Opinions

Macabere horrorfilm eigenhandig om zeep geholpen door de onovertuigende acteerprestatie van Nadja Brand, die zeker in de eerste helft totaal niet van de grond komt als slachtoffer. Met name het tonen van emotie komt nergens over en Eric Colvin als psychopathische tegenstander kan de film spijtig genoeg niet dragen. Het is pas richting de tweede helft dat de film van regisseursduo Simon Boyes en Adam Mason uit de remblokken schiet met een aantal oprecht lugubere, sfeervolle momenten. Bovendien wordt er nog een lid aan het geheel toegevoegd dat de boel wat meer gewicht geeft. Het praktische team van Broken pakt uit met naargeestige horroreffecten die het gebeuren voorzien van een extra sinister laagje, waardoor het geen film is die helemaal niets te zeggen heeft. De regie is verder voor het kleinschalige budget best sfeervol en het camerawerk treffend, maar het duurt simpelweg veel te lang voordat de film op gang komt en Brand blijft de volledige speelduur acteren als een natte krant.

De agenda van regisseur Michael Kampa is niet bepaald subtiel, want een blind paard kan ook wel zien dat Broken Halos een religieuze film is. Gelukkig komt dat wel met een aantal aanstekelijke plotwendingen en een verhaal dat niet bang is om inspiratie uit het fantasierijke te halen. Kampa ervaart echter weinig steun vanuit zijn cast, specifiek Brad Benedict maakt een slechte indruk met deze redelijk kale acteerprestatie. Een gebrek aan expressie en oprechtheid doen zijn rol de das om en ook de overige personages missen charme om te beklijven. Heel spannend wil het bovendien niet worden, maar het is allemaal best onvoorspelbaar en duurt niet te lang. Filmtijd kan slechter gespendeerd worden.

Hm.

Een beetje een dubbel gevoel hier, want de film kent serieus sterke momenten. Maar ik werd in de eerste twee hoofdstukken van de film compleet overrompelt door de chaos. Niet perse door de situatie, maar vooral door de regie zelf.

Ik heb het serieus geprobeerd, maar alles wordt met zo veel gedoe gebracht dat ik de personages totaal niet uit elkaar kan houden. In het eerste en tweede hoofdstuk heb ik bijvoorbeeld geen idee wie wie is en wie waar bijhoort. En ik weet het bij bepaalde gevallen na afloop nog steeds niet.

Ik moet ook zeggen dat de film niet altijd even boeiend was. Het eerste hoofdstuk wist niet al te veel te brengen wat me opviel, het tweede hoofdstuk was al iets leuker. Het derde hoofdstuk kon me echter niet snel genoeg voorbij zijn. Vond dat allemaal net wat te sterk aangezet.

Het is pas bij het vierde hoofdstuk dat de film in volle glorie opleeft. Het snelle tempo, grootse cameragebruik en razende editing maken dit een zeer memorabel stuk. Ook gelijk 1 van de weinige keren dat ik meeleefde met personages uit zo'n oude film. In ieder geval machtig neergezet, zag er zeer goed uit.

Jammer dat de rest van de film het bij lange na niet haalt bij dat hoofdstuk. Een ietwat saai en chaotisch gebeuren zelfs. Er gebeurd soms erg veel, te veel als je het mij vraagt. Kreeg bijna stress van alle chaos die op de kijker wordt afgevuurd. Het snelle handelen naar geweld door de film heen kwam ook niet altijd even geloofwaardig over.

Maar de film kent weergaloze stukjes die de film het kijken waard maken. Inderdaad op een aantal punten een geval dat zijn tijd vooruitgaat, maar soms had de rust wat meer gepakt mogen worden. Enkele hoofdstukjes zijn ook helaas net wat te traag, om vervolgens op het volgende hoofdstuk met alle remmen los te knallen. Het wisselt elkaar niet echt soepel af.

Creatieve en energieke misdaadfilm waarin Tom Hardy de sterren van de hemel speelt. Regisseur Nicolas Winding Refn kiest voor een kunstzinnige benadering, maar voor zo'n excentriek figuur is dat natuurlijk effectief en slim gekozen. Het levert een film op die vanwege de aparte vertelstructuur niet voor iedereen weggelegd is, maar altijd wel de juiste humor of gewelddadigheden weet te vinden om te blijven boeien. De bijrollen zijn zeer komisch en de montage oogt fris, enkel het laatste halfuur neemt een te zelfingenomen toonzetting aan. De inhoudelijke boodschap is duidelijk, maar uiteindelijk begint de film te slepen en verliest 't zichzelf in de vervreemdende sfeerzetting. Daarbuiten weinig te klagen, het eerste uur kijkt bijzonder vlot weg.

