Opinions

Opvallend.

Soms is daar dan opeens de film die zich voordoet als een soort vuilnisproduct, en dan toch nog best een geslaagde inhoud kan dragen. Op bijzondere wijze lukt het Hansen om dan eindelijk met maar weinig centen een nog redelijk consistente Halloweenfilm te maken. Dacht dat deze niet meer bestonden, maar daarin zat ik verkeerd.

Bad Candy is een anthologiefilm die uit meerdere stukjes bestaat. Veel hebben deze niet met elkaar te maken, het enige dat ze verbindt is dat ze door dezelfde stem worden verteld en er hetzelfde griezeltje in verschijnt. Denk dat ze die clown als trademark overigens maar achterwege hadden kunnen laten, dat zijn wel de figuurtjes die een film als deze in gevaar brengen. Dan zie je opeens weer even hoe goedkoop het allemaal wel niet is.

Het mag niet al te veel van de pret drukken. Leuke verhaaltjes los van elkaar, en deze komen elkaar onderweg toevallig weleens tegen. Ik was erg te spreken over het eerste verhaaltje, waarin een jongetje een tuin inwandelt met allerlei decoraties en pompoenen. Dat zijn de scenes waar de film het van moet hebben. Niet al te duur of geperfectioneerd, maar vol van de passie. Je kan echt zien dat de makers van deze feestdag houden.

Tussendoor ook wat creatieve sequenties die ik niet meteen had verwacht. Regelmatig trapt de film weleens in de val door iets verder te kijken dan dat het daadwerkelijk kan, maar ik kon het verder best waarderen. Misschien dat het alleen wel wat te lang duurt. Ik moet zeggen dat deze film me wel inspireert om een film als Tales of Halloween opnieuw te bekijken. Misschien deze maand maar eens opzetten.

Opvallend leuk.

Normaal heb ik het niet zo met dit soort goedkope horrorfilms. In de uitwerking blijf ik het nogal simpel uitgewerkte films vinden zonder een hart of zichtbare passie. Dat kent Bad Dreams echter wel, en vormt daarmee binnen zijn soort duidelijk 1 van de leukere films om te kijken.

De laatste tijd komen er steeds meer trashy films tevoorschijn die ik toch wel leuk blijk te vinden. Scarecrows was er ook al eentje, maar nu dus ook deze Bad Dreams. De uitwerking is gewoon veel levendiger en al snel in de opening maakt de film het duidelijk dat het goed mis is. Het begin is dan ook aardig bombastisch en mag er zeker wezen.

Acteerwerk is niks om over naar huis te schrijven, maar ik vond de rol van hoofdrolspeelster Rubin eigenlijk best wel te doen. Perfect is niemand, maar ieder personage heeft een hart en inhoud. Bovendien is de omgeving waarin ze zich bevinden ook erg intrigerend te noemen. Niet origineel, maar wel leuk. Ik zie dit soort omgevingen liever dan de zoveelste bosomgeving of blokhut.

De moorden worden misschien net wat te veel buiten beeld gehouden, maar de sfeer en de toon zitten er soms goed in. In bijzonder een moord met een zekere bloeddouche mag er wezen. Er worden toch wel aardige dingen gedaan, en regisseur Fleming zet veel in op de spanning. Op een gekke manier weet hij dat soms ook aardig voor elkaar te krijgen.

Bad Dreams zit niet zonder z'n minpunten, maar ik heb de film afgezet met een positieve indruk. Ik ben goed vermaakt, en bovendien duurt de film niet langer dan een klein anderhalf uur. Aardige moorden, genoeg sfeer en een leuke uitwerking. Dit soort films heb ik lang in mijn leven gemist binnen dit genre. Fijn om te zien dat ze er dus toch nog zijn.

Minder dan verwacht.

Dat kan eraan liggen omdat ik niet wist wat een Jackass .5 nu precies is. Maar als ik dit zo zie, bestaat het vooral uit scenes die niet in de film zaten en een hoop interviews en verhalen die daartussen worden verteld. In het begin hebben de interviews de overhand, later de extra scenes wat meer.

Af en toe zeker wel moeten lachen en glimlachen, omdat vooral in het eerste deel de scenes erg leuk zijn in grappen en grollen. Vooral omdat het testen van een bepaald mens erg grappig kan uitpakken. Helaas duurde dit niet al te lang.

Interviews zijn redelijk interessant, maar niet overdonderend boeiend. De meerdere shots van make-up opdoen had ik ook wel gezien. Maar het bleef in het algemeen best vermaken. Knoxville vind het duidelijk leuk in haar rol en Keener past daar eventjes perfect bij.

Maar zodra Gloria in beeld kwam werd het minder leuk, want toen leek de Jackass slechts alleen maar weer op Amerikaanse seksgrappen te steunen. Af en toe zijn ze leuk, maar alleen maar focus op die grappen is gewoon niet zo geslaagd. Op een gegeven moment heb ik ze wel gezien.

Een aantal interessante stukjes, maar die duren meestal niet zo lang. Dit bestaat vooral uit een aantal grapjes, want verhaaltjes en wat voorbereidingen. Meer zal je niet zo snel meer vinden.

Goed geacteerde misdaadthriller die in de opzet een beetje doet denken aan een onafgemaakte variant van een Quentin Tarantino-film, vooral gekenmerkt door een lengte die 2 maal zo kort is als dergelijk materiaal. Veel scenes kennen daarmee een lange opbouw die vervolgens bij een korte geweldsexplosie uitkomt, maar regisseur John Stalberg Jr. en zijn scenarioschrijvers zorgen er voor dat de inhoud altijd intact blijft. Bad Hombres kent weinig verrassingen in de uitwerking, maar ziet er goed uit en boeit vooral door het innemende acteerwerk van specifiek Hemky Madera en Thomas Jane. De verschijning van Tyrese Gibson wordt nooit helemaal goed gerechtvaardigd, maar niettemin vormt dit al bij al fijn genrewerk met een doeltreffend compacte duur.

