Opinions

Losgeslagen romantische komedie waarin Virginia Gardner en Dylan Sprouse een aardig duo vormen, maar duidelijk niet op kunnen tegen het nogal onevenwichtige en kinderachtige scenario. Zo vormt Beautiful Disaster een behoorlijk ongeremde mix tussen diverse genres die niet al te best met elkaar worden afgewisseld, zeker de humor komt er nogal bekaaid vanaf. Het basisconcept waarbij de twee een soort afspraak met elkaar hebben wordt bovendien onder het tapijt geschoven en allerlei randzaken (zoals dat plot rondom Gardners vader) worden tamelijk willekeurig in het gebeuren gepropt. Regisseur Roger Kumble dirigeert met een goed gevoel voor visuele beelden en er hangt een degelijk tempo, maar uiteindelijk voelt de film vooral aan als een makkelijk in elkaar gezet rommeltje.

Een film die vlot begint en teert op een leuk concept (zeker als je een liefhebber bent van voetbal), maar toch relatief snel in kinderachtige humor en weinig overtuigende drama-elementen vervalt. Het helpt dan ook zeker niet dat het personage van Michael Ward voor een veel te lange tijd ontzettend onsympathiek blijft en amper groei doormaakt, iets dat binnen een speelduur van boven de twee uur dodelijk is. Regisseuse Thea Sharrock maakt veelvuldig gebruik van aangedikt sentiment en alhoewel dat binnen dit soort verhalen best logisch is, wordt het toch wat overdadig ingezet. Daartegenover staat overtuigend acteerwerk, een aantal leuke voetbalwedstrijden en een bevredigend slot. Slecht is het zeker niet, maar indrukwekkend is het evenzeer niet.

Degelijk.

Howard is duidelijk een nogal braaf regisseur. Hier stapt hij wel bij vlagen iets meer uit zijn comfortzone. Hij durft hier iets meer dan in zijn algemene film maar het blijft echter een nogal brave film die niet op bizar veel punten weet uit te blinken helaas.

Crowe doet het best goed. Beter dan ik eigenlijk van hem had verwacht. Hij doet hier ook een iets andere rol. Al is hij in het eerste gedeelte van de film niet bepaald geloofwaardig. Vooral omdat hij echt te oud was om nog als studentje rond te lopen. Eenmaal in de meer volwassenen periode maakt hij direct meer indruk.

Visueel niet heel bijzonder uiteindelijk. Bij vlagen degelijke camerabewegingen maar ik vond het in ieder geval erg "veilig" in elkaar gestoken. De gewoonlijke dosis drama, de gewoonlijke dosis biografie. Alhoewel de formule iets anders in elkaar zit, blijft het veilige cinema.

De drama is niet altijd ook met veel impact uitgevoerd. Het blijft een beetje veilige en typerende drama die voorbij komt, met een paar iets intensere scenes tussendoor. Dat maakt de drama iets beter, maar voor de rest blijft het vaak te regulier.

Wel een knappe twist in het middenstuk. En de film blijft wel interessant aangezien er genoeg mystery in de lucht blijft hangen. Dat zorgt ervoor dat de 135 minuten best vlot omgaan. Daarom ken ik de film nog een voldoende toe. Maar voor de rest inderdaad typische oscarbait.

Niet speciaal.

Dat is voor mij een prima omschrijving van deze film, wat ondanks de best hoge recensies vond ik dit niet al te veel hebben. Watson is een knappe verschijning, maar was niet bepaald een goede prinses en straalt dit ook onvoldoende uit.

Het verhaal zelf is opzicht wel leuk bedacht, maar origineel niet echt meer met de gedachte dat dit gewoon weer een remake is van het origineel. Natuurlijk is het visueel dik in orde, vernieuwend is het nergens en het blijft allemaal weer heel voorspelbaar.

Ik zag ook niet echt een goede chemie tussen Belle en het Beest en dit bleef me opvallen. Voor de rest is er wel degelijk sfeer en zijn er gewoon mooie locaties met prima muziek ertussendoor. Niet een al te bijzondere film dit voor mij.

Flauwtjes.

Eigenlijk is Beauty Shop precies het niveau dat ik verwacht had van Woodruff. Een regisseur die zich best op een specifieke gemeenschap heeft gericht en verschillende dingetjes heeft neergezet, maar waarvan er echter geen enkele film een hoog niveau heeft behaald. Ook deze film bereikt eigenlijk een redelijk laag niveau.

Beauty Shop is een veilige komedie geworden die de voorspelbare zijwegen neemt naar dramatiek en romantiek terwijl we het leven volgen van wat personages die hun eigen zaakje hebben. Kansen zoals de problemen met het ondernemerschap worden verder vermeden. Natuurlijk lopen we een aantal keer tegen de lamp aan, maar vaak wordt hier nauwelijks aandacht aan besteedt of voelt het aan alsof je ze met een knip in de vingers weer kan verhelpen.

Acteerwerk van Latifah ontstijgt de rest met gemak. Is als actrice ook opvallend goed bezig in deze film, maar rollen zoals Silverstone, Suvari en MacDowell zijn eigenlijk te suf voor woorden. Bacon komt er als leukste personage uit, maar dat is ook niet moeilijk met zijn rol. Overige rollen ben ik eigenlijk alweer zo'n beetje vergeten, dus erg bijzonder zal het niet geweest zijn.

Het verloop is voorspelbaar en de regie is veilig en terughoudend. Ik kan maar weinig ontdekken binnen deze film waarvan ik ga prikkelen. Ik las dat deze film ergens een vervolg op was. Ik had het in de verste vertes niet kunnen merken, en ik kwam er ook pas na afloop achter. Ach ja, ik betwijfel of ik die films wel goed kan onthouden. In ieder geval een matig dingetje hier.

Slappe hap.

