Opinions

Magere tv-film gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Ik heb één enkele scene gezien in Bully waarvan ik dacht; "Dat vind ik wel wat". Dat was een scene waarin de camera tussen de hoofdpersonages rondtolt. Als dat voor mij persoonlijk het hoogtepunt van de film is, moet dat wel veel zeggen over de rest van het resultaat. Slecht acteerwerk en een compleet onvermogen voor me om iets voor de platte personages te voelen. De recreatie van de tienertijd van toen komt ook niet veel verder dan seks en vulgaire dialogen. Ik snap dat dit toen (en nu) zeker wel aan de orde is, maar van enige subtiele diepgang hoef ik niets te verwachten, terwijl er wel degelijk een emotionele lading aan het verhaal is verbonden. Ik vond het daarom een vermoeiende zit en dan laat ik het gewicht van het waargebeurde verhaal even buiten beschouwing. Als ik daar punten voor moet geven, kan ik wel heel veel films op gaan schroeven.

Minder.

Nadat Bay 5 films voor zijn rekening kwam was het blijkbaar tijd voor een nieuwe regisseur achter de schermen. Die kwam in de vorm van Knight, wat bijzonder is aangezien zijn debuut een animatiefilm is. Uiteindelijk blijkt Knight zich wel redelijk uit de voeten te kunnen met het spektakel.

Maar op visueel vlak Knight haalt het uiteraard niet bij Bay. Visueel doet de film een duidelijk stapje terug. Wie gewend is aan de verwoesting van hele steden zal dan ook bedrogen uitkomen, want Knight houdt de boel wat meer ingetogen. De actie is minder groots en minder aanwezig. De film concentreert zich meer op het verhaal.

Alleen jammer dat ik daar bij een Transformers-film niet op zit te wachten. Bovendien komt het verhaal nauwelijks echt uit de voeten. Het sentiment is weer overdreven en cliché, de drama hebben we allemaal al vaker gezien en de actie is toch wel wat aan de mindere kant soms. Dit laatste voornamelijk omdat het visueel een stapje terug is. Iets minder gemonteerd en ingekleurd allemaal.

De actie is nu wat sneller en minder overzichtelijk in beeld gebracht. Geen grootse dingen of flashy actie meer. Daardoor is de actie toch wel iets minder leuk om naar te kijken. Ook de 80's sfeer van de film breekt niet bepaald door. Hierdoor faalt de film wel op een aantal gebieden helaas.

De personages zijn ook redelijk cliché, maar er wordt goed geacteerd. Voornamelijk door Steinfeld die van een slecht geschreven karakter nog iets moois kan maken. Daarnaast weet de humor ook wel te werken, fijn dat het iets minder irritant is dan de films van Bay. De actie is minder, maar vermaakt nog steeds gelukkig. Bovendien is Bumblebee een stuk leuker om te zien dan die saaie Optimus Prime.

Als geheel toch minder dan de films van Bay als je het mij vraagt. Er is een poging gedaan om het wat subtieler en completer te maken maar het komt allemaal niet verder dan standaard dramazaakjes en een hoop standaard coming-of-age elementen. Uiteindelijk vermaakt het wel en er valt ook wat te lachen. Daarvoor nog 2,5*. Sorry, maar ik verkies Bay.

Leuk.

Heerlijk om weer eens een betere Nederlandse film te zien. Deze film kan zich meteen al meten met een aantal andere films met dit soort onderwerpen. Wel met duidelijk minder budget, maar nog steeds met best overtuigende regie uitgevoerd.

Toen ik de eerste foto's van Bumperkleef zag had ik mijn twijfels, een killer waarvan ik het gezicht al kan zien? Crijns was me echter al voor bij met de opening door de killer (een erg geestige De Wolf) in volle glorie te tonen. Dat zie je niet vaak meer, meestal is het een stille en mysterieuze achtervolger zonder een al te duidelijk motief. Dat maakt Bumperkleef dus leuker, want die heeft dit niet.

De film is niet de meest spannende film die je zal tegenkomen, maar de spanning wordt aardig opgebouwd en uitgevoerd gedurende het eerste uur. De Wolf staat erg goed te spelen. Apart typetje. De familie is een stapje terug, die soms iets te veel neigt naar het zo-praat-niemand acteerwerk. Toch is het niet heel slecht, alleen soms te gemaakt.

De film neemt een best ruime inleiding voordat het gevaar daadwerkelijk op komt dagen, maar daarna sta je garant voor een goed half uur aan spanning. Richting de slotfase begint het allemaal te veel naar het ongeloofwaardige te neigen waardoor de spanningsboog plots daalt, maar daarbij laat het niets van het vermaak schieten.

Wat de film vooral goed doet is de frustratie opbouwen. Soms wil je als kijker gewoon naar het scherm schreeuwen, wat blijkbaar bij een hoop tot irritatie leidt bij medegebruikers. Ik vind het juist goed, want het lijkt me de bedoeling. De film stopt er ook genoeg stiekeme humor bij en het geheel blijft ten alle tijden luchtig.

Of het geloofwaardig is? Misschien de situatie voor sommigen, maar de types die hier rondlopen zijn alles behalve geloofwaardig. Spitzenberger is wel heel opvliegend. Wel grappig dat hij richting het einde gewoon een groot kind blijkt te zijn. De regiestijl is soms wat te traag. Neem nou de auto die door de woonwijk scheurt. De montage daar had echt 2x zo snel moeten zijn. De montage had in het algemeen wel iets sneller gemogen, maar vooral bij die scene.

