Opinions

Middelmatig.

Dit soort films zouden zo vanuit de fabriek van Disneyland gerold kunnen worden. Het mag dan wel geproduceerd zijn door Walden Media, deze film volgt een erg bekend recept en werkt het dan ook op de meest veilige en bekende manier uit. Bandslam is een braaf filmpje die waarschijnlijk op de doorgewinterde filmfan geen indruk maakt.

Het acteerwerk is waarschijnlijk het beste gedeelte van de film. We hebben wat aardige types, alhoewel bekend, en een cast die ook daadwerkelijk kan acteren. De enige waarvan ik vond dat ze nogal lui en ongemotiveerd acteerde was Hudgens. Die zal dit soort films ondertussen wel kunnen dromen denk ik. Het is dan ook niet gek dat ze weinig zin heeft in een film als Bandslam, en dat straalt ze dan ook af.

Ondanks dat de film best aardig wegkijkt voor de relatief lange speelduur van 111 minuten zal het de kijker al snel opvallen dat wat je ziet, niets nieuws is. De dramatische scenes zijn achterhaald, de keuzes bekend en de muziek weinig bijzonder. Deuntjes die op kinderen waarschijnlijk wonderen verrichten, maar op het volwassen publiek geen indruk meer achterlaat.

Visueel nog wel aardig, maar opnieuw zal ik de kritiek geven dat het allemaal best binnen de lijntjes is geregisseerd. Genoeg blije details, en een aardige aanpak die het gevoel geeft dat er best wel wat duiten voor de film zijn overgelaten. Het tempo is voldoende, enkele grapjes leuk en het verloop ook best energiek. Saai is de film nergens, en dat is voordelig.

Het blijft alleen jammer dat je de film verder kan dromen. De finale is erg zoet en ik voel gewoon weinig bevredigende gevoelens na het zien van deze film. Voor kinderen is Bandslam waarschijnlijk ideaal entertainment, maar als je nog niet meer dan 1000 films hebt gezien zal deze film geen vernieuwende stukjes brengen. Veilige, maar vermakelijke cinema.

Solide.

Amerikaanse TV-films hebben niet vaak hoge verwachtingen bij mij, maar deze was blijkbaar wat beter. Nu ben ik nooit zo'n fan van dit soort settings met een hoop drama en boehoe, maar Bang Bang You're Dead springt overal best verfrissend mee om en komt regelmatig zelfs verrassend uit de hoek.

Vooral omdat Foster al op vroege leeftijd laat zien een uitstekende acteur te zijn. Hij kan werkelijk van alles spelen, en steeds weet hij iets aparts aan zijn rol mee te geven. Hij ontstijgt hierbij zijn leeftijdsgenoten in deze film met gemak en weet zelfs tijdens de meest ongemakkelijke scenes wat extra's mee te geven. Niet veel acteurs zijn dit gegeven, maar Foster dus wel.

Ferland probeert verder regelmatig een modern pad in te slaan maar deze pogingen voelen wat mislukt aan. Drukke montages in het begin en door de film heen, maar gecombineerd met tragere, subtielere beelden voelen deze scenes nogal misplaatst aan. Alsof deze film nog wat extra jeugdige kijkers moest trekken. Iets te geforceerd als je het mij vraagt.

Erg aangrijpend wordt het verder nergens maar de film kijkt aardig weg en duurt niet te lang. Zodra het naar de finale toewerkt wordt het zowaar nog even spannend, maar verder is dit gewoon een boeiend geheel met een heftige achtergrond. Veel drama en serieuze scenes, maar Ferland zorgt ervoor dat ze nooit te zwaar aanvoelen.

Jammer dat het nergens echt aangrijpend of emotioneel wil worden, vooral omdat de aanpak de kijker iets te weinig betrekt in de film. Verder is dit een boeiend in elkaar gestoken film met een uitstekende Foster. Niet de beste film met dit onderwerp, maar ook zeker niet de slechtste. Zeker voor Amerikaans doen voelt deze film hier en daar aardig realistisch aan. Goede film.

Rauwe maar weinig imponerende actiethriller met een hoofdrol voor Nicolas Cage, die geregeld de indruk wekt niet helemaal geschikt te zijn voor diens personage in termen van fitheid. Regisseursduo Oxide Chun Pang en Danny Pang dirigeren hun actie daarnaast nogal houterig, met een groots gebrek aan tempo. Achtervolgingen worden op die manier spectaculair opgezet, maar wekken het gevoel dat de toestellen niet veel harder dan 20 kilometer per uur gaan. Inhoudelijk wordt er verder redelijk wat bij elkaar geraapt om een zekere mate van diepgang te creëren, maar specifiek het opgebouwde liefdesverhaal kent vooral een remmend effect. Bangkok Dangerous eindigt verfrissend sterk en de camerafilters zijn sterk gekozen, maar uiteindelijk is het allemaal niet te bijzonder en binnen een mum van tijd vergeten.

Best netjes.

Smith als regisseur van horrorfilms lijkt steeds een andere hoek uit te zoeken. Hij weet zich vaak best aardig te planten gebaseerd op wat ik van hem heb gezien, maar blijkbaar heeft het publiek deze The Banishing niet zo gewaardeerd. Wel jammer, want The Banishing is voor wat het is best aardig genrewerk.

In deze film staat een spookhuis centraal, ik hou wel van dat soort films, zeker als ze er visueel best in orde uitzien. Smith besteedt veel aandacht aan de belichting en decoratie van de film. De buitenbeelden, hoe schaars ze ook mogen zijn, zien er sterk uit en zetten de sfeer voor de periode waarin het zich moet afspelen goed neer.

