Opinions

Niet slecht.

Spielberg waagt zich opnieuw aan een animatiefilm. Deze haalt echter niet het niveau wat Spielberg eerder deed in The Adventures of Tintin (2011) . Ondanks dat is dit zeker geen slecht filmpje en niet vervelend om te volgen.

Het verhaal is niet heel moeilijk, en is overduidelijk op kinderen gericht dus enge dingen zul je hier niet zien. De animaties zien er goed uit, en weet Spielberg toch wel een aantal fraaie dingen neer te zetten. Soms is het wel heel zoet, maar dat is de film vergeven.

Het verhaal is vrij simpel, en sommige dingen zijn wel heel overdreven, maar ondanks dat is dit een redelijke productie geworden.

Toch wel ok.

Thuis een boek liggen met de "1001 films die je gezien moet hebben" en deze staat daarin. Toch maar dus eens opgenomen en meegepakt. Ik kende de film bijna niet daarvoor, maar wist dat deze een jonge Hanks bevatte. Toen ik het verhaal las sprak het me toch nog wel redelijk aan.

Het is allemaal een erg brave komedie geworden die vooral op de jeugd gericht lijkt te zijn, maar dan toch ook een hint geeft dat het een volwassenen film is. Maar uiteindelijk blijft de boodschap toch nog wel duidelijk en dat is (denk ik) wat telt.

Hanks in een wat jongere en andere rol dit keer. Alhoewel hij er qua uiterlijk eigenlijk alleen maar jonger uitziet is zijn rol wel weer wat anders. Iets energieker en enthousiaster dan zijn latere rollen, maar niet perse beter. Want heel grappig blijft hij helaas niet.

Maar de film is nog best vlot en weet best te vermaken. Het verhaal is best kijkbaar alhoewel de loop nog wel voorspelbaar is. De film levert voor de rest best leuke vondsten en heeft een paar leuke ideeën met het gehele concept. Daardoor is de film goed vlot. Alleen ben ik blij dat ik de versie van 104 minuten kreeg en niet de versie van 130. Dat was wel heel lang.

Richting het einde is het wel subtieler en dat is ook gelijk het beste stuk. Het eindigt mooi, en dat brengt dit nog wel naar een voldoende, want echt lachen kon ik niet en de acteurs en actrices overtuigen niet altijd. Anders was het gewoon teruggevallen op een doodnormale komedie die net als vele soortgenoten niet erg grappig is.

Vermakelijk.

De titel zegt het eigenlijk al, niet al te serieus nemen dit. Ik had een soort SyFy-verwacht, en daar kwam het ook in de buurt. Deze was alleen wat meer geslaagd. Vooral door meer humor en lollige stukjes (Hide yo kids, Lloyd Kaufman).

De CGI was wel SyFy niveau, wel beter dan Sharknado. Toen de spin op het gebouw klom zag het er wel redelijk uit, maar de parkscene bijvoorbeeld niet echt. Maar ik stoorde me er zelden aan. Vermakelijke B-film, maar geen aanrader.

Dom.

Big Bad Bugs was een film die ik ook zelf had moeten toevoegen. Als er in 2020 nog een film uit 2012 toegevoegd moet worden aan de database van MovieMeter hangt het gevoel al snel in de lucht van dat deze film niet bepaald is doorgekomen. Dat is dan ook logisch, want Big Bad Bugs is niet zo leuk als de titel doet geloven.

Al vroeg valt de onkunde van de film te merken wanneer er een reusachtige schorpioen in beeld verschijnt die eruit ziet alsof hij van papier is gemaakt. Het camerawerk is bedroevend te noemen, en de regisseur laat zijn grote insecten vaak dezelfde bewegingen maken op het beeldscherm. Het maakt de film al vroeg wat taai, en gecombineerd met slecht acteerwerk gaat de hoop op een guilty pleasure snel verloren.

Wat de film nog wel boven boord weet te houden is de ridicule aanpak van regisseur Basler. Ze hebben niet bepaald hard gewerkt aan het script, en wanneer het zijn eigen titel (Big Bad Bugs) al vroeg gaat negeren weet je hoe laat het is. Ik kon er op een gekke manier nog wel entertainment uithalen, en de vele actiescenes houden de film ook kijkbaar.

Het explosieve verloop bewijst zich vaak voordelig aan het eindresultaat. Het redt de film van de rommel die het oorspronkelijk was, maar ik was blij dat ze op z'n minst variatie hebben getoond in de bedreigingen. Er komen ook wel meer dan 2-3 insecten tevoorschijn, op dat gebied zijn ze niet bepaald lui geweest.

Het is geen goede film, en dankzij een aanpak die ver over de top gaat valt de film ook makkelijk uit te kijken. Ik snap best waarom een film als deze niet bekend is geworden. Dit soort films zijn ook gedoemd om op de bodem van de zee te blijven liggen, maar af en toe zo'n film kijken kan geen kwaad. Leuk voor een keertje, maar geen hoogstaande cinema.

Solide.

Ik denk zelfs dat ik deze film een stuk leuker vind in vergelijking met de films van iconisch regisseur Sergio Leone. Maar de westerns van Leone zijn misschien wat moeilijk te vergelijken met deze film. Tevens ook de eerste aanraking met regisseur Wyler, waarvan ik nog een aantal andere filmpjes moet zien.

