Opinions

Best sterk.

Helemaal geen tegenvaller dit, Netflix gaat best de goede kant op met de Netflix Originals. Ook dit mag er zeker wezen, want het was allemaal best sterk en overtuigend gemaakt. Sowieso spreken mij dit soort filmpjes behoorlijk goed aan.

Vooral Bullock valt op. Ik zal vast de enige zijn, maar hier vind ik haar vele malen sterker spelen dan in bijvoorbeeld Gravity . Hier zit de chemie er gewoon beter in, zowel tussen haar en Rhodes, maar ook tussen die 2 kleine kinderen. Dat valt dus positief op, want ik vond haar nooit zo bijzonder.

De sfeer zit er soms erg goed in, vooral het begin is zeer sterk. De chaos op de straat is heerlijk sfeervol om tegenaan te kijken. Maar ook de scenes in het huis zijn erg interessant. Wat heerlijk om Malkovich weer eens te zien, hij blijft leuk.

Het eerste deel is ook het meest sfeervol en spannend. Het tweede deel is ook wel sfeervol, maar wat minder interessant om te volgen in vergelijking met het eerste deel. Sterk acteerwerk en een bekende cast maken dit allemaal wel mogelijk. Bier heeft wel wat in haar mars, dat is mooi.

Ik vind het een goede film die nergens hou-je-adem-in spannend wordt, maar gewoon lekker sfeervol is en goed wegkijkt. Niet altijd even origineel, maar erg leuk.

Ik sta er niet van te kijken dat zo'n succesvolle Netflix-film een vervolg, spinoff of prequel kreeg, maar ik kan het feit dat ze er nu Barcelona van maken stiekem wel extra waarderen. Dan krijg je misschien zo'n reeks waarbij elke stad binnenkort een Bird Box-film krijgt, maar jammerlijk genoeg leent het concept zich niet voor eindeloze toevoegingen, dus verstandig zal het aan de andere kant niet zijn. In ieder geval kent Bird Box: Barcelona een zeer aardig eerste halfuur, met nogal wat spectaculaire actie. Net zoals bij de voorganger blijf ik het ontstaan van de ramp en de bijbehorende paniek erg interessant vinden. De wat persoonlijkere ontwikkeling tussen het groepje kon me minder bekoren, zeker omdat er geen enkel personage echt interessant is. Met het acteerwerk is weinig mis, maar wel met het feit dat de film zijn meeste kruit in het begin al heeft verschoten. De finale, evenals de uiteindelijke bedreigingen, komen nauwelijks meer boven het eerste halfuur uit. De spanning verdwijnt na de eerste fase ook al snel van het toneel, waardoor de film toch ook een wat uitgerekte indruk achterlaat. Gelukkig is de productie al bij al best verzorgd en heb ik uiteindelijk een prima avond gehad, maar zonder uitschieters.

Nee.

Tja, ik zie wel de humor in van gebruikers die de film expres de maximale score geven, maar ik geef het zelf gewoon het cijfer dat de film daadwerkelijk verdient. Soms noemt het publiek de film "so bad it's good", maar dat vind ik niet kloppen. De artiest achter deze film levert namelijk gewoon werk af dat maar half af is, en daar ga ik geen enkel punt aan geven.

Al vanaf het begin, zowat de eerste scene al, voelt de gemiddelde kijker waarschijnlijk de bui al hangen wanneer er allerlei geluidsproblemen optreden. Vervolgens ontmoeten we de hoofdpersonages. Ze hebben vast wel namen, maar die heb van mijn schedel gewist vanaf het moment dat de mondjes opengingen. Het is allemaal erg levenloos, en ik denk niet eens expres. Dit acteerwerk is gewoon slecht omdat de acteurs er zelf niks van kunnen.

Daarna komt de film opdagen met een hele hoop momenten van aparte editing, ongemakkelijke romantiek en een verloop dat 45 minuten lang doordendert op de relatie tussen de twee hoofdpersonages. Soms maakt Nguyen zulke vreemde regiekeuzes dat ik me afvraag of het echt allemaal niet zo was bedoelt, maar ook dan vind ik de uitkomst hetzelfde: luie, oersaaie cinema.

Daarna slaat de film plots om in meer thrillergebeuren. De beroemde vogeltjes komen uit het niets opdagen en hebben op bijzondere wijze de gave om alles te laten exploderen wat ze kunnen. Wat ze ook hebben als gave, is het verhogen van het geluid dat wapens maken. Ik moest mijn oren een aantal keer dichthouden omdat het kogelgeweld zowat op de maximale knop stond. Het ziet (en klinkt) er niet uit.