Ondanks dat blijft Bumperkleef een vermakelijke film die vooral niet lang duurt en een aardig tempo kent. De Wolf is ook vooral een leuke killer. Niet de beste Nederlandse film die er is, maar ik verkies eerlijk gezegd eerder dit dan Maas zijn recente thrillers/horrorfilms.

Indrukwekkende montage die een werkelijk snoeiharde toonzetting neerzet, maar deze debuutfilm van regisseur Adam Rehmeier vergt behoorlijk wat uithoudingsvermogen (in de negatieve zin) voor zo'n korte duur. De eerste paar minuten laten in ieder geval meteen zien wat je de komende zeventig kunt verwachten, maar helaas vormt dat een uitgesponnen schouwspel van geschreeuw, getoeter, gezucht en vulgaire teksten. Een oplettende kijker die door de intense editing heen kan kijken zal ook zien dat het allemaal in termen van geweld best meevalt. Het ontgaat me daarnaast persoonlijk waarom Rodleen Getsic haarzelf in zo'n verschijning wil neerzetten. The Bunny Game is uiteindelijk niet veel meer dan een verzameling van grenzeloos domme personages die merkwaardige en idiote handelingen uitvoeren, in beeld gebracht door een wild schuddende en snel knippende cameraman. De zwart-wit-fotografie heeft trouwens geen enkele meerwaarde.

Wtf.

Het idee is eigenlijk stiekem wel iets wat een beetje interessant is, maar vervolgens zo dom, kinderachtig en simpel uitgewerkt dat je gaat twijfelen of dit niet gewoon een grap onder vrienden was in plaats van een horrorproject van een beginnend regisseur.

Alhoewel er enkele aardige stukjes inzitten, is het echt een drama wat er van de film is gekomen. Alhoewel het landschap er goed uitziet, is er weinig van de sfeer over door de loop van het verhaal. Die 88 minuten voelde echt aan als minstens 140.

Om te beginnen met het acteerwerk. Echt ronduit vreselijk. De Finse actrices hadden totaal geen Engels moeten spreken, want nu komt het al belachelijke acteerwerk er nog houteriger uit. Voor de rest lopen er ongrappige, domme types in rond en dan tel ik dat konijn niet eens mee.

Het is wel duidelijk dat het budget niet al te hoog lag, maar de regisseur lijkt wel in ieder geval zijn best te hebben gedaan op een redelijke look. Maar behalve mooie landschappen en 1 of 2 redelijke scenes met gore is er weinig van over door de ridicule loop van het verhaal.

Het monster zelf is ook echt recht uit een perverse gedachtegang gelopen. Wel gedurfd, maar matig uitgewerkt. Bovendien is het iets te simpel, als in een kerel in pak die regelmatig met een nep geslachtsdeel rondloopt en dat moet dan eigenlijk de humor voorstellen.

Er heerst ook totaal geen spanning of goede flow in het verhaal. Het is eigenlijk wachten tot er wat met horror gaat gebeuren, maar eerst moet je door eindeloos saai gelul heen van de slecht acterende personages waardoor het ook nog eens ongemakkelijk aanvoelt als kers op de taart.

Dat monster straalt voor de rest weinig uit. Het had eigenlijk ook gewoon een kerel kunnen zijn, en dat was dan nog een betere twist geweest. Richting het einde vliegt het al saaie verhaal tot overmaat van ramp nog uit de bocht waardoor je als kijker simpelweg klaar bent met de ellende.

En terwijl het idee nog wel redelijk geinig was, maar de uitwerking is ongemakkelijk, ongrappig, saai, oliedom en vermoeiend. Makkonen hoeft wat mij betreft niet meer aan een nieuw project te beginnen.

Drama.

Wat een drama is deze film. Begon nog wel veelbelovend met een lollig konijnen kostuum. En dat kostuum was vrijwel het enige pluspunt in deze film. Man.

Ik vraag me af wat het budget was, want het lijkt maar 5 euro te zijn. Elke keer als je denkt dat het spannend gaat worden draait de camera weer weg. Leid af. Tja, acteerwerk is ook bagger. Hoewel Joe nog wel goed overkomt.

Joe en het kostuum zijn de enige pluspunten.

Iets beter.

De Bunnymanfilms zijn opvallend bekend geworden. Niet omdat iedereen de films blijft kijken, maar ik blijf de naam steeds tegenkomen in forums, gesprekken of aanbevelingen. Vaak is dit met een reden omdat je ze als de pest moet vermijden, maar goed, aandacht is aandacht. Het was voor mij genoeg aanleiding om het vervolg een kans te geven.

Ten opzichte van het vreselijke vorige deel is deze film een ware verademing. Niet dat het kwalitatief zo ver boven de film ligt, maar het laat wel zien dat er moeite in is gestoken. Het soms geduldige camerawerk door de stille landschappen en het compleet wegnemen van de soundtrack leveren wat intrigerende beelden op. Ook levert dit veel focus op voor onderliggende spanningen bij interacties tussen de killers en goodguys.