Matig.

Ik had hier nog nooit een recensie van gelezen en de naam gaf ook niet een enorm hoogstaande film weg. Maar ik heb toch gekeken. Ik kan hier ook niet heel veel meer aan toevoegen. Een vaag en matig verhaal.

Acteerwerk is ook zeer matig, ik stoor me er niet vaak aan maar hier stoor ik me zeker aan. Een beetje een tegenvaller want sommige stukken waren wel grappig. En ik kan een high school thriller altijd wel waarderen. Maar ja.

Mist het gewoon een beetje in elk vlak

Verrassend leuke film.

Mijn verwachtingen lagen niet bepaald heel hoog, maar dit is een reuze meevaller in het genre. Ik hoor hier en daar het woord "voorspelbaar" langs komen, maar ik zag eigenlijk niets echt aankomen. Zo was de climax voor mij een verrassing, en dat is een compliment.

Leuk dat Chirchirillo zelf ook een beetje weet dat dit soort verhaaltjes al vaak zijn gedaan, alleen doet het internet dit keer zijn entree. Het is allemaal zo realistisch mogelijk gedaan terwijl het allemaal zeer vlot en vermakelijk blijft. Ook leuk dat Simmons erbij is.

Ook goed dat het filmpje niet al te lang duurt, je bent er vrij snel doorheen zonder teleurgesteld te worden. Cutmore-Scott is wel wat Amerikaans, waarmee hij het soms wat overdreven speelt, maar uiteindelijk doet hij het keurig. Ook Simmons is leuk, al heeft ze wel een hele dikke laag make-up op hier.

De tafels die draaien rondom de helft vond ik erg leuk, want wie is nu de gek? Hierdoor bleef ik het met wat meer plezier volgen waar het naartoe zal gaan. Je ziet hier en daar wat duidelijke hints, maar daar zag ik allemaal overheen. Dit is misschien een TV-movie, maar zeker erg vermakelijk.

Films rondom het internet smaken me sowieso wel een beetje. Vermakelijke film, die niet te veel onzin naar boven brengt en gewoon leuk is. Inderdaad meer een drama dan thriller, met 1 of 2x even een horror uitspatting. Het schrikmoment van Simmons met het mes bij de deur kreeg me wel te pakken bijvoorbeeld.

Zeer flauw.

Als horrorkomedie bijzonder flauw, dit gaat zelfs onder het niveau van de algemene komedie met Seth Rogen. Die zijn ook een stukje grappiger dan dit, want dit is wel heel erg flauw. Het verhaal lijkt ook uit de mond te komen van een vulgaire 12-jarige.

Alsof ze naar groep 8 zijn gegaan, de kinderen voor een goed horroridee hebben geïnterviewd en dat ze iets hebben gedaan rond het idee "alien uit je kont, liters bloed". Daar zijn ze dan bijzonder goed geslaagd in, want dit lijkt er precies op.

Marino doet het dan nog wel ok, net als Stormare. Dat kontwormpje ziet er ook wel leuk uit, maar eigenlijk kan het gewoon niet meer in het jaartal 2013. Zal vast wel weer een ode zijn aan iets uit de jaren 70 en 80, maar ik zag er niet helemaal de lol van in.

Wat de film nodig heeft, is goede humor. Daar is echter geen sprake van hier, hooguit een snel glimlachje, maar nergens echt lachen of goed gniffelen. Het is allemaal zeer flauw, kinderachtig en dom. Op horror niveau vloeien hier en daar goede emmers bloed, maar dat is niet echt genoeg om dit nog te redden.

Jammer, maar met zo'n idee kan het ook zelden echt leuk zijn. De 87 minuten gingen dus ook wel heel langzaam om. Een echte band krijg je ook niet met dan beestje, en dan komt de goede relatie tussen Marino en dat beest eigenlijk uit de lucht vallen. Mede door zijn schattige geluiden krijg je nog enige sympathie ervoor, maar uiteindelijk is het eigenlijk vrij stompzinnig.

Mwa.

Niet een al te bijzondere komedie dit. Wel een leuk gevonden idee, toegegeven. Kunis is ook perfect gevonden, maar actrices zoals Bell waren al snel vrij irritant. Die vrouw had niet echt een hele grappige of komische uitstraling.

Af en toe wel een glimlach momentje, maar het zijn vooral de menselijke elementen en zwaardere thema's die de film nog wat verder trekken. De film zit vol suffe humor en vervelende karakters. Soms is het ook zo ongeloofwaardig dat het bedenkelijk ging worden.

Voor de rest kan ik dit onmogelijk slecht noemen, maar ik heb echt te weinig gelachen en me er niet bepaald ontzettend mee vermaakt. Leuk idee, maar vrij matig uitgewerkt. Komedie blijft toch wel een lastig genre zijn.

Wanneer de slotfase wordt bereikt kent A Bad Moms Christmas enkele verbroederende momenten, maar om daar te komen moet je door de tenenkrommende humor zien te komen die regisseurs Scott Moore en Jon Lucas aan de kijker presenteren. Geregeld is het verbazingwekkend hoe matigjes de film op komisch vlak uit de hoek komt, waarbij de schrijvers irritante karikaturen niet kunnen splitten van daadwerkelijk grappige typetjes. Met name Christine Baranski en Cheryl Hines zijn op dat gebied uiterst vervelend. Op acteervlak doen ze het beide goed, waardoor ze dus mooi extra onuitstaanbaar zijn. Enige medelijden of sympathie, waar eigenlijk best wel naartoe wordt gebouwd, heeft daarom geen enkele zin. Al vroeg blijkt het dat de kijker wordt meegesleurd in een opeenstapeling van pijnlijke komediescenes en bloedirritante dialogen, waarbij vrijwel geen enkel grapje weet te raken. Mila Kunis doet wat ze kan, maar slaagt er niet in om de absolute puinhoop die Moore & Lucas ervan maken op te ruimen.