Birdemic is een film die naar mijn optiek de status die het heeft verkregen helemaal niet waardig is. Misschien dat sommige mensen er nog wat humor uithalen, ik vind het gewoon klungelige, domme en luie cinema. De regisseur zag er zelf misschien dan wel de humor van in, maar ik ga films niet prijzen omdat ze klaarblijkelijk zo slecht zijn dat ze misschien toch wel goed zijn.

Best indrukwekkend.

Inderdaad lijkt de film gewoon 1 take te zijn, maar in het echt waren het er 16. 16 Cuts voor 2 uur is nog steeds erg indrukwekkend, en zorgde er dus ook voor dat sommige acteurs 15 pagina's in hun hoofd moesten stampen.

Acteerwerk is erg indrukwekkend voor een film zoals deze, Keaton en Norton stelen werkelijk de show als elkaars tegenpolen en Inarritu weet er soms ook nog best geslaagde humor in neer te zetten. Camerawerk was ook schitterend.

Alleen Stone viel me erg tegen, want ze straalde niks uit zoals ze wel deed in bijvoorbeeld Easy A. Voor de rest vond ik de set wel redelijk maar had toch wat indrukwekkender gekund. Toch wel een indrukwekkende film, aangeraden voor filmliefhebber.

Matig.

Ik voelde de bui al hangen toen ik de trailer zag voor deze film. Ik besloot hem destijds over te slaan in de bioscoop en de film gewoon lekker in mijn eigen tijd te kijken wanneer ik dat zelf wil. Zoals ik destijds al had verwacht bleek deze film tot een mindere film in het DC-universum te behoren. Het bewijs dat "anders" niet meteen "beter" is.

Wat in ieder geval wel fijn is, is het feit dat regisseur Yan kiest voor een luchtige en fruitige aanpak. Hierdoor heeft de film geen enkele moeite om je aandacht meteen vast te pakken, en bovendien lijkt Robbie ook precies te weten wat ze met haar personage moet doen. Na de aandacht die ze kreeg voor Suicide Squad is het niet gek dat ze een eigen film kreeg, en 4 jaar later was deze er dan ook al.

Jammer dat het resultaat uiteindelijk maar matig is. Robbie was leuk in Suicide Squad omdat ze niet altijd in beeld kwam. Zodra ze (te) veel vrijheid krijgt zie je al snel dat ze tegen het irritante aan begint te zitten. Begrijp me niet verkeerd, haar prestatie is goed, het is gewoon too much. Wel doet ze het stukken beter dan die saaie bende waar ze mee optrekt. Smollett en Winstead schieten volledig uit de bocht en krijgen van regisseuse Yan werkelijk de meest saaie en simpele personages. Vervelend gewoon.

Visueel ziet de film er niet verkeerd uit, Yan krijgt er een aantal stijlvolle actiescenes in. Jammer dat de vechtscenes vreselijk geknipt en geplakt worden waardoor het allemaal nogal saai begint aan te voelen. Er zit geen vaart of adrenaline in. Als je dan een film doet binnen DC met vrouwen in de hoofdrol die de boel bond & blauw slaan, doe het dan goed. Ik vind het heerlijk als de vrouwen ook wat trappen uitdelen, maar als elke beweging weg wordt geknipt is er snel niet veel meer aan.

Verder is het verhaal waanzinnig voorspelbaar, het verloop irritant en McGregor als schurk weinig boeiend. Hij acteert goed, maar Yan geeft hem niet de ruimte om echt indrukwekkend te zijn. Verder mis ik ook nog een iets vlottere push op visueel niveau. Het zoete sfeertje mag er zijn, maar ik mis nog wat betere montage, strakker camerawerk, en (veel) betere soundtrack en iets betere uitstraling. De kleur mag er zijn, maar ik mis wat flares. Iets vlammends.

Birds of Prey had de potentie om leuk te zijn, maar de poging om Harley een eigen film te geven is mislukt en de personages zijn vreselijk saai. Ondanks dat de film een aardig sfeertje en wat leuke, stijlvolle actiescenes kent blijft het in zijn geheel een nogal terughoudende film met weinig impactvolle actie en vreselijk knipwerk. Ik kreeg er geen enkele kick van, en na het einde heb ik toch wel een keertje met mijn ogen lopen rollen. Jammer. Diegene die overigens denken dat de 16+ een brute film betekent: sorry. Het blijft bij enkele korte bloedsuitspattingen. Komen niet langer dan een seconde in beeld.

Tot dusver de slechtste Hitchcock.

Nu ben ik dan ook geen Hitchcock-fan, en dit is pas mijn zesde Hitchcock tot nu toe. Natuurlijk zullen er wel meer volgen, maar ik kan niet zeggen dat ik sta te popelen om aan de volgende te beginnen, want Hitchcock-films blijven wat mij betreft steeds met hetzelfde probleem zitten.

