Opinions

Niet foutloos.

Believe Me valt ook in het rijtje van Tv-films gebaseerd op waargebeurde verhalen. Gezien het afkomstig is uit Amerika kan je altijd een wat gedramatiseerde aanpak verwachten. Deze film was echter ruwer dan ik vooraf had gedacht, maar helaas kan het alsnog niet de typische missers ontwijken.

Echter is het zo dat enkele vreemde regiekeuzes de kers op de taart vormen voor een cijfer die net niet een voldoende weet te worden. Volwassen acteurs moeten namelijk weleens (zeer) jongere kinderen spelen, maar dit voelt te vreemd en onwerkelijk aan. Een zeer eigenaardige keuze om eerlijk te zijn, haalt je gegarandeerd uit de film.

Als we dat even opzij leggen staat je een redelijke straight-to-the-pointfilm te wachten. De film duurt niet lang en het duurt ook niet lang voordat het ongeluk mag beginnen. Ondanks dat niets echt heel expliciet in beeld wordt gebracht, krijg je als kijker wel genoeg mee om je behoorlijk wanhopig te voelen. Deze film zal je absoluut niet vrolijk maken, mag dat duidelijk zijn.

Tevens doet hoofdrolspeelster Douglas het erg goed, en de overige bijrollen ook. Toch is het Douglas die van haar beperkte personage iets heel moois kan maken en een zeer dappere rol neerzet. Hier kan ik haar enkel en alleen voor prijzen, want eigenhandig weet ze de film naar boven te tillen. Zeker tijdens de tweede helft blijkt dit een redding te zijn.

Want het verhaal zelf, waargebeurd of niet, voelt nogal nep aan. Een politieonderzoek dat nogal makkelijk gaat en snel voorbijgaat. Misschien dat het echt gebeurd is, maar in Believe Me voelt het toch echt te makkelijk aan. Ik kwam door deze aanpak nooit echt in het verhaal, ondanks dat het allemaal goed wegkijkt en net ruw genoeg is om net boven een gemiddelde Tv-film uit Amerika uit te stijgen. Een net-nietfilm, jammer.

Goed geacteerd en mysterieus genoeg qua inhoud, maar regisseur Sheldon Wilson laat zijn visuele kunsten sterk schieten binnen Believer. Een aantal droomsequenties zien er nog altijd apart uit, maar de film oogt op atmosferisch vlak erg kaal en ondoordacht. Hierdoor wordt de spanning zeer moeizaam opgebouwd, ondanks een overtuigende soundtrack. Tegen het einde aan begint deze uiteindelijk voorzichtig te komen, maar verdwijnt net zo snel onder de horizon. Het fijne is dat Wilson dit keer een oprechte inspanning doet richting een originele vondst en tot op zekere hoogte slaagt hij daarin, maar dit neemt niet weg dat de eerste 75 minuten aardig vermoeiend zijn. Ella Ballentine is uitstekend in de hoofdrol en het einde is doeltreffend, maar de weg ernaartoe simpelweg te taai voor een voldoende.

Kleine verhoging na herziening. Met name de brute uithalen van regisseur Greg McLean vallen op. Het concept waarbij enkele mensen bij elkaar worden gesmeten en het zullen moeten uitvechten totdat er eentje overblijft is ondertussen al een paar keer gedaan, maar het is niet zo dat er elke week een nieuwe van uit komt. McLean voegt aan zijn eigen (oftewel die van scenarist James Gunn) interpretatie genoeg tempo en horror toe, al is het vooral de uiteindelijke regieovergave die gewoon werkt. Problematisch is het gebrek aan scherpe satire en de hoofdrol van John Gallagher Jr., die duidelijk niet is opgewassen tegenover de veel betere overige rollen. De gehele slotfase had van mij persoonlijk niet gehoeven, maar films als The Belko Experiment leveren gefocust, snel en bloederig vermaak op. Wat mij betreft mogen dit soort Battle Royale-achtige concepten veel vaker verfilmd worden.

Randy Couture speelt hier verrassend genoeg een redelijke rol, deels omdat regisseur Colton Tran hem precies in het juiste personage weet te zetten. Voor de langste tijd moet hij gewoon een intimiderende beul spelen en dat gaat hem gelukkig goed af, het is hoe dan ook opvallender dan de saaie prestaties die de overige castleden afleveren. Daar zijn echter de meeste pluspunten wel mee gezegd, want de vormgeving evenals de inhoudelijke invulling zijn rommelig en gehaast. De spanning wil nooit loskomen, de dramatiek zit het tempo voortdurend in de weg en wanneer het op hakwerk moet aankomen levert Tran te braaf werk af. Het is dat de film als geheel nog een beetje onvoorspelbaar is, anders had The Bell Keeper zich gemakkelijk bij de overige goedkope rommel kunnen voegen. Tot op zekere hoogte is het trouwens nog altijd goedkope rommel, maar niet van de ergste soort.

Ok.

Belle de Jour werd gekeken in het kader van een filmevenement, en na de opening dacht ik even wat anders en bijzonders te gaan zien. Deze film is dan (vooral voor die tijd) iets anders, maar dan voornamelijk voor het eerste gedeelte, want daarna gaat het de veiligere paden bewandelen en kijk je tegen een wat normalere film aan.

Overigens kan ik het me voorstellen dat deze film voor die tijd buitengewoon controversieel geweest moest zijn. Een film met prostitutie als hoofdonderwerp, het zal misschien niet het meest favoriete gedeelte zijn geweest uit die tijd. In dat geval kan je de durf van de makers prijzen, maar ik ga er geen punten bij of voor aftrekken, want het heeft weinig met de inhoud van de film zelf te maken.

Belle de Jour opent aardig apart aangezien de eerste sequentie een seksfantasie betreft. Daarna begint het echte verhaal en die heeft even kort de tijd nodig om op gang te komen. Eenmaal het verhaal zich heeft opgestart wordt het snel interessant en de omgeving is intrigerend om te volgen. De prostitutie wordt niet expliciet en zeer beperkt in beeld gebracht, maar dat is ook niet nodig wat mij betreft.