Een western uit 1958 die maar het liefst 165 minuten duurt. Vooraf leek het een nachtmerrie om aan te beginnen, maar de Empire top 500 kreeg toch maar de voorkeur. Het bleek echter behoorlijk mee te vallen, wat mij betreft een uitblinker in het oude-westerngenre.

Maar dat kwam niet door de personages, waarvan ik de meeste maar matig vond acteren. Peck is vrijwel onzichtbaar als de lead, en Heston vond ik ook onopvallend voor zo'n bekend acteur. Enkel Ives vond ik goed spelen. Zijn rol eist ook wel wat ruimte, maar Ives weet deze wel te benutten.

De film is bij vlagen groots in beeld gebracht, maar de beelden zelf zijn echter wat minder groots. De natuur wordt er echter wel groots mee in beeld gebracht, en dat weet de film heel goed te benutten. De beelden zijn zacht uitgedrukt prachtig. Fenomenaal in beeld gebracht. Schitterende natuur die hier gebracht wordt.

Maar qua film zelf is het allemaal wat minder groots en episch, op een aantal episch opgebouwde sets na. Het is ook wel bijzonder als de held anti-geweld is. Dat heb ik persoonlijk nog niet vaak gezien, maar ik ben dan ook geen westernliefhebber. En ik weet ook niet of ik het hoofdpersonage een held kan noemen.

Maar visueel vond ik het allemaal schitterend. De film blijft ook ten volle tijden boeien en straalt een hoop sfeer uit. Er gebeurd genoeg om het allemaal boeiend te houden, al is de film wel wat trager in vergelijking met andere westerns. Daardoor kunnen enkele kijkers mogelijk afhaken. Ik kan er wel weer van genieten, en dus ken ik het een solide cijfer toe. Ook fijn trouwens dat de film niet steunt op typisch bombastische western-muziek.

Leukere Sandler.

Zodra de beste man eindelijk eens wat flauw gedoe weg mag zetten en er ook wat acteren aan te pas mag komen, is hij helemaal geen verkeerd acteur. Alhoewel het hier wat tussenin blijft zitten, blijft de film wel leuk genoeg.

Sandler speelt wel weer een typische rol, maar gaat echter nooit over-the-top. Als hij eens een beetje normaal blijft, is hij oprecht best wel grappig eigenlijk. Bovendien is Sprouse als jochie ook gewoon heel charmant eigenlijk.

Dugan staat als regisseur niet echt hoog in mijn boekje. Leek mij in zijn voorgaande, recentere films vooral een reclameregisseur. Echter is hier dan eindelijk een filmpje dat zojuist boven de 1,5* uitkomt. Het is wel herkenbaar van hem, maar een stuk beter en grappiger.

Alhoewel het vaak een beetje flauw is, weet Dugan eindelijk de touwtjes eens vast te houden. Het zorgt ervoor dat de film soms oprecht grappig is en luchtig blijft. Bovendien duurt het gelukkig ook absoluut niet lang, wat de film ook ten goede komt.

Soms oprecht grappig en nooit vermoeiend. Het is wat je een beetje zoekt in Sandler-komedies, maar hier lijkt het eindelijk wel een beetje te werken. Visueel is het nooit speciaal, en de film is nooit absurd grappig, maar wel leuk voor een keertje zeg ik dan zo.

Best mooi.

Ik tegenstelling tot een aantal anderen vind ik het wel duidelijk soms dat dit van Burton is. Het is alleen niet meteen het verhaal dat je van Burton zou verwachtten, maar de creativiteit in de omgeving en sets zijn duidelijk wel een beetje Burton waardig.

Voor de rest is dit een heel luchtig filmpje met een mooie omgeving en fraai kleurengebruik. Het verhaal pakt je gelijk eigenlijk, en in dit soort filmpjes is dat ook meer dan nodig. Het is allemaal luchtig en boeiend gebracht en verveelt absoluut nergens.

Goed, sterk acteerwerk van vooral Waltz. Wat een grappenmaker is het ook soms, kon wel om hem lachen, vooral richting het einde. Maar ook Adams mag best genoemd worden, ze zet een misschien wat overdreven, maar boeiend onzeker personage neer.

Kleurrijk, creatief en fris. Dat zijn de woorden die bij me naar boven schieten na het bekijken van dit vlotte filmpje. De 106 minuten waren vrij snel om. Ik hou wel van dit soort dingen, Burton kan dus wel degelijk iets naast zijn fantasie filmpjes.

Flauwe familiefilm met een onafgemaakte inhoud, maar waarin uiteindelijk voor de makers wel wordt bereikt wat er bereikt moet worden. Zo kent Big Fat Liar een grote dosis slapstickhumor en een hoop luidruchtigheid om de doelgroep aan de buis gekluisterd te houden. Frankie Muniz en Paul Giamatti passen goed in de rollen die ze worden toebedeeld, maar het scenario vangt er verder weinig mee aan. Zo worden er niet bepaald veel lessen geleerd, conflicten worden binnen een enkele scene verholpen en neemt het algemene simplisme best storende vormen aan. Erg geslaagd is de humor bovendien niet, tenzij je er natuurlijk van houdt. In principe zet regisseur Shawn Levy niet veel meer neer dan een nogal uitgesmeerd geheel van een zeer dunne inhoud, maar tot op zekere hoogte blijft het entertainend.