Best goed.

Maar dan heb ik het vooral over het eerste deel. Tennant die we natuurlijk van Doctor Who kennen maar ook een rolletje speelde in Harry Potter speelde erg overtuigend als psychopaat. Hij hoeft alleen maar naar het scherm te kijken en de rillingen lopen over je rug.

Sheehan is wat minder. Hij had misschien wat meer humor mogen hebben aan het begin want zijn vriend is jollig als de pest. Hij daarantegen kijkt alleen maar alsof hij elk moment in tranen gaat uitbarsten.

De eerste helft van de film is het sterkst. Spanning en Paranoia zijn voelbaar. Tennant is overtuigend en het is net alsof helemaal niemand in de film veilig is. Zelfs als Sheehan naar zijn vader toegaat is de spanning voelbaar.

Helaas is het tweede deel wat minder. De film neemt rare wendingen en Tennant komt niet meer zo angstaanjagend over als dat hij eerst overkwam, en dat is heel jammer, want hij was erg leuk. Trailer vond ik niet heel goed, maar het uiteindelijke resultaat is gelukkig wel een kijkje waard.

Fout.

Een behoorlijk foute film dit, die daarom dus ook zeker niet door iedereen gewaardeerd zal worden in zijn vorm van humor. Billy Bob Thornton is best leuk als de foute kerstman of Willie en weet ook met zijn rol wat charme mee te dragen.

Wel grappig, al was het nergens hilarisch. Vooral dat ventje helpt hier en daar ook wel aan een komische noot mee, maar de film kan ik niet bepaald vlot noemen. 91 minuten duurde eigenlijk nog wel behoorlijk lang in deze film.

En dat is ook een beetje het pijnpunt, want voor de rest is dit een redelijk grappige film die wel een leuk idee heeft. Een vervolg hierop was ook niet nodig geweest, dit is 1x leuk en dan heb je het wel weer gezien. Wel leuk om een keertje gezien te hebben.

Wel lollig.

Peter Jackson is wel een van mijn favoriete regisseurs. The Lord of the Rings heb ik van gesmuld en Braindead ging er ook lekker doorheen. Bad Taste deed dat echter niet. Het zal wel aan mij liggen, maar ik vind de effecten toch wel iets te slecht om er op volle toeren doorheen te gaan.

Waarschijnlijk zal het vast daaraan liggen, want Braindead vond ik verrukkelijk. Deze heeft ook een hele flinke dosis gore, al volgens mij is dit meer op de echt vieze dingen en niet op gewoon bloedvergieten. De Aliens zagen er lachwekkend uit.

Een film die zichzelf volgens mij ook niet echt serieus neemt, Jackson en zijn crew hebben trouwens wel lol. Ook is er aan gore veel om te smullen, maarja, toch echt een film waarvan je echt moet houden.

Matig.

Bad Teacher was zo'n film die een goede komedie schijnt te zijn. Mis had ik toch maar beter de recensies op de sites kunnen lezen. Dit was niet goed. Zelden met een zuur gezicht naar een komedie zoals deze gekeken. Maarja.

Diaz was al helemaal niet goed, laat staan Timberlake. De kinderen waren 10x beter dan beide. Mijn god, het acteerwerk was flut. Kon er werkelijk niets mee. Segel daarentegen was beter, en dan af en toe moest had ik een glimlachje van de autowasscene. maar 1 scene kan voor mij geen goede recensie geven.

Het feit dat hij wel redelijk wegkijkt maakt mijn stem naar een 2,0. Maar dit is met stip geen aanrader.

Best leuk.

Het duurde wat mij betreft te lang voordat ik deze film eindelijk kon zien, maar het was het wachten wel waard. Zo goed als ik had gehoopt dat het zou zijn, dat was het niet, maar niettemin een degelijke film die ten alle tijden vermaakt. Zelfs tijdens het ietwat trage begin, maar dat hoort er een beetje bij.

Het voornaamste voordeel van deze film is dat het er visueel erg mooi uitziet. Het hotel is geweldig ingericht en in beeld gebracht. De sfeer breekt er goed mee door. Het camerawerk is precies, het kleurgebruik sterk en het tempo net aan genoeg. De trage eerste helft boeit niet altijd, maar wel genoeg om de kijker in ieder geval niet op de klok te laten kijken.

De cast bestaat zowat enkel en alleen uit grote namen, waardoor het acteerwerk dan ook best goed is. Het fijne is dat de acteurs leuke rollen krijgen waarmee ze ook zichtbaar plezier hebben. Zeker Hemsworth lijkt zich helemaal in zijn element te voelen, en dat straalt hij dan ook uit. De enige rol waar ik geen fan van was, dat was Erivo, die wat mij betreft toch een veel te saaie rol speelt tussen de rest.

De film duurt lang, en daardoor is het jammer dat de finale niet echt weet te knallen. Het is net aan onvoorspelbaar en gewelddadig genoeg, maar het echte feest waar je als kijker op wacht, dat komt niet. Goddard wist zich de vorige keer tijdens The Cabin in the Woods daarin een stuk beter te redden, dit keer is het meer de sfeerschepping die de film maakt.