Genoeg details en decoraties in de scenes, gemengd met een lekker sfeertje. Het acteerwerk is half en ik ben er nog steeds niet over uit of ik Deneuve goed of niet goed vond. Soms vond ik haar serieus tragisch acteren, terwijl andere scenes weer beter zijn. De bijpersonages variëren van idioot naar prima. Iedereen speelt niet bepaald realistisch, maar storend is het (vaak) niet.

Het jammere is uiteindelijk dat de film halverwege van het interessante pad afstapt en plaats maakt voor een wat voorspelbaardere dramafilm met wat romantische invloeden. Dit is het punt waarop het allemaal wat minder begint te boeien en dat gaat af van de kracht van de film. Regisseur Buñuel wist lang de aandacht vast te houden, maar verliest hem dan toch in de tweede helft.

In het algemeen vond ik het tweede gedeelte dus saaier, maar dankzij het eerste gedeelte kan ik het onmogelijk een saaie film in zijn geheel noemen. Soms uitzonderlijk boeiend, maar in het algemeen pakkend en met een aardig sfeertje. Het laat me alleen wel achter met een wat onbevredigend gevoel, omdat ik toch op iets anders of meer had gehoopt. Voor wat het nu is echter, is het prima.

Mwa.

De Belofte van Pisa is een Nederlandse film met een duidelijk doel, en dat is om beter te zijn dan de gemiddelde meuk die tegenwoordig van eigen bodem uitkomt. De passie van de regisseur kan ik enkel en alleen prijzen, het is alleen niet goed te noemen, maar wel anders te noemen. Dat alleen is wel een klein complimentje waard.

Maar nog altijd kampt deze film met het probleem waar zó veel andere NL-films mee kampen; het acteerwerk. El-Hamus en Wageningen zijn de enige verfrissende factoren binnen deze film, verder lopen er weer een hoop nutteloze crewleden in rond. Weinig gevoel voor goede dialoog en een geforceerde manier van acteren verpesten de film al vroeg. Het mag duidelijk zijn waarom een groot deel van de crew niet naar het buitenland is doorgebroken.

De Belofte van Pisa is verder een klassiek voorbeeld van een film die graag hip wil zijn maar geregisseerd is door iemand die gewoon niet van de hedendaagse tijd is. De aanpak en inhoudelijke invulling is werkelijk te ouderwets voor woorden. Het verhaal kent geen enkele verrassing en de kleurtjes en mooie sfeerzettingen maken dan opeens een ongemakkelijke indruk.

Wel moet ik ondanks dat het visuele niveau van de film prijzen. Veel budget zal deze film niet hebben gehad, maar ze hebben wel duidelijk hun best gedaan op het cinematografische aspect van de film. Keurige invulling en enkele warme scenes. Jammer dat de andere elementen dit alleen niet kunnen ondersteunen.

Er zijn ondertussen best wel wat aardige Nederlandse films gemaakt, waar De Belofte van Pisa erg graag tot toe wilt behoren, maar niet kan. Het is op sommige momenten apart, maar verder mist het gewoon die frisheid en kwaliteit die wel nodig is om dit soort films naar een hoger niveau te tillen. Te veilige cinema met wat hoogtepunten, maar in 't geheel een terughoudende film.

Zeker leuk.

Een aantal verrassende namen in de lijst overigens. Zo ontdekte ik dat Darren Aronofsky dit verhaal heeft geschreven en dat Galifianakis meespeelde. Zijn allebei niet bepaald namen die ik in een film als deze had verwacht. Herkende er ook geen Aronofsky in, maar dat is waarschijnlijk zo omdat dit duidelijk niet door hem is geregisseerd.

Below is een best sfeervol gebeuren die dankzij zijn budget net wat verder naar zijn doel kan rijken in vergelijking met andere horrorfilms. Ondanks dat ik vaak erg kan genieten van horrorfilms die zich onderwater afspelen had ik deze film gemist. Het viel me dan ook zeker niet tegen. Below was niet bepaald de film die ik had verwacht, maar niettemin werd ik getrakteerd op een sfeervolle en competente film met genoeg te beleven.

Sowieso heeft regisseur Twohy zijn sfeer goed onder de controle en zet zijn horror op een vaak ijzingwekkende manier neer. Dankzij de intieme situatie raken de karakters ook bekend, in plaats van dat ze zand voorstellen die elk moment door de wind meegenomen kunnen worden. Dankzij een hoop eigenzinnigheid en genoeg screentime wordt elk personage degelijk uitgewerkt, ondanks de beperkte achtergrond die ze krijgen.

Qua mysterie niet zo bijzonder, de twist kon me eigenlijk niet zo bekoren. Het is eerder de sfeer die de film uitademt die het hem doet. Lekker vlot, maar ook opvallend genoeg best spannend. Knappe cinematografie die uit zijn beperkte concept genoeg moois weet te halen. Daar geeft het budget ook de ruimte tot toe. Net die extra middelen om hun degelijke inrichting te realiseren.

Below veel me in een hoop opzichten mee. Het is zeker niet perfect, maar ik kon de sfeerzetting best waarderen. Acteerwerk is niet al te sterk, maar goed genoeg om de personages wat extra flair mee te geven. Enkele spannende momenten maken het als geheel af. Ik kon het zeker waarderen en heb ten alle tijden met interesse gekeken. Cijfer is dus ook een ruime voldoende.

Bekmambetov op niveau.

Persoonlijk vind ik het 1 van de meest interessante regisseurs die er momenteel zijn. Hij doet altijd iets aparts in zijn projecten. Al zou je dat natuurlijk niet verwachtten eenmaal de beste man aan een epische film zoals deze begint. Maar toch weet hij zijn eigen draai te geven.

Zo krijgen we enkele sterke scenes. Er zit meestal wel een interessant truckje in afkomstig van de regie. Aparte camerastandpunten, soms indrukwekkende sets en hier en daar overweldigende actiescènes. Ik vind het toch wel 1 van de betere Hollywood-films.

Nu heb ik het origineel (nog) niet gezien, dus ik kan de delen ook niet vergelijken. Maar ik kan me haast niet voorstellen dat het origineel uit 1959 zo energiek gefilmd kan zijn op bepaalde punten. Bekmambetov levert gewoon een waardig filmpje af.