Deze vroege film van horrorregisseur David Cronenberg is ondertussen meer dan bekend geraakt onder de liefhebbers. Volgens enkele triviaverhalen was dit de eerste "relevante" film van zijn hand die familieproblemen binnen de diepere laag includeerde en werd bovendien door Cronenberg geschreven toen hij door een heftige scheiding heenging. Achtergrond die bij elkaar een sterke film beloven, maar niets is minder waar. Met name de meer psychologische aspecten van The Brood zijn oersaai, maar ook middelmatig qua toonzetting. Zo opent de film met een psychotherapiescene, maar dacht ik persoonlijk dat het een soort toneelstuk moest voorstellen. Het compleet belachelijke acteerwerk zorgt ervoor dat je geen enkel serieus moment van de film ook daadwerkelijk serieus kan nemen. De personages zijn amper interessant, maar leuteren desondanks door en door zonder dat Cronenberg die minuten ook daadwerkelijk rechtvaardigt. De plaatjes op de achtergrond zijn strak geschoten, maar weten de inhoud niet op het vlak van interesse te ondersteunen. Het gaat pas echt de goede kant op wanneer er wordt uitgepakt met een aantal opvallend gemene moorden die zeker voor de 1970s erg meedogenloos worden geregisseerd. De finale kent ook de befaamde Cronenberg-bodyhorror en vormt daarmee een klein hoogtepunt. Jammer genoeg is alles wat om de horror zelf heen wordt gewikkeld totaal niet boeiend en is de acteerprestatie van met name Samantha Eggar te verschrikkelijk om goed in woorden uit te drukken.

Strakke dramafilm met bijzonder sterk acteerwerk vanuit de castleden. Natalie Portman en Tobey Maguire spelen ver boven hun eigen niveau en zetten daarmee twee van diens beste personages neer, voor Jake Gyllenhaal is dit echter precies op niveau (wat in zijn geval standaard erg hoog ligt). Brothers profiteert van een strakke aanpak en een verhaal dat gefocust is op de primaire kern. Het levert een soms ontroerend portret op van een aantal mensen die te maken krijgen met een situatie waar ze weinig aan kunnen doen, maar zich er toch overheen moeten zetten. De finale is doeltreffend, maar het middenstuk mist wat originaliteit en uitwerking. De oorlogsmomenten ogen daarnaast goedkoop en onovertuigend.

Gilliam?

Ik had gehoopt dat de regisseur achter een aantal toptitels op het vlak van fantasie zich hier tegoed zou kunnen doen met de verbeterde technologie. Helaas is The Brothers Grimm opvallend genoeg eerder een stap achteruit, iets dat ik niet meteen had verwacht met Gilliam achter het roer. Had zijn hand ook niet echt herkend.

The Brothers Grimm vermengt een variatie aan monstertjes en wezentjes met een aardig authentieke look. Laat het alleen zo zijn dat die look er niet zo sterk uitkomt. Het voelt allemaal te opgebouwd aan. De detaillering slaat zelden aan, maar ook de sfeer die een combinatie tussen luchtigheid en donkere randjes vormt, komt er zelden echt goed uit.

Acteerwerk wordt verzorgd door een redelijk getalenteerde cast, toch weten er maar weinig personages echt aan te slaan. De twee broers bekvechten bijna de helft van de film lang, en toch kan ik me geen enkele dialoog na afloop meer voor de geest halen. Het zegt wat over het vergeetbare karakter van de film. En dat voor een film die juist memorabel wil blijven door middel van de fantasie.

Wat deze film echter wel goed doet? Er zitten zeker wat mooie plaatjes bij en de wezentjes vond ik leuk. Lekker creatief ook, al komen ze vast wel ergens vandaan. Zeg maar gerust; vanuit Grimm. Dat neemt niet weg dat ik het allemaal best prettig vond om te zien hoe de personages steeds weer in de armen van nieuwe bedreigingen, mensen en overige dingetjes lopen. Het zorgt ervoor dat de film niet helemaal vermoeiend is om af te kijken. Meer heb ik er eigenlijk niet over te delen.

Sfeervol maar saai

The Broken was nu ook niet een film waar ik naar uitkeek om te kijken. Dit was dan ook zo'n film geweest die ik alleen had gekeken als hij toevallig eens op TV zou komen. Maar toen hij werd genomineerd bij de 2019 editie van de Horror K.O. films toch maar opgezocht.

Het hele idee van de dubbelgangers of moordende spiegelbeelden is voor mij niet erg uitnodigend, bedenkend dat ik dat gewoon niet zo slik. Ik vind het vooral een geforceerd excuus om iets origineels op het scherm te plaatsen, maar de uitwerking van deze film laat dan vooral te veel wensen over.

Wel is de uitwerking niet perse slecht, maar vooral een beetje standaard. Ik kende Ellis als regisseur nog niet, maar zo te zien probeert hij van alles. Deze keer dus horror, maar veel indruk maakt hij niet op mij met zijn horrorfilm.

Het is wel bij vlagen zeer sfeervol. Maar echt nagelbijtend spannend echter nooit. De film gebruikt een groot actrice, Headey, die niet al te veel indruk maakt. Nu vind ik Headey ook niet de meest opwindende keuze voor een hoofdrol, maar ze doet het in ieder geval verdienstelijk.