Acteerwerk is niet bijzonder sterk, maar het voldoet zeker aan de norm en een enkele naam, Harris, doet het zelfs erg naar behoren. Als acteur erg goed in rollen die mysterieuzer en duisterder zijn. Deze rol past daar precies in, en je ziet het resultaat meteen. Findlay vond ik niet bijzonder goed, maar weet goed binnen de lijntjes te kleuren en te doen wat haar te wachten staat.

Wat de film integraal mist is de spanning zelf, want voor een horrorfilm is het toegegeven niet de spannendste film. De basis is er wel, de film ziet er goed uit ondanks dat het traag is, maar uiteindelijk mist het wel een beangstigende sfeer en de ietwat vage finale weet de horror niet vooruit te helpen. De korte momenten van spanning zijn er wel, maar uiteindelijk niet genoeg om de film bovenwater te houden.

Ik heb me vermaakt met de film en vond het een intrigerende film om te zien. Uiteindelijk is het best redelijk geregisseerd, maar kan niet bevredigen op het vlak van horror en dat valt begrijpelijk verkeerd bij een groter gedeelte van het publiek. Anderzijds is deze film wat verkeerd gepromoot. Het ziet er goed uit, ik geef er een voldoende voor, maar geen grote voldoende.

De variatie binnen de carrière van regisseur Roger Donaldson kan hem niet ontnomen worden, want hij heeft zowat binnen elk (sub)genre een film geregisseerd. Dat niet elk van die resultaten daarbinnen goed uitpakt is natuurlijk logisch te noemen, maar in het geval van The Bank Job straalt de professionaliteit van het eindresultaat af. Met name de spanning wordt door Donaldson erg knap en overtuigend vastgehouden en heeft daarnaast ook slim voor Jason Statham als hoofdpersonage gekozen. De uiteindelijke bankoverval kijkt goed weg en het voortdurende gedraai met het verhaal zorgt voor enige verrassing, al is het wel duidelijk dat het na enige tijd te lang doorgaat. Ondanks dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal mist The Bank Job een scene die er absoluut uitspringt en maken de bijpersonages bij lange na niet zoveel indruk als Statham zelf. Binnen het subgenre dat zich centreert rondom bankovervallen is deze film absoluut één van de betere, maar een absolute topper zie ik er persoonlijk niet in.

Leuk.

Ik durf dit tot nu toe de beste Morel te noemen. Ik moet er nog eentje zien, maar ik denk dat deze film zich wel echt onderscheidt van zijn andere films. Zijn carrière in Amerika durf ik namelijk simpelweg saai te noemen. Banlieue 13 is een veel energiekere, vlottere film vanuit Morel. Erg jammer ook dat hij deze stijl niet heeft doorgezet met zijn latere films.

Want waar zijn latere films wat gladder werden blijft dit vooral een erg enthousiaste film waarbij Morel er zelf veel zin in lijkt te hebben. Heerlijk camerawerk, soms sterke montage en een lekker tempo die er de volledige speelduur inblijft. Sterk is het verhaal niet, en dat lijkt Morel zich zelf ook te realiseren gezien de film enkel 84 minuten duurt. Langer had de film ook zeker niet moeten duren.

Het acteerwerk is helaas niet erg sterk, en zowel Belle als Raffaelli zetten beperkte personages neer. Ze kunnen wel een partij vechten, springen en rennen, maar qua acteerwerk en invulling vond ik het matige verschijningen. Ook redelijk saai tussen de schurken, die allemaal veel gekker en aparter zijn vormgegeven. Dat maakt ook meteen de zuster een erg saai personage.

Het tempo zit er goed in en de film blijft ten alle tijden hip aanvoelen. De soundtrack weet de film ook aardig te ondersteunen. Morel gebruikt allerlei hippe nummertjes, tenminste ik neem aan voor die tijd, om zijn film wat extra's mee te geven, en dat weet ook aardig te lukken. Dit is zowat de eerste echte Morel-film waarbij ik de regie ook echt meerwaarde vond hebben.

Vlotte film die lekker wegkijkt. Het kent wat saaie hoofdpersonages en de film had iets harder en bruter mogen zijn, nu was het wellicht net wat te gladjes. Dat neemt niet weg dat het tempo lekker doorpakt, en de film niet zonder zijn verrassingen zit. Tot nu toe verreweg de beste Morel-film wat mij betreft en een film waar hij als regisseur niet meer overheen is gegaan.

Goed.

Bijzondere en uiterst eigenaardige film die zich in een interessante omgeving weet te nestelen. Dat deze film hoogstwaarschijnlijk kritisch niet zo sterk bij het publiek gaat aanslaan is te verwachten. Als dit een erg trage en lange film was geweest was ik misschien ook afgehaakt, maar daar is met A Banquet geen sprake van.

Centraal in de film staan drie vrouwelijke personages waarvan vooral Guillory me erg wist te verrassen. W.S. Anderson had haar behoorlijk de grond ingestampt met een duf personage, hier komt Guillory's acteerwerk veel beter tot recht. Daarbij horen twee bijzondere prestaties van Alexander en Stokes, waarvan vooral de eerste in de schijnwerpers staat gedurende deze film.

Qua sfeer weet Paxton knap de luchtigheid en de onheilspellende toon te vermengen. De setting is niet meteen angstaanjagend, wel onvoorspelbaar en eigenaardig. Veel van de horror/thriller vind plaats in het daglicht, en ik kan het eigenlijk ook maar moeilijk een volbloed horror noemen. De mysterieuze kant van het verhaal samen met de dramatische maar luchtige ondertoon nemen het roer. Ik had er geen problemen mee, want wat zich hier afspeelt is intrigerend genoeg.