Ik keek hem dan eigenlijk ook alleen maar vanwege de rol van Lawrence, alhoewel ik heel goed wist dat zij niet de hoofdrol zal spelen. Desondanks wilde ik de film al best lang eens besnuffelen, maar het kwam er uiteindelijk niet van, tot nu dan.

Gibson speelt wat op de automatische piloot. Hij krijgt dan ook best een moeilijke rol, maar voert hem niet overtuigend genoeg uit om sympathie voor te krijgen of het publiek mee te krijgen. Ook Foster maakt weinig indruk, en weet net als Gibson weinig resultaat te behalen.

Verhaal is tamelijk bizar en ergens wel origineel, maar het komt niet echt over. Enige geloofwaardigheid blijft vooral behind-the-scenes. Bovendien wil de film veel vertellen in een hele korte speelduur, zo'n onderwerp als dit moet wat duidelijker en rustiger verteld worden.

Voor de rest, op een aantal momenten na, is het verhaal zelf ook bedenkelijk voorspelbaar. Het verhaal klinkt op papier als zeer origineel, maar Foster slaagt er desondanks in het verhaal zo voorspelbaar mogelijk voor te schotelen aan de kijker.

Voor de rest verveelt de film niet gelukkig, maar weet eigenlijk niets te doen. Het is niet emotioneel knap, niet filmisch knap en ook totaal niet meeslepend. Gewoon een hele neutrale film die weinig vernieuwend materiaal te bieden heeft. Jammer, want Yelchin & Lawrence waren wel prima bezig. Spelen het duo Gibson & Foster er eigenlijk ook compleet uit.

Energiedrank voor de fanaten, maar ik neem aan dat de meeste filmliefhebbers ook wel doorhebben dat het universum van Beavis and Butt-Head uitsluitend bestaat uit repetitieve en infantiele humor. Daarnaast hijst regisseursduo Mike Judge en Yvette Kaplan het gebeuren in nogal goedkope en ronduit lelijke animatietechniek. Het ziet er allemaal op visueel vlak niet uit en na 20 minuten begint de effectiviteit van de humor (voor zover dat er was) op te raken, iets wat verraadt dat dit formaat veruit geschikter is als televisieaflevering. Een aantal spaarzame momenten pakken komisch uit en de makers zijn niet bang om de absurditeit op te zoeken, maar uiteindelijk vormt deze film een zwaar weerzien met zeer weinig pluspunten en twee onsympathieke losers in de hoofdrol.

Best leuk.

Van dit regieduo krijgt Bushwick nog altijd mijn voorkeur, maar het is fijn om te zien dat het duo nu zelf ook inziet dat ze misschien te veel hooi op diens vork hebben genomen met Bushwick. Het resultaat is dan ook een erg simpele film met een hoog entertainmentgehalte. Nog steeds niet zonder minpunten.

Wilson is hard op weg naar een goede carrière, hopelijk wordt ze geen Emily Lind 2.0 want Lind verloor op oudere leeftijd haar acteertalent. Soms speelt Wilson iets te theatraal, maar ze gaat erg goed op in haar rol en zet soms een aardig uniek personage neer. Echt badass is ze niet omdat ze niet echt sterker of meer intimiderend overkomt dan haar vijanden, maar ze is wel leuk.

Verder ook leuk om James in een schurkenrol te zien. Verfrissend eigenlijk aangezien ik hem enkel van suffige komedierollen ken. Jammer dat Milott en Murnion hem net niet genoeg mee kunnen geven om echt leuk te worden. Het is nu vooral leuk dat het James is, maar als schurk stelt hij als personage nog niet al te veel voor.

Visueel ziet het er aardig uit, maar toch had er iets meer power mogen zijn vanuit de regie. Een iets frisser sfeertje, of juist meer gritty. De film kan beide richtingen op, maar kiest er geen en dat komt het resultaat niet ten goede. Camerawerk is verder wel on-point, maar aan de montage, het schrijfwerk of de cinematografie had wel iets meer gesleuteld kunnen worden.

Blijft allemaal wel erg lekker wegkijken. Veel entertainment en genoeg tempo. Het voelt nergens langdradig aan en neemt niet te veel hooi op z'n vork, behalve de soms onnodige dramazijwegen die Milott en Murnion perse moeten nemen. Qua bloed en gore overigens genoeg te beleven. Niks dat absoluut over-the-top gaat, maar het bloed mag soms rijkelijk in het rond spatten.

Aan het einde van de dag is dit zeker een film waar ik me mee heb vermaakt en dat is voornamelijk wat telt. Snel filmpje, maar het had zeker beter kunnen zijn. Iets eigenzinniger en aparter. James had ook iets meer te doen mogen hebben, maar verder heb ik me goed vermaakt met deze film. Leuke rol van Wilson, leuke actie. Ik vond het prima. Kijken of Milott en Murnion nu met hun volgende film echt omhoog kunnen schieten.

Beperkt.

Becoming behoort tot het soort film waardoor ik me ga afvragen of Tony Kebbell niet stiekem gewoon een omhooggevallen acteur is. Wat hij in deze film laat zien is in ieder geval ver onder professioneel niveau. Mitchell steekt daar met kop en schouders bovenuit, die met een veel beperktere en saaiere rol een veel beter figuur speelt.

Regisseur Naim is niet onbekend binnen het vak, maar met deze film laat hij nergens zien bekwaam te zijn. Het voelt vooral aan alsof hij toevallig iets mocht regisseren. Becoming lijkt op een debuutfilm, met beperkte middelen en weinig creatieve improvisaties. De film oogt kaal. Het bevat een hoop saai kleurgebruik, armoedige cameraregie en oninteressante plotontwikkelingen. De wendingen van het verhaal zijn aardig bedenkelijk (en uitgekauwd), maar er wordt toch moedig geprobeerd om het allemaal zo mysterieus mogelijk te houden. Erg serieus kan ik het achterliggende idee alleen niet nemen.

