamspirit. Hierdoor is het schrijfwerk wederom een zwakke schakel in het verhaal, iets waar wel meer "simpele" franchises aan moeten werken. Gelukkig weet de enthousiaste en deels jonge cast er veel van goed te maken.

Bovendien blijft het lekker luchtig en het kijkt erg aardig weg. Het is eigenlijk precies het gemiddelde niveau van de franchise. Ik verwacht niet dat de volgende delen beter of slechter zullen worden, maar ik zal die als entertainment binnenkort ook maar eens opzetten. Ze staan toch op Netflix.

Creatief om aan een kinderlijke reeks als deze plots een horrortoevoeging te doen. Echter hadden jij en ik beter kunnen weten; een kinderlijke reeks krijgt natuurlijk geen bloederige en staalharde slasher. We moeten het dus maar met een zeer veilige thrillerfilm doen, die regelmatig te bang is om een volledige switch naar pure horror te maken. De moordenaar is sfeerloos en het verloop te voorspelbaar. Niettemin mag het gezegd worden dat een idee als dit altijd wel leuk is om te aanschouwen en het acteerwerk niet onaardig is. Echter smaakt een film als deze naar (veel) meer. Enkele moordscenes met veel potentie ten spijt.

Beste deel.

Iets wat je niet snel zal verwachten als het vanuit deel 5 moet komen. Maarja, het is niet zo dat de concurrentie vanuit de voorgaande 4 delen zo hoog lag. Ondanks dat deze film nog steeds niet perfect is, loopt het allemaal gewoon beter in vergelijking met de voorgaande delen.

Vooral door de seksuele humor van Rash overboord te gooien en de maatschappelijke thema's iets beter uit te diepen (het niet welkom zijn in een bepaalde buurt en het verschil in cultuur) wat in de eerste delen ook niet echt gebeurde. Het is nog steeds niet perfect (uiteraard) maar het vlot in ieder geval beter.

Visueel ook zonder twijfel het knapste deel uit de reeks. De cinematografie is vaak beter, de dansscènes flashier en de details iets beter. Nogmaals, de concurrentie was niet hoog, maar deze film gaat er dus in ieder geval overheen. Fijn dat er in deze reeks überhaupt nog aandacht naartoe is gegaan.

De types, ondanks dat de spoiled brats nog steeds zegevieren, zijn ook beter. Milian doet het heel aardig in de lead maar het is wat mij betreft Roden die het best opgaat in haar rol. De rest is wat middelmatiger, sommige hebben een te moeilijke rol maar anderen weten zich weer beter te redden.

Het schrijfwerk blijft kort door de bocht en nog wat slordig, maar het ziet beter in elkaar dan in de vorige delen. Alles krijgt nu eigenlijk (en eindelijk) een beetje aandacht. De teamontwikkeling, karakterontwikkeling en smoelwerk. Het zit allemaal nu wat beter, ondanks dat de film soms nog iets te abrupt is in relatief grote gebeurtenissen zomaar te laten verschijnen. Denk maar aan een half team dat in het laatste half uur uit het niets opstapt. Of de beslissing om Milian teamcaptain te maken.

103 minuten lijken wat te lang, maar worden gelukkig wel beter benut dit keer. Geen vervelende types, ondanks dat er nog wel types bijlopen zoals opnieuw de verwende kwasten die net wat te vaak worden gebruikt. Het kijkt ook heel aardig weg, dit deel krijgt mijn voorkeur uit de hele reeks tot nu toe. Ik denk niet dat het nieuwste deel er overheen gaat.

Overigens wel jammer dat de finale nog wel onoverzichtelijk wordt gemonteerd waardoor je het verschil eigenlijk niet ziet tussen de teams in wie beter is. Maar dat is ook iets waar elk deel last van heeft gehad.

Hm.

Er zit wel wat verbetering in, zeker vanuit de kant van Rash zelf. Het vorige deel kampte met het probleem dat er weinig ontwikkeling was in de teamspirit. Dat maakt deze film weer goed, maar nu gaat het weer mis in het smoelwerk. De types raken in de herhaling en zijn te vaak gebruikt.

Het acteerwerk blijft nog steeds aardig van de jonge castleden. Niet iedereen is zo jong als de 2 hoofdrollen (enkele raken de 25 jaar al), maar het blijft nog steeds leuk om de echt jonge en enthousiaste castleden bezig te zien. Zo zie je maar dat sommige actrices en acteurs het toch wel verdienen om doorgebroken te raken.