Geen verlaging of verhoging. Regisseur Tim Burton kan veel verder gaan wanneer het op de visuele inrichting van zijn fantasie aankomt, maar Big Fish profiteert dan ook vooral van de inhoud. De boel wordt namelijk met genoeg variatie, gekke typetjes en genrewisseling vermakelijk genoeg gehouden en weet tegen de finale aan zelfs te ontroeren. Het acteerwerk van Albert Finney en Ewan McGregor is goed, maar eigenlijk slaagt iedereen er wel in om een beetje vorm te geven aan hun verschijning. Big Fish is iets te lang en niet ieder spoor wordt even goed bewandeld, maar het komt allemaal in de slotfase wel prachtig samen waardoor het gebeuren wordt voorzien van een memorabele stempel.

Dat de Indonesische regisseur Timo Tjahjanto een neusje heeft voor bloederig vermaak kan hem niet ontzegd worden, maar hij laat zijn melige kant iets te veel gaan met The Big 4. Misschien dat hij mederegisseur Kimo Stamboel toch meer nodig had dan hij zelf had gedacht. In ieder geval opent deze actiekomedie op vermakelijke wijze door flink uit te halen met expliciet geweld en snelle techniek. De camera beweegt altijd enthousiast mee met de actie en het tempo ligt hoog, maar deze opening vormt echter bedrog als je het vergelijkt met de overige inhoud van de film. Alhoewel Tjahjanto nog altijd beschikt over een hyperactieve cameraman, laat hij zich nogal meevoeren met de kinderachtige humor. De typetjes werken niet echt en het voortdurende geschreeuw is eerder vervelend dan komisch. Je wacht als kijker vooral op de volgende actiescene, maar de ruimte tussen komedie en actie is nogal groot. De finale komt door de kolossale speelduur (onbegrijpelijk voor zo'n dun geheel) erg laat en includeert spijtig genoeg behoorlijk lelijke computereffecten, maar de knokpartijen zijn capabel gechoreografeerd en het acteerwerk is aardig. Een ietwat teleurstellende toevoeging aan de vermakelijke loopbaan van Tjahjanto.

Mwa.

Uiteindelijk toch wel een film die zijn vrij lage gemiddelde best verdient. Het is een fijn met enkele budgettaire beperkingen maar desondanks slaagt Helander er wel in deze film er knapper uit te laten zien dan een berg Hollywood producties met 5x zoveel budget.

Tommila doet het als jochie prima, maar jammer dat het best een saai ventje is. Al dat serieuze gedoe had van mij een stuk luchtiger gemogen, waardoor de luchtigheid van L. Jackson totaal botst met het gedrag van Tommila en niet heel grappig daarmee is.

Actie is soms spetterend en goed gelukt. Vliegtuigcrash en de eind explosie zijn goede hoogtepunten. Maar hier en daar valt de CGI wel wat door de mand, zoals verwacht met een budget van slechts 8,5 miljoen. Maar voor een groot deel valt het best mee.

Acteerwerk is best prima, L. Jackson doet het best goed en de kleine Tommila, ondanks zijn beperkte rol, is best leuk als jochie. Jammer dat de film voor een actiefilm best saai is, terwijl er non-stop thriller aanwezig is na de crash. En dat is dan wel jammer.

Stevenson als schurk is ook leuk, heeft ook wel charme, alleen is het de verkeerde schurkenrol die hij krijgt. Rest is ok. Film die ondanks een aantal spetterende momenten best saai is helaas, en dat komt omdat de film vaak niet luchtig genoeg is om nog te kunnen boeien.

Dat het wat kinderachtig en ongeloofwaardig is kan je verwachtten, maar hier zitten er soms ook nog wat slordigheden daardoor in ja. Maar dat mag gewoon, alleen daarom is het dus wel onbegrijpelijk dat de film zichzelf dan nog zo serieus lijkt te willen nemen.

Best lollig.

Alleen niet erg onderhoudend. Ik had nog niet echt van deze film gehoord totdat ik het voorbij zag komen op Disney+. Opzicht kan een film over voetbal er altijd wel in bij mij, ondanks dat ik weet dat het kinderen zijn die hier de hoofdrol spelen. Vervolgens liegt de gemiddelde score er ook niet om hier, het is best rommelig.

Toch moet ik zeggen dat dit soort producties er altijd wel vlot bij me ingaan. Erg gericht op het vermaak en plezier van de kinderen, je kan duidelijk zien dat het allemaal best leuk was om op te nemen. Dat weet de film zelf ook wel vooruit te helpen, want de film maakt slim gebruik van allerlei extraatjes om de film wat op te leuken. Zeker de eerste helft voelt regelmatig aan als een soort stripboek.

Niettemin kent de film wat problemen qua narratief, want het is zeker rommelig. Wat als eerste gelukkig opvalt is dat de kinderen apart van elkaar wel een smoel hebben. Iedereen heeft een eigen trekje dat ze genoeg inzetten om op te vallen. Bovendien is het acteerwerk helemaal niet zo vreselijk als je zou denken, alhoewel het geen rollen zijn die snel op zullen vallen.

Wat wel jammer is, is dat je de kinderen nooit naar elkaar toe voelt groeien. Een echt teamgevoel heerst niet en de stappen van een slecht team naar een echte eenheid worden nooit gevoeld. Eigenlijk krijg ik meer het idee dat één enkele speler een beetje de pakezel was van het team en dat de overige leden af en toe tegen de bal trappen. Lijkt me toch niet echt het idee.

