Opinions

Oei.

Wist al dat de recensies niet al te best waren, maar Carrey wil ik nog weleens een kans geven. Love him or hate him, ik ben van de eerste kant. Die man heeft gewoon een uitstraling die ik erg kan waarderen. Maarja, hij kon de film niet redden.

Kilmer is saai, geen enkele uitstraling. Gelijk ook de reden waarom hij maar in 1 batmanfilm verscheen. Bale en Clooney vind ik overigens ook geen reet aan. Maar nu heb ik het nog niet eens over Kidman gehad, wat een plat personage speelt ze. En ook nergens maar een beetje overtuiging.

Soms nog wel lollig met de strip achtige benadering en neon lichten. Schurken waren bij vlagen ook wel geinig, Robin was lenig maar had ook geen uitstraling. Jammer, ik verkies hiervoor toch echt de Nolan films.

Hetzelfde niveau als de eerste film.

Ik vond de vorige adaptie van Burton ook niet super, zoals mijn (ondertussen onleesbare) review toen al aangaf. Ik denk dat Batman in het algemeen niet echt mijn omgeving is, maar ik heb best positieve herinneringen aan de Nolan-trilogie en de nieuwste adaptie van Reeves mag er ook zeker wezen. Ik las overigens dat deze Batman-films zijn donkere randje moeten tonen, maar dat kon ik in de verste vertes niet ontdekken.

Wel kon ik hele mooie decors ontdekken. Het parkje met de brug en de hideout van The Penguin zien er geweldig uit. Het heeft ook even geduurd voordat ik me realiseerde dat ik Danny DeVito voor me zag staan. Hem heb ik altijd een leuke acteur gevonden, al knalt het karikaturale schurkenfiguur behoorlijk tegen de serieuze persoonlijkheid van Keaton op. Keaton zelf is overigens erg kleurloos. Ik heb nog nooit een slechtere rol van hem kunnen ontdekken, dus dat hij zijn rol opnieuw zou gaan vervullen in The Flash is dan ook niet iets waar ik om sta te popelen.

Verder een bijzonder, maar dan ook echt bijzonder slechte acteerprestatie van Pfeiffer. Ik dacht dat er niemand zo'n slechte Catwoman neer zou kunnen zetten buiten Berry om, maar Pfeiffer doet een schrikwekkend goede poging. Misschien ligt het dan toch aan het compleet idiote figuur, maar wel fijn dat als je dat pakje aantrekt je opeens heel goed kan vechten. Bovendien heb ik geen slechte herinneringen aan Hathaway als Catwoman, maar dat moet ik maar eens opnieuw gaan zien dan. Ik vond het in deze film een belachelijke verschijning. Een bizarre hoeveelheid falende oneliners achter elkaar en een hopeloos theatrale invulling. Baggerpersonage.

De opmaak van Burton is gelukkig leuker en de opening kon ik pruimen evenals het eerste actiemoment. De wereld van Burton en Gotham zit vol met leuke gadgets, creatieve ontwerpen en spectaculaire ideeën. Het is de inhoud van de film die het als geheel omlaag trekt. Erg jammer natuurlijk, want ik ben me er bewust van dat deze wereld veel liefhebbers kent, maar ik kan het niet met ze eens zijn over dat dit genietbaar is. Het ligt wat mij betreft niet aan veroudering, want Burton had zijn stijloefeningen al heel vroeg onder de controle. Jammer, want normaal gesproken zie ik zijn films erg graag.

Ok.

Laatste Snyder die ik echt nog wou zien. Alleen Owls of Ga'Hoole nu nog niet gezien en ik weet niet of ik die ook wel wil zien. Snyder is niet de meest gerespecteerde regisseur van DC, veel kritiek op zijn 3 superheldenfilms.

Eerste deel van de film verveelde ik me ook erg. Het is wel duister, acteerwerk in orde, maar er gebeurt eigenlijk zo weinig wat interessant kan worden. Soms zit er een leuk actiemomentje tussen, maar te weinig om te boeien.

Dan in het laatste deel laat Snyder zich weer zien. Zijn visuele kracht is ook van best groot niveau, en is dus de slotfase ook erg vermakelijk. Het monster zag er niet erg overtuigend uit, maar de energieke explosies wel. Hiermee komt het nog net op een voldoende.

Prima uitkijker, maar had echt wel wat korter gemogen. Affleck vind ik trouwens wel leuker dan Bale, al verkies ik Nolan boven Snyder. Vooral Batman Begins was een blunder voor Bale.

Niet zo briljant.

Heb de film net op tijd nog in de bioscoop kunnen ervaren. Kwam klaarblijkelijk dezelfde dag op HBO Max, maar die service heb ik niet. Ik kan al die platformen tegenwoordig niet meer bijhouden, dus ik denk dat ik deze ook maar laat schieten. De film zelf werd behoorlijk de hemel in gestuurd toen het uitkwam, maar zelf vind ik het half.

Maar op het vlak van wereldschepping is het absoluut de beste film in het universum van Batman. Van Matt Reeves had ik dat niet meteen verwacht, dus dat doet hij goed. De opening vond ik ook erg geslaagd. De monoloog van Batman daarin wat minder, maar de sfeer waarbij de angst en duisternis over de stad wordt uitgeroepen werkt perfect. Op het vlak van cinematografie is het allemaal ook bijzonder sterk. Absoluut geen klachten op dat vlak.