Wat wel jammer is, is dat de film wellicht te weinig antwoorden geeft. Je zal het hier waarschijnlijk met verwijzingen moeten doen, maar dit draagt niet perse veel bij. In de eerste helft wel, zo kan het mysterieuze aspect namelijk meer bloeien, maar zeker in de finale lijkt de film zichzelf iets te makkelijk af te willen sluiten door gewoon geen antwoorden te geven. Ook heerst er misschien te weinig onderlinge spanning, die komt nooit echt goed naar boven drijven.

Verder goed mee vermaakt. Het is een film waarin je je echt moet verplaatsen, want de sfeer vraagt je volledige aandacht. Wellicht dat het bijzondere gegeven dat nooit helemaal duidelijk wordt uitgewerkt een afstotend effect heeft op de meeste kijkers, ik kon er eigenlijk wel van genieten. Zolang de regisseurs de juiste toon te pakken hebben, werken dit soort films uitstekend. A Banquet is daar een goed voorbeeld van. Leuke film.

Goed.

Een beetje goedkoop hier en daar, uiteraard, maar ik word uiteindelijk toch banger van films die veel effectieve schrikmomenten bevatten dan van films die teren op sfeer. Dat klinkt misschien niet als het meest "intelligente" antwoord maar toch is het zo, en dus was Banshee Chapter een aangename verrassing.

Er is al meerdere keren bewezen dat een film die veel schrikmomenten heeft niet perse eng is. Neem bijvoorbeeld The Haunting in Connecticut, een film met een enorme dosis schrikmomenten, maar zelden effectieve. Banshee Chapter is geen film waarin elk schrikmoment raak is, maar een hoop zijn dat gelukkig wel.

Het eerste gedeelte van de film zit een beetje tegen het saaie aan. Het moet het vooral hebben van een aantal creepy beelden, zoals die zwart-witbeelden die wel geslaagd zijn hier en daar. Maar het plot is niet erg boeiend, en het acteerwerk is van redelijk laag niveau. Winter schijnt te zijn gekozen uit 100+ kandidaten, maar dan heeft Erickson waarschijnlijk eerder gekozen voor de knapste kop.

Maar in het algemeen bevat het eerste gedeelte toch te weinig enge momenten. De film maakt uiteindelijk de switch van faux docu naar "echte" horrorfilm en dat moment is wat de film omhoog doet schieten. Het faux docu stuk is namelijk van wat minder hoog niveau en vooral gewoon niet zo spannend of boeiend.

Wanneer de film in het "echte" gedeelte schiet wordt de film direct beter. De horror is plots bij vlagen erg intens en spannend. Enkele horrormomenten zijn serieus goed geslaagd. In tijden niet zo in spanning gezeten na het "8 minutes ago" stuk. De schrikmomenten raken keer op keer het doel en alhoewel het er wel heel veel zijn werken ze vaak erg goed.

De spanning wordt er non-stop ingehouden en het tempo zit er goed in. Verder kent het tweede gedeelte in het algemeen gewoon betere regie, iets beter acteerwerk (Levin komt er namelijk bij) en veel betere spanningsopbouw. Als kijker zit je daarom dus voortdurend in spanning. Deels omdat je weet dat er een hoop schrikgeluiden komen, maar de spanning wordt gewoon effectief opgebouwd en dus blijf je in spanning.

Ik mag het eigenlijk wel, het voelt misschien wat goedkoop aan maar deze film doet het op z'n minst effectief. Laat in de avond is het dus ideaal materiaal om je lekker flink bang te maken. Ik ben positief verrast.

McDonagh op niveau.

Het duurt altijd even voordat hij een nieuwe film maakt, maar als hij er dan eentje maakt is het meteen raak. Waar het niveau eerst gewoon bovengemiddeld was, maakt hij nu echt consistent knappe films en The Banshees of Inisherin bevestigt dat niveau. Op voorhand moest ik even vrezen voor de film omdat het concept toch wel moeilijk lijkt, maar na enkele minuten was die zorg alweer verdwenen.

The Banshees of Inisherin valt vooral op door de sfeer die het draagt. Waar de film nog begint als een redelijk melige tragikomedie duurt het niet lang voordat er een addertje in het gras zit en dan komen de regiekwaliteiten echt naar boven. De hele film kent een aparte, naargeestige sfeer die gedurende enkele scenes werkelijk van het scherm spat. Dat moment waar Gleeson de berg afloopt met al zijn vingers afgesneden is een moment om moeilijk te vergeten, maar ook de rest van de film doet qua sfeer soms denken aan een horrorfilm terwijl het genre allesbehalve is.

Verder meer dan behoorlijk acteerwerk. Gleeson en Farrell voelen zich bij McDonagh duidelijk op hun plaats en dat laten ze al te goed zien. Die accentjes moet je als kijker voor lief nemen, dat is vooral een kwestie van authenticiteit. Ook kiest McDonagh altijd voor de juiste locaties en aankleding. De film oogt verzorgd en gedetailleerd. De kale indruk van de landschappen is meer dan logisch en helpt vooral om de soms hopeloze toon van de film naar voren te communiceren.

Heel af en toe lijkt de wat melige humor een wat donkerdere toon in de weg te zitten, maar dat is dan ook het meeste dat ik op de film aan te merken heb. Het mist vooralsnog een "bang", iets waar de film echt doorschakelt naar genialiteit. McDonagh zet zijn sterke niveau moeiteloos door, maar een echt meesterwerk is het nog niet. Gelukkig is er altijd nog een volgende film, dit zet alvast een goede noot.