Bij elkaar is het genoeg voor een goede voldoende, het was zeker een goede film die er op het visueel vlak sterk uitziet. Het verhaal is redelijk, niet zo goed als ik had gehoopt, maar goed genoeg om de speelduur ietwat te rechtvaardigen. Ik mis een echt geweldige finale, maar verder een erg competente film met een lekker gestileerde look.

Eerste Malick.

Duurde wel lang voordat ik eindelijk een film van hem te zien kreeg. Badlands, zijn eerste lange film, was de gelukkige om eerst bekeken te worden. En het viel zeker niet tegen, ik ben ook van plan meer van Melick op te gaan zoeken dankzij deze film.

Vooral Sheen paste goed in de film. Het was echt een beetje een dommige jongen, die soms net iets te intelligent overkomt, maar in het algemeen een goed karakter neerzet. De naïeve Spacek, daar was het me onduidelijk of ze echt zo acteert, of dat het bij haar personage hoort, maar het werkt wel.

Visueel zitten er soms fantastische natuuropnamen bij. Knappe shots en settings die zeker opvallen in een film die volgens mij helemaal niet zo veel heeft gekost. Ze hebben nog behoorlijk veel gedaan met een beperkt budget dan moet ik zeggen.

Heel spannend is het nergens echt, meer een road-drama met af en toe een kleine, grove geweldsuitbarsting. De kijkwijzer voor 6+ snap ik dan ook niet helemaal, want voor 6-jarige kan dit nog behoorlijk bloederig en lomp uitvallen moet ik zeggen.

Knap camerawerk soms, en een redelijk vlot tempo met een speelduur die niet te lang duurt. Je bent er eigenlijk zo doorheen. De romantiek werkt dan niet helemaal, is ook niet zo erg, maar het verhaal zelf werkt wel behoorlijk goed eigenlijk.

Van alles had het wel iets meer gekund, maar ik ben best verrast door het resultaat wat ik hier te zien kreeg. Zeker nog eens meer kijken van Melick. Days of Heaven staat tenminste alvast klaar.

Eerste Duplass.

Baghead is onderdeel van het mumblecoregenre, een genre waar ik nog maar weinig van heb gezien. Dit soort films lijken dan ook niet vaak bekend te raken, dus moet ik ze kijken als ik ze op een dag toevallig tegenkom. Dat was dan ook het geval met Baghead, al wist ik al vier jaar terug van zijn bestaan af.

Deze film voelt bij vlagen erg realistisch aan en dankzij de goedkope en rauwe stijl van filmen weet de film zonder moeite te boeien. Het probleem dat ik vaak met deze films ervaar is echter dat ik er moeilijk talent in kan zien. De gebroeders Duplass trokken namelijk gewoon met een klein budget en een camera het bos in, en filmde daar deze film.

Het levert een resultaat op dat een poging doet om beklemmend te zijn, maar dat niet altijd is. Toch heeft het zijn sfeervolle beelden. Van een afstand de zogenaamde 'Baghead' filmen ziet er best dreigend uit. De uiteindelijke confrontaties vallen tegen en zijn behoorlijk dwaas, maar de situatie waarbij mensen in een hut zitten die opeens zonder verklaarbare reden wordt aangevallen door deze verschijning weet soms aardig door te schemeren.

Camerawerk neemt alles ook goed op. Ik kan het niet echt prijzen, maar er wordt niks buiten beeld gelaten. Jammer dat er verder niet echt op horror wordt gemikt, waardoor deze film uiteindelijk een dramedy is. Er zitten wat leuke wendingen in het plot, maar deze weten het als resultaat niet ver naar boven te helpen helaas. Deze film heeft het gewoon niet in zich.

Wat spannende momenten tussendoor en effectieve sfeerzettingen ten spijt, Baghead was een erg nutteloze film naar mijn mening. Ik zie hier gewoon geen voordeel in, het lijkt er namelijk vaak op dat ik het zelf ook kan maken, alleen dan niet met deze acteurs. Geen slechte film, maar geen film waar ik gewoon het nut van inzie helaas.

Leuke horrorfilm, maar de liefhebbers die ervan overtuigd zijn dat harde geluiden niet garant staan voor een spannende ervaring zullen er weinig mee kunnen. Regisseur Alberto Corredor maakt namelijk veelvuldig gebruik van luide schrikmomenten en een hoog volume, maar voor mij persoonlijk pakte het wel effectief uit. Baghead heeft bovendien genoeg op de zijkant te bieden, zoals oerdegelijk acteerwerk en keurige cinematografie. Op conceptueel vlak biedt de inhoud ook genoeg originele invalshoeken, ondanks dat deze geregeld wat rommelig uit de hoek komen. Er had wat meer gewerkt mogen worden aan de totale spanningsopbouw om het goedkope effect eventueel te verminderen, maar verder doet Corredor wat hij moet doen en levert een vermakelijk horrorwerkje af. Fijn om weer eens echt te kunnen griezelen in de bioscoop.

Opmerkelijk brave horrorfilm voor een regisseur als Colm McCarthy, die in het verleden juist de creativiteit en de originaliteit nadrukkelijk opzocht. Bagman is daartegenover puur genrewerk, met uiteraard een mysterieuze legende en een goedaardige familie die met elkaar hun leven aan de bosrand willen opbouwen. De relatief gemene opening zet de kijker in de eerste minuten op scherp, maar daarna trappen de makers het rempedaal relatief snel in en bouwen rustig op. Tussendoor korte ontmoetingen tussen Sam Claflin en het monster, maar deze scenes ontwikkelen de spanning op een niet al te effectieve manier en de uiteindelijke bedreiging ziet er weinig intimiderend uit. McCarthy dirigeert zijn film wel op een sfeervolle manier, maar kan niet verhullen dat Bagman zich op te veilig terrein bevindt en nergens in de nagelbijter ontpopt die het hoopt te zijn. Vermakelijk voor een keertje, bij vlagen kundig ingericht, maar verder niet al te memorabel.