Naar mijn inzien is het vooral Mitchell die genoeg enthousiasme uitstraalt om de film op sleeptouw te nemen. Er is tot zekere hoogte chemie te bekennen en het duurt niet lang voordat de credits over het scherm rollen. Het had alleen spannender, sfeervoller en vooral creatiever moeten zijn. Becoming zal voor nu snel verbleken tussen de andere horrorthrillerfilms die in sneltreinvaart worden gemaakt anno 2023.

Melissa Barrera is een te goede actrice om in dit soort prulwerk op te komen dagen, ook al doet regisseuse Lori Evans Taylor wel een poging om iets origineels neer te zetten. Helaas komt dat in Bed Rest door een gebrek aan spanning, sfeer en interessante personages onvoldoende tot uiting. Tegen het einde aan vliegt de film bovendien uit de bocht door een zeer fantasierijke wending aan te nemen, een regiekeuze die vooral wisselvallig uitpakt. Verder kenmerkt Bed Rest zich aan een te overzichtelijke omgeving, waardoor het onveilige en bedreigde gevoel dat Barrera zou moeten voelen nooit wordt doorgecommuniceerd aan de kijker. Het is allemaal voor een keertje best te doen, maar voor hoogstaand griezelwerk zul je je tot andere adressen moeten wenden.

Leuk.

Vooral de energie die na 20 minuten vanuit de regie komt is de redding van de film. Het is duidelijk dat het Vang-duo achter het roer puur op de horror wilde focussen, maar de uitvoering laat wat wensen over. Gelukkig maken ze dit met andere stukjes weer een beetje goed.

De tieners die de hoofdrollen hebben bemachtigd acteren met weinig passie, maar doen het uiteindelijk ook niet vervelend. Ze hebben knappe koppen gekozen voor de hoofdrollen en dat vind ik als kijker uiteraard niet erg. De dialogen komen er ook goed uit, maar ik mis nog wel een soort overtuiging.

Er zit veel horror in de film. Veel geschreeuw, kabaal, gespook en gespuis. Na een 20 minuten van redelijk rustige regie barst de film ook los en krijg je een aaneenschakeling van schrikmomenten voor je kiezen. In dat opzicht is Bedeviled geen saaie film geworden.

Het is alleen jammer dat het gewoon niet zo eng is. De horror komt met veel knetterende schrikmomenten maar je schrikt gewoon niet. Vooral omdat de film net wat te afstandelijk is en effectieve spanningsopbouw overboord gooit. Soms zitten er nog wel creepy dingen in, maar dat zijn dan juist de scenes met minder kabaal.

Gelukkig wordt het allemaal wel erg energiek gebracht en de sets zijn mooi versierd. Veel leuke kleurtjes en prima CGI. Die Mr. Bedevil is best een grappig figuur en de film gaat speels met de horror om. Na een iets te slome eerste 20 minuten trapt de film ook zijn gas in waardoor het qua vermaak wel goed zit.

Wel is het allemaal een beetje rommelig en cliché. Jammer ook dat de horror gewoon niet zo eng wil worden, ik ben nergens echt geschrokken ondanks dat er zo'n 30 schrikmomenten voorbijkomen. De engste scene vond ik dan nog die flashback van een koter die dat verhaal verteld over zijn dode familielid in dat schilderij. Dat was gelijk de effectiefste scene, terwijl er niet eens een schrikmoment nodig was.

Veel tempo, veel kabaal maar weinig delivery. Gelukkig duurt het niet te lang en vermaakt prima. Er is niks mis met een film die zich puur en enkel op de horror stort. Jammer alleen dat de regie het gewoon niet zo eng kan maken, maar gelukkig wel energiek genoeg kan maken. Ik heb me ook zo kostelijk vermaakt dat ik er wel een solide voldoende voor kan uitdelen. Het hart zat op de juiste plek, nu nog de vaardigheden.

Mwa.

Adam Sandler heeft zich zowat in elke hoek van het komediegenre bewogen en is pas recentelijk weer een beetje gaan schuiven tussen genres. Bedtime Stories is zijn poging om zich daarin wat tussen de kinderen te zetten, terwijl hij nog steeds zijn eigen ding een beetje doet en zijn vriendjes zoals Rob Schneider met zich meebrengt.

Omdat hij zich echter wel in een omgeving bevindt waar ook de jeugdige kijkertjes zich in bevinden zijn de vulgariteit en de wat grovere stukken eruit gehaald die soortgelijke Sandler-films wel hebben. Bovendien wordt er ook een fantasierijke gloed over de film heen gegooid, maar die blijft redelijk apart staan van de komedie. Die komen namelijk vooral tevoorschijn gedurende de verhaaltjes en die staan verder los van de centrale rode draad.

Jammer is dat wel, want hierdoor blijft de film redelijk beperkt in creativiteit door nooit echt de fantasie te vermengen met het gewoonlijke verhaal. Zo lijkt het vooral dat de verhaaltjes voor kinderen zijn, en de reguliere scenes juist voor wat ouder publiek. Ik kan me namelijk niet snel indenken dat kinderen het erg leuk zullen vinden om een zakenwedstrijd te zien met betrekking tot het verkrijgen van een hotel.

Het acteerwerk is aardig. Sandler doet wat hij moet doen en de overige rollen worden ook best redelijk vertolkt. Iedereen is wel een voorspelbare verschijning, maar aan de ervaring doet dat weinig afbreuk. Het ontbreekt de film niet aan vermaak en tempo, wel aan schattigheid. Je voelt namelijk bijvoorbeeld nooit een band ontstaan tussen Sandler en de kinderen. Halve films krijgen vanuit mij een half cijfer.