Dat probleem is het acteren, dat ik keer op keer vreselijk vind. Ik snap ook niet waarom het constant geprezen wordt, Hitchcock is extreem ouderwets en dat ik dat zeg voor een film uit 1963 betekent dus ook wat. Maar ook het "Master of Suspense" gedoe gaat volledig langs mij heen. Dat zal wel uiteraard voor die tijd geweest zijn.

De film komt traag op gang, ondanks dat ik de eerste 10 minuten nog wel aardig vond waar een subtiele spanning wordt opgebouwd. De dreiging van de vogels wordt best versterkt en dat doet Hitchcock goed. Jammer dat die spanning na 10 minuten helaas weer weg is.

Zowel de personages als het acteerwerk is niet om aan te zien. Nu zal ik wel zeggen dat het acteerwerk van Taylor en de jonge Cartwright er nog mee door kan, maar de rest was redelijk ernstig. Klaarblijkelijk heeft Hitchcock het behoorlijk moeilijk gemaakt voor Hedren (gadver, dat dit soort regisseurs dan een legendarische status krijgen) maar dat valt niet te zien van haar prestatie.

Hedren acteert erg statisch, maar de allerergste was dan wel Tandy die werkelijk nergens maar een beetje weet te overtuigen. Elk personage is daarnaast ook behoorlijk saai en cliché wat de boel niet bepaald vooruit helpt. Blijkbaar wisten ze overigens ook weinig raad met de greenscreens.

Visueel helaas gedateerd, maar daar kan ik nog wel omheen kijken omdat het voor die tijd vast baanbrekend was. Maar het acteren voor greenscreens en geverfde plaatjes is erg slordig, net als de montage die wat mij betreft nergens op lijkt. Bijna plotse sceneovergangen en een ongemakkelijke stilte door scenes heen die averechts werkt van spanning opbouwen.

Het duurt helaas ook lang voordat de vogels in de spotlights gaan staan, maar als de boel gaat knetteren is het weer wat leuker. Uiteraard is de iconische aanval op de stad best gaaf (stiekem) en het tempo krijgt plots een stroomschok. Daarna zwakt het tempo weer af, maar het was in ieder geval iets beter dan het eerste gedeelte.

Nee, ik voelde me oprecht ongemakkelijk toen ik deze film zag en dat is niet door de inhoud maar vooral de regie en het acteerwerk. De special effects zullen baanbrekend geweest zijn, net als dat Hitchcock vaker dingen wist uit te vinden, maar op het gebied van acteerwerk, karakterontwikkeling, smoelwerk en greenscreens vind ik het serieus slecht.

Trouwens nog wel een bonus voor Hitchcock dat hij de "maar dit en dat kan niet, vogels doen niet zo!" klagers voor is geweest. Kon er eigenlijk wel om lachen. Ik waardeer Hitchcock voor zijn baanbrekende techniek, maarja, als ik het nu zo zie maakt het niet veel indruk meer. Bovendien deel ik zijn liefde voor theatrale cinema ook niet.

Derde Parker.

Erg interessante regisseur, maar ik heb nog te weinig van hem gezien om hem al echt in een hoekje te plaatsen. Bovendien denk ik ook dat hij steeds iets anders doet in zijn films, zolang het maar een beetje apart is. Ook deze Birdy is binnen zijn genre 1 van de apartere films.

Met een jonge Cage nog wel. Tegenwoordig vind ik hem beter acteren in slechtere films. Hier zitten wel enkele bekende trekjes van hem in, maar hier probeert hij wel subtieler te spelen en dat kan hij duidelijk minder goed. Doe dan maar een lekker gekke Cage. Dit smaakt me allemaal wat minder.

Modine vond ik nog minder. Veel lof over het en zijn acteerwerk, maar ik vond het allemaal maar gemaakt en nep. Nergens geloofde ik het ook echt. Het voelt wat mij betreft veel te veel aan als twee kerels die heel erg een type spelen maar er niet echt voeling mee hebben. Dat gaat er bij mij niet goed in.

Visueel is het wel redelijk. Pas in het laatste half uur worden de remmen losgegooid. Alles daarvoor is degelijk versierd en dromerig in elkaar gestoken, maar de echt goede stukjes zie je pas in het laatste gedeelte. De droom van Modine bijvoorbeeld, geweldige scene.

De traagheid van de film is in principe niet erg, maar de personages zijn gewoon erg saai. Hoe hard Parker ook probeert om ze interessant te maken, ze zijn gewoon niet zo interessant. Dat gaat het verhaal zelf ten koste. Het verhaal is namelijk apart genoeg om te volgen, met een goede onderliggende boodschap die niet moeilijk is om te ontcijferen.