Verder leuk vermaak voor de kinderen, die zullen er vast weinig last van hebben. Erg afgericht op kinderlijke sfeer, dat het een plezierige ervaring kan maken voor de jongsten onder ons. En eenmaal ouders daarbij zitten, denk ik dat de kritiek die ik hier noem makkelijk te vergeten valt. Voor mij is het half, maar wel genietbaar uiteindelijk.

Leuk hoor.

Toch wel een van de tofste animatiefilms naar mijn mening. Onlangs hij duidelijk naar kinderen is gericht weet deze film echt compleet van begin tot het einde te boeien. Het verhaal is verrassend fris, en die Baymax is toch wel een lievertje.

Vooral de actie is leuk gedaan in deze film. Boeiende actie vooral, gecombineerd met wat minder flauwe humor voor de verandering. De film is uiterst boeiend en leuk om te volgen. De karakters mogen damn wat cliche zijn, Hall en William zetten hier toch wel een klein spektakel neer.

Leuk geanimeerde actie, dat blijft boeien. Wel wat kinderlijk met de nodig boodschappen. Een echte animatie die volwassenen ook wellicht zou smaken.

Heel leuk.

"Treehorn treats objects like women man". Simpele zinnen waarbij ik mijn lachen simpelweg niet in kon houden. Het is zeldzaam hoe vaak ik bij deze film in een deuk lag. Deze is gewoon zo veel geslaagder dan al die andere suffe komedies.

Misschien zelfs wel de leukste komedie die ik gezien heb, maar The Wolf of Wall Street was ook erg leuk. Bridges speelt werkelijk legendarisch als "The Dude" maar Goodman is ook echt geniaal. Moore vond ik niet erg grappig, Buscemi kreeg een vrij kleine rol maar zorgde ook voor geweldige quotes ( Shut the F**k up Donny).

Het lijkt zo simpel, maar het is zo effectief. De Beste Coen die ik heb gezien, wint het van Fargo en Burn after Reading. Het verhaal is niet erg sterk, maar dat maakt dan ook vrij weinig uit. Op sommige stukken een beetje gedateerd, maar wat boeit het ook. Een dikke 4 sterren. Erg geslaagde komedie man.

Een absoluut erbarmelijke film van regisseur Raja Gosnell, waarin een absurde hoeveelheid aan compleet krankzinnige en ronduit immorele personages voorbij banjeren. Martin Lawrence gaat gelukkig wel echt in op zijn werk en loopt op deze manier de helft van de film rond in een bodysuit. Ondanks dat zijn humor me niet wist te smaken is het wel een verschijning die enthousiast wordt uitgewerkt, iets dat ik niet kan zeggen van bijvoorbeeld Nia Long. Het is namelijk lang geleden dat ik zo'n ongeïnspireerde en belabberd geacteerde rol heb gezien, maar in karakteruitwerking leken scenaristen Darryl Quarles en Don Rhymer dan ook niet erg geïnteresseerd te zijn. Veel humor wordt in een ongemakkelijk jasje gestopt, waardoor het niet voor iedereen (inclusief ikzelf) weggelegd is. Mochten dit soort films in je straatje vallen dan zul je geen enkele moeite ervaren om het uit te zitten. Zodra het je humor niet is vormt Big Momma's House echter een ellendig lange opeenstapeling van weinig komische situaties die allemaal stuk voor stuk een bizar geforceerde indruk maken. Een half puntje voor Lawrence zelf (die er echt alles aan doet om het entertainmentgehalte op te krikken), maar verder in alle oprechtheid geen pluspunten kunnen ontdekken. Ik stond met verbazing te kijken dat er na zoveel bedrog nog een happy end aan werd geplakt.

Fragmentarische vertelling van diverse oorlogssituaties die vanuit een jonge ploeg worden meegemaakt. Achtergrondtrivia geeft weg dat deze film nogal persoonlijk was voor regisseur Samuel Fuller, aangezien bepaalde insteken gebaseerd zijn op waargebeurde ervaringen. Tussendoor kent The Big Red One ook enkele indrukwekkende momenten, maar de oorlogsmomenten ogen gedateerd en het acteerwerk is niet best. De sterk gescripte dialogen en houterige bewegingen laten namelijk zien dat dit vooral als filmexperiment moest dienen en daar hoort klaarblijkelijk het nodige theater bij. Natuurlijk mag je respect opbrengen voor de vormgeving en realistische momenten, maar het merendeel voelt toch te gemaakt en daarmee geforceerd aan.

Leuk.

Ik hou er wel van, komedieacteurs die een dramafilm op zich nemen. Dan zie je vaak ook een laagje die laat zien dat ze meer kunnen doen dan enkel flauwe grapjes maken en ook echt het podium verdienen waar ze op mogen staan. In dit geval is Nanjiani aan de beurt.

Ik kende de film al langer maar had hem nooit opgezet. De speelduur was toch wel redelijk afschrikkend, 2 uur voor een komediefilm. Nu had ik ook niet meteen verwacht dat het eigenlijk meer een dramafilm zou zijn met wat flauwe humor tussendoor en wat romantiek in de eerste helft van de film.

Nanjiani doet het erg goed. Van zijn humor ben ik iets minder fan maar gelukkig staat Burnham naast hem die dat gedeelte vervolgens ruim weet te vervullen. Ook Kazan speelt erg sterk, ik had haar nog niet zo vaak gezien in films maar met deze rol bewijst ze dat ze het meer dan waard is om meer van te zien.