Opvallend aan de film is dat er bizar weinig logica inzit. Ik begin te vermoeden dat de moordenaars binnen deze film misschien over superkrachten beschikken, want ze kunnen dingen voor elkaar krijgen die simpelweg onmogelijk zijn. Hele zware haken met weinig snelheid in een been werpen. of iemand van een brede caravan trappen. Ze worden ook geholpen door slachtoffers die net geiten zijn. Ontzettend dom, zo dom dat het mij zelfs opvalt, en ik ben niet altijd even scherp.

De moorden zijn nog wel lollig, alhoewel het duidelijk is dat de budgettaire beperkingen de film geen kans gaven om echt op praktisch gebied uit te halen. Emmers verf tegen borden en boomstammen aangooien is echter nog wel lollig soms. De killer in dat kostuum is ook zo'n bizarre verschijning dat je het niet kan laten je helemaal in de film te verplaatsen.

Als film zelf is het nog steeds dramatisch in elkaar gestoken met wel een leuk sfeertje, en in vergelijking met het rampzalige eerste deel is dit een verademing. Kwalitatief stukken beter, maar het acteerwerk blijft gruwelijk slecht, de kills onbevredigend en de film zit zo vol met fouten dat het negatieve gevoel na einde van de film nog duidelijk heerst.

De afsluiter.

Ik had nooit gedacht dat ik de reeks ooit zou afmaken, maar toen ik de laatste twee films van de reeks voor mijn neus kreeg heb ik het toch maar gedaan. Ik had toch weinig andere ideeën om te kijken, dus waarom niet gewoon een film kijken waar klaarblijkelijk ook nog een leuk spookhuis in voorkomt.

De bunnyman is terug en moet binnen deze film zelfs sympathie vanuit de kijker opwekken. Ik blijf het vreemd vinden als regisseurs deze zet herhalen. In de eerdere twee films was het namelijk heel duidelijk een koelbloedige moordenaar, en hier ook. Waarom die pogingen dan toch uit de doeken worden gedaan is bijzonder, maar goed, erg storend was het ook weer niet.

Deze film lijkt het nog wat grootser te willen aanpakken dan het vorige deel, die helaas wel de beste blijft van de reeks. Deze film probeert met geluidsopnames te werken, maar dat lukt niet. Het mag erg duidelijk zijn dat de stemmen zijn opgenomen in ruimtes die een compleet ander geluid produceren dan de omgevingen waar de personages op dat moment moeten staan, en dat levert wat ongemakkelijke beelden op.

Het acteerwerk is best aardig te noemen en het trio is vermakelijk. Erg duidelijk slecht, maar goed, dat hoort erbij. Cinematografisch een grote vooruitgang ook verder. Ze hebben het nog altijd bij natuurlijke beelden gehouden, maar het geduld en de timing zijn stukken beter. Ook het spookhuis zelf, waar we helaas maar 10 minuten van zien, is leuk ingericht en de ruimtes die erbij komen kijken zien er opvallend sterk uit.

De moorden zijn wat matig omdat ze het hier wat minder overdreven aanpakken en zelfs met CGI werken. Het mag duidelijk zijn dat ze deze film professioneler wilden aanpakken, maar eigenlijk breekt het daarmee door dat de film eerder een klunzige bedoening wordt op die manier. De vele off-screen kills bewijzen zich niet voordelig en de hilarische fouten die het vorige deel eigenlijk leuker maakten zijn hier minder te bekennen. De afsluiter van Bunnyman is in bepaalde opzichten beter, maar de kalme sfeer die het vorige deel wist op te bouwen is hier weg. Het is eigenlijk vooral dwaas geworden, terwijl de doelstelling tegenovergesteld was. Jammer.

Niet gedacht dat een zo'n oude western zo leuk zou vinden.

Ik heb nog nooit echt een "klassieke" western gezien van Leone, en deze stond toevallig nog bij mijn opnames, dus ik ging er voor.

Ik heb nog goed genoten ook, het verhaal gaat met veel bombarie en enthousiasme die 3 uur door naar zijn einde. Hierbij zijn we veel harde pistool geluiden, kanonnen en andere dingen die veel geluid maken. Zowel The Ugly, The Bad als The Good komen allemaal even onsympathiek over.

Het einde is ook geweldig, volgens mij ook echt een klassieker en dan nog een sterke soundtrack. De film duurde lang, maar vermaak is er zeker.

De opening van Burial belooft een onvoorspelbare en originele oorlogsthriller, maar regisseur Ben Parker kiest uiteindelijk toch voor een uiterst routinematige uitwerking. Een groot deel van de film speelt zich af in een donker belicht dorp en/of bos, waardoor veel van de onoverzichtelijke actiemomenten doodvallen. Je krijgt als kijker namelijk amper wat mee van het schouwspel en het scenario (evenzeer van Parker) wijkt behoorlijk af van de essentie die de film lijkt te willen introduceren. Het gebeuren moet worden verteld vanuit het perspectief van (een degelijk acterende) Charlotte Vega, maar deze wordt uiteindelijk regelmatig afgewisseld met willekeurige figuren. Dit soort slordigheidjes zetten spijtig genoeg voornamelijk de toon, waardoor het geheel enkel kan profiteren van het goede acteerwerk en het mysterieuze eerste halfuur. De slotfase bestaat uit een uitgesponnen actiescene die kant noch wal raakt, ik vroeg me als kijker meermaals af waarom Parker niet gewoon vasthield aan de thrillerkant van het gebeuren. Die was beduidend effectiever dan de dramatiek en/of de geweldsplegingen.