Extra punten voor het laatste half uur, want alles daarvoor vond ik wat minder interessant. Zoals ik al aangaf, ik vind de personages gewoon niet interessant. Ook de visuele stoot mocht soms wat worden opgevoerd in de eerste 90 minuten, want dat kan Birdy soms best gebruiken. Net aan voldoende vanuit mijn kant.

Thrillerfilm met een aantal creatieve conceptuele vondsten die door regisseuse Laura Moss rauw en realistisch worden vormgegeven, waardoor de kijker succesvol wordt afgeleid van de vergezochtheid. Het acteerwerk van Marin Ireland is bovengemiddeld, Judy Reyes weet echter in mindere mate te overtuigen. De trage benadering vanuit de regiestoel zorgt bovendien ook niet voor de meest interessante beelden, want Moss had geregeld wat sfeervoller en spannender te werk mogen gaan. De onvoorspelbaarheid is het element dat de kijker aan de buis gekluisterd houdt, maar er wordt weinig ondernomen om vervolgens dieper of verder te gaan. Er heerst daarom na afloop een gevoel dat je enigszins op je honger blijft zitten, maar toch laat de film je achter met een effectief naargeestige smaak.

Relatief suf.

Een soort woke-variant van het vampierengenre, maar dan eentje die dat gelukkig niet te veel inwrijft. De invloeden zijn er zeker, maar rondom deze tijd kan je daar vaker rekening mee houden. Dat ze er zijn maakt me in principe niet uit, maar als het erg in je neus wordt gedrukt is het uiteraard een andere zaak.

Gelukkig voelde ik dat bij deze film niet zo, maar niettemin vond ik het nog steeds een matig dingetje. Het voornaamste probleem is dat het niet echt vooruit weet te branden, en wanneer het lont dan eindelijk ontsteekt is de film nagenoeg weer afgelopen. Overigens is het kwalitatief nog wel enigszins professioneel. Dat het dan zo onder de radar is gebleven verrast me dan ook.

Acteerwerk is nog wel te doen al kan niemand echt een type spelen die je bij weet te blijven. Zowel de uitstraling als inrichting van de film lijken de intentie te geven dit wel te willen, maar het komt toch niet verder dan een aantal koelbloedige dames die wat charme en eigenzinnigheid missen. Eerste scene doet een aardige poging, maar het overige gedeelte van de film lijkt te vergeten dat deze scene er überhaupt was.

Hier en daar aardige stijloefeningen, maar dat pakhuis waar een groot gedeelte van de film zich afspeelt is toch best saai te noemen. Ook de finale kon me maar matig boeien. Ik benoemde al eerder dat wanneer de film eindelijk van zijn rem af lijkt te stappen het zowat meteen weer voorbij is, waardoor het eigenlijk zijn kruit verschiet. Qua gore wat te makjes, qua voortgang ook niet echt perfect.

Bit is vooral een relatief oninteressante vampierenfilm die cool wil zijn, maar dit niet is. Daarvoor is het allemaal ook te sentimenteel, terwijl de eerste scene nog wel iets leuks leek te willen doen. Verder spendeert de film veel tijd aan het opbouwen van personages terwijl dit de film zelf niet vooruit weet te helpen. Je wil liever iets cools zien, zoals de opening, maar dat weigert de film vervolgens. Al bij al vond ik het allemaal uiteindelijk maar halfjes helaas.

Meh.

Een film met "Bitch Ass" als titel valt natuurlijk direct op. Uiteraard is deze film geen succes geworden, maar zo'n titel drijft natuurlijk altijd wel mensen naar de film. Voor Posley hangt er dan meteen de druk dat het ook een goede film moet worden. Gelukkig lukt hem dat aardig en wordt er nog best een vermakelijk eindresultaat neergezet, maar niet zonder tekortkomingen.

Qua montage worden er nog wel o.a. leuke dingetjes verricht. In principe is het een horrorfilm die met een serieus onderwerp begint en dat als basis gebruikt voor het gegeven. Dat gegeven is een spelletjesdag, iets dat ik niet meteen had verwacht. Posley pakt er gelukkig wel mee uit. Hij regisseert soms best vlot en erg amateuristisch voelt de film nooit aan. Daarnaast blijft de film wat mij betreft ook niet geheel voorspelbaar, maar na enige tijd kan je de finale wel uittekenen. Voor het middenstuk van de film maakt dat gelukkig dan ook weinig uit.