1 van de hoogtepunten in de film komt in de vorm van een zeer indrukwekkend gebracht zeegevecht. Hier komen echt geweldige stukken voorbij. Van indrukwekkende shots, naar mooie kleurtjes en in het algemeen knap in beeld gebracht spektakel.

Acteerwerk is echter niet al te speciaal, evenals de romantiek. Het is allemaal een beetje flauw en standaard. Het is dan vooral eventjes afwachten tot Bekmambetov iets leuks gaat doen, want verhaalsgewijs is het niet al te bijzonder allemaal.

Maar het verveelt niet. Het duurt eigenlijk niet eens lang genoeg, aangezien het verhaal zelf tamelijk episch is. Maar het maakt niet uit, want Bekmambetov levert gewoon een keurig resultaat af dat niet verveelt en knappe regiepunten bevat. Niks mis mee.

Herzien.

Vroeger ook al eens gezien en ik herinner me de film als een vermakelijk en kort tussendoortje die nergens verveelt en de vis vooral gebruikt als achtergrondelement. Uiteraard moet een film zichzelf verkopen dus dat je vooraf denkt een bloederige vissenfilm te gaan zien is logisch, maar tijdens deze film dus niet het geval. Het is meer een overlevingsfilm.

Deze uitermate simpele en korte horrorfilm dient als snel vermaak en ondanks dat het wel enig moraal in het geheel probeert te vermengen is het vooral een popcornfilm geworden. Wel eentje die maar een half miljoen heeft gekost, maar Beneath kent niettemin zijn charme. De film is klein, maar fijn. Het meer biedt een uitstekende locatie voor wat horror, het ziet er lekker vies en natuurlijk uit. Gewoon goed.

Het acteerwerk is ook opvallend solide voor een B-film als deze. Elk personage, hoe vervelend ze ook mogen zijn, biedt zijn meerwaarde en het is uitermate vermakelijk om te zien hoe het verhaal zich verder ontwikkelt. Erg verrassend is het niet, maar wel erg vlot. De keuzes zijn arrogant en niet altijd even realistisch, toch blijft het leuk om te zien wat mensen doen onder de invloed van angst.

Een nadeel aan Beneath is dat het allemaal soms wel erg dom is en in dit geval ook net wat te opvallend om te negeren. Het is best verwonderlijk hoe de 5 mensen niet aan wal weten te komen voor een erg lange tijd. Daar kan je haast niet omheen kijken, maar dankzij een lekker tempo en genoeg horror is het moeilijk een echt storende factor te noemen.

Lekker vlot tussendoortje met genoeg actie en interessante personages die je geboeid houden totdat de credits over je scherm rollen. Vanwege budgettaire beperkingen kan deze film nooit uitgroeien tot een epische of grootse horror, maar de kleine natuur van de film heeft ook zijn voordelen. De vis is zo-zo, maar het verhaal zelf biedt genoeg vermaak om menig kijker op z'n minst te laten blijven kijken. Jammer van het enorme gebrek aan logica.

Haai?

Beneath the Surface is de zoveelste valstrik die voor de liefhebbers van de jagende onderwaterdieren is gelegd. Fans die graag haaien in films willen zien zullen het waarschijnlijk niet krijgen hier. Het probleem is alleen dit keer dat alle scenes die met een haai te maken hebben al in de opening worden getoond. Daarna zie je er niets meer van.

Dat zou geen probleem hoeven zijn. Het is tenslotte niet de eerste keer dat films als deze worden gepromoot als films die ze niet daadwerkelijk zijn. Het wordt alleen wel een probleem wanneer de film die je dan wel te zien krijgt oersaai is. Dit keer wordt het namelijk door middel van een soort drama opgelost, met zelfs wat vleugjes romantiek. Thriller of horror? Ik heb het nauwelijks kunnen ontdekken.

De genres worden ondersteunt met slecht acteerwerk en saaie personages. De regisseurs van de film slagen er op wonderbaarlijke wijze in om werkelijk alles leeg aan te laten voelen. Er heerst een ziekte tijdens deze film, en dat is dat niets kan boeien. De locaties zijn te makkelijk, de inrichting lui en de spanningsboog zowat afwezig. Het is niet eens dat het bijzonder onkundig is, het is vooral nooit scherp of leuk in beeld gebracht. De film biedt je in ieder geval genoeg ruimte om in slaap te sukkelen, ik verzeker je dat je tijdens bijna elke scene zware oogleden zal voelen.

Tegen de tijd dat het verhaal eindelijk wat stroming begint te krijgen is het al te laat, de interesse is allang weg. Geen haaien, geen spanning, enkel een flashback waarbij je wat schreeuwende mensen in het water ziet spartelen. Ik heb eigenlijk niet vaak een film gezien die echt geen goede punten heeft. Ik geef de laagste score niet vaak, maar ik kan oprecht niets bedenken dat me een beetje aan boord heeft gekregen tijdens deze film.

Directe thrillerfilm waarin regisseur Max Pachman de dreiging van de situatie simpelweg nooit tot uiting kan brengen. Het is raadselachtig waarom de hoofdpersonages zich op deze manier laten vangen, zeker als je de theatrale verschijning van Lynn Collins tegenover je hebt. Pachman kiest bovendien voor een opvallend brave inkleuring voor de ruwe kritiek die een film als Beneath Us poogt te geven, waardoor een hoop van de boze ondertonen nergens tot uiting komen. Het acteerwerk van de drie protagonisten is uitstekend, maar Collins en James Tupper maken een allesbehalve realistische indruk en de finale mist een hoop peper op het vlees.

Jee.

Paul Verhoeven zal altijd mijn persoonlijke waardering krijgen vanwege het brengen van Starship Troopers. Knap dat je met zo'n leeftijd nog onvermoeid doorwerkt. Daarnaast is een film met een 6,7 gemiddeld niet bepaald verkeerd, maar van mij krijgt het echter een dikke 3. Over dat cijfer gesproken, als ik na een filmcarrière als die van Verhoeven nog met een film als Benedetta op de proppen kom ga ik aan mezelf twijfelen of ik überhaupt zelf nog tot 3 kan tellen.