Actieregisseur David Ayer keert terug naar zijn roots en levert een heerlijk doordenderend actiespektakel af waar een naam als Jason Statham natuurlijk geknipt voor is. Perfect is The Beekeeper geen moment, daarvoor is de inhoud veel te simpel en wordt het dieperliggende concept onvoldoende uitgewerkt, maar in de essentie werkt het goed. De actiescenes volgen elkaar lekker op, de bruutheid wordt opvallend goed in beeld gebracht en de knokpartijen zijn vrijwel altijd doeltreffend. Het acteerwerk mag er trouwens ook zeker mee door. Josh Hutchinson en Jeremy Irons spelen verdienstelijke (en vooral vermakelijke) bijpersonages die met genoeg humor en luchtigheid worden gebracht om het tempo hoog te houden. Het gebeuren rondom Emmy Raver-Lampman had weggelaten mogen worden, maar verder doet de film het goed. De liefhebbers van bombarie en veel geweld kunnen zich vergapen aan de vele actiemomenten die door Ayer erg lekker gemonteerd worden. Een hoogtepuntje is het gevecht tussen Statham en Taylor James. Dat soort momenten maken films als deze compleet, maar in het algemeen doet de film gewoon waar het voor gemaakt is. Hoe langer je nadenkt over het geheel, hoe minder logisch het uitpakt, dus een advies is om je verstand op nul te zetten.

Redelijk.

Denk alleen wel dat ik de mensen moet teleurstellen die nu hopen dat Nijenhuis een heel nieuw pad op zal gaan met films die wel aardig te noemen zijn. De Beentjes van Sint-Hildegard is namelijk eigenlijk eerder door Finkers geregisseerd. Nijenhuis heeft enkel zijn script geregisseerd, Finkers is degene die de film echt maakt.

Een Nederlandse film die er voor de verandering best mee door kan. Maakte in de tijd dat het uitkwam flink wat geluid en dat deed verwachtingen scheppen. Ik heb van nature weinig vertrouwen in Nederlandse films en er zit er maar zelden eentje tussen die überhaupt een voldoende scoort, en dit is de eerste film sinds maanden die weer een voldoende weet te verkrijgen vanuit mij.

Het jammere is dat Nijenhuis als regisseur echt bitterweinig toe lijkt te voegen, want de film leunt op een aardig verhaal en wat leuke grapjes afkomstig van Finkers en niet op de regie. Goede acteur trouwens, speelt de rest er met gemak uit. Ter Steege is overtuigend maar loopt te vaak met dezelfde blik. Overige leden treden toch te veel in terrein dat niet natuurlijk aanvoelt, waardoor Finkers al snel druk te verduren krijgt.

Lelijk camerawerk en een saaie invulling, maar gelukkig is dit geen film die een grote visuele push nodig heeft. De komedie en het verhaal zelf doen het woord. Gebeuren is niet erg sterk verzonnen maar de menselijke en natuurlijke laag die eroverheen hangt doet gelukkig wonderen. Heb verder niet heel hard gelachen en ben ook niet ontroerd geraakt, maar het keek goed weg en voelde aan als een film waar je je in kan plaatsen.

Het is voor Nederlandse begrippen een grote vooruitgang en kwam vanuit een onverwachte hoek met deze regisseur, maar gelukkig is er Finkers die de productie op sleeptouw heeft genomen en er iets moois van gemaakt heeft. Wel een film voor een wat specifiekere doelgroep, maar naast de grote hoeveelheid Nederlandse poep een werkelijke verademing. Niettemin kreeg het weinig gevoel uit me, waardoor ik het niet mooier ga maken dan dat het is.

Ok Burton.

Big Fish blijft zijn beste film. Desondanks weet Burton er weer een lekker fantasy potje van te maken, met een bijna iconische Keaton. Sowieso is alles in deze film bijna iconisch. Lekker weird in beeld gebracht en lekker non realistisch.

Fantasy is waar Burton het beste in is, en dat laat hij hier wederom weer zien. Het acteerwerk, naast Keaton, is vrij slecht naar mijn mening. De film kent geen echte horror elementen, en is daarom ook nergens spannend. Wel is het allemaal surrealistisch in beeld gebracht en daarom een leuke film om zo even uit te kijken.

Geen hoogstandje, maar een vermakelijke film. En zo is hij volgens mij ook gewoon bedoeld. Krijgt gewoon een voldoende, want ondanks alle beelden pakte hij me gewoon niet zo.

Vermakelijk en creatief filmtussendoortje waar regisseur Tim Burton duidelijk lol mee heeft gehad. Het is geen onaardige keuze om één van je vroegere films te bekronen met een vervolg, maar een vervolg dat 36 jaar later komt is natuurlijk altijd een risico. Burton neemt enige twijfel gelukkig al vroeg weg door met allerlei fratsen en trucjes uit te pakken, waardoor Beetlejuice Beetlejuice al snel zijn eigen kleurtje krijgt. Het acteerwerk is over de grote lijn goed (de hoofdpersonages krijgen dan ook erg leuke types), maar Michael Keaton zelf is jammer genoeg iets te veel bijzaak in zijn eigen film. Met het personage van Monica Bellucci is evenzeer weinig aangevangen en eigenlijk worden er in deze film te veel zijwegen opengetrokken, maar Burton krijgt het allemaal voldoende bij elkaar om niet door het ijs te zakken. De visuele weergave van de droomwereld is keer op keer raak en het verhaal wordt met een gezond tempo gebracht, waardoor de film precies levert waar je het voor kijkt. Dat is voor de fanaten wellicht wat aan de veilige kant, maar dat maakt het uitzitten er verder niet veel minder leuk op. Prima vermaak en het is binnen no-time voorbij.

