Opinions

Aardig.

The Butler is een beetje de film die ik had verwacht dat het zou zijn. Ik had er vanaf het moment van uitbrengen al van gehoord. Het is een film die als centrale kern de rassenpolitiek kent en daar blijft het dan ook voornamelijk omheen cirkelen. Het levert daarmee een voorspelbare maar nog altijd relevante film op.

De heftigste scenes zitten waarschijnlijk in het begin van de film, waar onder andere onderwerpen van slavernij worden belicht. De rest van de film is meer op dramatiek gericht en op Whitaker terwijl hij zijn nieuwe functie tot zich neemt. Dat levert problemen, bijzonderheden en andere gebeurtenissen op. Die blijven verschillen. Soms is het uiterst interessant, anderzijds gaat het ook weleens volledig langs me heen.

Het acteerwerk is redelijk al zal er niemand tussenzitten die ik ga onthouden. De film kent een redelijk zware speelduur en de toon zorgt er ook voor dat het geen makkelijke film is om even doorheen te komen, maar toch is het interessant en boeiend genoeg om niet in de vergetelheid te raken. De relevantie van de film vormt verder een dragende factor, en dat was nodig. Veilig geregisseerd, belangrijk ingericht.

Sterke daling.

Het eerste deel dat twee jaar hiervoor werd uitgebracht is ondertussen een favoriet van me geworden. Had destijds niet verwacht dat een dergelijke film me zo zou kunnen meenemen, maar het gebeurde toch. Dat de vervolgen dus eens aangezet moesten worden zat er dan ook dik in. Op een avond dus twee en drie ook maar gekeken.

Regisseur Leonetti is al niet de meest hoogstaande naam, en films als deze bevestigen dat wederom weer. Het is allemaal maar een goedkoop, TV-achtig gebeuren eigenlijk, dat veel makkelijker aanvoelt dan de eerste film. Dat ze niet echt dezelfde sfeerzetting hanteren als dat het eerste deel wel deed, is logisch, maar als zo'n kaal gebeuren als deze film dan het alternatief moet zijn kan je het beter links laten liggen.

In het begin volgen er nog wat leuke, interessante zaken. Al snel blijkt het echter nogal een flauw gebeuren te zijn dat zich maar moeilijk kan aansluiten bij het eerste deel. Het voordeel is dat het gegeven van een vlindereffect zo breed is dat je eigenlijk elke kant wel op kan. Dan hoopte ik alleen dat het een andere kant was dan deze film, want je wordt niet meegetrokken in het gebeuren.

Het is een film waar je uiteindelijk gewoon niet zoveel mee kan. De acteurs zijn niet goed genoeg, de personages niet beklijvend genoeg, het gebeuren niet spannend genoeg en de regie wat te kaal. Daartegenover staan wat aardige verrassingen en een redelijk vlot verloop, maar voor een vervolg op zo'n lekker doordenderende film verwacht je toch wat beters dan dit soort matigheid.

Beter.

Veel minder dan het tweede deel zijn was niet echt een grote uitdaging. Je hoeft het namelijk alleen minder kaal in beeld te brengen en je zit dan al zowat op hetzelfde niveau. Ik keek beide vervolgen op dezelfde avond, omdat ik het eerste deel zo tof vond. Helaas kan dat niet echt gezegd worden van deze vervolgdelen, die gewoon minder onderhouden.

Dit keer weer een heel nieuw gebeuren. Misschien dat het een herkenpunt van deze reeks is dat het met de vervolgen steeds een andere kant op wil gaan, met nieuwe personages. Het tweede deel leek zich nog wat meer naar de brave kant te bewegen zoals het eerste deel, maar dit derde deel komt wat brutaler en grafischer uit de hoek. Ook wel nodig als het dit keer een soort seriemoordenaarsverhaaltje omtrent.

Het acteerwerk is niet geweldig en naarmate de tweede helft aanbreekt verliest het allemaal wat stoom. Gelukkig weet de eerste helft nog wel wat uit te halen. Vooral met wat best brute moorden die snel worden gemonteerd weet het nog wat indruk te maken. De film besluit met het concept ook wat nieuws te doen. Veel met het vlindereffect heeft dat niet meteen te maken, maar het gebeuren van tijdreizen is wel bekend in deze reeks.

Het vermaakt aardig en het loopt lekker door, maar het blijft nog steeds een beetje een halve film. Eentje die niet echt meer kan uithalen met het concept. Misschien dat de films na het eerste deel ook gewoon niet fris genoeg meer zijn, maar wel fijn dat ze het in ieder geval nog een beetje hebben weten op te krikken. De avond was niet brak, maar wel teleurstellend.