Wat een ongelooflijk lomp gedoe was me dit. Ik had voor een lange tijd totaal niet door dat ik eigenlijk naar een serieuze film aan het kijken was. De visoenen met Jezus deden me in ieder geval denken aan een parodiefilm van Friedberg & Seltzer. Het is me een raadsel waarom Verhoeven een film als deze heeft mogen regisseren, want subtiel is die vent nooit geweest en subtiliteit lijkt me wel iets dat een verhaal als deze nodig heeft. Ik heb gelezen dat Soeteman niet aanwezig was bij de herbewerkingen van het script, maar ik betwijfel of ze wel iets verandert hebben aan zijn eigen script. De theatrale, achterlijke dialogen schreeuwen namelijk de naam ‘Soeteman’ uit.

Het acteerwerk vond ik alles behalve indrukwekkend. Efira speelt een achterlijk personage (en ook achterlijk vertolkt), maar dat is absoluut niet alleen haar eigen schuld. Daar kijk ik ook het script rondom haar personage voor aan. De emotionele uitbarstingen die ze willekeurig krijgt slaan nergens op. Althans, er zal wel een betekenis aan vast zitten, maar die betekenis vind ik weinig meerwaarde hebben. Ik krijg ook het idee dat de makers rondom het personage van Efira nogal ongeduldig en hongerig waren, want de seksuele romance loopt zo snel van stapel dat ik me afvraag of ik haar verhaal benadrukt in Benedetta überhaupt nog serieus hoor te nemen.

Verhoeven vind dat Hollywood te preuts is geworden. Ik vind dat Verhoeven zich niet zo moet aanstellen. Helemaal als je zo nadrukkelijk de controverse opzoekt en niet verder komt dan 30 belabberd geacteerde seksscènes en masturbatie met een Christelijk beeldje. Lekker makkelijk, de gelovigen met vrouwenseks op de kast jagen, maar ik neem aan dat het alles behalve indrukwekkend is voor de doorgewinterde of hedendaagse filmkijker. Dat verder bijna elke vorm van romantiek wordt uitgevoerd door middel van seksscènes bewijst maar weer eens dat Verhoeven de touwtjes stevig in handen had. Wat een krakkemikkige boel.

Tot zover de Klaagmuur. De locaties zijn schitterend gekozen (zag ik daar nou Chapel Vitaleta?), de aankleding is meer dan fraai en de introductie van de "Pear of Anguish" rond de finale deed me even verbazen. Er zit wel degelijk talent achter de film en dat mag ook wel met zo’n curriculum vitae. Toch doet het pijn aan mijn ogen om dit van een man als Verhoeven te zien. Ik dacht dat hij na Showgirls zijn lesje wel had geleerd, maar Benedetta doet een hele schrikbarende gooi naar het overtreffen van slechtste film binnen de indrukwekkende carrière van Verhoeven.

Mwa.

Benny Loves You is zonder twijfel een film die zo zijn charmante momenten kent, maar menig horrorliefhebber zal zich waarschijnlijk even aan de film moeten opwarmen. Daartoe behoor ik ook, en ik had dan ook wat moeite met het plaatsen van de film. De intentie blijft namelijk voor een lange tijd een beetje onduidelijk.

Deze film vormt een combinatie tussen amateuristische horror en een volbloed komedie. De combinatie gaat niet altijd even goed samen, en lijkt ook niet volledig intentioneel te zijn. Ik geloof best dat regisseur Holt weinig centjes over had voor deze film. Dit soort concepten zullen best een zakcentje moeten kunnen opleveren, maar toch leek de financiering voor deze film niet helemaal top te zijn.

Regisseur Holt nam overigens ook zelf de hoofdrol op zich en neemt zichzelf regelmatig in de zeik, maar niet echt op een briljant leuke manier. Bovendien is de rol die hij voor zichzelf uit lijkt te hebben geschreven te moeilijk. De dialogen worden matig opgetrommeld en de delivery is niet bepaald best. Het zorgt voor een hoop dooie momenten en wat mislukte komedie.

De voornaamste humor moet echter komen vanuit de pluchen beer Benny. Die vond ik dan wel weer een erg geslaagd personage, ondanks dat de bewegingen die dat beest maakt niet bepaald sterk zijn. Je kijkt namelijk vooral tegen een zwevend ding aan en daar zal je als kijker even aan moeten wennen. Het meest merkwaardige eraan is dat de bewegingen met CGI bewerkt zijn, wat verraadt dat de houterige bewegingen intentioneel kunnen zijn.

Niettemin was de relatie tussen Benny en Holt intrigerend en soms zelfs schattig te noemen. Perfect uitgewerkt is het niet, maar de donkere humor en luchtige insteek weet het een en ander te compenseren. Vlot blijft het ten alle tijden, en bovendien kent de film ook geen speelduur die onnodig lang is. Toch zal je even in gedachte moeten houden dat de opening niet veel met de film te maken heeft, en niet perse had gehoeven.

Benny Loves You haalt z'n voornaamste kracht uit enkele geslaagde scenes en een leuke Benny. Dit soort verhalen hebben we eigenlijk meer nodig, maar dan met meer budget en een iets betere en sfeervollere uitwerking. De finale van deze film is heerlijk te noemen, maar het begin is toch wat stroef. Zo wisselt de film een beetje af tussen goed en slecht, maar in het algemeen blijft het een vermakelijke zit die zeker z'n goede momenten kent, en helaas ook zijn mindere.

Regisseur Peter Strickland zet aan met een combinatie tussen eigenzinnige beeldvoering en een ode naar Giallofilms, al had eerstgenoemde gerust nog veel verder mogen gaan qua experimenteren. Berberian Sound Studio kent duidelijk niet alle financiën van de wereld, maar gelukkig zijn de makers capabel genoeg om daar langs te werken. Specifiek de hoofdrol van Toby Jones werkt erg goed en het onvoorspelbare verloop is duidelijk een meerwaarde, maar op audiovisueel vlak blijft dit geheel toch wat achter. Een aantal stukken zijn knap in elkaar gemonteerd, maar voor een film waar specifiek geluid een hoofdrol moet spelen voelt het geheel geregeld kaal en onafgemaakt aan. De absolute ervaring die dit soort eigenaardige projecten moeten kunnen bieden is het niet, maar consistent en vernieuwend wel.