Oké.

Gekeken omdat deze titel binnenkort van Netflix gehaald zou worden en ik eigenlijk wel geïnteresseerd ben ik het oeuvre van deze regisseur. Ondanks dat hij ook wat dompers heeft afgeleverd moet ik zeggen dat hij altijd wel zijn eigen ding weet te doen. El Bar is dan ook een werkje van een regisseur met een echt eigen visie.

Toch moet ik zeggen dat de mensen die denken dat we goed te weten gaan komen wat er precies aan de hand is waarschijnlijk teleurgesteld zullen zijn. El Bar moet het meer hebben van de onderlinge verhoudingen, maar Iglesia kiest er vooral om er humor in te pompen. De dommere typetjes overheersen de serieuzere leden namelijk met gemak. Zowel in aantal als in aanwezigheid.

Visueel best vlotjes, aardig scherpe look ook. De thrillerelementen zijn niet best en ook de finale kent net niet genoeg lef om echt bij te benen, maar al bij al blijft de film altijd wel entertainen. Dat komt echter enkel en alleen door de humor zelf, omdat iedereen eigenlijk lomp en gek genoeg is om de film bovenwater te houden. Wel wat jammerlijk dat Iglesia de wat vuilere, brutalere stukjes blijft negeren, maar het moet maar.

Het zal geen film zijn die me lang bij gaat blijven, eerder een film die de tijd moeiteloos wegtikt terwijl de grapjes en vreemde scenes over je scherm vliegen. Vergeleken met wat ik nog meer van deze regisseur heb gezien is dit net wat beter, maar ik heb dan ook nog niet heel veel gezien. Leuk, soms lollig vermaak, maar iets te veilig en voorzichtig om een blijvende indruk achter te laten.

Lollig.

Tegen de verwachtingen in compleet fris, fruitig en schattig. Ik had het echt niet kunnen denken van een film waarin Wiig zelf de hoofdrol speelt. Die blijft me herhaaldelijk toch tegenvallen als komisch actrice, en ook in deze film is ze niet briljant. Ik ben er dan ook vooral van overtuigd dat ze gewoon de juiste film heeft uitgekozen.

Een lange titel voor een vreemde film, het is ook alleen maar logisch dat de film allerlei richtingen opspringt die niet altijd even logisch zijn. Normaal gesproken zou ik hier al snel door afhaken, maar deze film pakt het toch allemaal een stukje zonniger en vlotter aan. Genieten van deze film is daardoor zelden een probleem, want eenmaal het tempo oppikt vanaf het hotel, pakte het me volledig.

Het is de visuele stijl die hier een eigen film van maakt. Ik kan me geen scene herinneren die een donkere omgeving had. Alles wordt overdreven gepresenteerd en dat trekt wat flauwe momenten mee, maar gelukkig trekt het ook genoeg zonnige en lollige dingen met zich mee. Alle posters die de film heeft maken al een beetje duidelijk wat je kan verwachten.

Ja, ik kon hier wel van genieten. Zo zie je maar dat ook flauwe komedies leuk kunnen zijn als er een regisseur achter het roer zit die zich echt vol in de kleuren stort. Overweldigend is de film nooit, wellicht ook niet bijzonder grappig, maar het slaat lekker aan en kijkt vlotjes weg. Waren er eigenlijk maar meer van dit soort vermakelijke onzinfilmpjes.

De herziening vormt geen kracht die ingeboet dient te worden. Regisseur Zach Cregger levert een uitstekend griezeldebuut af met Barbarian, waarin de combinatie tussen originele ideeën en spannende sequenties zeer overtuigend wordt neergezet. Het acteerwerk van Georgina Campbell, Bill Skarsgård en Justin Long zijn allemaal op hun eigen manier bovengemiddeld en het camerawerk is scherp, waardoor de film zichzelf effectief weet op te bouwen. Alhoewel de tweede helft het meer moet hebben van gruwelijke ideeën dan spanning, weet Cregger nog altijd uit te komen bij een sterk einde dat je als kijker even beduusd achterlaat. Barbarian ontpopt zichzelf daarmee tot een horrorfilm met betrekkelijk weinig minpunten.

Goed geacteerde thriller waarin de liefhebbers van het genre spijtig genoeg bijna een uur moeten wachten totdat er iets spannends gebeurd. Regisseur Charles Dorfman geeft zijn gecreëerde personages namelijk uitgebreid de ruimte voor de opbouw, maar vergeet dat deze figuren weinig rechtvaardiging kennen om uniek of onderscheidend voor de dag te komen. Aan de castleden ligt dat niet, want die zijn overtuigend, maar gevoelsmatig duurt Barbarians veel te lang. Het laatste halfuur staat meer in het kader van geweld en dreiging, maar is eigenlijk te tam en onopvallend om zo'n lange wachttijd te beargumenteren. Op visueel vlak oogt de film verder wel doordacht en de makers proberen er een zekere mate van intelligentie in te krijgen, helaas is het eindresultaat toch wat teleurstellend.

Weinig te bieden.

Deze film is eigenlijk vooral in mijn interesse vak gekomen vanwege Dudley en de kijkwijzer. Omdat hij ook niet erg lang duurt en toch op Film1 was, toch maar eventjes meegepakt en uitgeprobeerd. Echter heb ik niet erg veel gemist als ik deze had overgeslagen.