Leuk.

Een film met een nachtmerrie-setting. Dit is natuurlijk wel een situatie waarin niemand zich vrijwillig zou willen bevinden. Alleen hierom is de film eigenlijk al een kijkbeurt waard, maar de uitvoering moet ook voldoende zijn. Gelukkig doet Cortés dat ook.

Reynolds is heel degelijk in zijn rol. Het is niet de makkelijkste rol, maar hij weet genoeg paniek en charme met zijn rol mee te geven. Je zou maar als acteur in zijn doos zitten om een film te schieten. Cortés weet er dan ook genoeg mee te doen.

Wel is de speelduur erg gerekt, dit had niet perse 95 minuten hoeven duren, en de spanning blijft er niet altijd even sterk in, maar in het algemeen spat de film van de sfeer. Lekker intens in beeld gebracht met en visueel ziet het er leuk uit.

Vooral in het begin wordt je als kijker gelijk in de film gegooid. De film lapt flashbacks aan zijn laars en laat de inleiding achterwege. Dit zien we maar zelden, en daarom is dit dus leuker om die reden. Dit is gewoon een thrillride van begin tot eind, zoals ik hem graag zie.

Sfeervol cameragebruik in de kist, en soms mooie beelden. Soms aardig spannend, maar nooit een nagelbijter echter. Maar gelukkig levert Cortés gewoon een stijvol filmpje af dat niet verveelt. Het is voor mij wel 1 van de betere thrillers.

Entertainment.

Burlesque wordt voor mij vooral gered door de enthousiaste regie die zich er met volle kracht tegenaan werpt. Hierdoor wordt het al met de eerste paar scenes duidelijk welke sfeer naar de kijker gecommuniceerd moet worden. Een zonnige, vrolijke en vermakelijke film wacht je op bij de poort, of het scherm.

Net als een hoop soortgelijke muziekfilms lijken dit soort films vaak te vergeten dat ze ook nog een verhaal moeten uitschrijven. Dat lijkt wederom nauwelijks te gebeuren in deze film. Wat vage ideeën, waarschijnlijk vanuit het conceptbord getrokken, worden een beetje achter elkaar geplakt. Terwijl de film druk bezig is met het verder afkruisen van allerlei basisclichés, blijft de kijker wel geboeid door de aanpak.

Het acteerwerk van Aguilera vond ik ronduit slap. Wel maakt de film het behoorlijk duidelijk dat ze voor het podium is gemaakt. Zodra de scenes beginnen waarin er wordt gezongen en gedanst zien we plots een hele andere Aguilera. Cher weet dan gelukkig een wat betere balans te vinden in het acteren en zingen. Gigandet vond ik erg makkelijk te pruimen.

Waar de film voornamelijk van kan profiteren is het vrolijke stijltje en explosie van kleuren. Met veel flair en waanzin wordt het verhaal snel vergeten dankzij de passende stilering. Qua cinematografie en filters zitten er een aantal weergaloze stukjes tussen. Niet elke scene weet dit volledig te benutten, maar een hoop doen dit gelukkig wel waardoor de 2 uur nooit te lang aanvoelen.

In vergelijking met andere films is deze door een wat grotere aanpak net wat beter te noemen. Nog steeds vind ik enkele personages onuitstaanbaar en is het verhaal te slapjes om nog een pass te krijgen van mij, maar dat neemt niet weg dat het een vlotte film blijft waarmee ik me optimaal heb kunnen vermaken. Het is wel mijn ding, de puur stilistische films.

Best leuk.

Net als Fargo een misdaadkomedie, alleen dat een beetje anders. Heel veel bekende acteurs spelen hierin en ze stellen allemaal dan ook niet teleur en hebben veel plezier in hun rol, dat erg goed te zien is. De Coen brothers leveren weer een leuk filmpje af.

Zoals ik al zei, speelt iedereen erg leuk en spelen ook allemaal een lollig typetje. Maar vooral Malkovich speelt Pitt, McDormand, Clooney en Swinton er uit. Hij speelt werkelijk geniaal! Veel beter dan dat hij bijvoorbeeld speelde in Red & Red 2.

Soms is het ook wel lachen, de scenes in bijvoorbeeld de fitness zaal waren mooi belicht en de sfeer is er ook wel een beetje. Soms is het een beetje saai, maar de film grijpt je soms wel helemaal vast.

Prima.

Ik verkies The Burning zeker weten over films zoals Friday the 13th. The Burning vind ik niet alleen beter uitgevoerd, maar ook gewoon vlotter en vermakelijker. Beide films delen een beetje hetzelfde concept, maar dan is deze toch echt een stukje geslaagder. Ik had weinig moeite om de minuten uit te zitten.

Acteerwerk is matig, maar het is wel leuk dat je een hoop bekende gezichten terugziet die later een grote carrière tegemoet gingen. Denk maar aan Holly Hunter die je voorbij ziet huppelen hier. Het maakt de film wel een stukje interessanter, maar ook als geheel zelf is het regelmatig een vermakelijke film die niet al te lang duurt.