Slecht.

Bering Sea Beast begint redelijk, met een mooie onderwater scene. En dan een lekker mysterieuze praat over deze " Zeevampiers". En dat is waar het eigenlijk naar beneden gaat. Een van die monsters komt naarboven en je verliest al je aandacht. Wat een slechte beestjes zeg..

De cast zelf doet zijn best, en op sommige stukken gaat het ook nog wel. Maar het is allemaal te belachelijk voor woorden. Misschien leuk voor mensen die zich verdiepen in low budget films.

Flauwtjes.

Berlin Syndrome is toch wel de film die hoopt je ongemakkelijk te maken door alle zaken zo realistisch mogelijk neer te zetten. Het lukt regisseuse Cate Shortland echter nauwelijks. Als een thriller voornamelijk de interesse kan halen uit het feit dat de Duitse achtergrond er soms wel mooi uitziet gaat het ergens verkeerd.

Niettemin kan ik best begrijpen dat sommige kijkers dit als een spannende film kunnen ervaren. Ikzelf vond de relatie tussen Palmer en Riemelt te storend om deze spanning zelf te kunnen ervaren. Riemelt doet het trouwens wel aardig, maar de ietwat theatrale acteerprestatie van Palmer zorgt ervoor dat de relatie nooit als iets "echts" gaat aanvoelen. Dat valt Palmer niet exclusief te verwijten, het script dat Clare namelijk meekrijgt werkt niet echt mee. Het personage wordt gevolgd in een kleine ruimte, maar als de ontwikkeling van datzelfde personage echter als oersaai wordt ervaren is Berlin Syndrome al snel een lange zit.

Links en rechts aardige momenten. Heel soms vond ik de film leuk om te benaderen puur vanuit een psychologisch perspectief, maar dat wordt bemoeilijkt door het weinige inlevingsvermogen dat ik voor Palmers personage kon tonen. De trage, kale regie helpt daarbij ook niet echt mee. De droevige toon is te rechtvaardigen, maar dat houdt op als je er als regisseuse verder niet echt iets mee doet behalve het allemaal verdrietig te laten aanvoelen. Ik zal niet zeggen dat de film een teleurstelling is, een positieve verrassing alleen evenmin.

Tegenvaller.

Het zijn er niet veel, maar de verfilmingen van Nicholas Sparks-boeken willen me regelmatig verrassen. Als het goed gebeurt kunnen de verhalen me wel meenemen, maar dan vereist het wel een bepaald talent vanuit de regie, en die kan ik hier niet echt bekennen.

Je speelt de kaarten sowieso al riskant wanneer je acteurs en actrices uitkiest die uiteindelijk vooral een ik-wist-niet-dat-je-erin-meespeelde status hebben. Daarmee bedoel ik dat acteurs zoals Marsden en Monaghan altijd opduiken in films waarvan ik niet eens wist dat ze erin zaten, dan zie je ze opduiken en dan denk je "oh ja, jij zat ook al in die andere film".

Het acteerwerk is niet slecht, maar ook niet heel bijzonder. De enige die echt opvallen zijn Liberato en McRaney. De rest acteert heel veilig. Marsden weet nergens echt te overtuigen, Monaghan maakt zich regelmatig schuldig aan overacting en Bracey ziet er vooral niet uit als een tiener.

Visueel zitten er een aantal mooie beelden bij, maar die zijn vooral te vinden in de achtertuin. Qua regie is het namelijk niet heel bijzonder. Braaf camerawerk, simpele shots en geen gevoel van heel veel inspanning. Als er iets verrassends inzit, is het vooral de loop van het verhaal maar daar kan je eerder Sparks op prijzen.

Het voordeel van de film is dat het soms best confronterend uit de hoek komt, en dat zou je niet meteen denken. Enkele opvallend harde beelden voor een romantisch drama, al blijft het veilig binnen de 12+ grenzen. De romantiek zelf is alles behalve opvallend. Cheesy dialogen en mierzoete romantiek die niet echt wil overtuigen.

Het verhaal uit het verleden is hier een stuk interessanter dan het verhaal uit het heden. Vooral omdat de romantiek van de volwassenen geen chemie kent. Het zijn vooral acteurs en actrices die weten wat ze doen, maar dit vervolgens erg geautomatiseerd doen. Echte rauwe emoties zijn hier niet te bekennen en subtiel sentiment allerminst.

Het zijn de enkele verrassende wendingen die de film maakt die het net wat zwaarder maken soms. De brief in de laatste scene was ook wel mooi. Voor de rest is het vooral een romantisch drama met de meest corny soort romantiek die er bestaat. Erg ouderwets vooral, terwijl de film redelijk modern en hedendaags aanvoelt.

Geen bijzondere film uiteindelijk. Je kan het kijken vooral enkele verrassende scenes en wendingen, maar dat was het voornamelijk ook weer wel. Het is geen moeilijke of saaie opgave, maar wel één die snakt naar frisheid en die heeft het niet echt.

Mwa.

Tweede Wyler. De eerste, The Big Country, vind ik toch een stuk aangenamer om te volgen. Deze film heeft zeker een goed uitgangspunt, maar de uitvoering haalt het bij lange na niet bij eerstgenoemde en na een uur vond ik het eigenlijk wel meer mooi geweest. Helaas heb je er daarna nog twee te gaan, en dat is best veel.

Toch, zoals ik al zei, is het eerste uur nog goed te doen. Dit soort films vallen eigenlijk nooit echt binnen mijn favorieten, maar ik vond het toch aardig om te volgen. Wel met het nodige (en vervelende) stukje theater erbij inbegrepen, maar tijdens dat punt was het nog aardig om te aanschouwen. Vervolgens begint het steeds verder af te dalen naar gebeurtenissen die niet erg interessant zijn.