Qua camerawerk weinig te beleven. Ellis doet wel zijn best, maar het is niet beklemmend genoeg geschoten. Qua belichting iets beter. De omgeving zit er lekker depressief uit en de donkere zolders en badkamers zien er sfeervol uit.

Qua horror niet al te veel te beleven. Soms sfeervol, maar zelden echt spannend. Er gebeurd nu nooit echt iets wat het nou zo spannend moet maken. Bovendien is het hele horroridee dan ook niet heel erg spannend. Maar Ellis slaagt er ook niet in het allemaal nog verdienstelijk te maken.

Zo goed als geen gore. Nee, helemaal geen gore zelfs. Weinig gespook of iets dergelijks en een matige twist op het einde. Er is wel een beetje over nagedacht, maar ik vind het net wat te simpel. Bovendien weet het mystery van de film ook niet meteen te boeien.

Het is een redelijk saai filmpje geworden, met wel sfeervolle kamers en locaties, en bij vlagen sfeervolle scenes, maar in het algemeen heeft het te weinig om het lijf om mij te kunnen overtuigen dat het een goede film is.

Typische Carrey.

Ben geen fan van Carrey maar zeker ook geen hater. Ik vind hem best te pruimen. Ook al zaten er hier weer een paar typische Carrey scenes in ( Gekke gezichten, schreeuwen) vond ik het allemaal niet zo grappig worden.

Het idee was heel leuk gedaan, en Carrell vond ik ook erg leuk als Evan. De cast was wel ok, Carrey is Carrey, de rest is de rest. Maar heb ook niet zo veel gelachen voor een film die eigenlijk zo populair is. Vond het allemaal toch wat overdreven uiteindelijk.

Prima uitkijker, maar als je niet van Carrey houd, raad ik hem je zeker af.

Oké.

Goed ontvangen maar nog altijd redelijk obscure oorlogsfilm waarin een aantal kinderen de hoofdrol spelen. Dit alleen zorgt al voor extra sentiment, maar zoals wel vaker bij oudere films ligt het sentiment er iets te veel bovenop. Dit laatste blijft door de hele film toch wel een serieus probleem.

Anderzijds is een bekend probleem dat de introductie van de personages niet echt weet te boeien. De oorlog blijft er tijdens de eerste helft van de film ook een beetje buiten. Je weet dat het zich afspeelt en af en toe zie je iets zoals een tank door de straten rijden, verder bouwt de film eerst de vriendschap op tussen de heren, maar deze is gewoon weinig interessant.

Het helpt dan ook niet echt mee dat de jongens niet de beste acteurs zijn, en weinig van de rollen weten echt goed te boeien. Erg meeleven doe je dan ook niet, maar echt vervelend is het niet. Het is gewoon zo dat de jongens de aandacht van de kijker niet echt vast kunnen houden, en dat blijft een blijvend probleem door de film heen.

Zodra de oorlog zelf dan zijn intrede gaat doen wordt de film indrukwekkend. Zeker voor een oudere film ziet het er allemaal goed uit. De ontploffingen zijn voelbaar en de setting is sterk gekozen. Het is ook even spannend en weet altijd te boeien. Dat maakt de film met zijn taaie begin weer een beetje goed en brengt het als geheel naar een voldoende.

De verlichting en sfeerzetting is soms ook zeker geslaagd, jammer dat de film verder de aandacht niet altijd kan vasthouden. Het duurt iets te lang en volgt iets te bekende paden. Of het voor die tijd al eerder gedaan was weet ik niet, maar het lijkt me van wel gezien er op dat moment ook al voor ruim 60 jaar cinema werd gemaakt.

Zoals verwacht.

Normaal zou je niet denken dat veel mensen naar deze films omkijken. Het is dan ook echt puur gericht op minder kritische 13-jarigen. Personen die zelf ook gewoon in de brugklas zitten. Maar desondanks maken deze films me regelmatig nog nieuwsgierig en door een korte speelduur toch maar eens besloten deze te kijken.

Ook is het leuk om eens een kijkje te nemen over hoe potentiële, toekomstige acteurs en actrices het momenteel doen. Al verwacht ik niet snel dat zeker 85% überhaupt opgemerkt zal worden onder de radar. Slechts bij enkele heb ik een betere verwachting voor de toekomst.

Visueel is het echt niks. Zoals verwacht dus. Erg simpele shots en totaal geen krachtige beelden. Het lijkt alsof deze film gewoon in enkele weken al klaar was. Zeg maar een stuk of 2 weken. Locaties worden ook totaal niet benut. Eventjes een "hé een hunebed!" als kleine verwijzing naar een detail, maar dat voldoet niet.

Maar je kijkt hem dan ook vooral voor het verhaal. Dat is gelukkig iets beter op orde dan de algemene high-school film. Ondanks een hoop geforceerde problemen om het drama wat impact te geven. Maar het is net iets minder overdreven aangezet dan de algemene film. Vooral omdat de problemen gelukkig nooit de loop volledig overnemen.