Groots opgezette Bollywoodfilm met een boel totaal van de pot gerukte actiemomenten die met zoveel overgave worden gebracht dat ze best vermakelijk zijn. Regisseur S.S. Rajamouli weet zich wel raad met epische schalen en houdt zich met Baahubali 2 dan ook geen moment in. Alles wordt met brede expositie en veel detail vormgegeven, met veel aandacht naar de (dik aangezette) ontwikkeling van de omgeving evenals de personages. Het spijtige is dat die personages behoorlijk ridicuul en vervelend zijn. Buitengewoon kinderachtig neergezet met een hoop volstrekt onbegrijpelijke daden vanuit figuren die klaarblijkelijk moeten overkomen (gezien hun royale status en “onvermogen” om een fout te maken) als grenzeloos intellectueel. Het hele middenstuk zit op die manier vol met dergelijke onzin die veel te lang wordt uitgesponnen, maar gelukkig volgt er uiteindelijk nog wel een in de positieve zin belachelijke actiescène.

Episch.

Ik meen dat Baahubali eigenlijk mijn eerste echte grote en pure Bollywoodfilm is die ik zie. Het heeft dan ook behoorlijk lang geduurd. Ik heb wel eerder Indiase films gezien, maar geen zo episch of groots als deze, en ook geen die ook echt aan de vereisten voldoet om een grote Bollywoodfilm te zijn. Best leuk voor een keertje.

Het werd echter al snel duidelijk dat ik deze film niet volop zou kunnen waarderen, want de dialogen blijven me toch te theatraal. Heel uitleggerig en ouderwets, niemand praat zo in het echte leven. Aan overdrijving ook geen gebrek tijdens deze film. Veel scenes worden met slowmotion volledig uitgerekt en ook de effecten drukken diens voeten keihard op het gaspedaal.

Het acteerwerk is best goed te noemen, of het nou mijn ding is of niet, ik kan het de passie van de cast niet ontnemen. Ze gaan er echt voor en trekken van alles uit de kast. De regie helpt ze dan ook een handje door alles met veel pracht en praal in beeld te brengen waardoor diens personages wat extra's krijgen. Alle beetjes helpen in Baahubali.

Normaal draai ik weg als het me te theatraal wordt, maar de epische sfeer en vele gebeurtenissen die zich in deze film afspelen wisten mijn aandacht makkelijk vast te houden. Het is bijna ongelooflijk hoeveel er wel niet in deze film gebeurd, en dat komt tot "full force" in de finale die bestaat uit maar het liefst 30 minuten aan bloederig oorlogsgeweld.

Baahubali duurt erg lang en vult de speelduur op met heel veel onzin, maar de onzin is wel vermakelijk te noemen en de regie heeft veel oog voor kleur en pracht. De film is top op het bot versierd met aankleding, en dat wist me geboeid te houden. Het jammere is verder dat alles wel heel overdreven en achterlijk wordt gepresenteerd aan de kijker, wat soms een turn-off is. Leuk voor een keertje, maar geen film die ik ga herzien.

Ok.

Boll heeft enkele briljante titels met dezelfde stijl geregisseerd, maar hier slaat hij toch een iets te voorspelbaar en dramatisch pad op. In zijn vorige serieuzere films wist hij de perfecte balans te vinden tussen drama en actie, maar hier is die balans iets minder sterk.

Zeker aangezien ongeveer ruim 70 minuten van deze film drama bevatten. We volgen Purcell die een behoorlijke opstapeling van problemen te verduren krijgt. Je zou denken dat iemand het niet zo erg kan treffen, maar Boll brengt het wel rauw en realistisch genoeg in beeld waardoor het in bepaalde maten geloofwaardig lijkt. Het is wel heel veel ellende, duidelijk voor sentiment gedaan, maar de regiestijl is passend genoeg.

Sowieso voelt deze film wel rauw en realistisch aan. Boll brengt het allemaal als een soort documentaire in beeld, vergelijkbaar met Rampage, maar iets meer opgepoetst. Ook iets minder boeiend aangezien het net iets te voorspelbaar is en vooral te lang doorgaat. De poster belooft een grove actiefilm, maar die laat dus lang op zich wachten.

Wanneer het er wel op aankomt is het hard en doeltreffend, omdat Boll wel weet wat hij ermee aan moet vangen. Realistischer wordt het er allemaal niet op, maar het geweld is hard en in-your-face. Boll heeft als regisseur sowieso weinig grenzen, en dat blijkt in deze film opnieuw zo. Ik vind het wel prettig dat regisseurs zoals Boll gewoon hun eigen grenzen bepalen, ik mag het wel.

Verder is het wel aan de wat langdradige kant gedurende het eerste deel. Dit is typisch een film die je voor een groot deel met een half oog kan kijken, aangezien alles redelijk voorspelbaar en standaard is en ook niet vernieuwend in beeld wordt gebracht. Jammer dat de film er dus zo lang over doet om op gang te komen, maar het acteerwerk en rauwe regie zijn passend. Verder een redelijke teleurstelling, maar geen slechte film van Boll.

Brak.

Nadat ik de live-action reeks had afgerond was ik eigenlijk benieuwd hoe de geanimeerde films ervan uit zouden zien. Binnen het kader van 3D-animatie heb ik al een paar films gezien die me goed weten te charmeren. Gantz:0 bijvoorbeeld. Geweldig vermakelijk stukje film. Degeneration mag niet eens in dezelfde straat staan als die film.

