Baghead (2023)

Leuke horrorfilm, maar de liefhebbers die ervan overtuigd zijn dat harde geluiden niet garant staan voor een spannende ervaring zullen er weinig mee kunnen. Regisseur Alberto Corredor maakt namelijk veelvuldig gebruik van luide schrikmomenten en een hoog volume, maar voor mij persoonlijk pakte het wel effectief uit. Baghead heeft bovendien genoeg op de zijkant te bieden, zoals oerdegelijk acteerwerk en keurige cinematografie. Op conceptueel vlak biedt de inhoud ook genoeg originele invalshoeken, ondanks dat deze geregeld wat rommelig uit de hoek komen. Er had wat meer gewerkt mogen worden aan de totale spanningsopbouw om het goedkope effect eventueel te verminderen, maar verder doet Corredor wat hij moet doen en levert een vermakelijk horrorwerkje af. Fijn om weer eens echt te kunnen griezelen in de bioscoop.

Baghead Deze film begon sterk, maar.. Het concept is tof en deed me een beetje denken aan Talk To Me, maar i.p.v. de hand hebben we nu te maken met een Baghead. Zoals gezegd, het begin was veelbelovend. Een jonge meid genaamd Iris erft een oude bar in Duitsland van haar overleden vader, maar al snel komt ze erachter dat ze daar niet alleen woont. Er woont namelijk een overleden heks in de kelder en zij is nu verbonden met haar. Deze heks kan de doden weer laten spreken, maar het is wel gevaarlijk en er zitten regels aan verbonden. Dit is een heel tof concept, maar de film gaat helaas voor mij de verkeerde kant op. De film wordt voorspelbaar en saai. Ik had gehoopt dat er meer mensen zouden zijn die haar hulp wilden hebben, maar ze kozen ervoor om voort te borduren op het verhaal van Neal. Ook hadden ze wel wat dieper in kunnen gaan op die heks. Verder vond ik de hoofdpersonen niet interessant genoeg, mede door een gebrek aan diepgang. Ook was er amper spanning en werd er helaas gebruik gemaakt van jumscares die je van mijlenver aan zag komen. Beetje vergelijkbaar met The Nun. De CGI kon er nog mee door. Jammer, er had meer ingezeten. 2,5 sterren.

Absurde horrorfilm over een heks [Anne Müller] die honderden jaren geleden is ingemetseld in een kelder omdat ze zich kan transformeren tot mensen die dood zijn. Owen Lark [Peter Mullan] beheerde de pub in Berlijn waar deze heks zich bevindt en gebruikte haar gave om mensen tegen betaling de kans te geven nog een keer te spreken met een geliefde. Wanneer hij omkomt bij een brand, draagt hij de pub over aan zijn in Londen woonachtige dochter Iris [Freya Allan]. Die weet van niets, totdat een wanhopige klant [Jeremy Irvine] bij haar aanklopt. Afgezaagde schrikeffecten in een horror die vooral vreemd is, niet angstaanjagend.