Voor de rest degelijk, enthousiast acteerwerk. Alhoewel bijna iedere acteur en actrice moeite heeft met normaal articuleren. Het is iets te nerveus geacteerd, alsof de acteurs/actrices zich een klein beetje schamen voor hun rollen. Dat creeërt een beetje een afstandelijk gevoel.

De drama is ook redelijk kort door de bocht. Maar daardoor krijgt het verhaal zelf iets meer tempo waardoor het een stuk interessanter is om te volgen. De dames spelen de heren er volledig uit in deze film, maar krijgen dan ook vaak iets betere rollen.

Als ik 1 positieve uitschieter moet noemen, gaat mijn nominatie naar Liberakakis. Als tweede Van Woudenberg. Die 2 stijgen een stuk boven de rest uit, specifiek de volwassenen met hun domme typetjes. Echt van die geforceerde "ervaren" acteurs of actrices die er vooral voor zorgen dat je het verhaal nog iets minder serieus gaat nemen. Regelmatig handelingen die behoorlijk bedenkelijk zijn, vooral van een directrice. Ik zie daar ook niet direct de humor van in.

Liberakakis & Van Woudenberg weten nog een beetje voor een frisse toon te zorgen in de film, maar de film schiet in het algemeen wat te kort. Desondanks duurt het niet lang en stijgt het ook net iets boven bijvoorbeeld Spangas uit.

De Spaanse filmregisseur Álex de la Iglesia weet heel goed hoe hij een beetje lol moet trappen en dat levert geregeld een erg leuk horrorwerkje op. Witching & Bitching profiteert van een hoog tempo, scherpe humor en een hoop geslaagde typetjes. Zelfs de elementen die minder op de voorgrond zouden moeten staan worden niet verwaarloosd en dat levert zeker in het begin een spectaculaire achtervolging op. Het acteerwerk is daarnaast naar behoren, alhoewel niemand er helemaal bovenuit kan steken. De la Iglesia had echter af en toe wat meer mogen inzetten op spanning en minder op computereffecten, want de relatief geflipte finale komt niet zo leuk voor de dag als zou moeten. Het gaat ook allemaal iets te lang door, maar niettemin is het een hoop goed getimede fun dat lekker wegkijkt.

Het lef van regisseur Larry Charles en hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen is lovenswaardig, maar een film als Brüno werkt duidelijk beter als een skit van hooguit een kwartier. In dit geval zit je als kijker namelijk opgezadeld met een grap die veel te veel wordt uitgesponnen en daardoor tamelijk vroeg het effect heeft verloren. Naarmate het laatste halfuur intreedt vergroot Charles de schaal van de productie en dat zorgt voor een aantal onvergetelijke momenten, maar verder is het toch vooral een hoop flauwe humor met een hoog tempo, maar weinig efficiëntie. Het overdreven gedrag van Cohen en de domheid/onwetendheid van de slachtoffers begint namelijk snel te vervelen.

Hm.

Kids entertainment. Kwam er eigenlijk pas na afloop achter dat dit deel 3 uit de filmreeks is en zelfs een hele televisieserie heeft. Ik had hier eigenlijk nog nooit van gehoord, ik keek het enkel omdat ik zelf soms weleens zin heb in iets wat ik als kind waarschijnlijk ook zou kijken.

Deze film is 1 van de meest richtingloze films die ik ooit heb gezien, ik heb eigenlijk zelden een film gezien die zo veel zaken in zo'n simpel plot betrekt. Het lijkt in dat opzicht op een heel seizoen van de serie die in 90 minuten van een film is gepropt. Het komt tamelijk rommelig over.

Zo gaat de film een bepaalde richting op, maar geeft deze uiteindelijk zowat op en gaat naar een hele andere richting. Alsof de makers verveeld raakte van het huidige plot en toen maar naar de volgende gingen. Als je denkt dat de film ze uiteindelijk samenbrengt heb je het mis. Er is wel een connectie, maar die is flinterdun.

De film kent veel grapjes en veel grollen, maar erg hilarisch is het allemaal niet. Althans, ik denk dat ik de humor gewoon een beetje ontgroeit ben. Kinderen zullen er namelijk ongetwijfeld van smullen, al betwijfel ik of de kids in een duik zullen liggen. Je zou ze er in ieder geval even zoet mee moeten kunnen houden.

De film kent namelijk wel een zeer hoog tempo, wat waarschijnlijk een direct gevolg was van de stortvloed aan ideeën die erin zitten. Veel boodschappen en wijze woorden voor kinderen, maar het blijft uiteindelijk simpel vermaak voor de kleintjes. Volwassenen zullen mogelijk vermaakt worden, maar ik zou het je uiteraard afraden als je hem alleen wil kijken.