Het is origineel gevonden om de Eerste Wereldoorlog te belichten vanuit een Australisch perspectief, maar regisseur Jordon Prince-Wright zet er een nogal kleinschalige en weinig boeiende oorlogsfilm mee neer. Levi Miller vormt bovendien een teleurstellende hoofdrol in een personage dat enigszins ongemotiveerd wordt neergezet, in de wetenschap dat Miller in het verleden veel overtuigendere rollen heeft gespeeld. De overige castleden doen het vervolgens niet veel beter en zodoende is de aanloop op de boerderij veel beklijvender dan de uiteindelijke oorlog. Bij vlagen wordt Before Dawn knap in beeld gebracht met overzichtelijke shots van het verdorde landschap, maar dat zijn schaarse hoogtepunten in een tegenvallend eindgeheel.

Deutch Day.

Een film die wederom het gegeven opzoekt van elke dag dood gaan en de volgende ochtend wakker worden om de dag opnieuw te beleven. Het wordt wel vaker gedaan in tegenwoordige films. Dus hoe zorg je ervoor dat je toch een beetje origineel bent? Russo-Young heeft het antwoord gevonden, namelijk de film zwaar sentimenteel aanzetten.

De film begint nog wel aardig, al had ik niet meteen verwacht dat alles zo droevig, langzaam en moralistisch zou zijn. Het is al aardig vroeg in de film duidelijk waar het verhaal heen wil gaan. Vanaf het moment dat het personage van Kampouris voorbij komt huppelen, neem ik aan dat menig kijker al kan uitstippelen wat we te zien gaan krijgen. Het is dan vervolgens aan de kijker om te beoordelen of hij/zij dit ook leuk vind of niet.

Ik vond het in ieder geval niet erg om het allemaal te zien. Het geeft 't narratief wat houvast om verder te gaan met het inwrijven van de kern. Het jammere is dat ik na enige tijd alle gedachtes van Deutch in combinatie met een film die nooit eens tempo lijkt te maken een beetje beu begon te worden. Uiteindelijk begon mijn sympathie af te nemen, en hoopte ik vooral dat de film er eens een eind aan ging breien.

Het probleem is dat ik toen pas op de helft zat. Als de film dan per minuut nog een stukje zwaarder wordt, is er niet veel meer te beleven. Tevens jammer dat de film de visuele creativiteit die zo'n concept met zich mee brengt niet lijkt te willen benutten. Eenmaal Russo-Young het terrein betreedt van de wat fantasierijkere elementen, wordt het snel afgekapt, terwijl dit ook zeker bijdraagt aan de film.

Toch zitten er wat indringende sequenties tussen en kon ik de uiteindelijke afloop best waarderen. Het sentiment raakte me nooit, maar de toonzetting is best passend. Bovendien kon ik de boodschap die de film graag duidelijk wil maken ook waarderen. Russo-Young mag zichzelf gelukkig kronen dat hij er een competente cast bij heeft weten te halen, anders was de film snel in niveau gedaald.

Weinig bijzonder.

Het heeft wel wat, maar vooral door enkele gave regiepunten en goed acteerwerk van de meeste acteurs / actrices. Maar deze film is voor de rest behoorlijk traag opgezet, en ik hoop dat het boek niet zo was, anders hoef ik die ook niet meer te lezen helaas.

Ik ben al geen fan van Kidman, en ook dit vind ik een ondermaatse rol. Zo overdreven, zo nep. Geen enkele humane beslissing, trekjes of gedrag. Alles is zo buitenaards wat ze hier vertoond tot een punt waarbij ik haar eigenlijk schuldig kan verklaren voor over-acting.

Firth vond ik dan echter wel weer goed, en vooral omdat het voor de rest ook een moeilijk rol is. Maar zijn charmes weten hem er erg goed doorheen te slepen waardoor hij geen moment buitenaards aanvoelt. Eigenlijk is hij gewoon humaan, en daarom valt het op dat Kidman een karakter neerzet die ik beschouw als halvegare.

Voor de rest ook een onnodig traag tempo en niet al te best opgebouwde spanning. Pas richting de finale ging het wat op stoom komen, en tussen de film door kent het wat sfeervolle, spookachtige scenes. Die momenten houden de film voornamelijk op de been want voor de rest is het ook niet heel erg bijzonder helaas.

Vond het een relatief saaie film met aardige rollen van Firth en Strong. Enkele geslaagde visuele momenten, maar een verhaal dat te veel zijsporen neemt om zo intelligent en slim over te komen, maar naar een weinig spectaculaire twist toewerkt helaas.

Wauw, de eerste voldoende voor Flanagan.

Want alle andere projecten die ik tot nu toe van hem zag scoorde allemaal onvoldoendes. Wel redelijke onvoldoendes, dus 2,5* en 1x een 2,0*. Deze stijgt in ieder geval boven de rest van zijn projectjes uit. Dit geeft nog meer hoop op Doctor Sleep die ik al enige tijd wil zien.

Maar desondanks vind ik Flanagan nog steeds niet bepaald mijn regisseur. Leuk als je als regisseur een beetje je eigen ding doet in een film, maar bij Flanagan vind ik het zelden ten goede komen. Het is altijd eigenlijk een film die er sfeervol uitziet, maar waarbij de uitwerking altijd best saai is. Vind zijn regie altijd wat pit missen.

Want op het gebied van horror vond ik de film echt zwaar brak. De "kanterman" slaat echt een belachelijk figuur. En op een ernstige kankerpatiënt reflectie lijkt ie echt totaal niet. Voor de rest ook matige spanningsopbouw. De film is nauwelijks spannend en voornamelijk saai. De schrikmomenten zijn ook erg zwak en goedkoop.

Voor de rest ook slechte effecten. Op technisch vlak slaat de film echt volledig de plank mis. Opnieuw, de kanterman ziet er ridicuul uit. Bovendien ook slecht tot leven gebracht. Matige effecten door de film heen en die houden eigenlijk ook nooit op. Slechts richting de slotfase begon het charmant te worden, maar dat was net wat te laat.