Minder geslaagd is wat zich er allemaal in die wereld bevindt. Sowieso vind ik maar bitterweinig personages werken in deze film, hoe dicht ze dan tegen het bronmateriaal aan mogen zitten. Zo'n Kravitz hoort hier absoluut niet thuis. Vreselijk geforceerd personage. Een Dano voelt ook niet echt passend aan als zo'n excentriek figuur in een omgeving die heel serieus overkomt. Vervolgens is er nog Pattinson zelf, waarvan ik de vormgeving al helemaal niet begrijp. Het acteerwerk is goed, maar die rare look die hij heeft gekregen ziet er niet uit.

Verder is het vooral jammer dat de scenes die kunnen zegevieren met wat spannende sfeer worden overroepen door de iets te vreemde personages die je toch uit het moment halen, maar ook door de duidelijke PG-13 taferelen. Echt zware stukken worden snel weggeknipt, terwijl de film ondertussen zo duister is dat je niet zou verwachten dat een veilige aanpak überhaupt nog op tafel ligt.

Dat gezegd te hebben is dit visueel de meest aantrekkelijke Batman met een paar erg passende soundtracks (en een aantal die totaal niet passen), mooie cinematografie, sterk gebruik van kleuren en een aangenaam tempo. De film wordt ondanks de erg lange speelduur nooit saai. Genoeg balans tussen actie en thriller. Was allang blij dat ze niet expliciet voor komedie hebben gekozen, want dat had de film om zeep geholpen. Mocht er een vervolg komen hoop ik wel dat ze minstens de helft van de personages gewoon uit het verhaal schrijven.

Regisseur Ryûhei Kitamura die zich in animatieterrein bevindt is een interessante keuze, maar helaas loopt het uit op middelmatigheid. Wat Baton nog enigszins leuk maakt is dat de regie van Kitamura nog altijd te herkennen valt, ook al zijn het nu getekende poppetjes die het verhaal voorwaarts duwen. De draaiende camera's zijn terug en de actiescenes weliswaar uitgesponnen (de eerste 10 minuten bestaan non-stop uit achtervolgingen en schietpartijen), maar het verhaal daarentegen is weinig doordacht en te ambitieus vormgegeven. Een speelduur van 60 minuten is kortweg te weinig om een concept als deze gepast mee in te vullen, het is dan ook niet gek dat Baton een rommelige indruk maakt. Na een halfuurtje was Kitamura me hier kwijt en dat is jammer, want deze film kwam uit in een periode dat hij goed wist wat entertainment voor moest stellen.

De herziening (ditmaal van de director's cut) viel me na de aanschaf van een Blu-ray erg tegen. Regisseur Kinji Fukasaku kent geen profijt van de grote hoeveelheid aan slecht acterende namen, de bijzonder uitgesponnen dramatische inslagen en de te lange speelduur. Het concept is waar je dit soort films natuurlijk voor opzet en het geweld is dan ook hard en recht voor de raap, maar toch valt links en rechts te bespeuren dat er niet heel veel centen over waren voor de vormgeving. De gehele wereld ziet er nogal troosteloos en onafgemaakt uit, met een gebrek aan detail en originaliteit. Bovendien slaan een hoop van de personages door een overdaad een perspectieven nergens echt aan. De enige die een eigenzinnige flair kent is Takeshi Kitano zelf, maar hij krijgt dan ook veruit de meeste ruimte toebedeeld. Het viel me in het algemeen allemaal erg tegen. Een aantal spectaculaire momenten en maffe manieren waarop personages aan hun einde komen, maar het duurde erg lang en sloeg zeker op emotioneel vlak amper aan.

Herziening maakt nog altijd indruk, ondanks dat de eerste kijkbeurt slechts een aantal jaar geleden was. Regisseur Gillo Pontecorvo gebruikt een verfrissend genuanceerde en fragmentarische aanpak om zijn filmhistorie mee in te kleuren, waarbij gebruik wordt gemaakt van een talrijke hoeveelheid aan indrukwekkende scenes. Vooral de bomaanslagen blijven op het netvlies gebrand staan, maar in het algemeen valt het op hoe sterk de spanningsopbouw en druk voelbaar blijven. Het acteerwerk is nergens geweldig, maar stoort aan de andere kant niet. Soms voel je als kijker de speelduur een beetje, maar verder blijft dit nog altijd uiterst sterke cinema en is wat mij betreft zeer waardig aan een nominatie in de top 250.

Sympathieke maar ietwat kale toevoeging aan het horrorgenre. Gardner weet gelukkig wel dat het gegeven van zombies relatief uitgekauwd is en mikt daarom juist op wat obscuurdere elementen. De film zoekt het vooral psychologisch en houdt zich in mindere mate bezig met spanning. Dat is uiteraard niet erg, maar zorg er dan wel voor dat de schaarse horror die je er dan wel in stopt ook echt werkt. Regisseur Gardner gaat traag te werk en slaagt er geen moment in de ernst of dreiging van de situatie naar voren te communiceren. Wel mag het gezegd worden dat hoofdrolspelers Gardner en Cronheim het meer dan verdienstelijk doen. Dragen met z'n tweeën zowat de hele film. Het einde kon ik daarnaast ook waarderen en de film valt nergens echt stil. Toch, zeker voor een film als deze, moet je als regisseur risico durven nemen. Dat gebeurt in The Battery nauwelijks. Je kijkt dus wel naar iets dat best onderscheidend is, alleen nooit echt durft uit te pakken. Altijd jammer als een film als deze best een eind komt, maar ach.