Op papier zit er genoeg in Brute 1976 om een doordenderende, bloederige horrorfilm te zijn, maar regisseur Marcel Walz gaat ondanks een aantal smerige ideeën wel erg braaf te werk. Toch is het primair de cast die het laat afweten, met een boel oninteressante hoofdpersonages en diens weinig angstaanjagende tegenstanders. Deze griezels zijn aardig divers, maar krijgen amper de ruimte toebedeeld om wat met hun aanwezigheid aan te vangen. De setting is verder best aardig, de sfeer breekt ondanks de financiële beperkingen goed door en de moord waarin iemand zijn vleeslul met een boor wordt bewerkt is buitengewoon wreed, maar tot echte hoogtepunten komt het niet. Tegen de finale aan gooit Walz zijn film qua toonzetting een beetje om, maar de conclusie blijft weinig bevredigend.

Eh.

Die Campbell. Hij weet zijn films wel uit te kiezen. Ik vind hem ook geen slecht acteur in de horrorwereld. Maar ook zeker niet de beste. Ik denk dat hij net iets te zelfzeker is over zijn keuzes, maar stiekem maakt hem dat vaak ook wel weer erg leuk. Dat past natuurlijk bij zijn typetjes.

Het verhaal is weer eens compleet stompzinnig. Ik vraag me echt af wie dit nou weer kan verzinnen. Ik in ieder geval niet. Zou er echt mijn best voor moeten doen. Maar de uitwerking is gelukkig niet zo'n ramp als dat op voorhaand deed vermoeden.

Visueel in ieder geval niet erg hoogstaand. Deed me een beetje denken aan een Carpenter die dronken is. Een nogal lompe toon die over de film heen is gegooid, maar met een bepaalde meligheid gebracht waardoor de spanning is omgewisseld voor een komische toon.

De meeste kracht komt eigenlijk vanuit de personages, want op het gebied van horror krijg je niks. Een mummie is ook al een best saai gegeven. Geef me dan maar Elvis & Kennedy die zombies overhoop schieten. Dit zal me waarschijnlijk iets meer boeien.

Maar de personages zijn bij vlagen ook best leuk. Campbell die iets meer acteert dan zijn algemene rollen, meer dramatiek in het algemeen. En hij doet het prima daarin. Alleen vind ik Davis net iets grappiger. Die maakte me ook regelmatig wel een beetje aan het lachen.

Maar heel hilarisch is het uiteindelijk ook weer niet, en de film verveelt redelijk snel. Het tempo en de horror hadden net van een wat hoger niveau mogen zijn. Nu heb je vooral een anderhalf uur aan meligheid dat nooit volledig interessant weet te zijn.

Desondanks een aardige poging, maar niet bepaald genoeg om er echt een guilty pleasure van te maken. De horror had gerust een stuk harder en lomper gemogen. Nu faalt de film vooral op horror en als de komedie niet optimaal hilarisch is is er uiteindelijk niet heel veel meer te beleven. Desondanks wel een beetje extra punten voor het malle idee.

Ach.

Een beetje een vreemd project voor iemand als Judd Apatow. Je zou deze film, zeker na het zien van zijn wat eerdere projecten, totaal niet van hem verwachten. Zeker omdat The Bubble nergens echt de indruk achterlaat dat het maar een moment van iemand als Judd Apatow afkomstig is.

Normaal zou je van hem wat dramatiek verwachten maar toch wel een overweldigend gevoel voor komedie. The Bubble is echter pure komedie, en voelt vooral aan als een ontzettend lang uitgesponnen sketch. Een sketch die wellicht had kunnen werken als een videoclip van 5 minuten, maar niet als een film van ruim 2 uur. Het werkt uiteindelijk vermoeiend.

Ik moet toegeven dat ik de film in meerdere etappes moest uitzitten omdat ik twee keer in slaap viel. Het is gewoon een film die je zintuigen niet op de juiste manier prikkelt. Het is vooral een herhaling van grappen die maar wat graag kritisch willen zijn maar veel te melig en uitgerekt zijn om aan te slaan. Gelukkig heeft het wel beschikking over een topcast die wat wonderen brengen en de eerste 10 minuten waren nog wel melig.

Voor een pandemiefilm is het vooral herhaald. Het verhaal kent met enkele cameo's en opvallende actiescenes nog wel wat korte hoogtepunten maar al bij al is dit wel een fikse misser. Zeker Apatow zelf mag zichzelf even over het hoofd krabben. Nooit mijn favoriete regisseur geweest binnen het vak, maar met deze film mag hij zichzelf toch wel even herpakken, want dit ligt zo ver van zijn doen af dat je het bijna vrijwillig wilt vergeten.

Filmklassiekers uit deze tijdsperiode zijn vaak erg intrigerend, maar Pandora's Box duurt te lang en heeft na een uur niet al te veel meer in te brengen. Regisseur Georg Wilhelm Pabst profiteert vooral van de enthousiaste hoofdrol van Louise Brooks, die er werkelijk alles aan doet om zo energiek mogelijk voor de dag te komen. Het verhaal daaromheen is minder boeiend, waarin de uiteindelijke afloop toch vooral een middelmatige indruk maakt en daardoor geen memorabele voetnoot achterlaat. De personages om Brooks heen zijn bovendien beduidend vervelender, met herhaaldelijk infantiele en volstrekt onbegrijpelijke acties.

Typisch Reiner.