Waarom dan toch een voldoende? Omdat de film er visueel qua sfeer wel erg netjes uitziet. Uitmuntende belichting en zeker de badkamer is redelijk creepy. Maar dat alleen is bij lange na niet de reden van de voldoende. Vond namelijk het einde, waarin Bosworth aan Tremblay uitlegt hoe de vork in de steel steekt en alles verklaart erg sterk. Bovendien was de gehele slotfase erg sterk, waar de effecten voor het eerst echt goed tot hun recht komen. Ziet er mooi fantasierijk uit. Alleen het moment dat dat wezen met een knuffel verslagen wordt was een kleine domper in een verder mooi einde.

Ik denk ook dat de film pakweg een stuk beter was geweest als Flanagan gewoon een drama/fantasy had gemaakt. De horror is namelijk echt slecht. Acteerwerk van Tremblay voor de rest ook goed, maar Bosworth maakt iets minder indruk en ook Jane is toch wel een redelijk aparte keuze. Maar dat maakt uiteindelijk niet heel veel uit. Als dramafilm en fantasy film erg geslaagd, als horror en thriller echt volledig brak.

Linklaters romcom.

Er kwamen voor een langere tijd goede geluiden tevoorschijn over deze Before Sunrise. Toch ging de film met een redelijke status voor een lange tijd langs me heen. De film werd me recentelijk aangeraden voor een filmevenement waardoor ik echter niet langer de keuze kreeg om de film te negeren, en dus maar gekeken.

Romantiek is niet mijn favoriete genre en dus vond ik het moeilijker dan anderen om in deze Before Sunrise te komen. Linklater slaat wel met zijn eigen trilogie van hartjes een ander pad op. Ondanks dat deze film nog steeds erg straight-to-the-point is, is de vorm van romance hier een stuk subtieler en menselijker van aard. Alles voelt erg naturel aan, en dat werkt voordelig.

Ondanks dat de chemie te proeven is tijdens deze film mis ik toch wat hartverwarmende scenes om de film op de been te houden. Het is allemaal lief en schattig wat er nu gebeurd, maar ik kan er niet echt van genieten. Ik krijg het er maar niet warm van. De film lijkt zichzelf namelijk steeds te herhalen. Random gesprek na random gesprek volgt elkaar op, maar ik vind het niet veel bijzonders.

Wel ben ik blij dat de film niet op nudity scoort en dat is iets waar ik met dit soort films wel vaker last van heb. De stad is mooi, maar wordt door Linklater niet echt gebruikt omdat de beelden toch op het koppel gericht zijn en niet op de mooie plaatjes. De regie is redelijk standaard, cameragebruik kan ik weinig over zeggen en ik mis wat kleur in de beelden, verder voldoet het wel.

In het algemeen is het aardig geacteerd en duurt het niet te lang, maar ik voel er werkelijk niets bij. Met de chemie is weinig mis, met de vonk wel. Ik krijg het er niet warm of koud van. Before Sunrise zwemt constant in het midden, en kan nergens echt stijgen (of dalen). Jammer, maar ach. Weinig effectieve romantiekfilm met wat aardige scenes maar niks baanbrekends, naar mijn mening dan.

Dit vervolg op Linklaters eerste romcom is qua inhoud meer van hetzelfde en daarom heb ik weinig nieuws te melden. Het betreft o.a. Hawke en Delpy die samen door Parijs slenteren en lange gesprekken voeren over alles en nog wat. Er zitten wat schattige momenten tussen en het acteerwerk is behoorlijk, maar na enige tijd kan het me allemaal niet meer boeien. Vooral omdat er naast de gesprekken vooral erg weinig aan de hand is. Het is wat knapper en sfeervoller geschoten dan het eerste deel, maar uiteindelijk kon het me niet bommen waar de tortelduifjes heengingen of waar ze het nu eens over gingen hebben. Vervolgens begon de verveling in te slaan en eenmaal die kwam werd de film een vermoeiende zit.

Sfeervol.

Begotten is niet de slechte en ultragoedkope film geworden die ik wel op voorhand had verwacht. Nu wist ik al dat deze film waarschijnlijk niet mijn favoriete films aller tijden in zou rollen, maar niettemin viel de film me meer mee dan gedacht. Daarnaast had de film echt wel budget, aangezien 30.000 dollar toch een best net bedrag is voor je eerste film.

De opening is eigenlijk meteen al raak (en ondertussen bekend onder de fans) en is dan ook verdiend bekend geworden. Deze scene is meteen al behoorlijk creepy, en vooral naar. Dat tweede houdt ook niet echt op zodra de film vordert. Begotten ademt een erg boze en vervelende sfeer uit, en dat doet Merhige in de regiestoel dan ook perfect uitwerken. Het voelt volledig aan als een nachtmerrie.

Het acteerwerk kan ik verder maar moeilijk beoordelen, zeker aangezien je de cast eigenlijk bijna niet kan zien. Zowel de filters als het complete gebrek aan dialoog maken de acteurs / actrices moeilijk herkenbaar, maar goed, ook al waren ze wel herkenbaar geweest, geen enkele lijkt echt doorgebroken te zijn. Ik vat dit niet bepaald op als kritiek, maar ook niet als compliment.

Het jammere aan de film is dat het allemaal wel erg vaag blijft, en ik heb dan ook weinig van de film begrepen. Ik had nooit kunnen raden dat het personage in de openingsscene God moest voorstellen. Dat soort dingen kom je echt alleen maar te weten als de regisseur het zelf verklapt, en die vaagheid vind ik hier wel erg veel uitgesmeerd over de film.