Clichématige dansfilm van Noorse komaf, waarin we een hoofdpersonage volgen die vooral haarzelf ontzettend in de problemen werkt met allerlei domme beslissingen. Battle includeert daarnaast meerdere dansstijlen die vervolgens allemaal het veld moeten ruimen voor een dik aangezette dosis dramatiek waar weinig empathie voor op te brengen valt. Het concept is gelukkig best aardig en de jonge castleden doen het zeer verdienstelijk, maar als kijker mis je toch een mate van plezier en originaliteit. Regisseuse Katarina Launing focust zich namelijk meer op de ellende van het geheel en vergeet daarmee om het vermaak van deze wereld gepast neer te zetten. Toch altijd een gemis binnen dit soort energieke omgevingen.

Matig.

Uiteindelijk niet de actie/sci-fi film die ik ervan had verwacht, al wist ik al gelijk dat dit geen behoorlijke hoogvlieger zou zijn. De film is nog geen SyFy, maar de effecten en CGI zijn nogal houterig voor zo'n project dat groots wil overkomen.

De karakters zijn weer de typische 'helden'. Alle types hebben we al een keer eerder in een actiefilm voorbij zien gaan. De baas met een trauma, de stoere vrouw, de lompe en grote kerel en de vechtsportkrijger. We hebben het allemaal al gezien en als het hier nog extra sterk aangezet is helpt daar niet bij.

De Slowmotion achtige actiescènes zijn in het begin nog wel leuk, maar op een gegeven moment gaan ze behoorlijk in de herhaling vallen waarmee het allemaal niet zo vernieuwend meer is. Het wordt eigenlijk allemaal behoorlijk "uitgemolken". En dat valt tegen, want ik kan me hieruit niet snel een actiescène herinneren die niet in slowmotion was.

Acteerwerk zelf is ook niet zo bijzonder, al doet Mandylor het nog wel prima, maar de ervaring van hem is duidelijk hoger. Ook Earles blijft leuk, altijd leuk om hem te zien. Voor de rest is het allemaal maar wat stoer zijn met schieten en schoppen uitdelen.

De actiescènes zijn richting de helft allemaal wat saai, het helpt er dan ook niet bij dat die drones niet al te best op het scherm gezet zijn. De CGI mist gewoon de kracht, al zijn de designs wel in orde. De actie is nergens echt opwindend en begint vaak wat te vervelen.

De film is uiteindelijk wel kijkbaar, maar hier had toch wel wat meer ingezeten dan wat er uiteindelijk op het scherm getoverd staat. Jammer, maar met meer variatie tussen de actiescenes was dit beter geweest misschien.

Ik vond het heerlijk.

Dat gehuil om het camerawerk gaat mijn petje te boven. Dit is 1 van de weinige films waar al die chaotische bewegingen daadwerkelijk een meerwaarde hebben. Hierdoor komt alle chaos en dreiging best dichtbij en blijft het tempo er behoorlijk in hangen.

Moest wel lachen, want de regel van een lange intro lapt Liebesman lachend aan zijn laars (hij was hooguit maar 5 minuten) en daarmee komt de film al snel terecht in non-stop keiharde actie. De hele film aanwezig, volop, en non-stop. De film laat de kijker weinig rusten waardoor je na afloop behoorlijk wat adrenaline erbij hebt.

Acteerwerk vond ik prima, de dialogen waren misschien wat cliché en hier en daar is de film wat Amerikaans. Maar dat kan je dan ook verwachtten in dit soort films, ik vond het door alle chaos en actie behoorlijk onvoorspelbaar in ieder geval. Terwijl ik erop terugkijk het allemaal heel voorspelbaar was.

Een aantal bekende koppen, maar de meerderheid is in mijn ogen niet al te bekend. Leuk eigenlijk, want dan doet de film het eens anders i.p.v. elke ster casten die er is. De film ziet er visueel heel goed uit, het verwoestte LA is leuk en de designs zijn prachtig.

De actie is nog het leukst aan de film, want die is erg goed gelukt. Alle explosies, miljoenen kogels en geweld vliegt in een behoorlijk tempo om je oren waardoor het nooit saai wordt. De 112 minuten waren daarom erg makkelijk uit te kijken.

Slotfase is misschien wat misplaatst, omdat de rest van de film redelijk onvoorspelbaar was en de slotfase juist heel voorspelbaar. Het blijft natuurlijk een film die recht uit Hollywood komt rollen, maar ik heb erg genoten hiervan. Vond het al beter dan de meeste Marvel films. Gewoon goed camerawerk, helemaal niets mis mee.

Er had uiteindelijk ook nog wat meer paniek in gemogen, meer gillende mensen bijvoorbeeld. Dat had de dreiging misschien nog wat verhoogd en dat heb je al helemaal een zenuwslopende film voor je kiezen. Het maximale is er dus niet uitgehaald, maar uiteindelijk een erg amusant filmpje.