Verhaaltje is verder redelijk standaard en soms voorspelbaar maar het wordt toch aardig uitgewerkt. De combinatie tussen komedie en drama is redelijk onrustig, soms wordt er heel er ingegaan op komedie en de andere keer weer drama. Dat blijft elkaar sterk afwisselen maar de voeling is een ruim voldoende voor beide genres.

Emotie is vaak voelbaar en de film voelt humaan aan. Dit zorgt ervoor dat de 119 minuten geen zware opgave zijn en dat de minuten toch wel degelijk worden volgemaakt. Het kent enkele sterke momenten, en soms wordt het wat onderbroken door geforceerde komedie. In het algemeen is het toch wel een goed resultaat met voldoende menselijkheid en emotie. Ik heb best genoten. Meer heb ik er eigenlijk ook niet over te zeggen.

Regisseur Jason Orley heeft de balans tussen komedie en drama niet geheel onder controle, waardoor de serieuzere kant van de film te veel wordt overgeschreeuwd. Pas in het laatste kwartier begint het moraal wat effectiever in het geheel te sluipen, maar tegen die tijd is de film al bijna afgelopen. Gelukkig doen Pete Davidson en Griffin Gluck het uitstekend in de hoofdrollen en wordt de vaart er prima ingehouden. Nergens gebeurt er in Big Time Adolescence iets wat menig filmliefhebber nog niet eerder heeft gezien, maar het blijft desondanks vermakelijk en soms humoristisch. Uiteindelijk is het personage van Davidson iets te veel een karikatuur en blijft de boel te melig om een daadwerkelijke impact achter te laten, maar het einde is sterk en het totaalplaatje onderhoudend en entertainend.

Carpenters actiespektakel.

Ondanks dat zijn stijl te herkennen valt is het duidelijk een andere film dan dat hij doorgaans heeft gemaakt. Toch wel bekender geworden met films die tegen thriller en horror aanleunen. Deze grootse mix van actie, fantasy en komedie is andere koek, die ik waarschijnlijk leuker had gevonden als ik de film als kind had gezien.

Ik vind het voor nu een halve film. Ik ben doorgaans wel te porren voor een hersenloze film met veel komedie, maar ik vond dit voor een groot gedeelte een te taaie film. De lompheid van het geheel slaat nog wel aan, maar de personages zelf zijn me wat te flauw. De rol van Russell lijkt ook zowat te verdwijnen in het kabaal en geluid dat de film maakt, bewust of niet.

Carpenters camera blijft vaak maar op een enkel plekje staan en kan zich nergens in de actie vermengen. Veel van de actie wordt door middel van knipwerk gedaan. De finale lijkt bijvoorbeeld meer uit beelden te bestaan van mensen die door de lucht vliegen, en als ze op de grond terechtkomen kijken ze even op en knipt het beeld door. Verder kijk je vooral tegen explosies aan en allerlei andere fratsen. De veelvuldigheid in ideeën zorgt ervoor dat het nooit compleet vervalt in saaiheid, maar toch kreeg ik er geen echt stoer gevoel van.

Na enige tijd had ik de film eigenlijk wel zo'n beetje gezien. Buiten veel verwijzingen vind ik het inhoudelijk leeg, of dit nou bewust is gedaan of niet. Mag duidelijk een parodie wezen, maar de film deed me erg denken aan stuntshows. Je kijkt tegen veel aan, maar wie erin zit en wat precies de rode draad is gaat compleet aan me verloren. Geef me dan maar een lompe film die ergens heen gaat.

Niettemin heb ik soms wel smakelijk kunnen lachen, Carpenter pakt hier en daar op humoristische wijze uit en de grote hoeveelheid aan actie zorgt voor genoeg beeldopvulling. Ik had echter gehoopt op iets cools, en dat kan ik hier niet uithalen. Punten voor de grootse sets, vele actiescenes en dat het budget duidelijk volop gebruikt is. Carpenter kan bij me aanslaan en niet bij me aanslaan. Als het wel aanslaat zit er iets in dat helemaal in mijn straatje ligt, maar dat was hier niet echt zo.

Jeunet is terug.

Meteen fijn om te zien dat hij zijn talent als regisseur in die lange tijd dat hij afwezig was niet heeft verleerd. Natuurlijk is het altijd even slikken wanneer goede regisseurs na een lange tijd terugkeren voor een film van Netflix, maar het blijft Jeunet. Hij levert met zijn kwaliteiten één van de betere Netflix-films op uit recente tijden.

Wat vooral erg geslaagd te noemen is, is het oog voor detail en de uitwerking. Visueel valt er niets op aan te merken. Mooie, overtuigende kleuren gecombineerd met een paar geweldige ideeën op het vlak van sciencefiction. Zelfs al zijn die ideeën klein en krijgen ze maar een enkele scene om zichzelf te presenteren, Jeunet mikt constant op de juiste uitwerking ervan waardoor ze altijd indruk maken.

Verder had ik zo mijn twijfels over de eerste foto's van de film. Het zag er allemaal maar flauw en overdreven uit. BigBug is dat ook zeker, maar wel met de juiste flair. Alles binnen de film staat in het kader van sulligheid en flauwheid in een futuristische wereld. Het is alleen zo dat iedere acteur zo leuk opgaat in zijn of haar rol dat het toch weet te werken.