Zo'n interessant of groot regisseur is het nu ook weer niet, wel een aantal interessante titels, maar tot nu toe maar 1 filmpje gezien van Reiner die echt een ruime voldoende kreeg. Ook deze is helaas geen uitzondering op zijn reeks.

Deze film voelt vooral heel erg gehaast aan. Normaal duren dit soort verhalen rustig 130 minuten, dus nu is het geen probleem dat deze slechts 97 minuten duurt, maar aan de andere kant voelt het wel chaotisch en gehaast aan helaas.

Vooral het eerste deel in het ziekenhuis is wat slap. Een echte band wordt echter nooit gevormd. Het gaat, ondanks het trage tempo, te snel voorbij. Het leek alsof ze elkaar nog het bed konden uitschoppen en de volgende scene gaan ze gezellig op pad. Het gaat te haastig.

Voor de rest is het idee wel leuk, en de boodschap ook wel goed, maar de film is oprecht gewoon matig op sommige vlakken. Alhoewel het een stuk vlotter is eenmaal het lijstje in beeld komt, zijn er nog steeds wat zwakke momenten. Zoals de scene met het vrouwtje aan de bar. 2 verhaaltjes en ze vraagt hem al naar bed.

Voor de rest is het acteerwerk wel bovengemiddeld. Nicholson en Freeman zijn sterk en ook de reden dat deze film dan ook werkt eigenlijk. Het begint wat vlotter te worden en wat liever, waarbij het slot wel wat meer impact heeft.

Echter geen optimale impact, omdat de opbouw, zeker in het begin, te slap was. Je hebt niet echt een goede band met de 2 en daarom kan je je moeilijk echt inleven. Maar de boodschap is zoet en de film is lief hier en daar. Het is goed bedoeld, en daarom gun ik hem nog wel een voldoende.

Rommelige horrorthriller die alle kanten op stuitert, maar uiteindelijk redelijk samenkomt als oprechte poging om iets origineels neer te zetten. Het problematische is dat regisseur en scenarioschrijver Matthew Currie Holmes niet helemaal lijkt te weten wat hij precies wil met Buckout Road en daardoor van alles en nog wat op een hoop propt. Evan Ross is spijtig genoeg ongeschikt om deze film op sleeptouw te nemen en de wat effectievere bijrollen zijn vervolgens amper in beeld. De uiteindelijke plotwending snijdt bovendien geen hout, maar uiteindelijk vermaakt al het gespook en getier best degelijk.

Visueel aantrekkelijke komediefilm die door regisseur Xavier Gens wordt voorzien van een hoop bombarie en tempo. Dat werkt in het geval van Budapest gelukkig in het voordeel, want deze film kent weinig saaie of dode momenten. De hoofdrollen leveren bovendien goed werk af en het concept wordt degelijk uit de doeken gedaan, maar de scenarioschrijvers schieten bij vlagen enorm uit de bocht met nogal dik aangezette humor. Jonathan Cohen is daarnaast bijzonder onsympathiek en nodigt niet bepaald uit voor enig begrip, waardoor het vreemd is dat de film een aanzienlijk gedeelte van de inhoud om zijn personage laat draaien. Een gebrek aan sfeerzetting (De Hongaarse hoofdstad wordt bijzonder weinig getoond) levert verdere minpunten op, maar een voldoende zit er wel in. Stiekem is dit overduidelijk niet het genre van Gens.

De regiedebuutfilm voor acteur Josh Duhamel geeft er alle schijn van dat hij Buddy Games echt als zijn eigen wereldje ziet. Daarin weet hij ook best aardig te slagen en heeft het zelfs voor elkaar om in 2023 zijn vervolgfilm uit te brengen. Het levert een film op die puur gericht is op komische situaties. Er zijn wel enkele uitspattingen naar dramatiek te vinden, maar die worden nogal snel afgekapt door Duhamel voor één of andere absurdistische scene, waardoor ik me wel begon af te vragen waarom het überhaupt nog geprobeerd moest worden. De achtergrond van de film om het spel heen deed me bijzonder weinig, de film leeft namelijk pas echt op wanneer de buddygames zelf dan beginnen. Ik heb best kunnen lachen om de fratsen, met als hoogtepunt de baruitdaging. Zeer kinderachtig, maar stiekem wel ouderwets leuk. Al bij al is het een onzinnig, soms rommelig geheel waarvan het toernooi gerust meer naar voren gebracht had mogen worden, maar dat staat een prima avondje aan vermaak amper in de weg.

Dom.

Film waar ik op voorhand op een gekke manier naar uitkeek. Dit soort campy niemendalletjes vallen soms erg goed bij me, en aangezien de herziening van Jennifer's Body qua campyness ook al zo lekker aansloeg hoopte ik op hetzelfde met deze film. Dat gebeurde tijdens het verloop ervan helaas niet.