De herziening brengt hetzelfde cijfer teweeg. Regisseur Peter Berg toont absoluut kwaliteit als het op zijn vak aankomt, maar verzandt zich met Battleship in iets te bekend vaarwater. De personages zijn nogal vervelend opgezet, de heroïsche toonzetting overheerst te veel en de aliens zien er matig uit wanneer het op de ontwerpen aankomt. Gelukkig wordt er overtuigend uitgepakt met fraaie computereffecten, een gezonde dosis aan actiescenes en genoeg verwoesting om de gemiddelde kijker aan de buis gekluisterd te houden. Op inhoudelijk vlak slaat het allemaal volkomen nergens op, maar het blijft goed wegkijken en dat lijkt Berg zich als regisseur goed te beseffen.

Snel herzien. Beviel me nog altijd prima en ik wil mezelf graag corrigeren op de kritiek richting het realisme van de film. De diversiteit aan invalshoeken, de creativiteit met het camerawerk en het onvoorspelbare verloop zorgen juist voor een uitermate realistische ervaring, de absolute kracht van The Bay. Enkel het acteerwerk is over de grote lijn niet geweldig, maar regisseur Barry Levinson brengt de escalatie knap naar voren. De aanpak is werkelijk uniek te noemen, in meer dan 5000 films heb ik nergens iets soortgelijks aangetroffen. Het feit dat de film zich niet echt bezighoudt met de figuren en zich juist volop om het mysterie bekommert vond ik dit keer ook vooral positief, ik doe bij deze dus graag afstand van mijn vorige recensie.

Redelijk genrewerk waarin regisseurs Taneli Mustonen en Brad Watson de krachten hebben gebundeld om The Bayou op het grote witte doek te krijgen. Vooral Mustonen had achteraf beter moeten weten, want het aantal geslaagde krokodillenfilmpjes binnen dit genre is op één hand te tellen. Gelukkig scoort het eindresultaat punten op het vlak van geloofwaardig acteerwerk, een aantal redelijke effecten en een spaarzame hoeveelheid brute aanvallen. Helaas halen de makers verder weinig atmosfeer uit de omgeving en wordt enige vorm van spanning zeker niet opgebouwd. Tegen de finale aan moet The Bayou steeds meer moeite ondernemen om sensatie op te wekken en gaat daar uiteindelijk aan ten onder. Uiteindelijk vormt het daarmee niet het slechtste werk binnen deze omgeving, maar echt memorabel is het geenszins.

Lollig.

Van de maand April was dit de enige film op Film1 die ik daadwerkelijk wel wilde zien. Wel waren er nog een paar andere titels die een beetje de aandacht hadden, maar dit was toch echt de film die ik het liefst wilde zien. En hij beviel ook best degelijk uiteindelijk.

Het is zo'n film geworden waar de Grindhouse stijl erdoorheen wordt gepompt en daar lijkt de film dan ook zijn balans in te vinden. Alleen blijft het daar ook bij, ik mis nog echt die finishing detail om dit echt een leuke Grindhouse te laten worden. En ook wat explicieter gebruik van actie en bloed.

Nu heb je wel een leuke film, maar eentje waarvan het voelt alsof er net wat meer uitgehaald kon worden. Running Scared is zo een wat meer geslaagde versie van deze film denk ik zo. Ik mis nog echt die regiekracht die deze film boven het niveau uit kan tillen, want de potentie en ideeën waren er zeer zeker.

Deze film kent een goed tempo dat ervoor zorgt dat deze film nergens inzakt of verveeld. Het gooit een hoop ideeën op elkaar en allemaal volgen ze elkaar in een gezond tempo op. Er zitten echt grappige dingen in. De piratentruck, de hookerkillers, Thornton in een schurkenrol en indianen. De film zit er vol mee.

Ook goed acteerwerk van het trio. Er steekt niemand van het trio bovenuit maar allemaal zijn ze wel behoorlijk lollig. Ook leuk dat ze allemaal een beetje verschillen van elkaar. Brodie-Sangster vond ik ook erg leuk. Aparte rol voor hem, maar blijf hem altijd wel een leuke verschijning vinden. Bijrollen zoals Thornton en Longoria doen het ook naar behoren.

Actie had wel wat harder en explicieter gemogen, maar het is er wel in overvloed. Beetje tam en afgeraffeld bij vlagen, maar het tempo tussen de actiescènes zit er goed in en het verveeld niet. Ook leuk dat het vooral een parade is van gekkigheid en een regen van kogels die er als brug tussenzit.

Leuk filmpje, zeer vlot doorheen gekomen. Genoeg op aan te merken. Iets meer overgave in het genre en wat bloederigere actie hadden de film wel leuker kunnen maken, maar het is zoals het is, en dat is vooral een vermakelijke bende. Soortgenoten in het genre zoals Hell Ride kunnen hier nog wel iets van opsteken.

Vond de herziening in ieder geval aangenaam vermaak. Dwayne Johnson is goed gekozen voor de hoofdrol, al maakt zijn verschijning, die altijd sterk op elk ander Rock-personage lijkt, het een wat saaie keuze. Het verhaal is erg standaard en slapjes onderbouwd, zo vroeg ik me soms af hoe ze bij dit soort banale dingen uitkomen in 2017. Echt cheesy vond ik het allemaal niet, daarvoor is de film te duur en spectaculair om zo'n conclusie te rechtvaardigen, al lijkt Gordon er wel op te mikken. De grappen en grollen wisselen af van puberale teksten naar soms wel geinige dingetjes, ik denk dat je wel een beetje weet wat je te wachten met dit soort Amerikaanse films. Chopra Jonas is een bijzonder saaie schurk, maar toch loopt de film op onverklaarbare wijze bijzonder vlot. De actie is sterk in beeld gebracht, het tempo ligt aangenaam hoog en het zonnige strandsfeertje past ideaal bij een simpele popcornactiefilm als deze. Ik heb me geen moment verveeld en ik kijk altijd liever naar een Baywatch dan dat slappe, sentimentele gedoe bij andere actiefilms waar ze tegenwoordig steeds weer mee aan komen kakken.