Soms vliegt de humor wat uit de bocht en duurt de film iets te lang, maar Jeunet weet erg goed wat entertainment inhoudt en stapt er ook nooit vanaf. Hierdoor kijkt de film lekker weg en weet het meerdere genres goed te balanceren. De film verliest zich nooit in een enkel subgenre en blijft strak. Als dan ook ieder personage genoeg eigenzinnigheid krijgt weet je dat het wel goedkomt.

Ietwat kinderachtig en van Jeunet is dit niet de meest logische film om te maken, maar de vlotte regiestijl is erg lekker te noemen en weet de kijker zonder problemen door de speelduur heen te trekken. BigBug is een film waar je hoogstwaarschijnlijk even aan moet opwarmen, maar eenmaal je voorbij die fase bent wacht je een vermakelijke, gedetailleerde en gezellige film op.

Mwa.

Vooral de cast trok eigenlijk mijn aandacht. Niet dat het genre me nou zo ligt, en dat bewijst zich hier weer. Maar soms weet de warme Italiaanse arthouse me weleens positief te verrassen, zoals eerder bij La Grande Belezza ook gebeurde.

De cast was niet eens zo slecht. Fiennes vertolkt zijn ADHD achtige karakter best goed, Swinton was ook best leuk als een rol die ze normaal niet speelt. Schoenaerts en Johnson waren iets minder, maar nog steeds niet heel slecht.

Ik vond het verhaal alleen niet overdonderend. Ondanks de mooie beelden van het mooie Italiaanse eiland Pantelleria. Het verhaal hebben we nu al zo vaak gezien, de soundtrack was niet bijzonder, cameragebruik wisselde vaak wat af. De jaloerse ex is verre van origineel en deze film weet er dan ook weinig mee te doen.

Had best goed kunnen worden, met een goed uitgekozen locatie, maar is het niet echt geworden.

Er zijn van die films waar de motivatie om er iets over te schrijven zo laag ligt dat je er maar een snelle krabbel over schrijft, of helemaal niets uiteraard. Visitor Q is daarin een ideaal voorbeeld aangezien het een film is die zover buiten mijn smaak ligt dat een ultiem laag cijfer onvermijdelijk is. Als je je vervolgens het volgende afvraagt: "Maar Shadowed, waarom kijk je de film dan?", dan kan ik je vertellen dat dit niet mijn keuze was. Werd me als grap opgedragen tijdens een filmevenement om te kijken omdat die jokers heel goed wisten wat ik ervan zou vinden.

Om mijn review maar even kort te houden: belachelijke humor, bloedirritante personages, vreselijke look, abominabel op visueel niveau en ronduit ongemakkelijk. De laatste is uiteraard de bedoeling, maar ik vind het een kinderachtige oplossing om met weinig geld veel publiek te trekken. Dankzij een nog aardige flow kon ik in ieder geval iets waarderen, maar ik werd er verder volkomen miserabel van. Niet omdat het me zo erg had gechoqueerd, maar omdat dit gewoon totaal niet mijn soort film is. Sommigen noemen het een hilarische komedie. Ik noem het smerige bagger. Zou ook graag het gemiddelde willen zien als de naam van Miike er niet opstond.

Beetje flauw.

Billboard Dad is een redelijk bekend gegeven voor kinderfilms als deze. Het verbaasd me dan ook niet dat de Olsen-sisters de rollen vertolken. Waren toch wel aardig grote sterretjes vroeger, dit soort gegevens zijn wel precies de soort waar ze in belanden. Maar goed, de film zelf vond ik eerder matig te noemen en nergens echt heel lollig.

Films als deze belanden normaal op zenders als Nickelodeon, maar daarvoor zal deze film er wel weer te goedkoop uit hebben gezien. Het ziet er dan ook niet bepaald knap of passievol uit. Regisseurs hiervoor zie ik eerder als gun-for-hires. Namen die niet echt zin hebben in dit soort producties maar toch maar even snel het geld willen verdienen. Het levert het bekende resultaat op.

Voorspelbaar verhaal, voorspelbare grapjes en voorspelbare rollen. Zat er iets in deze film dan niet uit te tekenen viel? Ik heb het niet kunnen ontdekken. Mocht ik dit als kind hebben gezien, was ik waarschijnlijk afgehaakt omdat ik zelfs toen dit soort verhalen constant zag verschijnen. Gelukkig weten de kotertjes nog het één en ander voor elkaar te krijgen. Schattige verschijningen, maar daar houdt het eigenlijk wel op.

Ik weet het, het is een kinderfilm. Het echt streng beoordelen is vreemd, want ik ben in eerste instantie niet eens de doelgroep. Ik weet het allemaal, maar geloof me, als dit een volwassenenfilm was had ik het nog lager beoordeeld. Het is leuk om af en toe het plezier te ruiken van de film, maar verder is het een uitgekauwd concept in een jasje dat nergens echt de presentatie kent om veel kinders blij te maken. Dat het zo onder de radar is gebleven, is dan ook niet onbegrijpelijk.

Ok.

Uiteindelijk niet heel veel meer dan een dramatje dat al best vaak gedaan is en dit weet er niet veel bij toe te voegen. Behalve dat het zich afspeelt in een bekende historische periode natuurlijk. Al focust de film zich, zoals verwacht, er nauwelijks op.

Bell is wel een enthousiaste acteur hier. Het zal vast wel wat moed hebben gekost en Bell voert de rol met behoorlijke overtuiging uit. Al zie je wel dat hij behoorlijk onervaren is nog. Hij steekt wel boven de meeste andere uit, vooral omdat de rest minder ruimte krijgt om te acteren.