Om te beginnen is het acteerwerk binnen deze film echt om tranen met tuiten bij te huilen. Ik miste de aanwezigheid van Gellar ontzettend, en ik heb de serie niet eens gezien, en om je ook nog eens te bedenken dat de serie pas na deze film uitkwam. Alles beter dan deze Swanson. Ze is wel een poppetje om te zien, maar acteren kan ze niet, laat staan stoer doen.

Verder is de knulligheid van de film regelmatig nadelig. Veel actiescenes zien er niet uit en het valt erg op dat de cast er qua vechtkunsten niks van kan. De vampiers zien er ook slecht uit. Simpele make-up. Verschijningen die erg herhaald aanvoelen, en aangezien dit een veilige, bijna kinderachtige film te noemen is steken ze ook nog eens geen poot uit. Leuk.

Qua kleur nog wel fleurig, maar verder is er maar moeilijk door enkele scenes heen te komen. Dat ligt niet aan het tempo, want er zit genoeg vaart in de film en saai wordt het nergens, maar wel aan mijn plaatsvervangende schaamte die ik tijdens de scenes kreeg. Ik kon er gewoon niet de humor van inzien, en de film is ook best serieus opgezet, dus ik vraag me af of er überhaupt wel humor in moest.

Vervelende film, vaak gewoon te suf voor woorden. Deze film heeft de tijd niet doorstaan. Leuk dat het verder een grotendeels praktisch pad kiest, maar als dit daar het resultaat van is, dan heb ik liever dat ze de film hadden volgegooid met cheesy effecten. Die hadden waarschijnlijk stukken plezieriger uitgepakt dan dit hoopje film. Teleurstellend.

Een foutloze, prachtige nieuwe film van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos, die hiermee mogelijk zijn beste film tot dusver neerzet. Bugonia laat zien dat ook kleinschaligere projecten (ondanks een budget van circa 55 miljoen) kunnen stralen in een tijd die de nadruk steeds meer legt op computergegenereerde werelden. Zeer overtuigend geacteerd door Emma Stone en Jesse Plemons, maar ook nieuwkomer Aidan Delbis is perfect gekozen als autistische handlanger. Lanthimos creëert via deze genrecombinatie een uniek geheel met een perfecte muziekkeuze, een zeer stabiele balans tussen duistere beelden en komische insteken, een verzorgde visuele look en een verhaal dat de kijker voortdurend laat gissen naar de uitkomst. Het is alweer even geleden dat er zo'n goede film is uitgekomen, maar Lanthimos katapulteert zich hiermee tot de absolute top van moderne cinema.

Bijzondere en geregeld ongemakkelijke dramafilm van eigen bodem, die gelukkig een beduidend sterker geheel vormt in vergelijking met het overige werk dat we tegenwoordig presenteren. Centraal staat een verfrissend natuurlijke Abbey Hoes die een behoorlijk zware rol moet voorzien van flair, en ondanks de uiterst onwerkelijke dialogen komt ze in ieder geval een heel eind. Verdienstelijke bijrollen gaan naar Eelco Smits en Pleun Nijhuis, die op hun eigen manier richting geven aan het verhaal. Buiten is Het Feest komt meermaals met een opvallend naargeestige scene uit de hoek waardoor de film haar eigen niveau geregeld ontstijgt, maar de manier waarop de personages met elkaar omgaan komt niettemin te filmisch en geforceerd uit de hoek. Het duurt ook erg lang voordat de eerste scenes van dramatische aard daadwerkelijk beginnen aan te slaan, maar uiteindelijk komt het allemaal neer bij een aardige finale.

Onsympathieke film met een hoop irritante personages en weinig opzienbarende sportmomenten. Toch zijn de honkbalscenes wel de stukken waar de film het van moet hebben, alhoewel duidelijk blijft dat regisseur Ron Shelton niet gemaakt is voor dit genre. Hierdoor vormt Bull Durham een mengelmoes van allerlei soorten verhalen en perspectieven die totaal niet bij elkaar komen. Het volledige gedoe rondom Susan Sarandon is bijvoorbeeld onverklaarbaar en past totaal niet in de film, maar helaas keren de personages van Tim Robbins en Kevin Costner steeds weer bij haar terug. Het maakt van Bull Durham een soms onuitstaanbare film die zich beter gefocust bezig had kunnen houden met honkbal en niet met enige vorm van achtergrond. Tot slot een hoop romantische scenes die niet aanslaan en een boel humor die kant noch wal raakt, het blijft raadselachtig hoe sommige films aan zo'n keurig gemiddelde komen.

Jaws-kloon.

Je hoort het goed, want de film is niet echt wat de poster je wel doet laten geloven dat het is. Bull Shark is een soort goedkopere variant op de haaienklassieker. Dat betekent dat een groot gedeelte van de film uit opbouw bestaat en soms naar confrontaties toe werkt. Alleen allemaal geschoten op een aanzienlijk kleinere schaal.

Je zou met deze poster en het feit dat er nog een haaienfilm bij is gekomen denken dat het allemaal maar een onzinnig project zal gaan worden, maar de film viel me toch aardig mee. Niet omdat het kwalitatief erg sterk is, maar wel omdat de film er op één of andere wijze een goede cast bij heeft gekregen. Bekend zijn ze niet, maar ze doen het wel opvallend genoeg best naar behoren.