Problematisch is de villain. Laleye zit namelijk tegen het belachelijke aan. Ik snap dat hij nog een menselijke kant moet hebben, maar hem enkel een zwart maskertje opdoen is te makkelijk. Een dreiging komt nooit van hem af, waardoor de film een tekort kent aan spanning. De spelletjes zelf zijn ook niet erg origineel en de invulling van de logica (ik mag dat wel beoordelen bij een film die nauwelijks komedie kent) is ook slordig.

Leuk dat Todd overigens even mag opdraven, maar ik begin ondertussen het idee te krijgen dat elke beginnende filmmaker hem wel kan bereiken voor een cameo. Bitch Ass is in ieder geval best een meevaller geworden. Soms best leuk, hier en daar ook fout en lomp genoeg, maar als het echt op spanning, sfeer of bloedvergieten aankomt stelt het teleur. Niettemin heb ik een vermakelijke middag gehad met de film.

Aardige ontdekking.

Ook vanuit een totaal onverwachte hoek, want het was een film die ik vooral tijdens het zappen tegenkwam en maar heb meegepakt. Je moet wat als je meer dan 4.300 films hebt gezien. Bite Me was dus voor deze keer de entertainment en ik moet zeggen dat het me bijna in elk opzicht meeviel.

Vooral als romantische film best geslaagd. Edwards maakt goed gebruik van het concept als achtergrond zonder te veel door te drammen. De film verliest zichzelf nooit in te fantasierijke rituelen, maar kiest eigenlijk voor een brug tussen de fantasiewereld en de echte mensenwereld. Precies dat doet de film eigenlijk op twee benen staan, want op het vlak van chemie is het best schattig.

Het jammere is dat je als kijker nooit echt emotioneel betrokken raakt, en zelden echt meeleeft met de personages. Het gevoel dat ik een echt avontuur meemaak zit er nooit bij, maar gelukkig zorgt de humor die voorzichtig genoeg is voor wat luchtigheid. De film vliegt nergens uit de bocht en houdt de focus goed bij de kern. Ik mag het wel eigenlijk.

Soms schattig, goed geacteerd en vermakelijk. Veel films binnen dit genre die met weinig best goed uitpakken zijn er niet meer, maar daardoor is Bite Me een heerlijke meevaller binnen zijn soort. Het pakt gewoon. Het mist die tik om het echt geweldig of bovengemiddeld te maken, maar zoals het nu staat is het moeilijk niet genietbaar te noemen. Gewoon een nette voldoende dus.

Tegenvaller.

Vooral omdat ik ondertussen wel veel vertrouwen heb in Iñárritu als regisseur. Krijgt met zijn films vaak precies de juiste rauwe toon te pakken, maar die mis ik met Biutiful een beetje. De film is zeker rauw en kent een ruwe uitstraling, maar het pakt gewoon minder. Dat probleem had ik met de andere films van hem veel minder.

Het helpt ook niet dat ik maar weinig overweg kon met het personage van Bardem. Uiteraard krijgt hij genoeg trekjes om zich makkelijk te kunnen onderscheiden van andere hoofdpersonages in soortgelijke omgevingen, maar zijn situatie gecombineerd met zijn leefomgeving kon me nooit meenemen. Dat ik hem dan vervolgens voor 148 minuten te zien krijg is niet erg helpend.

Wel moet ik zeggen dat enkele scenes uitzonderlijk sterk in beeld worden gebracht en de film voelt nooit onrealistisch aan, ondanks dat het plot best ver getrokken is. Qua sfeer zit de film perfect. Sterk camerawerk die de wat spannendere situaties makkelijk en knap in beeld krijgt. Iñárritu komt best ver qua stilering, maar op dat vlak heb ik me ook nog nooit druk gemaakt rondom zijn films.

Het verhaal pakt me alleen kortweg een stuk minder. Ondanks het best interessant klinkende plot wist de film me weinig te raken en kwam het einde nauwelijks binnen. Had de film 50 minuten korter geduurd, had ik het een voldoende gegeven, maar nu trok ik me vooral door een lange film heen die me nergens iets kon laten voelen. Qua indruk houdt het dan al snel op.

Half.

Aan de ene kant is dit erg indrukwekkend voor een productie die van onze buren komen. Ik vind België toch wel degelijk betere films afleveren dan Nederlandse. Misschien is het ook omdat de acteurs hier Frans spreken, en dat dat iets minder klungelig overkomen.

Voor de rest is dit verrassend rauw en hard soms. Maar qua geweld vond ik het vaak nog wel meevallen. Er zitten een aantal redelijk bloederige beelden tussen, maar deze zijn vaak op 1 hand te tellen en in vergelijking met andere R-rated films is het ook niet veel explicieter of ernstiger. Wel een aantal gedurfde verkrachtingsscènes, ik denk ook dat dit het gene is wat mensen vooral onder "hard" en "expliciet" verstaan hier.