Een groot struikelblok gedurende deze film is vooral de erbarmelijk slechte animatie. Het ziet er werkelijk bijzonder levenloos uit. Voor een film die best wel wat duiten had om te spenderen zien alle poppetjes er compleet kaal uit. Vooral op het gebied van expressie is de film uitzonderlijk lelijk te noemen. Ogen bewegen nauwelijks, gezichten bewegen erg vreemd. Echter niet zo vreemd als het feit dat dit allemaal door de mangel is gegaan tijdens het editen.

Qua actie gelukkig wat beter. Er zitten zeker wat momenten tussen die aardig te noemen zijn. De film is regelmatig best spectaculair. Al binnen een kwartier rijdt er bijvoorbeeld een passagiersvliegtuig een gebouw in. Het mag duidelijk zijn dat de film best ver gaat in het uitwerken van vermaak. Eeuwig zonde daarom dat wanneer het aankomt op horrorgeweld alles zowat tegenvalt.

De film flowt voor geen moment, de bedreigingen zijn oersaai en de finale vooral ongeïnspireerd. Het heeft alles te doen met de animatie die veel scenes ervan verhinderd zichzelf degelijk te presenteren. Vreemd, want de achtergronden zijn met bijzonder veel detaillering uitgewerkt, maar wanneer het aankomt op kogels afschieten en trappen uitdelen is de film erg slecht te noemen.

Ik vond het ellendig saai. Voor al die actie die werd laten zien vind ik het een vermoeiende opgave om erdoorheen te komen. Dat heeft er alles mee te maken dat er niet echt een lekker tempo hangt en de personages van karton zijn. Het ziet er overigens ook niet uit wanneer zowat Amerikaanse poppetjes praten als Aziaten. Geeft toch een nogal surrealistische toon, maar goed. Ik vond de film toen al zo'n opgave dat het in het cijfer weinig verschil heeft gemaakt.

Aparte film.

Violence Voyager is nog niet bekend bij het grote filmpubliek, maar ik denk dat dit wel bepaalde soort filmfans erg aanspreekt. Ik had nog nooit van regisseur Ujicha gehoord en zo te zien is hij nog best onopgemerkt, maar dit soort films zijn wel de films die deze regisseurs laten doorbreken. Laten we hopen dat deze film ergens nog opduikt.

In ieder geval hanteert de film een manier van animeren waar ik even aan moest wennen, en op het eerste gezicht ook nogal simpel lijkt. Eenmaal je er echter over gaat nadenken zie je hoeveel werk wel niet in deze film heeft gezeten. Erg veel verfwerk en animatiewerk, verpakt in een film die uiteindelijk een behoorlijk donkere wending neemt, en daarmee best gedurfd is.

Wat ik binnen deze film erg kon waarderen was de schokkende kern van het geheel. Waar de film zich uiteindelijk naartoe werkt zal je niet snel meer tegenkomen in hedendaagse cinema, en al helemaal niet in een bioscoopfilm. De animatie mag dan niet bijzonder grafisch zijn, de implicaties zijn duister genoeg om de kijker in ieder geval te verontrusten.

Wat ik minder kon waarderen is dat de film op een niet al te subtiele manier kinderachtigheid met duistere onderwerpen vermengd. Ondanks dat de film volledig fantasierijk is kon ik de Power Rangers-finale na zo'n zwaar middenstuk niet waarderen. Ik vond het allemaal redelijk dwaas en kon niet begrijpen waarom Ujicha voor deze richting koos. Maar goed.

Ik kon de zure smaak die de film naliet niet meer uit mijn mond krijgen. Ik mis ook een beetje variatie in de tegenstanders, want aan fantasie geen gebrek in deze film. De designs beginnen van deze monstertjes na enige tijd wat saai te worden. Verder een passievolle en soms ronduit schokkende film die boeit van begin tot eind. Leuk om deze gezien te mogen hebben.

Expliciet.

Ben vandaag even een middagje wat extremere films wezen kijken. Begon met de remake Martyrs en eindigde bij A Serbian Film. Ook Baise-Moi kreeg een beurt, die ik toevallig bij de rommelmarkt voor 50 cent kon meenemen. Vandaag ook dus maar even aangezet.

Deze vijfde ervaring met de "New french extremity" is me erg tegengevallen. Al gelijk viel me op dat er qua geweld vrij weinig aan de hand is wat zo grof is. Het zijn vooral de seksscenes die erg expliciet zijn weergegeven. Soms zelfs dicht tegen porno aan.

Acteerwerk is matig en de film is erg amateuristisch. Normaal stoor ik me niet aan de Franse taal bij acteerwerk maar hier dus wel. Misschien schokkend door sommige seksscenes maar vrij weinig echt harde of schokkende beelden die je een mokerslag geven.

Teleurstelling. Geen aanrader, zelfs als je van French Extremity houd. Irreversible komt geheid nog een keer aan de beurt. waarschijnlijk is die de laatste.

Herzien.

Bait 3D is niet bepaald de meest realistische haaienfilm, en dat mag al snel duidelijk worden wanneer dit verhaal zowel een vloedgolf als een haaienplaag in een supermarkt includeert. Overduidelijk wilden de makers ver gaan met het concept, en ze zijn dan ook best ver gegaan. Ik vind het heerlijk, de meerderheid echter blijkbaar niet.

Toegegeven, de personages in Bait 3D zijn niet bepaald de slimste soort personages. Veel beslissingen zijn behoorlijk arrogant of kortweg dom te noemen. Soms tot op het frustrerende af. De speciale effecten zijn ook niet van het hoogste kaliber. De opening is al heel erg geanimeerd, en andere kills mogen ook iets te duidelijk uit de computer komen.