Vooral de personages, dialogen en gebeurtenissen vond ik weinig boeiend. Niemand weet echt goed te boeien, terwijl dit wel zou moeten. Ik zal er eerlijk in zijn dat elk personage een eigen smoel heeft, maar daar blijft het ook bij. Ik vond de uitwerking van diens problemen steeds erg op elkaar lijken, terwijl ze compleet anders zijn. De toon blijft voortdurend hetzelfde.

Alhoewel de film naar het einde toe weer begint te intrigeren, worstelde ik aardig vaak met het tweede uur. Na een tijdje wist het me allemaal maar matig te boeien en vond ik het wel mooi geweest. Wetende dat ik toch 172 minuten voor de kiezen had, raakte ik toch wel gedemotiveerd om deze film af te kijken, vooral omdat het uiteindelijk toch lang duurt voordat je er weer inkomt.

Dat neemt niet weg dat de boodschap belangrijk is en de uitvoering niet perse slecht. Ik krijg alleen het gevoel dat het verhaal zelf de voorkeur krijgt boven de regie zelf, en dat zorgt voor een wat taaie film hier en daar. Dat het lang duurt, is ergens nog wel verdedigbaar, maar ik ervaarde regelmatig een beetje moeite om er doorheen te komen.

Cummings.

Het is geen regisseur die beschikt over een stijl waar iedereen van houdt, en met stijl bedoel ik Cummings zelf. Heeft ook als regisseur tot nu toe elke keer zelf de hoofdrol vertolkt, en ik geef hem groot gelijk. In zijn eigen projecten kan hij namelijk doen wat hij wil als acteur en zet daarnaast ook nog wel aardige films neer.

Diegene die hopen dat Cummings het horrorpad opnieuw bewandelt moet ik teleurstellen. Ondanks dat de genres dit wel aangeven is The Beta Test een echte thriller met wat komedie- en sciencefiction invalshoeken. Eigenlijk is het genre gewoon Cummings, want het is voornamelijk hij die de film bedient. Zijn aanwezigheid is er behoorlijk, neemt eigenlijk elke scene helemaal in.

Gelukkig is hij een competent acteur wiens drukke en opvliegende types me juist zeer aanspreken. Je moet ervan houden, en ik vind het een prima verschijning. Lekker innemend poppetje met interessante dialogen. In het begin leek hij even stroef te starten, daarna lijkt Cummings heel goed te weten waar hij mee bezig is. Had alleen gehoopt dat hetgeen waar hij mee bezig is leuker zou zijn.

Want ondanks dat Cummings me altijd wel weet te boeien had ik ook gehoopt op een interessant verhaal, en dat krijg je hier niet echt. Wel fijn dat de film niet echt duidelijk maakt waar het naartoe wil waardoor de finale nog enigszins verrassend is, maar ook vooral een beetje saai. De durf ontbreekt, de spanning hapert en de sfeer wankelt ook nogal.

Gelukkig kijkt het goed weg en de opening is sterk. Cummings zorgt er eigenhandig wel voor dat je aan de buis gekluisterd zit, iemand anders in de hoofdrol had de film omver geblazen. Blij dat hij zijn plekje in zijn films heeft gevonden, nu hopen dat hij zijn verhaal ook wat ruimte geeft in zijn volgende project, dat werkte ook best redelijk in zijn vorige film. Voor nu voldoende.

Niet doorheen te komen.

Waar deze Rueby Wood ook vandaan is gekomen was me volstrekt onduidelijk, dus ik moest even googelen en kwam erachter dat hij van Broadway komt. Ironisch dus dat hij in deze film juist op het podium probeert te komen van Broadway. In ieder geval heeft niemand hem echt verteld klaarblijkelijk dat al die theatrale dingen niet zo goed werken op film.

Het zorgt voor een verbijsterend vervelende en vermoeiende filmervaring, terwijl de film juist erg luchtig van toon is. Het verloopt erg snel en vlotjes en er wordt wel een zeker avontuur aan het gebeuren genaaid. Jammer alleen dat wat er zich binnen dat avontuur bevindt zo ontzettend vervelend is. Vrijwel elke beweging of toon van Wood is onuitstaanbaar te noemen. Theatraal, overdreven en opdringerig.

Bovendien is de regie ook niet bepaald all there en wordt er maar weinig gehaald uit een juist stralende omgeving. Langzaam en loom in beeld gebracht en zonder enige creativiteit uitgevoerd. Dat laatste geldt voor zowel de inhoud als de buitenkant. Het blijft een nogal platte film die zichzelf een stuk interessanter promoot dan dat het is, en dat is zeker met musicals een gemis.

Normaal zou ik dit soort films geen catastrofaal laag cijfer geven, maar de irritatie die dat ventje oproept is toch wat te veel. Ik vind het jammer dat we nu richting dit soort films gaan, maar de troost is dat dit geen razendpopulaire film is geworden. Niet dat ik tegen de onderliggende boodschap van de film ben, maar als je jezelf op deze irritante wijze neerzet als hoofdpersonage hoeft het van mij niet meer.

Leuke herziening.

De eerste keer heb ik er klaarblijkelijk een zesje voor gegeven, maar dit keer vond ik de film toch echt een stukje leuker. De bijzondere invalshoek weet deze film vooral een boost te geven, en Peckover zet met deze film de tweede degelijke prent op zijn naam. Hopelijk zijn er al plannen voor zijn derde toevoeging.

Wat me tijdens de herziening opviel is dat ik mezelf er bepaalde maten in kan herkennen. Niet met het voornaamste deel van de film, maar wel de eerste 25 minuten. Het redden van je knappe babysitter, ik zal vast niet de enige zijn geweest die deze verbeelding had. Het seksueel mishandelen zat er natuurlijk niet bij, maar toch lijkt het me een bekende fantasie.

Peckover toont zich een talent achter het roer. Het verhaal stelt inhoudelijk niet zo veel voor, maar vermaakt aardig. Daarnaast weet Peckover er genoeg een eigen draai aan te geven op visueel vlak. Niet buitensporig vernieuwend, maar wel naar behoren en sterk geschoten met een aantal leuke camerabewegingen.

Ook de verlichting en de decoraties zorgen voor een passende sfeer. Het voelt wel degelijk aan als winter en dat is wat telt. Erg spannend wordt het niet, maar wel entertainend. Daar lijkt Peckover ook meer op te mikken, want ik kan me niet voorstellen dat een film zoals Better Watch Out spannend bedoelt is.