Verder weet de film ook niet altijd interessant te blijven, maar er zit zeker talent door het resultaat heen. Sterke filters, strakke montage en een hoop nare scenes die toch wel even op je netvlies gebrand blijven. Misschien is het ondertussen vooral een verwarrende boel geworden, maar als je erin slaagt je aandacht even bij de film te houden wacht je een onheilspellend en nachtmerriewekkend geheel op. Goed.

Wat een feest.

Dit was zo'n film die ik toevallig bij het aanbod van Film1 zag langskomen en toen dacht ik bij mezelf van "oke, laten we deze maar eens uitproberen". Met een speelduur van 93 minuten, een indrukwekkende cast en een genre dat alleen komedie uitspreekt op MM leek dit een snelle filler te worden.

En dat was het dan ook zeker. Een film die zich vooral op het tempo stort waardoor het een vlot anderhalfuur is geworden. Regisseur Garrick probeert zijn film ook zo vermakelijk en snel te houden als het maar kan, al ontbreekt daar nog wel de regiekracht voor.

De humor ook overigens. Alhoewel de film (gelukkig) nooit terugvalt in wat luie schreeuwerige of vulgaire humor weet het nooit echt grappig te zijn. Diverse sterrenacteurs proberen een typetje op te zetten maar eigenlijk kan ik concluderen dat niemand echt grappig weet te zijn.

Daarvoor zijn de types ook wat te sterk aangezet en niet scherp genoeg. Vooral een hoop dwaas gedoe, maar dan iets subtieler neergezet. Overigens is het acteerwerk daarbuitenom nog wel aardig. Al is er niemand die heel memorabel speelt. Wolff in de hoofdrol is duidelijk nog iets te onervaren om een rol als deze op zich te nemen.

Maar de film is relatief vlot en kent een aantal aardige visuele momenten. Waarvan Gomez in de fantasietuin een hoogtepuntje is. Film is lekker vlot, maar qua regie had er nog wat meer power ingemogen. Beter camerawerk, strakkere montage etc. Het ontbreekt helaas nog een beetje om echt speciaal te zijn.

Wel een vermakelijke en relatief korte komedie waar je zo doorheen bent. Ik kan niet zeggen dat ik om een deuk lag, maar vermaak biedt het allemaal wel. Film die je helaas zo vergeten bent, daarvoor weet Garrrick helaas zijn stempel niet op de film te drukken, maar het is een aardig vullertje voor in de middag of avond.

Beter dan verwacht.

Met een titel als Behemoth zou je niet denken dat de film veel verder komt dan een simpel gebeuren met vreselijk acteerwerk. Eigenlijk zijn beide voorbeelden ook waar, maar toch komt er een best redelijk resultaat uit. Wel een resultaat dat pas vanaf het middenstuk qua niveau echt naar voren weet te schieten.

De eerste helft moet het vooral hebben van thriller en misdaad, maar uiteindelijk overheersen de mysterieuze plotelementen. Het acteerwerk is ver onder de maat. En ik bedoel ook echt serieus ver onder de maat. Zeker die Eisenberg bakt er helemaal niks van. Die poging om te huilen leek nergens op. Leek alsof we een dagje uit waren in het gesticht. De overige personages zijn vooral wat cliché en boring.

In de tweede helft kiest regisseur Szewczyk ervoor om de registers open te gooien en de draai naar horror te maken. In het begin gaat dit nog wat moeizaam omdat de verschijning van Statman wel erg toneelachtig aanvoelt, maar vervolgens springt de gore er kiezelhard in en gaat we plots van start. Dan staat er een film met uitstekend tempo, innovatieve kleuren en vooral een brute uitstraling.

Fijn dat de film uiteindelijk ook voor praktische effecten kiest in plaats van er de zoveelste lompe CGI-boel tegenaan te gooien. Behemoth komt vooral ver omdat het wat uit kan halen op het vlak van horror en gore, met wat woest gebruik van de camera en een hoop audiokabaal. Helaas wel afgeremd door een wat achterlijke eerste helft en vooral slecht acteerwerk. De uitkomst is niet helemaal bevredigend, maar ach. Ik was allang blij dat het niet het zoveelste hoopje onkruid was.

Beter dan verwacht.

Maar niet vanwege het verhaal of de acties, want die blijven allemaal bedenkelijk. Sowieso slaat het verhaal als een tang op een varken en kan bijna niet ongeloofwaardiger uitgewerkt worden. Een heel leger dat achter 1 Amerikaans soldaatje aanzit, ik kan er me maar weinig bij voorstellen.

Wilson in 1 van zijn meer serieuze rollen dit keer. Heel briljant acteert hij niet, maar hij was wel de voornaamste reden waarom ik deze film keek. Komedieacteurs die een poging doen om meer serieuze rollen te spelen, ik vind het wel leuk. Hij voldoet verder wel, maar zoals ik al eerder aangaf ontstijgt hij de middelmaat niet.

Verder zijn de bijrollen aardig, zoals die van Hackman. De personages zijn verder weinig boeiend, maar ze voldoen. Je kijkt films zoals deze echter voor de visuele beelden en die zijn dik in orde. In het begin moet je je nog even door matige CGI worstelen, maar eenmaal de meer praktische effecten de boel overnemen knalt het lekker door.

Gave vormgeving en uitstekend camerawerk zorgen voor een portie snelle en gave actie. De sets zien er erg goed uit en de droevige sfeer van de omgeving wordt degelijk neergezet. Geen overtollig gebruik van slowmotion en aardig geknal. Het zag er goed uit en ik kon er behoorlijk van genieten, ondanks dat er uiteraard wat Amerikaanse heldenacties verricht moeten worden.

Het duurt allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, visueel is dit een stuk beter dan een hoop soortgenoten. Het budget is beperkter, maar toch komt deze film een stuk verder dan genregenoten. Sowieso is de montage sterker en zorgt voor een intens sfeertje hier en daar. Verder is dit gewoon een actie/oorlog met genoeg ongeloofwaardige momenten, maar als je voor entertainment kijkt zal je zeker aan je trekken komen.