Visueel hangt er wel een Brits charme. De wat grauwe, vuile straten van het dorpje zijn best krachtig en de rellen zijn best sterk in beeld gebracht. Qua truckjes zit er niets in, belichting is soms ook redelijk brak. De settings blijven er wat houterig door. Ik heb het dan over locaties zoals de sportschool of balletschool.

Het ergste aan de film is absoluut de soundtrack. Deze lijkt compleet van een andere film te komen. Het is een vrolijke soundtrack terwijl er ernstige gebeurtenissen in beeld zijn. Het voelt compleet vreemd aan en neemt wel wat weg van de ervaring daardoor.

Daarbij is het verhaal zelf behoorlijk voorspelbaar en emotioneel grijpt de film je nergens. Het is vooral het acteerwerk dat het omhoog helpt en dat er genoeg tempo in de film zit om het lekker vermakelijk en best lief te houden. Al zal ik voorzichtig zijn om dit een familiefilm te noemen.

Het kijkt goed weg en dankzij het tempo en charme is het heel makkelijk uit te kijken. Maar er zitten nog wel wat pijnpunten in die de ervaring zelf wat omzeep helpen. Maar in het genre is het mogelijk 1 van de betere ja.

Oké.

Grappige maar niettemin flauwe film van Sandler die het concept van opgroeien tot in de extreemste vertes trekt. Daarbij behoort deze film weer tot een soort waarin Sandler een typische idioot speelt. Daarbij heb je de rollen waarin hij een idioot is, en daarbij heb je de rollen waarin hij Billy Madison is. Het is altijd wisselvallig.

Uiteindelijk kon ik er nog wel om lachen. Ik heb het vaak niet zo goed voort met komedies, maar ik betrapte mezelf erop regelmatig met een grijs op mijn gezicht te zitten. Daarbij is het makkelijk om te zeggen dat de humor bedenkelijk en kinderachtig is. Daarnaast denk ik ook dat dit soort films in de tijden van nu nooit meer door de mangel kunnen, maar ach, ik kan er in een goede bui nog wel wat mee.

Qua regie niet briljant maar de soms bijna stripboekachtige scenes weten nog wel charmant te zijn. Het trekt de humor regelmatig wel wat ver door en gaat vooral dan ook te lang door, maar als je die scenes wat kan ontwijken staat je een vlotte en lollige film op te wachten. Ik heb me in ieder geval geen moment verveeld, al blijf ik Sandler nog altijd liever in serieuze rollen zien.

Bijzonder.

Aparte cinema dit, een "stille" film zoals deze. Ik heb het nog niet zo vaak eerder gezien, wellicht zelfs helemaal nooit. Natuurlijk wel een rustige of stille film, maar nooit eentje die er echt voor lijkt te gaan. Voor Bin-jip lijkt het wel een doel te zijn geweest wat soms net te duidelijk overkomt.

Het acteerwerk is half. Daarmee bedoel ik dat sommige acteurs / actrices goed spelen en sommige wat minder. Hee vond ik bijvoorbeeld erg goed, zit perfect in zijn rol. Seung-yeon daartegenover vond ik weer geweldig slecht en gemaakt. Hyuk-Ho doet het redelijk, maar krijgt een relatief makkelijke rol.

Het stille aspect van de film heeft zo zijn voordelen en soms ook zijn nadelen. Maar Kim kan de meeste nadelen verdoezelen door zijn timing on-point te hebben. Als een scene net te ongemakkelijk wordt, schakelt Kim over. Daardoor zijn de nadelen die het stille aspect met zich mee brengt prima te slikken.

Visueel vond ik het wat saai. Het camerawerk is erg verzorgd en precies, maar de beelden zijn wat simpel in elkaar gestoken. Het had echt wel wat frisser /kleurrijker gemogen. Kim kiest goede locaties uit, maar daar blijft het dan ook eigenlijk een beetje bij.

De romantiek is voorzichtig, onwerkelijk en vreemd, maar niet vervelend. Aan de andere kant ook niet erg meeslepend helaas. De soms seksuele humor van de film vond ik overigens dramatisch en onnodig. Dat Seung-yeon bijvoorbeeld op een masturberende Hee inloopt als introductie kan ik niet zo om lachen.

De film kent ook een aantal dramascenes tussendoor maar ook deze voelen wat te gemaakt aan. Toch blijft de film intrigeren en het duurt bovendien ook niet lang. Hee doet het erg goed en het camerawerk oogt erg verzorgd. Het is apart en uniek genoeg voor een voldoende voor de rest, maar ook niet echt perfect wat mij betreft.

Gritty en ambitieus, zo valt deze kortfilm van regisseur David-Jan Bronsgeest (die me trouwens afgaande op de episode een sympathieke gast lijkt) het best te omschrijven. Een fantasierijke wraakfilm opgeleukt met een politiek laagje, al had die inderdaad wellicht wat beter doordacht kunnen worden in combinatie met het horrorgenre. Ik heb me er als kijker gelukkig amper aan gestoord, want Bronsgeest zet al vroeg de toon met een experimentele regiebenadering. Van de chaotische montage was ik geen fan (maakte vooral een ietwat goedkope indruk), maar de effecten zien er goed uit en de acteurs/actrices doen het naar behoren. De opstapeling van erotische dansscenes is wat repetitief, maar eenmaal het laatste kwartier aanbreekt pakt Binary erg lekker door. Presentator Martin Koolhoven benoemde een bepaalde scene in de eerste helft om de spanningsopbouw mee te prijzen, maar ik vond vooral de opbouw naar de slotfase erg knap. Erg bruut en ongeremd ook, met een behoorlijk tempo en een gelikte visuele afwerking. Wat mij betreft is Binary het beste werkje dat de zesdelige miniserie tot nu toe heeft gebracht, maar de gemiddeldes zijn het spijtig genoeg niet met me eens.