Het gang-gehalte in de film werkt. Het voelt echt wel degelijk rauw aan. De vechtpartijen zijn best goed in beeld gebracht en het regie-duo weet alles goed, realistisch en sterk in beeld te brengen. Het is dus ook wel degelijk verdiend dat ze nu in Amerika mogen werken.

Het element wat echter onderuit gaat is de romantiek. Een soort romeo & juliet verhaal tussen een gang-film. Een zeer aparte, ergens wel logische keuze. Maar echter werkt het niet, en dat is ook het pijnpunt in de film helaas.

De romantiek voelt te geforceerd aan en is te veel aanwezig. Als de film gewoon meer op het gang-gehalte had geconcentreerd was dit beter geweest. Nu heb je eigenlijk een film die geen keuze lijkt te maken. Ik heb dan liever dat 1 van de 2 elementen op de achtergrond wordt gehouden.

Oprecht leuk.

Had er op voorhand niet heel veel van verwacht. Collet-Serra is doorgaans ook meer en regisseur die grote projecten aanneemt en dit vervolgens zo veilig mogelijk naar het doek regisseert. Laat ik dan ook maar meteen benadrukken dat Black Adam daarin niet anders is, maar wel een stuk leuker. Het is zo'n film die enkel en alleen voor bombarie gaat, een soort film waarin binnen DC en Marvel een groot gebrek aan is.

Daarmee bedoel ik niet dat de andere superheldenfilms niet vol met actie worden gestopt, wel dat het daar ook nog veel ruimte moet maken voor een progressief verhaal. Black Adam is qua plot een nogal zwakke film, maar dat maakt het in dit geval ook wel erg leuk. Johnson is daarbij ook uitermate geschikt voor de hoofdrol. Typische actieheld met goed gearticuleerde dialogen. Ook het juiste postuur en een net wat complexere rol, ik heb er geen klachten over.

Al vanaf de opening vliegen de kogels in het rond. Vervolgens remt de film even af voor een introductie om daarna aan de lopende band door te knallen met goed opvolgende actiescenes. Hier en daar wordt het weleens rommelig gefilmd, dat wel, maar eenmaal de ontploffende materialen en bliksemschichten in het rond vliegen is dat voor de liefhebber al snel vergeten. Het is wel een film die sterk leunt op effecten afkomstig uit de computer, maar daar zijn we denk ik allemaal wel gewend aan en het ziet er hier niet eens zo heel verkeerd uit.

Ik heb ervan kunnen genieten. Nonstop actie, volop bombarie en een bevredigende slotfase. Ik snap dat een film als deze vrijwel volledig ontdaan is van logische inhoud, maar na al die serieuze superheldenfilms te hebben gezien is een zeer simpele-zielenfilm als deze juist erg leuk. Vervolg mag wat mij betreft daarom best komen, maar ik las dat er alweer complicaties waren dus dat wachten we af.

Beste Taylor.

Een echte verrassing ook, want ik vond hem vooral een regisseur van prulniveau. Iemand die steeds wel de leuke ideeën kan regisseren, maar er nooit wat naar behoren uitkrijgt. Black and Blue is de film die hem dan eindelijk van een betere kant laat zien, alleen is het nog steeds verre van perfect.

De consistente focus op thriller zorgt ervoor dat de film makkelijk te verteren valt. De eerste keer dat Taylor zich echt een kundige regisseur toont wanneer het op spanning aankomt. Het helpt dan ook dat Tyrese Gibson en Naomi Harris keurige rollen neerzetten. De bijrollen doen het ook zeker niet verkeerd, al versiert Taylor iedereen wel met een charme die al honderden keren overgedaan is.

Verhaal kent weinig originaliteit en in principe is dit altijd wel een struikelblok geweest voor Taylor. Wat hij ook doet, het lijkt altijd wel een kopie te zijn van films die al eerdere keren zijn gedaan. Visueel is het redelijk netjes alhoewel echte uitspringers niet te bekennen zijn. De schoten in de mist vond ik aardig, daarna komt er niet snel iets noemenswaardig meer.

Aardige film wanneer het aankomt op de spanning, daar kon ik wel wat mee. Niet dat de film echt zenuwslopend is, wel vermakelijk en vlot. Degelijk in beeld gebracht, aardig naar voren geregisseerd. Taylor mag dit vrolijk tot z'n beste film kronen en het werd eens tijd dat hij met een film als deze naar voren kwam. Nu hopen dat het niveau alleen maar verder zal stijgen.

Blumhouse.