Acteerwerk is best goed. Vooral DeJonge speelt erg goed in een best dappere rol. Miller en Oxenbould doen het ook naar behoren. Miller kiest soms net voor een iets te duidelijke schurkenrol en zijn trekjes worden daarmee iets te gemaakt. Maar verder wordt er degelijk geacteerd en zit er niks storends bij. Realistisch misschien niet altijd, maar wel solide.

Kills zijn verder redelijk bloedeloos. Ze worden vooral buiten beeld gehouden, en de toon is niet zo hard als bij bijvoorbeeld Undocumented. Toch weten ze op diens eigen manier schokkend te zijn, en Peckover mikt meer op impact dan uitstraling. Dat doet hij dan ook best redelijk, al had het moment met de verfemmer wel wat explicieter gemogen.

Veel heeft het niet om het lijf, maar het kijkt erg fijn weg. Jammer dat het als geheel nooit realistisch aan kan voelen. Nu staat entertainment vooraan, maar dit is duidelijk niet bedoelt als overdreven horrorfilm. Cinematografie had soms ook iets meer aandacht mogen krijgen, maar verder is dit aardig entertainment. Verre van een meesterwerk, maar wel een leuk tussendoortje.

Merkwaardige Cage.

Als acteur kan ik hem best pruimen, maar dan vooral in zijn films van 2018 en daarna. Deze film leek ook nog wel in het straatje te vallen van CageCraze. Dat was het zeker, maar Between Worlds laat eigenlijk zien dat je niet elke film kan redden door Cage als een gek te laten acteren. Bovendien duurt het best lang voordat Cage zich comfortabel lijkt te voelen.

Als iemand zich bij deze productie ongemakkelijk heeft gevoeld kan ik dat zeker begrijpen. Het is dan ook allemaal een best oncomfortabele boel. Allereerst is het moeilijk om een genre aan de film te koppelen. Het lijkt te beginnen als een soort bovennatuurlijke thriller, maar na ongeveer een halfuur klapt dat er volkomen uit en krijgen we een soort erotische dramafilm. Het hoofdconcept wordt naar achteren gedrukt en de relatie tussen Cage en dode-vrouw-in-lichaam-van-dochter naar voren geschoven. Merkwaardige keuze, maar nog merkwaardiger is dat deze onzin vervolgens ook een halfuur door moest gaan.

Het komt allemaal uit op een goedkope finale met veel rare uitgangspunten. De indruk waar Pulera op gehoopt leek te hebben komt er in ieder geval niet uit, het laat allemaal een uitermate vreemde nasmaak na. Cage is een leuke acteur, maar soms mag hij wel op z'n hoede zijn waar hij aan begint, want dit soort films brengen zijn status juist in diskrediet. Meer visuele kracht, strakkere montage en vooral het achterhouden van compleet achterlijke concepten hadden deze film meer dan goed gedaan.

Flauw.

Opnieuw een kinderfilm waar rara, dieren in de spotlight staan. Opzicht wel een leuk concept maar nogal flauw uitgewerkt op een al niet heel bijzonder plot. Gosnell heeft duidelijk liefde voor kinderfilms. maar kan zichzelf niet echt bewijzen.

De beelden van Beverly Hills zijn wel mooi, en het acteerwerk is niet heel slecht. Gelukkig ook al niet een al te vervelende stemmencast voor de hondjes. Barrymore, Curtis en Garcia hebben prima stemmen om de honden zo vorm te geven.

De humor is flauw en dan duurt 91 minuten nog echt te lang. Ook voor kinderen een nogal bedenkelijke film, omdat de humor zich wel nogal beperkt op sommige momenten. Flauw voor volwassenen, maar misschien nog plezierig voor de kleintjes. Ach ja.

Wel leuk.

Murphy is eigenlijk gewoon perfect gekozen als Axel Foley. Er zijn vast wel acteurs die de rol ook op zichzelf kunnen nemen maar Murphy maakt er toch wel iets leuks van in zijn rol als sluwe, kinderachtige maar ook best grappige undercoveragent.

Het verhaal hebben we eigenlijk al iets te vaak gezien nu, undercover verhalen die natuurlijk onder druk gezet worden omdat het persoonlijk is en de agent eigenlijk niet verder mag gaan met zijn werk, maar dit natuurlijk toch maar doet.

En daarin is Beverly Hills Cop zelfs pijnlijk onorigineel in zijn voorspelbare verhaal. Maar niet allemaal minder vermakelijk daarom natuurlijk. Het is allemaal best grappig, vermakelijk en vlot voor de gemiddelde copflick.

Prima grappen en grollen en een niet al te zwaar of saai verhaal. Meer bied de film eigenlijk niet, maar is toch wel leuk om eens gezien te hebben. Daarnaast is het pakkende deuntje 'Axel F' natuurlijk telkens weer leuk als het klinkt.

Regisseur Tony Scott vormt een erg noemenswaardige naam binnen het actiegenre, maar een echt eigen stilering begon hij pas vanaf de jaren '90 te ontwikkelen. Diezelfde stilering bracht een aantal zeer verdienstelijke werkjes met zich mee en wordt dan ook gedurende zijn vroegere werk erg gemist. Beverly Hills Cop II is een erg voorspelbaar en haastig ingevuld vervolg op de actieklassieker uit 1984, waar Eddie Murphy gelukkig wel voor wat kleine lichtpuntjes zorgt. Het is een erg neurotisch, uniek figuur die niet voor iedere kijker weggelegd zal zijn, maar Murphy weet precies wat hij met het personage moet aanvangen. Het vormt een veel interessanter figuur dan de grijze muizen die zich om hem heen bevinden, waartussen zeker Brigitte Nielsen de kroon spant in slecht acteerwerk. Scott haalt uit met enkele explosieve en spectaculaire actiescenes die de moeite zeker waard zijn, maar veel voegt dit vervolgdeel niet aan de reeks toe.