Zo doen Benson en Scerbo het heel aardig. Beide zitten goed in hun rol, maar het is jammer dat dit soort types binnen de franchise (ook buiten overigens) te veel gebruikt worden. De verwende, schreeuwerige en vervelende teamcaptains worden nu te vaak uitgebuit. Het moet dus elke keer gewoon komen van het acteerwerk zelf en niet van de personages.

Rash zorgt er voor de rest nog steeds voor dat de film een seksuele lading krijgt, maar hier ook echt naar streeft. De subtiliteit uit deel 1 en 2 die eigenlijk beter toegepast werden zijn nu nergens meer te bekennen, wat helaas ten koste gaat van het eindresultaat. De humor is ook slechter getimed en vooral niet erg grappig meer, de grappen raken vooral achterhaald.

De "toevallige" dance-offs waarin de teams plots hele lyrics kennen en choreografie plots helemaal weten raken ook wat achterhaald. Dit een enkele keer doen, vooruit, maar elke keer is te veel van het goede. De dansjes worden overigens ook kapot gemonteerd waardoor het niet eens op dat vlak indruk wil maken.

Gelukkig is er qua schrijfwerk wel vooruitgang, ondanks dat het nog steeds kort door de bocht blijft. Maar er zit eindelijk eens ontwikkeling in waardoor enkele scenes niet compleet random lijken te zijn. Het blijft hangen in hetzelfde niveau als alle 3 voorgaande delen. Wederom soms verbetering, soms een stapje terug.

Mwa.

Het einde van deze reeks ook weer bereikt. Het zijn nooit de meest hoogstaande films geweest, maar ik kom er toch wel makkelijk doorheen. Ook dit deel is weer licht en snel vermaak dat goed wegkijkt, maar verre van perfect is. (Uiteraard).

Het acteerwerk blijft altijd wel redelijk in deze reeks, al zijn er nergens echt megasterke prestaties te bekennen. Prosperi ziet er bijvoorbeeld gewoon leuk uit, maar legt nergens grensverleggende prestaties af. Ook de overige crewleden, die allemaal voornamelijk karikaturale rollen neerzetten, vallen niet bepaald op.

Visueel is het zo zo. Ten alle tijden klassiek geschoten en statisch opgenomen cheerscenes. Echt intens krijg je het niet te zien, wat wel jammer is. Nu ben je vooral een toeschouwer, waardoor je nooit echt daar met de meiden en jongens op het podium staat. Niet dat dat hoeft, maar het zou wel betere inspanning zijn.

Verhaaltje is verder wat minder overdreven in vergelijking met voorgaande delen. Iets normaler, met minder sterk aangezette stereotiepe rollen. Toch zijn de problemen en complicaties waar ze mee om moeten gaan erg standaard en hebben we weleens vaker gezien. Niet minder vermakelijk of storend, maar het is niet bepaald origineel meer en blaast al helemaal geen frisse wind door de reeks.

Verder zitten er wat voorspelbare twistjes in, maar het verhaal zelf is vermakelijk genoeg om te boeien. De personages zijn aardig genoeg om te volgen en het duurt niet te lang. Dit soort films zijn maar voor een beperkt publiek, maar ik kan me er nog wel aardig mee vermaken. Niet slecht, maar ook niet echt goed. Normaal dus eigenlijk.

Lollige NL.

Weer een film van het o zo beroemde New Kids duo. Daarin kan je natuurlijk de acteurs zoals Huub Smit, Tim Haars en Theo Maassen verwachten. Maar dit keer maakt Daniel Arends, de wel ok stand-up comedian ook zijn entree.

Qua acteerwerk is het beter dan een hele hoop Nederlandse acteurs, vooral omdat de acteurs nauwelijks worden gevraagd om Drama te spelen, iets waar veel acteurs in falen. Grote voorbeeld: GTST. Hoeks krijgt eigenlijk weinig dialoog om zichzelf nou echt te bewijzen, en Smit speelt wel een hele overdreven rol.

Desondanks is het vaak erg grappig en droog, humor die natuurlijk Shadowed wel leuk vind. Zeer vlot doorheen gekomen, en mijn conclusie is dat ik eigenlijk stiekem wel erg heb genoten.