Als je de mindere punten, waar er best wel wat van zijn, een beetje opzij durft te schuiven wacht je echter een erg vermakelijke en snelle haaienfilm op die vooral niet lang duurt en bordenvol gebeurtenissen zit. Zowel de actiescenes als de horrorscenes volgen elkaar in hoog tempo op waardoor de film nooit saai is, en bovendien het ook opgenomen met een tropische achtergrond.

Het acteerwerk is niet briljant, maar de hoge hoeveelheid voer om de kijker vermaakt te houden weet de film in zijn geheel te redden. Het mag er soms zeker spectaculair aan toe gaan, en dat verraadt dat er best wel wat centjes in de film hebben gezeten. Opmerkelijk eigenlijk gezien het concept werkelijk oliedom is.

Het is een vermakelijke, snelle horrorfilm geworden met veel actie en weinig onzin. Tevens is het een film met een iets te groot gebrek aan logica, iets te veel domheid en vooral uitdrukkingsloze personages. Er is genoeg om de film op te bekritiseren, met Bait 3D is het echter zo dat het gewoon ontzettend lekker wegkijkt en dat is de redding van de film.

Eigenaardig.

Misschien toch maar even in de gaten houden, die De la Iglesia. The Last Circus is mijn eerste film van hem en het maakt al direct een indruk. Ik had nog nooit van deze regisseur gehoord. De film zelf wel, maar hij kwam vooral gewoon voor me te liggen. Uiteindelijk bleek het een uitermate vermakelijke, maar ook vooral maffe film te zijn.

Het is moeilijk om een echt genre toe te kennen aan deze film, want ze komen zowat allemaal voorbij. De film raast in hoog tempo door allerlei toonzettingen heen en daarbij komt vaak steeds een ander genre kijken. Ik krijg dan ook vooral het idee dat De la Iglesia gewoon zoveel mogelijk wilde behandelen. Waar dit normaal chaotisch zou moeten overkomen, weet deze film het juist voordelig te gebruiken.

Het is een maf gebeuren, opvallend gewelddadig ook. Wat de film wel constant gemeen heeft, is dat het altijd een luchtige toon combineert met een erg grijze en duistere sfeerzetting. De film voelt constant donker aan, maar de daadwerkelijke inhoud is eigenlijk te maf om dat ook binnen te laten komen. Daarin lopen heel veel personages rond waarvan sommige gek zijn, en sommige juist niet.

Het jammere van de film is dat het in het middenstuk wat kracht verliest na een erg sterk begin. Voordat de leuke finale begint, kon het me eigenlijk niet bommen welke clown nou de betere was. Al dat liefdesgedoe interesseerde me totaal niet, ik kwam vooral voor het compleet ridicule gebeuren en de geschifte inhoud. Want eerlijk is eerlijk, deze films worden vrijwel nooit gemaakt.

Omdat het een inhoud kent die je waarschijnlijk nooit echt in andere films zou aantreffen raad ik de film van harte aan. Soms mag het duidelijk zijn dat de film iets te enthousiast is en te ver buiten het budget treedt, maar verder een lekker aparte en bijzondere film die van begin naar eind de deuren plattrapt en volop voor het vermaak gaat met een dieper randje.

De Coen anthologie.

Moet zeggen dat ik de eerste 3 verhalen leuk vond, maar de laatste 3 weer helemaal niet. Leuk dat de Coen-broeders diverse genres en regiestijlen toepassen in elk verhaal, maar de afwisseling tussen de verhaaltjes vond ik toch niet erg vlot of goed.

The Ballad of Buster Scruggs (3,0*): Leuke opening. Met veel humor en swing gebracht en vooral gered door de frisse en zonnige aanpak qua regie. Niet dat Blake Nelson zo'n leuke komiek was hier, maar het is allemaal gewoon lekker vlot en soms opvallend bloederig. Leuk dat het gemengd is met een soort Looney Tunes-vibe.

Near Algodones (3,0*): De kortste van allemaal en waarschijnlijk ook het verhaal met de meeste onzin. Paar vervelende typetjes die hier rondlopen maar opzicht nog wel grappig hier en daar. Vooral Franco past wel hier. Ook nog een paar leuke ideetjes, maar dat einde maakt het nogal een onzinverhaal.

Meal Ticket (4,0*): Deze was een behoorlijke klap nadat ik vorige verhalen had gezien. Vond het in die korte tijd nogal sterk uitgewerkt. Uitstekend sfeertje dat hier neergezet wordt. Beetje kort inderdaad, maar met de volle impact. Beste acteerwerk hier ook. Dit verhaal zorgde er echter wel voor dat ik nogal somber werd en daarom weinig interesse kreeg in het opvolgende verhaal.

All Gold Canyon (2,5*). Visueel is er niks mis mee, maar na een wat somber vorig verhaaltje hoop je dat dit verhaaltje weer een beetje je aandacht pakt. Deze is echter nogal traag van begrip en eigenlijk een slowburner. Leuke typetjes, maar echter een verhaal dat wat slap is uitgewerkt en weinig interesse opwekt.

The Gal Who Got Rattled (2,0*). Nog een wat saaier verhaaltje wat me eigenlijk op geen moment wist te grijpen. Iedereen speelt wat geforceerd, kwam geen moment echt bij me binnen. Visueel is er niks mis mee en het kent een aardig einde, maar daar houdt het helaas weer op.

The Mortal Remains (2,5*). Ook weinig interesse tijdens het kijken naar deze film. Lijkt een soort van Tarantino-film te zijn die steunt op wat dialogen, waar het dan ook zijn kracht vandaan haalt. Maar helaas grepen deze dialogen me totaal niet. Pay-off was nog wel de moeite, maar voor de rest toch een te trage weg naar de pay-off toe.