Het duurt lang voordat het moorden begint en bij zo'n film als deze ontkom je niet aan slordigheidsfoutjes, maar het is eigenlijk op 1 of andere manier vlotter en vermakelijker dan soortgelijke films. Het boeit gewoon. En niet door een briljante uitvoering, maar gewoon door de inhoud zelf, die lekker entertainend is.

Ik kan niet zeggen dat The Burning een typische slasher is, aangezien de moorden best schaars zijn. Zover ik weet is er maar 1 echte aanval zo op het midden van het water, en een paar kleine moorden tussendoor. Wie denkt dat de hele cast afgemaakt gaat worden zit ernaast, er blijven d'r toch een hoop leven.

De moorden zijn leuk versierd, maar dat heb je ook als je Savini ter beschikking hebt. Zo zitten er een aantal leuke wonden bij en de killer zelf ziet er ook apart uit al zie je hem pas goed in de slotfase. Verder worden er een paar kleine trucjes toegepast en steekt deze film in zijn algemeenheid net iets boven de gemiddelde slasher uit.

Het vermaakt gewoon net wat beter en duurt enkel een minuut over een anderhalf uurtje. The Burning is een vlotte slasher. Slecht acteerwerk en een goedkope look, maar iets goedkoper en een aantal redelijk weergaloze scenes tussendoor. Ik kwam er goed doorheen, niks mis mee.

Sterk begin, matige uitkomst.

Ik ben bekend met de omgeving van de horeca, dus een film over een dreigende en tierende chef kon ik best waarderen. De grote namen binnen Burnt verraden dat het niet heel onvoorspelbaar zal gaan lopen, maar dat was voor mij geen zorg toen ik de film aanzette. De eerste helft van de film was ook zeker leuk vormgegeven.

De scenes waarbij er aan service wordt gedaan vormen de hoogtepunten van de film. Als regisseur Wells het lekker simpel houdt met Cooper die zijn team onder druk zet is Burnt erg vermakelijk. De introductie vooraf heeft ook echt zin zodat de chefs een beetje kleur krijgen, al wordt het snel duidelijk dat er maar enkelen zijn die echt een wat grotere rol gaan krijgen.

Zodra we alleen bij de tweede helft aankomen valt het pas op hoeveel hooi Wells op z'n vork neemt. Er worden allerlei zijwegen bijgetrokken zoals de schulden van Cooper, de relatie tussen Cooper en Miller, de verschijning van Vikander en die extra onzin tussen Cooper en Rhys. Zeker dat laatste levert één van de zwakste momenten van de film op, waarin Cooper dronken binnenwandelt bij Rhys. Ik denk dat een film die zich wat dichter bij enkel de keuken houdt veel beter werkt, zeker met de crew van Burnt. Nu is het duidelijk dat we gewoon naar een basisrecept kijken, maar dan in de keuken.

Het is vermakelijk en kent een hoog tempo. Leuk om Vikander en Lily James te zien, maar die rollen zijn zo miniem dat je je afvraagt waarom Wells überhaupt de moeite heeft genomen. Cooper zit overigens zelf erg goed in zijn rol. Volgens mij voelde hij zich wel op z'n gemak, maar met zo'n kleurrijke rol mag dat ook wel. Burnt valt makkelijk uit te kijken en is uitstekend tijdens de eerste helft. Daarna wordt eerstehands vervangen door tweedehands.

Erg saai.

The Burrowers was zo'n film die ik alleen wilde opzetten omdat het genre horror betrof. Als de speelduur ook nog kort is kan zo'n tussendoortje geen kwaad, maar helaas bleek dit een fout te zijn. Ik vond het nogal een moeilijke film om doorheen te komen die wat potentieel toont in de opening, maar daarna vooral vervalt in grootse saaiheid.

Op het vlak van cinematografie kent de film wat aardige filters en shots van acteurs, daar houdt het helaas ook wel weer zo'n beetje op. De locatie wordt op een erg saaie manier ingezet en het camerawerk tijdens de horrorscenes is te slecht voor woorden. De monsters worden erg matig in beeld gebracht, waarschijnlijk om te verhullen dat de designs totaal niet indrukwekkend zijn.

Verder wordt er geprobeerd een serieus verhaaltje te vertellen met wat thema's tussendoor maar het kon me niet zo veel bommen. De personages zijn erg saai te noemen, en de wreedheid tegen Indianen moet door de film heen een centraal element vormen. Helaas was het nergens schokkend of meeslepend te noemen. Eigenlijk is het gewoon vooral saai en kon ik er nergens inkomen.

Het werkt zich allemaal toe naar een uitgangspunt dat ergens nog wel origineel is, maar de toevoegingen van paranormale elementen met de monsters en zware thema's bewijzen zich alleen maar overbodig. De film is simpelweg een rommeltje te noemen. Dat de film ook nog weinig gebeurtenissen kent tussendoor helpt het eindresultaat ook niet bepaald vooruit.

Een erg saaie film die ondanks zijn relatief korte speelduur aanvoelt als een film die 4-uur duurt. Ik kwam er bijna niet doorheen, en ik slaakte na afloop ook een kreet van opluchting. Dit is een film die ik snel even afvink op mijn lijstje en dan snel weer verder loop, op zoek naar interessantere, betere horrorfilms die het wel waard zijn om te kijken.