Voldoet.

Uiteindelijk is dit duidelijk 1 van de apartere afleveringen in de reeks. Veel trager en wat "saaier" dan de gemiddelde aflevering, althans, vind ik. De sciencefiction zelf blijft hier voornamelijk wat op de achtergrond en maakt plaats voor drama en wat romantiek.

De drama neemt hier dus ook duidelijk de overhand, met een sciencefiction-randje op de achtergrond geplant. Alhoewel het niet onbekend is in de reeks, vond ik het hier door het tempo wel wat moeilijker mee doorheen te komen.

Idee is wel wederom weer interessant, en het duurt ook niet lang voordat het interessant wordt. Acteerwerk van Gleeson is bovengemiddeld en Atwell voldoet ook in haar wat beperkte en toch wel best moeilijke rol uiteindelijk.

Maar eenmaal de "echte" versie in beeld komt is de film wat saaier. De romantiek lijkt ook gewoon niet te werken (logisch) en de drama bied niet heel veel wat ik nu zo heel goed vind. De sciencefiction vervaagt ook wat eigenlijk.

De aflevering eindigt dan weer sterk, maar ik vond dit wel een minder interessante aflevering in de reeks uiteindelijk helaas.

Redelijk kale registratie van een ontluikende liefde tussen een gewone tiener en een zeer beroemde popster. Regisseur Joshua Caldwell gebruikt daarbij alle mogelijke clichés en onderneemt weinig om van Be Somebody meer te maken dan dat het nu is. Om de romantiek uit de doeken te doen wordt er gebruik gemaakt van een dromerige en subtiele sfeerzetting die wel een zekere potentie uitstraalt, maar uiteindelijk vooral de visuele ondersteuning mist. Het acteerwerk van Sarah Jeffery is gelukkig bovengemiddeld, maar Matthew Espinosa oogt onzeker binnen een rol die toch wat te veel van hem lijkt te eisen. Deze film vormt uiteindelijk niet veel meer dan een voorspelbare, maar bondige uitwerking van ideeën die menig filmliefhebber vast veel vaker zal hebben gezien.

Stuurloos.

Onbegrijpelijke film. Korine is altijd een regisseur geweest die het standaard regiepad niet volgt. Daar heb ik geen problemen mee, maar doe dan wel wat leuks. The Beach Bum is eerder een film waar de crewleden gedurende de opnames met elkaar op vakantie gingen. Super gezellig natuurlijk om met z'n allen naar het strand te gaan en landhuisinterieur te vernielen, maar om dat nou uitgesmeerd over 95 minuten te zien vind ik te gul.

De cinematografie van Debie is mooi, maar komt bijna exclusief optimaal tot z'n recht bij de onderwaterbeelden. Ik kon makkelijk wegdromen bij de zwembadsequenties en het kleurenpallet is prachtig. Korine helpt Debie alleen niet mee door niets met de mooie beelden te doen. Alle scenes worden aan elkaar geplakt via "Moondog", gespeeld door McConaughey. Veel reviews die zijn acteerprestatie prijzen, maar ik kan me er totaal niet in vinden. Dit soort rollen zijn enorm eenvoudig. Een personage met de diepgang van een droge dweil die door het beeld sjokt. De enige uitdaging zit hem in de achterlijke kledij die hij af en toe aantrekt, je moet het als acteur maar willen doen. Oscarwaardig allerminst, ik moet er niet aan denken om dit een prijs te zien winnen.

Uiteindelijk is het vooral problematisch dat de film stuurloos oogt. Je kan de boel kapot analyseren, maar The Beach Bum is gewoon een droomfilm. Een droomfilm die alleen zo plat als een dubbeltje is. Soms lijkt Korine nog wat op drama te willen inzetten, maar met zo'n schmierend figuur als Moondog wordt hem dat onmogelijk gemaakt. Vanaf de eerste seconde trekt McConaughey zijn mond open en begint slap uit z’n nek te kletsen. Als inleiding valt dat de film nog wel te vergeven. Ik dacht ook dat zijn personage een andere richting op zou gaan na de dood van Fisher, maar Moondog gaat gewoon door met zijn domme gelul. Echt totaal vermoeiend.

Mocht ik op het strand zitten met 40 graden zon op mijn snuit en volgepompt met wiet, dan had ik misschien The Beach Bum nog kunnen waarderen. Echter zit ik maar weinig op een tropisch strand, dus in een normale omgeving was dit bijna niet te doen. Visueel wel oprecht sfeervol en mooi zonnig. Het is niet moeilijk om geboeid naar die stonerteksten te luisteren, maar ik kan in deze film niet zien wat de menigte wel ziet. Voor mij was het een niet-subtiele komedie met veel lompe humor. Hopelijk pakt McConaughey nu weer een serieuze rol.