Cijfer mag blijven staan na herziening, al is het erg nipt. Regisseursduo Eric Bress en J. Mackye Gruber hebben niet veel langspeelfilms gemaakt, maar leveren niettemin met The Butterfly Effect overtuigende kwaliteit af. Een film die zowel de mysterieuze als de bovennatuurlijke trekjes van de inhoud perfect weet te combineren en daarmee zeker in de tweede helft vermakelijk weet te zijn. Links en rechts uiteraard met een gebrek aan logica, maar toch zit het verhaal stabiel in elkaar en weet het de kijker daarmee aan de buis gekluisterd te hebben. Jammerlijk is dat het acteerwerk niet geweldig is, zeker Ashton Kutcher is veel te statisch in de hoofdrol die hem wordt toebedeeld. De overige rollen zijn amper overtuigender, maar storen gelukkig niet te veel. Fijn overigens dat de makers niet bang zijn om de donkere hoekjes van dit universum te verkennen, dat geeft dit project toch wel een duwtje in de rug.

Matigjes.

Nog een film die het concept hanteert van een neppe documentaire. Er zijn er ondertussen al meerdere van gemaakt al heb ik wel het gevoel dat dit iets is dat pas de laatste 15 jaar op is komen dagen. Vaak kan ik het best waarderen, maar deze film hanteert een concept dat gewoon niet echt aanslaat.

Nadelig is vooral dat het totaal niet interesseert. De beelden van de legende en de zogenaamde vondsten die het team doet behoren tot de meer interessante aspecten. Dat zijn echter maar korte stukjes die gelukkig wel een aparte sfeer vormen. Wat het niet kan doen, is ervoor zorgen dat het team met de hoofdpersonages maar een moment interessanter wordt.

Het is eigenlijk vooral een beetje saai. Het heeft weinig te maken met horror en lijkt eerder op een mysterieuze thriller met een paranormale inslag. Matig geacteerd, zeer flauw einde en een concept dat maar beperkt weet te boeien. Ik ga het verloop van de film toch snel weer vergeten. Denk vooral dat de horror zelf gewoon te veel ontbreekt.

Niet verkeerd.

Toch wel een film die me ondanks de reviews best positief verrast heeft. Nee, de beste film is het natuurlijk niet. Maar wat maakt dat toch uit. Het verhaal is nog best origineel bedacht, al met wat jatwerk van andere Urban Legends.

De Bye Bye Man zelf is nog wel een leuke verschijning, maar die hond is puur slechte CGI. De cast is, zoals je kan raden, niet altijd even best. Douglas probeert er nog het beste van de maken, maar het helpt ook niet echt als de rest niet meewerkt.

Prima horrorfilm die wel een paar effectieve scares kent, en een sterke openingssscene maar daarna wat gas terugneemt met onnodige drama en iets te veel romantiek dat nergens naartoe gaat. Kent leuke scenes, maar is inderdaad in het algemeen vrij matig.

Dalend.

Daarmee verwijs ik vooral naar het verloop van Byzantium, nog een vampierfilm die aan de carrière van regisseur Neil Jordan wordt toegevoegd. Volgens mij houdt hij wel van zijn fantasierijke figuren want er zijn meerdere films van hem die erom draaien. Daarin vind ik Byzantium alleen net wat minder geslaagd met z'n andere films in het achterhoofd.

De film kent wel een stijlvol eerste kwartier. Met mooi camerawerk, een leuk gekozen locatie en uitmuntend acteerwerk van Arterton was ik meteen geboeid. Het helpt dan ook dat Jordan zijn verhaal leuk uit de doeken doet door niet meteen bekend te maken waar het eigenlijk allemaal naartoe gaat. Dat zorgt ervoor dat het verhaal erg goed weet te werken in het eerste halfuur voordat het zichzelf echt prijsgeeft.

Jammerlijk van de film waren de flashbacks naar het verleden. Al die gebeurtenissen uit de middeleeuwen of welke periode dan ook kon ik moeilijk slikken. Die periode trekt me ook vooral niet, en afgaande op de poster dacht ik eerder naar een lekker stilistisch knap vormgegeven vampierfilm te kijken. Dat leek voor een lange tijd ook zo te zijn, maar de taaie tweede helft bracht daar jammerlijk verandering in.

Het acteerwerk is best oké, de ontwikkeling van de personages wordt mooi uitgewerkt, maar het verhaal neemt een richting aan die me gewoon niet trekt. Ik realiseer me erg goed dat dit een beetje flauwe kritiek is, maar ik kon er moeilijk van genieten. Het lijkt ook alsof Jordan de film gemotiveerd inging en uiteindelijk verveeld raakte met zijn eigen verhaal, want van de mooie stijl is na enige tijd weinig meer over.

Wel een sterke eerste helft en nog sterkere prestaties van Ronan en Arterton. De film weet de moderne wereld soms mooi te mengen met de ouderwetse wereld en kent wat knap vormgegeven beelden, maar verder was het vooral uitzitten en afwachten in de tweede helft. Tel daar een teleurstellende finale bij op en je hebt een film die hoopvol begon maar jammerlijk eindigt.