Beste aan de film is wel de rol van Glenn. Erg goed geacteerd door een duidelijk ervaren acteur die weet wat hij met zijn rol aanmoet. Daar komen opvullers Coy en Hager niet meer tegenaan. Dudley zelf speelt ook een minimale rol, dus dat viel ook tegen.

De film doet vaak heel erg zijn best om intelligent en slim te zijn, maar is in elk opzicht te simpel. De twistjes zijn niet bepaald knap en de film zelf is op een hoop punten voorspelbaar en soms zelfs wat onbevredigend. Omdat ik veel meer sympathie had voor Glenn dan voor Coy, vond ik het jammer dat Glenn de uiteindelijke verliezer was. Doen doe je in de regie iets fout.

Film is ook nooit uitdagend, en regisseur Owies lijkt zichzelf ook niet uit te willen dagen. De opening doet een wat andere film verwachtten, maar het resultaat dat volgt is een soort TV-versie die alle impact misslaat. Zo'n film als deze moet bijvoorbeeld harder en intenser.

Nu blijft het allemaal wat te tam, maar de schrijvers hebben wel een beetje hun best gedaan, maar leveren nog wat te simpel werk af. Glenn weet een hoop goed te maken, en de film verveelt niet, maar er moet echt wat meer komen mocht je dit goed willen afleveren op het grote doek.

Het team achter de marketing van Barbie, de castingbureau's en de makers die aan het visuele vlak van deze film hebben meegewerkt verdienen een dikke pluim, want regisseuse Greta Gerwig zelf maakt er een nogal melige boel van. Barbie is een uitzonderlijk kinderachtige film die eigenlijk helemaal niet op kinderen gericht is, maar de voorgekauwde manier van messaging maakt het ook voor de jongere doelgroep haast onmogelijk om niet te begrijpen waar de schrijvers op uit zijn. Gelukkig gaat dat gecombineerd met een fraaie en zeer creatieve vormgeving die kleurrijk van het scherm spat en vlot wegkijkt. De tweede helft is spijtig genoeg dermate lomp op inhoudelijk vlak dat Barbie toch een boel saaie momenten kent. Ryan Gosling solliciteert naar slechtste rol binnen zijn carrière en dat heeft niet zozeer met zijn acteerkwaliteit te maken, maar met de invulling van het weinig treffende scenario. Alles ligt er vooral te dik bovenop en de luidruchtige humor verzacht daar weinig pijn van. Margot Robbie doet het echter uitstekend binnen een zeer complexe hoofdrol.

Regisseur Alejandro G. Iñárritu blijft altijd een betrouwbare naam wanneer het gaat om het afleveren van licht artistieke films met een rauwe inhoud. Bardo is echter voor zijn doen een nogal aparte film, eentje die hij waarschijnlijk als passieproject voor zichzelf heeft aangewezen. Het levert een eindresultaat op met zeer indrukwekkende cameratechniek en wat surrealistische beelden, maar ook een geheel met nogal dunne inhoud voor zo'n kolossale speelduur. Daarbinnen speelt Daniel Giménez Cacho een nette, maar weinig innemende hoofdrol. Iñárritu wisselt verder dramatiek af met komedie en fantasie, maar vraagt wel een oprechte interesse in deze manier van filmregisseren, anders zal een film als Bardo al snel verzanden in een lastige opgave. Door de voortdurende intrede van indrukwekkend gefilmde en grootschalige scenes ken ik het geheel een voldoende toe, maar hopelijk is Bardo een experiment en keert Iñárritu hierna terug naar minder eigenzinnig werk.

Flauw.

Een erg grote en bekende cast voor een film die eigenlijk helemaal niet zoveel voorstelt. Die Newman moet vast goed met zijn woorden zijn geweest, want hij heeft wel zijn namen bij elkaar weten te rapen. Misschien niet de meest hippe acteurs toen, maar niettemin weet je wel iedereen een beetje te herkennen.

Wat het verhaal in het voordeel kan gebruiken is het overduidelijk volle gebeuren. Er gebeurt namelijk nogal wat binnen deze film. Als het dan geen verandering van het scenario is, is het wel een korte actiescene of wending. Niet dat het verhaal verder origineel is, maar de vele scenario's die op het eerste gezicht niet verbonden kunnen worden worden toch op wonderbaarlijke manier samengebracht en dat weet de aandacht te behouden.

Acteerwerk is verder niet zo briljant, maar het is verder toch de wat flauwe en terughoudende stilering die niet helemaal weet te werken. Er zit eigenlijk geen scene in die je zal onthouden, buiten misschien wat grapjes tussendoor mocht het je ding zijn. Newman onderneemt weinig om van zijn film iets te maken dat buiten het boekje gaat, ondanks de redelijk aparte benadering.

Wat rest is eigenlijk een flauw gebeuren dat net aan genoeg weet te boeien om niet te irriteren. Maar het moet dan wel je ding zijn, want ik vond het allemaal maar een klungelig gebeuren. Eentje dat nergens echt spectaculair, spannend of hilarisch is. Ik vond het maar een beetje een suf gebeuren en een film die ik hoogstwaarschijnlijk binnen een dag weer vergeten ben.