PS. wat ik wel raar vind, is dat als je je mening deelt en dat dan wat minder is dan dat van jou, je hem afzeikt met "jank meer". Kan toch veel volwassener?

Nieuwe Gentry.

Zag de film de voorgaande week al, maar had geen tijd meer om mijn recensie even op de site te plaatsen. Spijt heb ik daar niet echt van, want het nieuwe product waar regisseur Gentry mee aankomt maakt alles behalve veel indruk. Toch kan je een bepaalde evolutie in de films van Gentry zien en dat kan ik wel waarderen.

In bijna alle opzichten oogt deze film wat professioneler en serieuzer dan de vorige projecten van Gentry, maar boven zijn segment in The Signal is niets meer uitgekomen. Ook deze film niet, ondanks de duidelijke hoeveelheid geld die er meer in was gestopt. Vreemd hoe goedkopere projecten dan toch beter kunnen zijn dan latere films waarin de regisseurs meer ervaring hebben opgebouwd.

De opzet van deze film is nog wel aardig en soms wordt er goed gebruik gemaakt van wat onheilspellende beelden die je 10 jaar geleden op internet zo vaak voorbij zag slingeren. Daar houdt het voor de horror echter ook weer zo'n beetje op. Veel enge dingen zal je hier niet zien, Gentry lijkt ook meer in te zetten op het mysterieuze karakter van de film en dat werkt gelukkig iets (maar niet veel) beter dan de horrorkant.

Mooi gebruik van kleuren en een prima sfeertje dat door de film heen hangt, verder is het een beetje bijzonder om te zien hoe Shum Jr. doet wat de FBI klaarblijkelijk niet kon. Tijdens zijn onderzoek doet hij best gewoonlijke dingen binnen zijn vak om het mysterie te ontrafelen, lijkt me sterk dat de FBI niet kon vinden wat hij wel kon vinden. Jammer dat films als deze dat soort gebrek hebben aan logica.

Het oogt allemaal wel serieus en professioneel, maar inhoudelijk te zwakjes aan elkaar geschreven de mysterie includeert te weinig om de kijker herhaaldelijk geboeid te houden. Gelukkig kenmerkt de film zich in wat creepy scenes die het niveau iets naar boven tillen, maar verder is het begrijpelijk dat deze film niet zo is doorgebroken bij het grote publiek. Gebruikt wel de benodigde elementen, maar gebruikt ze niet altijd even goed.

Redelijk.

Niet een film waar ik op voorhand echt naar heb uitgekeken, maar om de status van deze film kan je moeilijk heen kijken. Bovendien werd het ook geregisseerd door Ang Lee. Niet een regisseur die door en door toppers regisseert, maar wel een aantal bovengemiddelde films en zelfs toppertjes op zijn naam heeft mogen zetten.

Dit is een film die het vooral van zijn verhaal moet hebben, die voor een relatief ruime speelduur ook heel wat verteld. Er worden eigenlijk twee grote levensverhalen verteld van twee heren die ooit eens hebben gerommeld tijdens een opdracht. Hierdoor is het verhaal ook best fragmentarisch en kon ik me regelmatig moeilijk inleven met de personages, maar het acteerwerk zit wel snor.

Visueel zitten er mooie plaatjes bij van het landschap, maar ik mis wel wat strakke regie hier en daar. De montage en beelden zelf zijn gewoon niet intrigerend genoeg om de kijker voor de volledige en ruime speelduur aan de buis gekluisterd te houden. Het tempo is wat te sloom en de beelden zelf kennen toch te weinig regiemeerwaarde tussendoor. Altijd jammer.

Verder weet het weleens te raken en ik voelde wel degelijk sympathie voor de personages richting het einde. Het sterke acteerwerk maakt het ook mogelijk dat je voor de heren voelt. Lekker ingetogen prestaties van Gyllenhaal en Ledger, al had Gyllenhaal een wel iets betere look mogen hebben in zijn oudere jaren. Dit zag er namelijk echt niet uit.

Het blijft een Amerikaanse film, hoe controversieel het wel of niet was in die tijd, het is altijd net wat te sentimenteel en sterk aangezet. Verder boeit het ook wel degelijk en wordt ook best solide in de laatste scenes. Lee bewijst zich regelmatig een competent regisseur te zijn, maar toch is deze film niet volledig perfect op het vlak van regie. Leuk om gezien te hebben, maar het zal me niet al te lang bijblijven.