Matig.

Geen al te slechte thriller, maar wel eentje die na afloop erg leeg aanvoelt. Deze kwam ik laatst toevallig voorbij en toen maar opgezet. Alhoewel het beter is dan andere thrillers in zijn soort voelt de boel na afloop nog steeds wat "empty" aan. Alsof je vooral naar gebakken lucht hebt gekeken.

Fitzgerald kennen sommige individuen misschien van de Scream-serie die op Netflix te zien is, was ook verrast toen ik haar hier zag. Dan heeft ze toch snel vooruitgang geboekt, maar ook begrijpelijk want ze speelt erg goed. Ook de overige crewleden doen het naar behoren en maken het resultaat daarmee iets kijkbaarder.

Als je het internet over deze film een beetje door scrolt zie je veel kritiek op de saaiheid van de film. Daar kan ik me niet bepaald in vinden, maar wel over de leegheid van de film. Van de 85 minuten dat de film duurt gebeurt er geen hol in het eerste uur. En dan is dat eerste uur alsnog interessanter dan de laatste 20 minuten die meer thriller zijn.

Vooral omdat de personages redelijk interessant te noemen zijn. Het werkt voor een halfuur, maar daarna begint de langzame toon en spanningsloze uitstraling wel te knagen. Er gebeurt gewoon niks, en de onderlinge spanning tussen de personages is ook niet voelbaar. De film lijkt er ook niet op te mikken, en dat is het pijnpunt.

Eenmaal de thriller aanbreekt wordt het niet veel interessanter, een beetje een flauwe finale ook. Er heerst gewoon geen spanning. Het lege gevoel begint daardoor snel door te breken en voel je je als kijker een klein beetje bedrogen. Toch is de situatie niet al te saai te noemen en de rust van de locatie komt dan wel weer redelijk over.

Met iets meer strakheid in de regie en wat meer focus op de spanning had dit beter kunnen werken en zo in een prima genrewerkje kunnen veranderen. Nu kijk je vooral naar een film die net wat te leeg is om echt leuk te zijn. Leuk om een keer gezien te hebben, maar daarna kan je weer verder.

Matig.

Teleurstellende film aangezien mijn verwachtingen vooraf best hoog waren. Ik ben een beetje gestopt met scores te volgen op MovieMeter aangezien ik zelf wel bepaal welke films ik goed vind of niet, maar de lage score is in dit geval terecht. The Beach House is een matig geheel die het moet hebben van enkele betere scenes tussendoor.

De regie is niet bepaald slecht, maar Brown vertrouwd iets te veel op zijn tempo. Het verhaal kabbelt traag voort en verliest na een halfuur de aandacht. Niks mis met traag voortkabbelende verhaaltjes, maar Brown weet het niet genoeg op te vullen en haalt zijn kracht uit enkele scenes die wat sfeervoller zijn dan de film zelf. Veel meer hoogtepunten dan dat bevat deze film niet.

Camerawerk heeft zo nog wel zijn dingetjes zoals een shot waarbij de camera recht in het water zoomt, maar verder krijgt Brown niet alle dreiging even lekker in beeld en vielen de decoraties me ook wat tegen. Hier en daar wordt er wat aardige cinematografie met de film vermengt, maar vooral tijdens de dromerige beelden en niet zozeer tijdens de meer reguliere beelden.

Verder vond ik de rust van de locatie maar matig uitgewerkt. Ze hadden iets meer focus op de sfeer mogen leggen, want ik proef er maar weinig van. De film moet het voornamelijk hebben van wat strenge gore en vreemde effectjes, maar deze nemen maar 1% van de film in, dus veel kan ik er niet voor bijrekenen. Met het acteerwerk is verder weinig mis, maar met de finale wel. Het wil gewoon niet echt meer pakken en de opbouw wordt onvoldoende uitgewerkt wat mij betreft.

Echt tragisch of dramatisch is het nergens, het wordt allemaal best consistent in beeld gebracht, maar buiten wat aardige beelden, degelijk acteerwerk en een redelijk apart verloop weet de film niet al te veel te bieden. Het tempo is net wat te traag, de opbouw onvoldoende en ik mis toch wat scenes die het als geheel echt onderscheidend maken. Jammer.

En wederom een goede Boyle.

Hij is al goed op weg om een regisseur in mijn persoonlijke top 10 te gaan overnemen. Waarschijnlijk voor Spielberg, want per film die ik van hem zie wordt het steeds minder. Boyle had met Trance in ieder geval met 1 film een plekje in mijn persoonlijke favorieten. De laagste score ging voor de rest naar Yesterday, die als enige Boyle tot nu toe een 3,0* kreeg.

The Beach is ook weer eens wat anders dan de algemene Boyle-films. Vooraf vreesde ik dat dit een beetje de Boyle in Hollywood ging worden met DiCaprio zo prominent op de poster. Dat blijft ook wel een acteur waar vroeger veel publiek op afkwam. Maar hier speelt hij een iets andere rol lijkt het.

DiCaprio doet het dus redelijk, maar als hij bang moet zijn, speelt hij erg theatraal. Dat is het nadeel aan DiCaprio. Geweldig acteur, maar soms iets te veel de drang om veel ruimte in te nemen. Dat valt te veel op hier. Voor de rest nog wel degelijke rollen van Carlyle, Ledoyen, Swinton en Canet.