De opbouw weet soms ook wel te werken, maar na enige tijd gebeurt er wel heel lang niets en begin je als kijker verveeld te raken. En dat is je goed recht, want het wil niet echt opschieten met deze film. Het voornaamste probleem is toch wel dat de film erg lang toewerkt naar een finale die behoorlijk teleurstelt. Ik kan me goed voorstellen dat niemand echt zo lang wil wachten totdat een slecht geanimeerde haai eindelijk ten tonele verschijnt.

Toch zit er behoorlijk wat meer moeite in deze film in vergelijking met de andere haaientroep die tegenwoordig uitkomt, waarin ze gewoon popjes heen en weer zwaaien. Het is niet briljant, maar ze doen op z'n minst een poging en dat zorgt ervoor dat Bull Shark het extreem brakke niveau net aan weet te ontstijgen. Dat neemt niet weg dat het nog altijd brak is, een spanningsboog compleet mist en uiteindelijk niet gek veel meer voorstelt dan een avontuurtje in het lokale moeras.

Weinig boeiend actievehikel met een aantal sterke knokpartijen, maar regisseur Walter Hill kan weinig aanvangen met de ongemotiveerde verschijning van Sylvester Stallone. Geregeld wekt hij de indruk dat deze rol te moeilijk voor hem is, terwijl deze invulling niet bepaald veeleisend overkomt. Dialogen komen er moeizaam uit, enige vorm van emotie is ver te zoeken en echt intimiderend wil hij ook niet worden. Hierdoor ontstaat er meer ruimte voor Jason Momoa om als winnaar uit de voeten te komen en dat gebeurt vervolgens ook. Bullet to the Head omtrent verder weinig noemenswaardige elementen. Het acteerwerk is over de grote lijn ondermaats, de dramatiek niet interessant en de inhoud heeft erg weinig om handen. Wat wel werkt? De finale, evenals de doeltreffende keuze voor rauwe cinematografie.

Goede Leitch.

Het was altijd een wisselvallige regisseur voor me. Leitch begon zijn regieloopbaan meteen met de wat grotere projecten. Vermakelijk waren die vaak wel, maar nooit lieten ze echt een stempel achter van wat Leitch zelf nou eigenlijk kan, behalve grootschalige effecten en spectaculaire actiescenes naar het scherm dirigeren. Een eigen stempel moest nog volgen en met Bullet Train is die dan eindelijk gekomen.

Het is een goed gechoreografeerde en vermakelijke actiefilm geworden, die dankzij het visuele aspect eigenaardig genoeg weet te zijn om boven de rest van hedendaagse actiefilms uit te komen. Verrassend ook om Brad Pitt hier in de hoofdrol te zien, maar hij doet het zeker aardig. Denk dat dit voor hem ook oprecht weer een leuke rol is om te spelen en dat hij eindelijk de wat flauwere rollen achter zich mag laten.

De overige leden bestaan ook uit grote namen. Henry, Taylor-Johnson en Shannon mogen meteen al genoemd worden als geslaagde toevoegingen. De rol van King is echter matig. Ik heb haar in het verleden veel overtuigender zien spelen, ze liet vooral een indruk achter alsof het haar allemaal te lang duurde. Verder zet Leitch veel in op humor, maar dat komt er ook niet altijd even effectief uit. Tussendoor wat droge momenten, die zijn lollig, maar de melige conversaties tussen de personages kwamen nooit goed bij me door.

Ik heb er absoluut van genoten. In principe gebruikt Leitch qua plot een hoop invloeden van soortgelijke films, waardoor het verloop best voorspelbaar is. Daarom is het jammer dat de film wel voor 126 minuten door moet denderen, maar vermakelijk is het zeker en de inrichting fraai. Als Leitch deze lijn weet door te zetten, zal hij met het volgende project op een echt sterke film uitkomen. Misschien wat strakker en harder met de actie zijn, als het lukt een iets origineler plot schrijven, en je hebt zo een toppertje met zijn kwaliteiten.

Magere tv-film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ik heb één enkele scene gezien in Bully waarvan ik dacht; "Dat vind ik wel wat". Dat was een scene waarin de camera tussen de hoofdpersonages rondtolt. Als dat voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de film is, moet dat wel veel zeggen over de rest van het resultaat. Slecht acteerwerk en een compleet onvermogen voor me om iets voor de platte personages te voelen. De recreatie van de tienertijd van toen komt ook niet veel verder dan seks en vulgaire dialogen. Ik snap dat dit toen (en nu) zeker wel aan de orde is, maar van enige subtiele diepgang hoef ik niets te verwachten, terwijl er wel degelijk een emotionele lading aan het verhaal is verbonden. Ik vond het daarom een vermoeiende zit en dan laat ik het gewicht van het waargebeurde verhaal even buiten beschouwing. Als ik daar punten voor moet geven, kan ik wel heel veel films op gaan schroeven.