Regisseur Andrew Currie opende in 2006 zijn horrordebuut op een komische wijze, maar zijn tweede genrefilm gooit het echter over een heel andere boeg. Barricade is een typerende, koude winterthriller met diverse horrorinvloeden. Een redelijk klassieke vertelling van een gezin die recentelijk door een trauma is bestookt en langzaam merkt dat er een bepaalde dreiging rondom de omgeving heerst. Op dat vlak is het sneeuwachtige Vancouver, waar de film werd opgenomen, ideaal gekozen. De kou is voelbaar, de sfeervolle opbouw mag er wezen en Currie kent meerdere onheilspellende scenes. Spijtig genoeg zijn de minpunten wat excessiever. Het voortdurend onderbreken van de chronologie kent bijvoorbeeld geen meerwaarde en Eric McCormack acteert met weinig overtuiging. Richting de tweede helft verzandt Barricade in een opeenstapeling van flashbacks, horroropbouw en kortzichtige ideeën die nooit echt een samenhangend geheel worden. De uiteindelijke doodsteek komt met het suggestieve einde, die vooral het tegenovergestelde effect bereikt dan wat Currie waarschijnlijk in gedachte had.

Overtuigend.

Kubrick staat voor mij voornamelijk bekend als "die goede regisseur". Wetende dat hij nog geen enkele onvoldoende heeft gescoord bij mij wist ik dat ook Barry Lyndon niet zo'n slechte ervaring ging worden. Alhoewel Kubrick ook nog geen top 20 favorieten heeft geregisseerd voor mij.

Wat wel opvalt aan Kubrick is dat zijn films behoorlijk van elkaar verschillen. Ook Barry Lyndon is verschillend in vergelijking met zijn andere films. Statischer, rustiger maar nog steeds een ton aan gebeurtenissen die in de film gestopt zijn.

Wat inderdaad opvalt is dat de film een beetje op een museumtocht lijkt. Of het enkele schilders or artiesten waren die werden uitgelicht, ik weet het niet, maar de camerastandpunten en detail in de scenes geven een sterke hint naar schilderijen toe. Het zag er allemaal in ieder geval behoorlijk esthetisch uit.

Er gebeurd ook een hoop in de film. Daardoor zijn de 184 minuten geen grote opgave, wat ik eigenlijk vooraf wel dacht. Barry Lyndon is ook eigenlijk de Kubrick film waar ik het minst naar uitkeek, omdat kostuumdramas niet mijn genre zijn. Al moet ik wel zeggen dat de kostuums uitzonderlijk zijn geslaagd.

Wel een beetje jammer dat door zeker 2 uur een klassieke dendersoundtrack heen is gesmeerd. Het gaat eerlijk gezegd behoorlijk irriteren op een gegeven moment. Vooral omdat Kubrick weinig pogingen lijkt te doen om de muziek maar een beetje in te tonen. Manier van acteren was ik ook geen fan van. Deed me in bepaalde opzichten denken aan de recente Lanthimos-films. Te bovennatuurlijk en surrealistisch voor mij.

Bij vlagen ook wat rare make-up, al zal dat wel iets zijn van die tijd. Maar ik vond die witte poederlaag er maar suf uitzien. Voor de rest kent de film een aantal hoogtepunten en ziet er visueel uitzonderlijk verzorgd uit. Aangezien ik me ook niet bepaald heb verveeld kan ik er dus met een gerust hart weer een solide voldoende voor uitdelen.

Oersaaie complotfilm van regisseursduo Uwe Boll en Frank Lustig, die hier niet veel meer mee aanvangen dan een onredelijk uitgesponnen conversatie tussen twee weinig imponerende heren. Het acteerwerk is niet heel belabberd en heel af en toe zit er een noemenswaardige scene tussen, waarvoor nog een halfje extra. De rest van de film is amper uit te kijken, met saaie dialogen, saaie situaties en een hele hoop saaie gesprekken om het kort mee samen te vatten. Voor het doen van Boll is deze film onherkenbaar, maar je moet natuurlijk wat als je absoluut geen budget hebt. Het wordt hier (niet bepaald creatief) opgelost met extra focus naar de inhoud, alleen zo droog en oninteressant gebracht dat er zelfs met een korte speelduur van enkel 74 minuten geen doorkomen aan is.

Mwa.

McTiernan die een poging doet om wat subtieler te werk te gaan. Daar weet hij echter totaal niet in te slagen, want Basic voelt net zo lomp aan als zijn andere werk. Het heeft alleen dit keer ook een daadwerkelijk verhaal geschreven om te volgen, maar het helpt de film niet altijd even goed vooruit.

Vooral omdat alles wat deze film uitstraalt lompe actie is. De toon is ontzettend lomp en weinig subtiel, waardoor je echt subtiele wendingen of dialogen niet serieus kan nemen. Elke scene voelt al snel aan alsof er ieder moment een explosie kan plaatsvinden, letterlijk dan. Het helpt dan ook niet dat je een aantal namen hebt gecast die wel bekend zijn met het actiegenre.

Maar als je dat even wegdenkt is Basic geen hele slechte film. Het verhaal zit namelijk wel prima in elkaar en visueel staat McTiernan best zijn mannetje. De beelden in het politiebureau zijn niet heel indrukwekkend, maar alles wat zich in afspeelt in Panama wordt aardig in beeld gebracht. Wel erg donker, maar de landschappen worden prima benut.

Er wordt ook aardig geacteerd, al is er niemand echt bijzonder. Jackson en Travolta kunnen dit soort rollen wel met diens ogen dicht spelen, en bijpersonages zijn bijna onzichtbaar te noemen. Alle namen was ik na afloop weer vergeten, wat verraadt dat de personages nooit memorabel worden uitgewerkt. Niet dat je dat van McTiernan verwacht, maar in een film zoals deze mogen ze wel iets beter uitgewerkt worden.

Verder vond ik het wel naar een aardige onthulling toewerken, maar verder is Basic niet altijd de meest boeiende zit. Het moet even opgang komen en de toon is toch echt te lomp om een film zoals deze echt goed op z'n pootjes te laten landen. Gelukkig duurt het allemaal niet onnodig lang en gebeurt er genoeg om je als kijker geboeid te houden. Geen hoogtepunt, maar wel oké voor een keertje.