Het gemiddelde komt op een 2,83, afgerond naar 3,0*. Het is vooral Meal Ticket die deze anthologie redt voor mij. Vond het tragere tempo in de laatste verhaaltjes nogal een afknapper aangezien de film een behoorlijk tempo kende in de eerste verhaaltjes. Dat er 1 verhaal bijzit dit nogal uit de toon viel in vergelijking met de andere verhalen werd er ook niet beter op. Maar voor de rest wel een uiterst verzorgde anthologie.

Lekker.

Balle Perdue was vooral om de tijd een beetje op te vullen, ik had niet bepaald verwacht dat deze Franse actiefilm zo degelijk zou zijn. Nadat het verhaaltje geïntroduceerd is had ik er ook niet perse vertrouwen in, want de opzet van deze film was nogal rauw. Toen de klappen daarna begonnen te vliegen kwam dat vertrouwen gelukkig weer terug.

Het acteerwerk binnen deze film is aardig te noemen, en het tempo ligt best hoog. Ik vond het vooral leuk om weer koppen te zien zoals die van Paradot, die ik ook erg goed vond in de Franse dramafilm La Tête Haute. De personages zijn verder niet geweldig cool, maar ze hebben hun charme. Dialogen worden redelijk uitgesproken, de koppen hebben flair, het is net aan voldoende voor deze doordenderende autofilm.

Niet dat je overigens echt mooie auto's te zien krijgt, maar de actie die vooral uit carcrashes bestaat ziet er magistraal uit. Lekker gemonteerd, maar vooral prachtig ingericht. Ik heb zelden zulke gave botsingen gezien. Zo zie je maar dat een actiefilm niet groots opgezet hoeft te zijn om cool te worden. Zeker de tweede helft bezorgt de kijker een aardige portie aan actie. Het gebrek aan slow-motion werkt binnen deze film verfrissend.

Verhaaltje is niet verrassend maar het voldoet wel aan de norm. Het is nergens bijzonder sterk en daarom is het vooral de intrigerende manier van regisseren die de kers op de taart vormt. Staalhard is de film nooit, maar wel best lekker. De hoogtepunten binnen deze film zijn de scenes met de vechtpartij in het politiebureau en de achtervolging op het einde. Dat soort scenes tillen de film zonder twijfel naar een hoger niveau.

Balle Perdue is een simplistische maar behoorlijk lekkere actiefilm met heerlijke achtervolgingen, scherp camerawerk en luchtige editing. Het lukt niet veel regisseurs om carcrashes goed neer te zetten, maar Pierret doet dit met twee vingers in de neus. Een geslaagde film die inhoudelijk niet sterk is, maar qua vermaak zeker doet waarvoor het gemaakt is. Goed.

Stijlvolle actiefilm met een goede afloop na het chaotische productieproces. Het is per bron onduidelijk of regisseur Len Wiseman of Chad Stahelski de grootste invloed hebben gehad qua leiding, maar Ballerina komt er beter tussenuit dan de John Wick-films. Ana de Armas is dan ook aanzienlijk overtuigender dan Keanu Reeves in de hoofdrol en de film kent grotendeels interessantere locaties. Alhoewel het verhaal in de eerste helft nog een beetje op gang moet komen, loopt de tweede helft daarentegen over van fijne en stilistische geweldsdelicten die elkaar erg lekker opvolgen. Het maakt dat Ballerina een feestje is om te volgen en voortdurend wel een manier vindt om de kijker geboeid te houden. Erg veel voegt dit hoofdstuk niet toe aan het bestaande universum, maar aangezien het altijd meer om wereldschepping dan inhoud ging maakt dat weinig uit.

Geinig hoor.

Film waar ik al lang naar uitkeek. Was dan ook zelf diegene die hem heeft toegevoegd, maar nu werd het dus eens tijd om hem ook daadwerkelijk te kijken. En hij beviel nog heel goed ook. Five Nights At Freddy's maar dan met een ander TV-programma.

Dat dit van SyFy afkomstig is, was niet al te duidelijk te merken. De typische SyFy film lijkt dit me ook niet. Alhoewel de poster wel behoorlijk goedkoop eruitziet, is de uitwerking best aardig. Geen CGI ook voor de rest, maar nog steeds duidelijk een niet al te hoog budget.

Het idee van de film is ook best leuk. Moordende animatronics was een idee die ik al lang zocht in een film. En nu komt ie dan eindelijk, en stelt dan ook mooi niet teleur. Wat ook opvalt is dat de regisseuse ook door lijkt te hebben een onzinproject te regisseren, en dus vooral voor de uitwerking gaat.

Acteerwerk is alleen wel wat slap. Weinig mensen maken echt indruk, en de typetjes zijn ook wel wat suf. Hier en daar wel wat humor te bekennen, maar de toon is wel net iets te serieus. Het concept is oliedom, dus probeer er ook niet te veel uit te persen. Gelukkig gebeurd dit niet al te vaak.

Film is erg vermakelijk. Duurt voor de rest ook totaal niet lang. Maar wat vooral opvalt is zijn de lekker, brute, harde kills. Lekker goor gebracht en ook tamelijk origineel hier en daar. Vooral lekker lomp soms en lekker over-the-top. Hier mogen andere horrorfilms toch ook wel eens naar kijken.

Weinig spanning, maar vermaak ten top. Dit is gewoon een leuke, vermakelijke horrorfilm die eigenlijk van alles wel wat heeft. Op acteerwerk na dan. Maar wel lekker lomp, vermakelijk en een tamelijk origineel idee. Dan nog om te bedenken dat dit daadwerkelijk een show was vroeger.