Half.

Geen perfecte film, maar wel eentje die soms een nieuw pad weet te bewandelen. Ook dit concept is al bekend, het sterke Man Bites Dog heeft ook al een soortgelijk pad bewandelt, maar om het nu in een horrorfilm te zien maakt het weer iets leuker. Alleen jammer dat de film het vervolgens niet helemaal kan benutten.

Het eerste half uur is bijvoorbeeld erg saai. Leslie Vernon moet als vermaak dienen rondom de film en zijn personage moet de film dragen, en daar ligt dan ook het voornaamste probleem. Baesel is gewoon niet zo'n interessant horrorfiguur. Zijn dialogen zijn niet interessant en zijn houdingen zijn niet apart of intrigerend genoeg. Dan heb je al snel een taaie zit voor je kiezen, ondanks dat hij wel degelijk acteert.

Het is ook duidelijk dat er niet al te veel budget inzit. Maar waar de meeste films van dit kaliber voor iets standaards gaan gaat regisseur Glosserman een andere kant op. Zoals ik al eerder zei duurt het even voordat de film met dat concept ook echt interessant wordt, maar in het laatste half uur komt het dan eindelijk opgang, en doet dat vervolgens erg leuk.

Vooral omdat er toch leuk wordt omgegaan met het verhaal en een paar redelijk verrassende wendingen kent. Het tempo wordt flink opgeschroefd in de slotfase, en de band tussen Baesel en Goeethals wordt uiteindelijk best degelijk uitgewerkt. Het is wel jammer dat de moorden in het laatste half uur aan een zeer tamme kant zijn.

Acteerwerk is voor de rest best goed. Niemand acteert erg naturel, maar wel oké. Het duurt even voordat Vernon van Baesel op de kijker inwerkt, het duurt eigenlijk te lang, maar uiteindelijk begint het dan wel leuker te worden. Ook de rest acteert best degelijk. Leuk hoe de film het genre soms in de zeik neemt, maar doet dit vaak wel op een beetje een makkelijke manier. Toch is het leuk dat de film het überhaupt doet.

Het eerste deel is dus best taai, maar het wordt leuker in het tweede deel waar bijna alles een duwtje in de rug krijgt. Een soort behind-the-scenes van een horrorfilm, en dat pakt soms best lollig uit, maar er had zeker meer ingezeten.

Horrorfilm die zichzelf poogt neer te zetten als realistische documentaire, maar eigenlijk te belachelijk voor woorden is. Pluspunt is dat het koppeltje dat hier op de voorgrond staat redelijk goed acteert, ook al maakt regisseur Tony Cadwell het ze niet makkelijk door ongeloofwaardige dialogen te schrijven en te veel in te geven op theatrale emoties. Behind the Sightings komt qua gegriezel verder ook niet met meer aan dan een paar zwaaiende en dansende clowns die af en toe wat kattenkwaad uithalen en voor je deurcamera staan. Als dan vervolgens eenmaal de poppen aan het dansen zijn in de finale is het eerder een humoristisch weerzien, waardoor Cadwell eigenlijk op alle mogelijke fronten heeft gefaald.

Oninteressant griezelproject met een belachelijk concept en vervelende personages. De verhoudingen tussen de kinderen en de volwassenen worden door regisseursduo Andrew Mecham en Matthew Whedon ongeloofwaardig neergezet en van enige spanning is ook zeker geen sprake. Met een titel als Behind You zou je dat wel denken, maar uiteindelijk gebeurt er amper wat en rennen de personages voornamelijk weg van bedreigingen die allesbehalve intimiderend overkomen. Het verloop zal menig kijker dan waarschijnlijk binnen een mum van tijd weer zijn vergeten.

Leuk.

Deze film heb ik nogal lang uitgesteld omdat ik nooit de kans kreeg om hem te zien. Dit was geen film die bepaald haast had, en dus ging ik er nooit achteraan. Toen werd de film me echter aangeraden voor een filmevenement en was uitstellen of wachten niet langer meer een optie. Ik moet zeggen, dit was een erg leuke film.

Voor Malkovich is dit uiteraard alvast een unieke kans om zichzelf een beetje in de maling te nemen. Gezien de film letterlijk over de persoon John Malkovich gaat, althans, soort van, is het een lekkere kans voor geslaagde zelfspot en die zit hier zeker in. Echt briljant grappig is het nergens, maar ik kan het altijd wel waarderen als acteurs of actrices wat (zelf)humor kennen.

Het concept voor deze film klinkt dwaas, maar het werkt zeker. Het verhaal is namelijk slimmer uitgedacht dan dat je vooraf zou denken. De combinatie tussen fantasy en komedie is eigenlijk perfect en kan niet beter. De genres zelf hadden beide wat beter uitgewerkt mogen worden, maar samen gaan ze heel goed. Het jammere is dat de film wat detail mist qua fantasy en echt geslaagde en scherpe humor qua komedie.

Wat de film overigens wel goed doet is de personages uitwerken. Iedereen speelt oprecht een erg geslaagde rol en die maken de film al snel kijkbaar. Keener, Cusack en Malkovich stralen volop. Diaz doet het ook goed, maar kan zich helaas niet meteen met de drie eerdergenoemde namen. Toch is er geen rol die ik echt slecht vond, en dat is zeker een groot compliment.

Qua fantasy, zoals ik al eerder zei, mis ik soms wat detail en uitwerking. Wanneer het echt op de gekke dingen aankomt, mis ik wat. Het ziet er wat kaal uit, en dat is jammer, want dit kon makkelijk een erg goede film worden met wat meer fantasy. Verder is dit een leuke, vlotte en soms grappige film waar ik zonder al te veel problemen doorheen kwam. Leuk concept, leuke uitwerking, eigenlijk weinig mis mee.