Prima Verhoeven.

Een regisseur die ik in het algemeen wel mag, die Verhoeven. Heeft een aantal aardig leuke films op zijn naam staan, helaas wist deze film me eigenlijk niet te overtuigen. Je herkent ook wel vrij duidelijk dat dit door Verhoeven gemaakt is.

Prima camerawerk en visueel niet verkeerd. Ik vond het verhaal vrij zwak met een aantal niet heel briljante twistjes. Slechts een klein aantal dat ook echt werkt. Stone is zeker een mooie vrouw en een plaatje om zo te zien met een aantal iconische scenes.

Douglas doet het niet al te best en weet niet altijd even goed te overtuigen. De film concentreert zich soms te veel op het seksuele gebied, maar gelukkig is er wel wat aandacht naar het verhaal gegaan en wegens enkele mooie momenten nog naar een voldoende gebracht.

Regisseur Michael Caton-Jones krijgt de opdracht om een totaal overbodig vervolg op de klassieker van Paul Verhoeven te dirigeren, maar kan weinig aanvangen met het scenario waar serieus drie mensen aan hebben gewerkt. De opening belooft niettemin een meer dan vermakelijke mysteriefilm, maar eenmaal de hoofdpersonages hun centrale intrede doen loopt het gebeuren al snel op de klippen. Sharon Stone verheft haar personage tot een ware parodievertolking en het gebrek aan charisma van David Morrissey weegt daarnaast erg zwaar. De seksuele spanning begint zowat direct en zonder gegronde reden, maar notabene een psychiater valt daarbij nagenoeg meteen voor de charmes van zijn client. Het tempo is best aardig en de verhoudingen niet oninteressant, maar tegen het einde aan is het aardig duidelijk dat de schrijvers geen raad meer wisten met de uiteindelijke afloop en dat resulteert in een verschrikkelijk melige eindmonoloog. Op filmisch vlak is het allemaal best netjes, maar inhoudelijk slaat het als een tang op een varken.

Crappy natuurlijk.

Ik kan er dan ook niet omheen dat trash niet meteen mijn genre is, alhoewel dit soort ideetjes er bij mij nog wel simpel in kunnen gaan. Bovendien zag ik al eerder scenes van deze Belial en die vond ik nog wel geinig. Maar helaas is Belial 1 van de weinige pluspunten.

Want het was allemaal wel heel erg simpel. De crew wordt er dan ook niet bij geholpen dat het budget uiteindelijk maar op 35,000 dollars lag, die ze ook in delen bleken te krijgen. Het resultaat is een ietwat simpele, schreeuwerige en vaak klunzige horrorkomedie die nooit helemaal werkt.

Ik weet wel ongeveer de stijl van Henenlotter en weet dat hij lak heeft aan de regeltjes, maar iets meer aandacht hier en daar mag wel. Alles is wel heel erg simpel gebracht. Handschoentjes als hand van Belial, off-screen kills die allemaal zowat hetzelfde zijn en een saai hoofdpersonage.

Pas als Belial even verschijnt leeft de film op, want dat soort dingen smaken me dan wel weer iets meer. Ik heb een paar beelden van de vervolgdelen gezien, en die kills zien er stukken leuker uit. Deze kills zijn wel bloederig maar allemaal hetzelfde, en dat smaakt me minder.

Die 91 minuten waren uiteindelijk redelijk vermoeiend, maar de laatste minuten doen het hem wel weer een beetje opleven. Acteerkracht is ook geweldig zwak. Alleen Smith is bij vlagen nog wel een beetje schattig, en dat was het hem weer.

De film leeft soms wel op, maar te weinig om alle minuten tot een goed einde te brengen. Helaas, want hier had ik dan nog wel vertrouwen op.

Pakkende film.

Eerste ervaring met de Turkse cinema. Gelukkig met ondertiteling anders was de film waarschijnlijk aan mijn neus voorbij gevlogen. Soms ontspoord het verhaal ook een beetje, maar dat merk je niet heel erg. Waarschijnlijk niet mijn laatste Turkse ervaring, D@bbe heeft mijn aandacht gekregen.

Begint inderdaad een beetje Tarantino achtig. Hij is pakkend aan het begin met niet heel saaie dialogen, liedje in de bus was ook wel lollig en het gebruik van kleuren kwam erg fris aan bod. Het duurt wel lang en het is wat traag maar in het tweede deel slaat de film om.

Het begin, waarin ze het huis binnengaan was het beste van de film. De freaky dingen en creepy sfeer is hier ook erg hoog. Je weet niet wat er eigenlijk gaande is maar het pakt wel. Genoeg weirde dingen en gekte. Daarna is de finale met Baba/The Father wat zwakker. Hij pakt wel maar de spanning is er een beetje af.

Einde was wel lollig. Film krijgt gewoon een voldoende.

Gewoon.

Met een hele groep gekeken. Was eigenlijk niet mijn voorkeur maar ik ging er niet zo tegenin en zo ging dus deze film op.

De film was erg vlot. Dat was gelijk het eerste dat me echt opviel. Niet een film die ik van Watkins gewend ben, aangezien de andere film zoals Eden Lake en The Woman in Black een heel ander genre waren. Watkins maakt zijn actie/misdaad redelijk.

Acteerwerk is niet erg bijzonder. Elba doet het wel leuk maar Madden is houterig. Lebon is al helemaal een teleurstelling. De actiescenes zijn best vermakelijk, verhaal klopt nog wel maar er zijn toch wel een hele hoop ongeloofwaardigheden in.