Een horrorfilm van deze studio schept ondertussen nog maar weinig verwachtingen, en Jason Blumhouse zelf lijkt ook nooit echt de ambitie te hebben gehad om zijn films aan een Oscar te helpen. Die rol is dan klaarblijkelijk al te veel ingenomen door A24. Blumhouse gaat eerder voor het vermaak, maar toppers zijn het nooit.

Black as Night probeert niettemin toch wat dieper te graven dan de gemiddelde film van deze studio, maar de oppervlakte blijft desondanks erg simpel. Een aantal tieners die samen een groepje gaan vormen ondanks de verschillende persoonlijkheden en wat bedreigingen om ze het leven zuur te maken. Beetje jammer dat de film op het vlak van bedreigingen kiest voor een erg veilige keuze, namelijk vampiers.

Wat vooral achterblijft bij deze film is het acteren. Niemand speelt echt een sterke rol en Cooper kan op geen enkele manier een dragende factor binnen de film zijn. Compleet valt dat haar echter niet te verwijten, want ze wordt tegengewerkt door een aantal belabberde dialogen. Het levert ook nogal wat fout geplaatst sentiment op, gecombineerd met een veel te donker belichte finale.

Daartegenover staan echter ook genoeg creatieve sequenties. De animatiestukjes vond ik erg lekker evenals de algemene kwaliteit van cinematografie. De film loopt absoluut lekker door en de horror wordt degelijk afgewisseld met de overige genres. Er is dus zeker sprake van stabiliteit, alleen ontbreken toch te veel factoren om de film verder naar de top te helpen.

Regisseur Emmanuel Osei-Kuffour en medescenarist Stephen Herman doen een moedige poging om een onvoorspelbare en complexe sciencefictionthriller tot leven te wekken, maar ondervinden een dood eind wanneer het op sfeer en spanning moet aankomen. Mamoudou Athie speelt daartussen een sympathieke hoofdrol, maar mist zeker tijdens de wat emotionelere momenten een zekere mate van emotie en expressie, alsof hij het vooral ongemakkelijk vond om onderdeel uit te maken van de productie. Osei-Kuffour doet het verder aardig op het vlak van visuele vondsten, alhoewel Black Box een zekere mate van energie mist. De onvoorspelbare vordering van het verhaal en het innovatieve concept zorgen voor de voornaamste pluspunten, maar uiteindelijk wekt de film te weinig gevoel op om daaropvolgend memorabel te blijven.

Hm.

Ik kan het eigenlijk uitzonderlijk kort houden over deze film, The Black Cat kon me nergens pakken. Maar dan ook echt helemaal nergens. Ik gok dat het zelfs moeilijk is om deze film een echte horrorfilm te noemen, ondanks dat de naam ondertussen erg bekend staat onder de horrorklassiekers. Ik kon er zelf alleen maar om gapen.

Ondanks wat grote namen en een best intrigerend ingerichte setting kon het me nooit boeien waar het verhaal heenging. We krijgen nogal wat elementen over ons heen gestort, maar na de zoveelste oninteressante dialoog zat ik alleen maar te wachten totdat de film eindelijk eens ophield met al die onzin. Ik vond het daarnaast ook behoorlijk jammer dat het huis zelden naar behoren wordt gebruikt, buiten wat aardige schaduwscenes.

Sorry, maar nee. Deze film kon me absoluut nergens pakken en de finale deed me ook erg weinig. Dat deze film door veel filmliefhebbers gewaardeerd wordt heb ik vrede mee, maar verwacht niet dat ik ooit nog eens naar deze film terugkeer. Denk dat ik de hele film al binnen 12 uur vergeten ben, omdat het me allemaal ook echt niets kon bommen.

Voor een lange tijd zat ik even te twijfelen of ik de originele film of toch liever de remake verkoos, maar na deze herziening kan ik de knoop definitief doorhakken. Deze film blijft namelijk gewoon de kroon dragen met dank aan de opvallend ijzingwekkende sfeer en naargeestige aankleding. Het gebeurt me in principe nooit dat een jaren '70 film, laat staan een horrorfilm in het algemeen, me zo in spanning kan laten zitten. De sluipende dreiging, de mysterieuze killer en vooral de kille stilte maken Black Christmas uniek binnen zijn soort. Over het acteerwerk valt het een en ander te zeggen (al blijft Margot Kidder geweldig), maar deze film staat nog altijd als een huis. Wat mij betreft beheerst regisseur Bob Clark zijn sfeer dan ook een aanzienlijk stuk beter dan een John Carpenter of een Wes Craven. Black Christmas zal altijd een absolute favoriet van me blijven.

Lekker.