Zoals verwacht visueel weer erg knap. Een aantal super leuke vondstjes, en de omgeving is natuurlijk geweldig op dat eiland. Boyle maakt sterk gebruik van de natuur, en stopt voor de rest, zeker in het tweede deel, nog een aantal truckjes in de film die deze film net boven dat niveau doen uitstijgen.

De film weet alleen niet altijd optimaal te boeien. Soms net iets lastiger om je aandacht erbij te houden, vooral als Boyle voor een langere tijd een iets te regulier pad kiest voor de film. Wanneer de hand van Boyle minder te herkennen is, gaat het fout.

Maar voor de rest wederom een goede Boyle, zoals verwacht. Deze film deed me wel even vrezen, maar ook dit weet Boyle tot een goed einde te brengen. Nog 1 film met minimaal 3,5* en dan maak ik plek in mijn top regisseurs voor hem vrij.

Sfeervolle Deense dramafilm met een aantal uitspattingen naar de horrorkant, maar waar regisseur Christoffer Boe vooral genoeg zijn eigen film van weet te maken. Hij krijgt een flinke duw in de rug van zijn castleden, want Nicolas Bro, Marijana Janković en Nikolaj Lie Kaas spelen uitstekende rollen en tillen de film snel naar een hoger niveau. Geregeld wordt er goed met de sfeer omgegaan, ondanks dat sommige scenes wat willekeurig en kaal voor de dag komen. Voor een lange tijd is er ook iets te weinig aan de hand, maar de druk wordt uitstekend verhoogd naarmate de finale vordert en dat zorgt voor een intens slot. Boe lijkt een regisseur met visie te zijn en dat levert een uniek geheel op met genoeg eigenzinnigheid om op te vallen en memorabel te blijven. Erg jammer dat het dus nog redelijk onontdekt is gebleven.

Tegenvaller.

Proefde haast helemaal niets van de sfeer, waarbij ik welgeteld maar een handvol momenten de sfeer wel voelde terwijl ik al 30 minuten in de film zit. Ik zat nergens echt in het verhaal, en dan duren de 107 minuten uiteindelijk toch wel vrij lang.

Wat ook direct opvalt, is het stroeve acteerwerk van Buckley. Zeer neutraal en in de eerste helft geen enkele overtuigende dialoog. In het tweede deel, komt er gelukkig iets meer emotie uit. Flynn was ok. De rest is me nergens bijgebleven.

Enkele mooie beelden van het gras en strand, maar dat wordt eigenlijk al snel verstoort door het matige gebruik van de camera. Wild heen en weer op werkelijk momenten die romantisch moeten zijn, dat matcht niet en hier dus al helemaal niet. Spanning was er heel af en toe maar te kort om echt mee te gaan in de sfeer.

De sfeer ging ergens wel opeens naar een hoogtepunt, wanneer die kerel dat begraven lichaam vindt is de sfeer zelfs uitmuntend. Maar in het algemeen proefde ik er weinig van, de sprookjesachtige sfeer is soms wel ok, maar zorgt er wel voor dat het verhaal zelf rommelig verloopt.

Ook niet heel veel in gestopt waarmee het maar een beetje interessanter kan worden, behalve dat in het tweede deel de dialogen wat scherper zijn. Het eerste deel is mak, vooral door het emotieloze en matige acteerwerk van Buckley. Leek echt nergens op.

Ik ga hier dus ook niet een heel hoog cijfer voor uitdelen, maar extra punten voor de mooie beelden soms, en hier en daar, toegegeven, uitmuntende sfeer die even om de hoek komt kijken. Volgende keer je camera stilhouden als het moet.

Tegenvallend.

Je zou denken dat er tussen dit soort films wel één titel moet zitten die over leeuwen gaat en daadwerkelijk voor wat spanning moet zorgen. Ze zijn er niet veel, en valt het op hoe weinig regisseurs in staat zijn om van de natuur ook een angstaanjagend iets te maken. Kormákur waagt in 2022 een poging, maar moet ook het onderspit delven.

Zeker de trage manier van filmmaken doet Beast de das om, want zowel het cameragebruik evenals de beelden zelf weten nooit een gevoel van hulpeloosheid of ellende op te borrelen. Je voelt je als kijker simpelweg nooit in gevaar. Ik wil met horrorthrillers nog weleens een beetje om de logica kijken dus dat een leeuw volkomen random een auto als deze aanvalt is dan vergeven, maar doe er dan wel wat mee.

Acteerwerk is redelijk maar niet geweldig. Elba hoort eigenlijk niet in dit soort films thuis, Copley maakt een beperkte indruk en de overige leden ben ik eigenlijk alweer vergeten. Kormákur kiest ervoor om zijn productie naar Zuid-Afrika te brengen, dus dat levert automatisch een aantal mooie beelden op. Sowieso is de natuur erg mooi vormgegeven en naar voren gebracht, alleen kan er geen spanning uit worden geperst.

Tot slot is de CGI van de desbetreffende leeuw niet geweldig, en ondanks wat spectaculaire sequenties en een uitermate bijzondere finale slaat Beast wild om zich heen maar raakt kant noch wal. Ik kan niet zeggen dat het slecht was. Daarvoor is het acteerwerk goed genoeg en kent de film veel actie en leven, maar wanneer het moet aankomen op focus, rust en spanning faalt het genadeloos, waardoor je vrijwel gevoelloos de film uitloopt. Tot zover ons avontuur in Zuid-Afrika dus.