Ook wel voorspelbaar allemaal, toch nog wel vlot dus 2,5*

Het moest de start van een nieuwe serie betekenen, maar deze film van regisseur Richard Rothstein behaalde uiteindelijk weinig tot niets. Het vreemde verloop verraadt in principe meteen waarom, want vrijwel alle mysterieuze en griezelige inslagen worden in Bates Motel van de baan gepoetst. Rothstein maakt er vooral een komedie van die tegen het einde aan verzandt in een dramafilm. De horrormomenten maken verder een ongelukkige en geforceerde indruk, alsof de scenarioschrijvers af en toe plots beseften dat de roots van de reeks uit horror- en thrillerland kwamen. Het is een erg flauw gebeuren met weinig hoogtepunten, maar bepaalde moralistische inslagen en de hoofdrol van Bud Cort kon ik nog wel waarderen. Fanaten van de Psycho-reeks zullen hier (terecht) enigszins teleurgesteld van weglopen.

Meh.

Het slippertje van Burton wat mij betreft. Dit is de eerste keer dat ik deze Batman zie, maar ik vond het niet erg goed helaas. Dan verkies ik liever de serieuzere Nolan-trilogie. Burtons regie wordt bijna volledig weggedrukt tijdens Batman, en dat is jammer, want met de nodige vrijheid komt hij het best tot z'n recht.

Wat er direct opvalt aan Batman is dat het acteerwerk van zeer matig niveau is. De enige uitzondering is uiteraard Nicholson, die de nodige flair meegeeft aan zijn personage. Theatraal en over-the-top, maar het werkt wel. Dat kan niet gezegd worden van Keaton. Echt slecht is hij niet, maar hij acteert dusdanig automatisch dat je je nog afvraagt of hij überhaupt iets mocht improviseren.

De serieus slechte prestatie gaat namelijk naar Basinger. Echt werkelijk dramatisch. Het ontbreekt de film verder aan leuke personages buiten Joker om. Wel vaker zie je dat de personages vervagen bij het aanwezig zijn van 1 leuk personage, maar naast Nicholson is iedereen hier een absolute krant. Oersaai gewoon, verrassend vanuit Burton eigenlijk aangezien zijn personages normaal van fantasierijk niveau zijn en daarmee leuk worden.

Visueel zitten er aardige beelden tussen en het voornaamste voordeel van de film is dat een hoop effecten praktisch worden gehouden, maar Burtons regie zit dit een beetje in de weg. Saaie editing en slecht camerawerk. Een stoot van adrenaline breekt nergens door en Batman zelf blijft een saaie held. De leukste scenes komen tot stand vanuit de Joker, maar echt veel screentime krijgt hij nou ook weer niet.

Batman duurt met zijn 126 minuten zeker 26 te lang, want het verhaal ratelt maar door en botst daarbij tegen elke denkbare cliché aan. Het verhaal ontwikkelt tevens nergens maar een beetje tempo wat een vlotte kijkervaring in de weg zit, en ondanks dat er tussendoor een aantal memorabele scenes tussen zitten werkt het zich toe naar een spectaculaire, maar weinig opwindende finale.

Het is vooral de taaie en beperkte sfeer die de film blijft hanteren die een echt leuke kijkervaring in de weg zit. Er zitten aardige beelden bij, maar de regie ondersteunt de film te weinig. De beelden voelen plat en lomp aan, en de cinematografie weet ook weinig ondersteuning te bieden. Wat wel geslaagd is zijn enkele beelden tussendoor, zoals een camera die boven de wolken uitstijgt. Dat zijn de stukjes waar je eindelijk Burton een klein beetje kan herkennen.

Verder een matige film. De schurk blijft geweldig en het kent zeker een aantal momenten die het als geheel de moeite waard maken, maar verder duurt het vooral lang en biedt weinig compensatie tegen de middelmatige regie en saaie personages. Ik heb nu plots veel minder vertrouwen in het volgende deel. Vond dit maar een middelmatige film helaas.

Dom.

Schumacher maakt van de Batman films een soort peuterspeelzaal, lijkt me. Geef me dan maar de Nolan trilogie, die vond ik ondanks een over the top Bale wel een stuk beter dan de Schumacher kijk erop. Burton moet ik nog zien.

Dommige karakters, overal. Clooney draagt altijd wel wat charme mee, maar is gewoon geen batman. Suf geacteerd door Thurman, sowieso niet de beste hier. Silverstone is dan wel weer leuk, Schwarzenegger draagt hier een daar een komische noot bij.

Een beetje een dom verhaal met flauwe karakters en een te lange 125 minuten die maar niet over leken te gaan. Ik vind dit tot nu toe echt de matigste Batman films die er momenteel zijn.

Bombastische teleurstelling.

Wat jammer nou. Het kan zijn omdat ik bij Nolan toch echt hoge verwachtingen had. The Dark Knight en The Dark Knight Rises waren voor mij gewoon goede films. Dus ik weet niet waarom ik bij deze film totaal geen interesse had in het verhaal.

Effecten zien er wat oud uit, voor een film uit 2005 en van Nolan. Bale speelt hier niet overtuigend genoeg. De film had werkelijk alle potentie om goed te zijn. Een paar toffe schurken zoals Murphy als Scarecrow. Ook Holmes kan ik altijd wel pruimen.

Gewoon een saaie film die me niet wist te pakken. Effecten zijn nog redelijk, wel wat oud maar dat maakt niks uit. Misschien bij herziening zal hij me beter bevallen.