Een beetje flauw, maar een prima horrorcomedy.

Ik vond Yelchin altijd wel leuk om te zien, jammer dat ie is overleden. Dus besloot ook een schot te wagen in deze film. ik wist wat het verhaal was, dit soort verhalen spreken me nooit echt aan dus ik wist te verwachten wat ik te zien zal krijgen.

En ja, dat kreeg ik. Een beetje een on origineel verhaaltje en af en toe een klein beetje saai. Het is ook grotendeels een comedy, de horror die er in zat was geloof ik alleen maar de Zombie-Greene en Cooper. Cooper vond ik erg leuk, net zoals ik hem in Project X ook erg leuk vond.

Helaas wist de film me niet helemaal te amuseren, maar toch wel een beetje vermaak. Niet zo ontzettend grappig, maar prima door te komen.

De herziening levert geen veranderingen op, ondanks dat een film als Train to Busan zeker niet ontdaan is van minpunten. De personages zijn bijvoorbeeld zeer karikaturaal, waardoor de onderliggende kritiek op de mensheid weinig subtiel voor de dag komt. Ik kon er in dit geval wel wat mee, omdat regisseur Sang-ho Yeon er genoeg mee aanvangt qua spanning. Na een halfuurtje aan introductie gooit de film de registers open en remt geen minuut meer af, maar het moet je als geheel natuurlijk wel grijpen. Naar het einde toe wordt het duidelijk dat Yeon zijn schaal wellicht iets te veel heeft uitvergroot, zeker aangezien de speciale effecten erg matig zijn. De make-up daarentegen is uitstekend, bijgestaan door energiek acteerwerk van de zombieacteurs. Het blijft fijn wanneer een film als deze geen aanleg toont om maar enigszins te vertragen eenmaal de horror begint en daar ligt dan ook de voornaamste sterkte. Ik ben geen groot liefhebber van Aziatische cinema, maar voor Train to Busan maak ik graag een uitzondering. Extra punten voor het einde.

Solide.

Tot nu toe 1 van de grootste filmraadsels in 2020 voor mij is het feit dat deze film gemiddeld een 4,7 staat op MovieMeter en een 5,2 op IMDb. Ik zie zo'n overmaat aan films die zo'n stuk slechter geregisseerd zijn dan Bushwick. Sterker nog, ik vond Bushwick een solide film in vergelijking met een hoop andere films.

Film komt ook gelijk in huis vallen door de inleiding slechts een stuk of 5 minuten te maken. Vanaf dat moment krijg je al gelijk de actie/thriller voor je kiezen die vrijwel non-stop doorgaat, op een paar rustmomentjes tussendoor uitgezonderd. Maar saai is het nooit.

Er is gekozen voor een long-take aanpak, en dat werkt heel degelijk. Het deed me bij vlagen een beetje denken aan 1917. Alleen heeft 1917 meer budget, een andere setting en wel wat betere regie. Bushwick is zeker niet slecht, maar kan het natuurlijk niet redden bij een film zoals 1917.

Camerawerk is erg solide. Mooie, soms knappe long-takes en vele gebeurtenissen die gewoon goed in beeld komen. Het is alleen jammer dat het regieduo nooit echt een vorm van spanning kan creëren. Daarvoor is ook wel iets te hoog gegrepen regie voor nodig denk ik zo. De rauwheid, de spanning en die laatste push om er echt iets gaafs van te maken ontbreken helaas nog.

Maar het is toch wel een heerlijk concept die goed benut wordt. Degelijk acteerwerk. Niets speciaals, maar het stoort nergens. Genoeg actie tussendoor en genoeg ideeën tussendoor om de 94 minuten geen lange zit te laten worden. Ik heb me goed weten te vermaken hiermee.

Er ontbreekt echter de laatste push nog en de bijbehorende spanning. Maar het tempo zit er goed in, de actie is degelijk in beeld gebracht en de regie is solide. Ze hebben het budget wel goed weten te benutten. Maar wel een goede verrassing van een film die een opvallend laag gemiddelde heeft. Kwestie van smaak denk ik zo.

Tegenvaller.

In Butch Cassidy had ik veel vertrouwen nadat de eerste scenes over het scherm sprongen, die worden opgemaakt met een uitstekende filter. Het geeft deze film direct een aparte uitstraling die voordelig blijkt naarmate de film vordert. Helaas, ook naarmate de film vordert, blijft de film in rap tempo kracht verliezen totdat het gewoon een teleurstelling is.

Het acteerwerk is zozo. Samen zijn Redford en Newman een aardig duo, maar apart van elkaar vind ik het oersaaie personages. Babbelen en kermen, ik kon er op geen enkele manier sympathie voor voelen. Dat Redford uiteindelijk ook een love interest krijgt helpt het resultaat niet vooruit, al is dat vooral een kwestie van persoonlijke smaak en iets dat ik niet leuk vind, dat zal ik toegeven.

Visueel aardig geschoten en een camera die alles actief in beeld brengt. De beelden wanneer de heren paardrijden zijn erg knap en strak geschoten. Verder kent de film mooie locaties en heerlijke filters bij vlagen, de filters maken ook meteen een passende sfeer mogelijk. Helaas zijn de filters schaars, en de sfeer dus ook. Alle beelden met een avontuurlijk karakter (Bolivia) worden ook plots slecht in beeld gebracht, waardoor het nauwelijks weet te boeien.