B-regisseur Craig Moss komt in 2023 opnieuw met een matige film op de proppen, dit keer een satirisch ingestelde komedie over realitytelevisie. De introductie van Carl Anthony Payne II en Lori Love begint echter wel hoopvol, waarbij twee overduidelijk gekke mensen worden aangesteld als hoofdpersonages. De kracht begint spijtig snel af te nemen wanneer blijkt dat Love irritant wordt en Payne II meer naar de clichématige achtergrond gedrukt raakt. Verder maken we kennis met drie stelletjes die door Moss en medescenarist Ryan Elkins allemaal worden voorzien van pure karikatuur. Het matige acteerwerk zorgt er voor dat geen enkel stel daarbinnen uitblinkt en bovendien werkt de bijbehorende humor absoluut niet. De doodsangsten die de slachtoffers moeten uitstaan komen op de kijker nooit over, het is uiteindelijk vooral dat de tweede helft van wat meer bloederigheid wordt voorzien. Niets baanbrekends, maar net wat vlotter dan de houterige eerste helft. Binged to Death heeft alle schijn van een snel in elkaar gedraaide B-productie waarvan de humor tot op het storende af ineffectief blijkt.

Vooruitgang.

Het eerdere deel uit deze Biohazard-reeks vond ik erg matig, maar toch had ik mezelf maar even doorgezet in de hoop dat het vervolg erop wat beter zou zijn. Ondertussen weet ik alleen dat dit deel niet zozeer een vervolg is, maar een nieuw verhaal met een aantal dezelfde personages. Het sluit niet direct aan op Degeneration.

In ieder geval is deze film een stuk voller dan een deel ervoor. Het duurt iets langer, maar dit keer wordt je zelfs nog eerder in de actie gegooid. De explosies vliegen je al vroeg om de oren. Ik had het niet anders verwacht, want het is tenslotte dezelfde regisseur, maar dit keer met een andere tactiek. Het vorige deel kende duidelijk wat meer oorsprong en verhaal, en Damnation is eerder een spectaculaire en zeer explosieve genrefilm.

Het tempo zit er dus wat beter in, en de film kijkt verrassend genoeg een stuk beter weg dan het eerste deel. Niettemin jammer dat het allemaal nogal op een klucht lijkt. Ik heb eigenlijk geen personage kunnen ontdekken die zich een beetje normaal gedraagt. Diegene die wel wat "normaler" ogen komen er vervolgens uit als de grootste debielen. Wat is die Leon bijvoorbeeld toch een irritante gozer zeg.

Veel actie, veel kogels, maar erg cool wordt het nooit. Wel was het fijn dat ze de Lickers in deze film hebben gevoegd, al is de animatie net als het eerste deel erg brak, en dus ook bij de Lickers. Zeker de gevechten zagen er tijdens deze film niet uit. Personages lijken regelmatig plots te teleporteren en enkele bewegingen versnellen te vluchtig. Ook blijven de expressies erg lelijk, compleet van plastic eigenlijk.

Het is dat het tweede gedeelte erg hard doorknalt en dit keer met actie die je ook daadwerkelijk kan zien, al was het jammer dat na enige tijd de Lickers worden overgenomen door reuzen. Die waren een heel stuk saaier. Het is jammer dat deze film zo overdreven overkomt, want er zitten zeker wat degelijke actiemomenten tussen. Verder erg leeg, maar op z'n minst iets beter dan het vorige deel.

Best sterk.

Helemaal geen tegenvaller dit, Netflix gaat best de goede kant op met de Netflix Originals. Ook dit mag er zeker wezen, want het was allemaal best sterk en overtuigend gemaakt. Sowieso spreken mij dit soort filmpjes behoorlijk goed aan.

Vooral Bullock valt op. Ik zal vast de enige zijn, maar hier vind ik haar vele malen sterker spelen dan in bijvoorbeeld Gravity . Hier zit de chemie er gewoon beter in, zowel tussen haar en Rhodes, maar ook tussen die 2 kleine kinderen. Dat valt dus positief op, want ik vond haar nooit zo bijzonder.

De sfeer zit er soms erg goed in, vooral het begin is zeer sterk. De chaos op de straat is heerlijk sfeervol om tegenaan te kijken. Maar ook de scenes in het huis zijn erg interessant. Wat heerlijk om Malkovich weer eens te zien, hij blijft leuk.

Het eerste deel is ook het meest sfeervol en spannend. Het tweede deel is ook wel sfeervol, maar wat minder interessant om te volgen in vergelijking met het eerste deel. Sterk acteerwerk en een bekende cast maken dit allemaal wel mogelijk. Bier heeft wel wat in haar mars, dat is mooi.

Ik vind het een goede film die nergens hou-je-adem-in spannend wordt, maar gewoon lekker sfeervol is en goed wegkijkt. Niet altijd even origineel, maar erg leuk.