Regisseur Kiah Roache-Turner weet heel goed hoe hij simpele concepten op een overtuigende manier moet uitwerken en levert met die inspanning een van de betere haaienfilms af. Beast of War kent voordeel door zich te plaatsen in een originele setting met een vakman achter het roer die goed weet hoe hij een film visueel moet decoreren. Het kleurgebruik is op deze manier opvallend, de aanvallen van de haai zien er gruwelijk uit en de sensatie kent voortdurend goed opgebouwde kookpunten. Alhoewel het nergens bijzonder spannend uitpakt en eigenlijk een grootse scène mist, vormt dit project een zeer positieve toevoeging aan een middelmatig subgenre. De haai maakt tegenwoordig weer een terugkeer op het grote doek en dat is zeer fijn.

Goed.

Film die vooral zijn kracht uit het verhaal zelf haalt. Het is natuurlijk een ideaal concept om voor een regisseur bekend mee te worden en groots mee uit te pakken. Nu had Fukanaga maar 6 miljoen, maar die heeft hij wel weer goed weten te benutten hier.

De film haalt dan ook voornamelijk zijn kracht uit de heftige beelden en het verhaal zelf. De regie eromheen laat het namelijk wat afweten. Het is echt puur het verhaal dat indruk maakt en het hoge tempo in de eerste helft van de film, waar de oorlog soms op heftige manier wordt laten zien.

Echter laat Fukanaga toch wel kansen schieten. Vooral het camerawerk was niet al te knap. De spanning die er moet zijn wordt nauwelijks opgebouwd waardoor een deel van de impact toch niet binnenkomt. De soms bijna Apocalypse Now -achtige scenes tussendoor stompen het tempo ook regelmatig dicht.

Acteerwerk was dan wel weer sterk. Vooral de jonge Attah doet het echt goed. Kon me helemaal inleven met hem en hij komt geen moment nerveus of onrealistisch over. Ook fijn dat een hoop Hollywood-elementen eruit zijn gelaten. Op de ietwat slordige karakterontwikkeling tussen Elba en Attah na dan.

Maar de film schuwt een hoop heftigheid niet en kijkt niet weg voor scherpe beelden. Soms dus ook behoorlijk confronterend en impactvol. Interessante kijk in de situatie rondom deze kindsoldaten. Bij vlagen visueel aardige beelden en de inrichting van de verwoeste dorpjes ogen sterk.

Film die niet perfect weet te zijn, maar het verhaal goed weet te vertellen. Geen moment echt verveeld, ondanks enkele momenten waarop het tempo er plots uitfloept. De film herpakt zich gelukkig wel op tijd in die momenten.

Een geslaagdere titel is "Beau Won't Shut Up", aangezien die regel perfect omschrijft wat regisseur Ari Aster heeft afgeleverd met zijn nieuwste film. Een geheel dat vooral eindeloos lang lijkt te duren en Joaquin Phoenix in een rol plaatst die al na een stuk of 60 minuten een nogal vermoeiend effect teweegbrengt op de kijker. Het is natuurlijk absurd om je te bedenken dat een film als deze tegen een speelduur van 178 minuten moet aanzitten, aangezien Aster na enige tijd niets interessants meer te vertellen heeft en vervolgens overgaat in een aaneenschakeling van absurditeiten en agressieve genrewisselingen. Het eerste uur bevat fijn geëxperimenteer met de camera en Beau is Afraid oogt verder ook op visueel vlak erg verzorgd, maar wellicht is alle lof vanuit de vorige griezelprojecten een beetje naar het hoofd gestegen van de makers. Ik hoop dus dat Eddington uitmondt in een wat strakker en vooral korter project.

Halfje omhoog na herziening. Regisseur Felix van Groeningen maakt een briljante zet door een dromerige, onwerkelijke sfeerzetting te creëren om Beautiful Boy mee te vertellen. Het is als kijker daarmee aanzienlijk gemakkelijker om verloren te raken in de situatie waarin Steve Carell en Timothée Chalamet zich bevinden, die overigens alle twee mogelijk hun beste rol tot dusver spelen. Het verhaal is daarmee een meeslepende en ontroerende schets van waargebeurde personen. Indrukwekkend tot aan de laatste minuut dus, die enkel een emotionele mokerslag mist in de derde akte om meer te beklijven.

Wel leuk.

Vooral gekeken door de opmerkelijke cast. Thompson en Irons zijn vrij positieve verschijningen, al had Thomson haar personage wel wat specialer mogen hebben. Ehrenreich en Englert doen het ook prima in hun wat beperkte personages.

De film kent matige special effects, maar een vlotte vertelstijl. Je kan je gemakkelijk in de film brengen en het is allemaal lekker vermakelijk gebracht. Hier en daar wat Romeo and Juliet jatwerk, dat natuurlijk vrij duidelijk is, en is het verhaal niet ongelooflijk origineel.

Prima film, visueel niet altijd even best, maar de film kent genoeg leuke scenes om het allemaal boeiend te houden, en zo'n element is dan wel weer nodig hier. Wat puntjes aftrek voor het wat simpele einde, maar meer uitgehaald had kunnen worden.