De actiescenes zijn snel gemonteerd en degelijk ingericht, alhoewel een beetje dwaas geacteerd. De manier hoe iedereen beweegt lijkt me nauwelijks overheen komen met een realistische schietpartij. De finale mag er wezen, net als enkele explosies, verder vond ik het op het gebied van actie iets te dwaas en chaotisch om indruk te maken helaas.

Ik kwam erg moeilijk door het middenstuk heen. Het begint goed, eindigt sterk, maar kiest in het centrum van de film paden die me totaal niet lagen. Erg vermoeiende romantiek en een saai avontuurtje. Een klassieker vanwege een aantal redenen, maar slechts enkelen daarvan wisten me te overtuigen. Ik vond het een film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen.

Aardig.

The Butler is een beetje de film die ik had verwacht dat het zou zijn. Ik had er vanaf het moment van uitbrengen al van gehoord. Het is een film die als centrale kern de rassenpolitiek kent en daar blijft het dan ook voornamelijk omheen cirkelen. Het levert daarmee een voorspelbare maar nog altijd relevante film op.

De heftigste scenes zitten waarschijnlijk in het begin van de film, waar onder andere onderwerpen van slavernij worden belicht. De rest van de film is meer op dramatiek gericht en op Whitaker terwijl hij zijn nieuwe functie tot zich neemt. Dat levert problemen, bijzonderheden en andere gebeurtenissen op. Die blijven verschillen. Soms is het uiterst interessant, anderzijds gaat het ook weleens volledig langs me heen.

Het acteerwerk is redelijk al zal er niemand tussenzitten die ik ga onthouden. De film kent een redelijk zware speelduur en de toon zorgt er ook voor dat het geen makkelijke film is om even doorheen te komen, maar toch is het interessant en boeiend genoeg om niet in de vergetelheid te raken. De relevantie van de film vormt verder een dragende factor, en dat was nodig. Veilig geregisseerd, belangrijk ingericht.

Sterke daling.

Het eerste deel dat twee jaar hiervoor werd uitgebracht is ondertussen een favoriet van me geworden. Had destijds niet verwacht dat een dergelijke film me zo zou kunnen meenemen, maar het gebeurde toch. Dat de vervolgen dus eens aangezet moesten worden zat er dan ook dik in. Op een avond dus twee en drie ook maar gekeken.

Regisseur Leonetti is al niet de meest hoogstaande naam, en films als deze bevestigen dat wederom weer. Het is allemaal maar een goedkoop, TV-achtig gebeuren eigenlijk, dat veel makkelijker aanvoelt dan de eerste film. Dat ze niet echt dezelfde sfeerzetting hanteren als dat het eerste deel wel deed, is logisch, maar als zo'n kaal gebeuren als deze film dan het alternatief moet zijn kan je het beter links laten liggen.

In het begin volgen er nog wat leuke, interessante zaken. Al snel blijkt het echter nogal een flauw gebeuren te zijn dat zich maar moeilijk kan aansluiten bij het eerste deel. Het voordeel is dat het gegeven van een vlindereffect zo breed is dat je eigenlijk elke kant wel op kan. Dan hoopte ik alleen dat het een andere kant was dan deze film, want je wordt niet meegetrokken in het gebeuren.

Het is een film waar je uiteindelijk gewoon niet zoveel mee kan. De acteurs zijn niet goed genoeg, de personages niet beklijvend genoeg, het gebeuren niet spannend genoeg en de regie wat te kaal. Daartegenover staan wat aardige verrassingen en een redelijk vlot verloop, maar voor een vervolg op zo'n lekker doordenderende film verwacht je toch wat beters dan dit soort matigheid.

Beter.

Veel minder dan het tweede deel zijn was niet echt een grote uitdaging. Je hoeft het namelijk alleen minder kaal in beeld te brengen en je zit dan al zowat op hetzelfde niveau. Ik keek beide vervolgen op dezelfde avond, omdat ik het eerste deel zo tof vond. Helaas kan dat niet echt gezegd worden van deze vervolgdelen, die gewoon minder onderhouden.

Dit keer weer een heel nieuw gebeuren. Misschien dat het een herkenpunt van deze reeks is dat het met de vervolgen steeds een andere kant op wil gaan, met nieuwe personages. Het tweede deel leek zich nog wat meer naar de brave kant te bewegen zoals het eerste deel, maar dit derde deel komt wat brutaler en grafischer uit de hoek. Ook wel nodig als het dit keer een soort seriemoordenaarsverhaaltje omtrent.

Het acteerwerk is niet geweldig en naarmate de tweede helft aanbreekt verliest het allemaal wat stoom. Gelukkig weet de eerste helft nog wel wat uit te halen. Vooral met wat best brute moorden die snel worden gemonteerd weet het nog wat indruk te maken. De film besluit met het concept ook wat nieuws te doen. Veel met het vlindereffect heeft dat niet meteen te maken, maar het gebeuren van tijdreizen is wel bekend in deze reeks.

Het vermaakt aardig en het loopt lekker door, maar het blijft nog steeds een beetje een halve film. Eentje die niet echt meer kan uithalen met het concept. Misschien dat de films na het eerste deel ook gewoon niet fris genoeg meer zijn, maar wel fijn dat ze het in ieder geval nog een beetje hebben weten op te krikken. De avond was niet brak, maar wel teleurstellend.