Enkele gebruikers benoemen de promotieachtige benadering van regisseur John Landis met betrekking tot WonderWorld en die opmerking(en) is/zijn naar mijn inzien volkomen terecht. Er wordt een merkwaardig aandeel gespendeerd aan het showcasen hiervan, waarbij er uitgebreid de tijd wordt genomen om de pracht, praal en oprechtheid van het park neer te zetten. De dwaze rol van Alan Young is daarbinnen tekenend, maar aan de andere kant levert het park een prettige en enigszins onderscheidende achtergrond op om de actiescenes in te plaatsen. Verder staat de kritiek die evenzeer toegepast kan worden op de voorgaande delen nog altijd overeind, met saaie schurken, grijze bijpersonages en enkel Eddie Murphy zelf die zijn rol nog kan voorzien van enig enthousiasme. De explosievere, grootschaligere actieaanpak van Landis zorgt er echter wel voor dat de film net wat beter wegkijkt en het terugschalen van het neurotische Foley-karakter vond ik persoonlijk iets positiefs. Beverly Hills Cop vormt geen reeks die de tijd geweldig heeft doorstaan, maar liefhebbers zullen hier nog altijd een boel vermaak uit kunnen halen.

Vermakelijke wederopstanding van een reeks met een zeer beperkte mate van kwaliteit. Je moet hier natuurlijk wel een liefhebber van zijn, maar regisseur Mark Molloy balanceert dit vierde deel stukken beter dan een aantal van zijn voorgangers. Het spijtige is dat je de grootste actiescenes al achter de rug hebt na de eerste 45 minuten, waardoor de finale redelijk teleurstellend voor de dag komt. Eddie Murphy heeft zichzelf gelukkig wat beter in de hand en het ziet er allemaal goed uit op technisch vlak, maar toch mis je een groots hoogtepunt op het vlak van zowel komedie als actie. De vader-dochterrelatie tussen Murphy en Taylour Paige had ook makkelijk weggelaten kunnen worden, vooral door het wat emotieloze acteerwerk van die tweede naam.

Goed.

Cosmatos is zeker een interessant regisseur en het lijkt er niet op dat deze ooit zal overgaan naar Hollywood-films. Zijn stijl is erg interessant, maar het is volstrekt logisch dat de algemene popcornkijker dit nooit zal kunnen trekken.

Maar ook ik had weleens moeite om mijn aandacht erbij te houden. Mede omdat Cosmatos een soort rare obsessie heeft om zijn film zo traag mogelijk te maken. Iedereen lijkt ook in slowmotion te praten en zo vertelt de film in 110 minuten een verhaaltje van 45 minuten.

Visueel zoals verwacht vaak enorm indrukwekkend. En blijkbaar met een relatief klein budget. Ik merk het niet echt in deze film. Cosmatos speelt heerlijk met de kleuren en gebruikt een zeer intrigerende soundtrack. Visueel kan je er dus lekker van genieten.

Maar de visuele stijl werkt alleen niet voor 110 minuten. Het is gewoon te lang, en daardoor verslapt de aandacht toch wel regelmatig. Ik wil dit graag heel erg goed vinden, maar ik kan mijn stem echt niet hoger zetten dan 3,5*. Tarkovsky had bij mij hetzelfde effect. Intrigerende film, maar de scenes gaan te lang en te traag door.

Acteerwerk is goed. Rogers en Bourne spelen goed. Er is weinig dialoog en het meeste dialoog dat er wel is is super traag. Het heeft wel een bepaalde meerwaarde, maar niet 110 minuten lang. Desondanks een waar visueel feest met een paar geniale momenten. Voor de rest kan ik het niet hoger geven dan 3,5*.

Wederopstanding van Hammer kreeg de vormgeving van een uiterst Britse zombiefilm waar een aantal opvallend grote namen (later dan) in rondlopen. Problematisch is dat regisseur Matthias Hoene er bewust voor kiest om zijn film op te splitsen in 19 hoofdstukken, waardoor je constant wordt onderbroken wanneer het los lijkt te gaan. Zeker als je enkel een beknopte speelduur aanhoudt van 97 minuten is dat problematisch in verband met structuur, daarnaast krijgt het Rave-gedeelte in de film een zeer beperkte aandacht. Op algemeen vlak wordt er degelijk geacteerd en de effecten ogen professioneel, maar het is spijtig genoeg redelijk zware kost om dit geboeid uit te blijven zitten.

Ok.

Ondanks het zeer beperkte budget van slechts 1,5 miljoen, gooit de regisseur duidelijk enthousiast hun visie in het genre in deze film. Sestito heeft duidelijk ook een aardig team voor de special effects bij elkaar weten te krijgen.

Voor de rest gaat Sestito het echter pas echt los op het einde. Alles daarvoor is duidelijk een beetje goedkoop gebracht, waarschijnlijk voor bezuiniging. Voor een groot deel wordt het aan de kijker overgelaten om in de sciencefiction te geloven of niet, een keuze die best ok is.

Voor de rest is het ook vooral het acteerwerk dat het gehele eerste deel overeind houden. De acteurs gaan er, ondanks wat beperkte rollen, wel degelijk voor. Enthousiasme genoeg, en de acteurs hebben duidelijk ook wel wat ervaring.

De found-footage had wel wat geminderd gemogen. Het voegt voor de rest weinig toe en komt voor de rest ook weinig over als een documentaire-stijl. Op een gegeven moment vervaagd het zelfs zowat compleet en maar goed ook.

Echter kan de film niet voorkomen dat het eerste deel wat saai is. Omdat er nog weinig echt boeiends gebeurd ben je nooit echt geboeid. De mystery komt eigenlijk pas dik een half uur in de film om de hoek, en daarmee is zowat het gehele eerste half uur saai.

Het meest indrukwekkende kwam vooral in de slotfase. Het schip en de binnenkant ervan zag er behoorlijk goed uit. Toch wel heel tof dat ze dit met zo weinig budget voor elkaar hebben gekregen. Het zag er erg leuk uit, en daarmee was het eigenlijk wel het beste deel.

Voor de rest aardig als tussendoortje, maar iets te saai en leeg in het eerste deel. Eenmaal de spanning eindelijk een beetje komt kijken, begint de film pas echt op toeren te komen. Dat duurt echter wel wat te lang.