Cijfer mag blijven staan na herziening, al is het erg nipt. Regisseursduo Eric Bress en J. Mackye Gruber hebben niet veel langspeelfilms gemaakt, maar leveren niettemin met The Butterfly Effect overtuigende kwaliteit af. Een film die zowel de mysterieuze als de bovennatuurlijke trekjes van de inhoud perfect weet te combineren en daarmee zeker in de tweede helft vermakelijk weet te zijn. Links en rechts uiteraard met een gebrek aan logica, maar toch zit het verhaal stabiel in elkaar en weet het de kijker daarmee aan de buis gekluisterd te hebben. Jammerlijk is dat het acteerwerk niet geweldig is, zeker Ashton Kutcher is veel te statisch in de hoofdrol die hem wordt toebedeeld. De overige rollen zijn amper overtuigender, maar storen gelukkig niet te veel. Fijn overigens dat de makers niet bang zijn om de donkere hoekjes van dit universum te verkennen, dat geeft dit project toch wel een duwtje in de rug.

Matigjes.

Nog een film die het concept hanteert van een neppe documentaire. Er zijn er ondertussen al meerdere van gemaakt al heb ik wel het gevoel dat dit iets is dat pas de laatste 15 jaar op is komen dagen. Vaak kan ik het best waarderen, maar deze film hanteert een concept dat gewoon niet echt aanslaat.

Nadelig is vooral dat het totaal niet interesseert. De beelden van de legende en de zogenaamde vondsten die het team doet behoren tot de meer interessante aspecten. Dat zijn echter maar korte stukjes die gelukkig wel een aparte sfeer vormen. Wat het niet kan doen, is ervoor zorgen dat het team met de hoofdpersonages maar een moment interessanter wordt.

Het is eigenlijk vooral een beetje saai. Het heeft weinig te maken met horror en lijkt eerder op een mysterieuze thriller met een paranormale inslag. Matig geacteerd, zeer flauw einde en een concept dat maar beperkt weet te boeien. Ik ga het verloop van de film toch snel weer vergeten. Denk vooral dat de horror zelf gewoon te veel ontbreekt.

Niet verkeerd.

Toch wel een film die me ondanks de reviews best positief verrast heeft. Nee, de beste film is het natuurlijk niet. Maar wat maakt dat toch uit. Het verhaal is nog best origineel bedacht, al met wat jatwerk van andere Urban Legends.

De Bye Bye Man zelf is nog wel een leuke verschijning, maar die hond is puur slechte CGI. De cast is, zoals je kan raden, niet altijd even best. Douglas probeert er nog het beste van de maken, maar het helpt ook niet echt als de rest niet meewerkt.

Prima horrorfilm die wel een paar effectieve scares kent, en een sterke openingssscene maar daarna wat gas terugneemt met onnodige drama en iets te veel romantiek dat nergens naartoe gaat. Kent leuke scenes, maar is inderdaad in het algemeen vrij matig.

Dalend.

Daarmee verwijs ik vooral naar het verloop van Byzantium, nog een vampierfilm die aan de carrière van regisseur Neil Jordan wordt toegevoegd. Volgens mij houdt hij wel van zijn fantasierijke figuren want er zijn meerdere films van hem die erom draaien. Daarin vind ik Byzantium alleen net wat minder geslaagd met z'n andere films in het achterhoofd.

De film kent wel een stijlvol eerste kwartier. Met mooi camerawerk, een leuk gekozen locatie en uitmuntend acteerwerk van Arterton was ik meteen geboeid. Het helpt dan ook dat Jordan zijn verhaal leuk uit de doeken doet door niet meteen bekend te maken waar het eigenlijk allemaal naartoe gaat. Dat zorgt ervoor dat het verhaal erg goed weet te werken in het eerste halfuur voordat het zichzelf echt prijsgeeft.

Jammerlijk van de film waren de flashbacks naar het verleden. Al die gebeurtenissen uit de middeleeuwen of welke periode dan ook kon ik moeilijk slikken. Die periode trekt me ook vooral niet, en afgaande op de poster dacht ik eerder naar een lekker stilistisch knap vormgegeven vampierfilm te kijken. Dat leek voor een lange tijd ook zo te zijn, maar de taaie tweede helft bracht daar jammerlijk verandering in.

Het acteerwerk is best oké, de ontwikkeling van de personages wordt mooi uitgewerkt, maar het verhaal neemt een richting aan die me gewoon niet trekt. Ik realiseer me erg goed dat dit een beetje flauwe kritiek is, maar ik kon er moeilijk van genieten. Het lijkt ook alsof Jordan de film gemotiveerd inging en uiteindelijk verveeld raakte met zijn eigen verhaal, want van de mooie stijl is na enige tijd weinig meer over.

Wel een sterke eerste helft en nog sterkere prestaties van Ronan en Arterton. De film weet de moderne wereld soms mooi te mengen met de ouderwetse wereld en kent wat knap vormgegeven beelden, maar verder was het vooral uitzitten en afwachten in de tweede helft. Tel daar een teleurstellende finale bij op en je hebt een film die hoopvol begon maar jammerlijk eindigt.