Afgaande op de kritieken had ik er weinig van verwacht, en toegegeven, het origineel blijft een betere film. Black Christmas wordt echter veel vergeleken met het origineel en ik denk dat de mensen daar gewoon mee op moeten houden want deze film is een lekkere doordenderende slasher.

Het origineel kickte vooral op de sfeer en ijzingwekkende spanning die erg goed lukte. Deze film doet daar niet eens een pogingen voor en mikt vooral op shoqueren en bloedvergieten. Daarin is het ook erg geslaagd want de harde toon van de film wist me keer op keer weer te verassen. Dit is wat ik vaak zoek in andere slashers.

Visueel ziet de film er goed uit, ik weet niet waarom de film hierom wordt bekritiseerd. De kerstlichtjes en felle kleurtjes die over het scherm zweven zien er fris uit en de film ziet er gewoon stijlvol uit. Prima camerawerk, lekker wintersfeertje en een unieke binnensfeer dankzij erg goede belichting. Montage is ook solide en de kills worden er een stuk harder door.

Acteerwerk is ook prima. De cast is opvallend goed, er lopen regelmatig bekende gezichten rond. Er loopt er zelfs eentje rond die in het origineel ook speelde, Martin in dit geval. De killers zelf zijn wat saaier maar de achtergrond vond ik ook wel prima bedacht. Als opvuller van de film gewoon te doen. Als ze in de slotfase ook echt in beeld komen daalt het niveau want het zijn gewoon niet echt imposante verschijningen.

De moorden zijn opvallend bruut en hard. Zo worden ze ook in beeld gebracht en regelmatig ook creatief. Veel hak- en snijwerk maar toch ook weleens een aantal brute en originele manieren van iemand omleggen. Ze worden verder ook stijlvol genoeg in beeld gebracht.

In de finale gaat het allemaal een beetje mis, maar de film kijkt erg lekker weg en kent genoeg bloedvergieten gecombineerd met stijlvolle regie om het als geheel niet in te laten zakken. Graag een tip aan de kijker die ook het origineel heeft gezien: probeer die maar te vergeten als je naar deze film kijkt, want dan kijkt de film veel beter weg.

Hm.

Inderdaad een bedenkelijke remake van de versies uit 1974 en 2006 die allebei toch echt een stuk beter zijn dan deze film. Nu vallen deze films ook niet al te makkelijk te vergelijken aangezien de versie uit 2019 een andere kant opgaat. Niet vreemd omdat je dat wel vaker ziet bij dit soort remakes, maar Black Christmas maakt het in dit geval wel heel erg bond.

Zo heeft deze film niks te maken met de eerdere versies en doet volledig zijn eigen ding. Dat is dus wat ik niet bedoelde in mijn openingsalinea. Een film moet wel ergens een beetje in dezelfde lijnen vallen als het origineel, en deze film kent enkel de setting als overeenkomst, en dat het misschien sneeuwt. Verder staat deze film volledig op zichzelf. Een slasher waarop gewoon de naam Black Christmas geplakt is dus.

Als slasher is het in ieder geval al heel erg tam. De moorden kennen geen spatje bloed en de manieren van ombrengen zijn alles behalve creatief. Gewoon een zeer tamme versie van steekwerk, en daarbij horen enkele feministisch getinte verwijzingen, denk maar aan die autosleutel. Vind ik eigenlijk nog wel leuk bedacht, maar omdat de moord zo tam is komt het toch niet helemaal over.

Ik heb er geen probleem mee als een film feministisch getint is, maar Black Christmas maakt het wel heel bond, zeker in de finale. De regisseuse wilde blijkbaar zelf niet perse een film maken die balls-to-the-walls feministisch is, maar faalt daar dan behoorlijk in want het gevoel dat alle mannen slecht zijn heerst wel in deze film.

Visueel is het allemaal nog best aardig, leuk versierd en ingericht. De moord die tijdens de opening plaatsvind was best stijlvol en het blijft altijd wel aanvoelen als een kundig in elkaar gestoken film. Het is echter de finale zelf die mijn cijfer doet verlagen naar een 1,5*, want anders had de film tegen een 2,0* of 2,5* aangezeten zelfs.

De finale is namelijk erg belachelijk. Waar de film in ieder geval voorheen nog iets subtieler omsprong met de feministische toon slaan in de finale de stoppen door. Eigenlijk is alles gewoon suf te noemen. De actie, de boodschap en de dialogen. Alles is tamelijk suf. Bovendien ook gecombineerd met tam bloedvergieten. De kijkwijzer had eigenlijk dicht tegen een 12+ aan kunnen zitten denk ik zo.

Acteerwerk is gelukkig wel goed, het is toch echt de finale die het wel heel bond maakt. Alles daarvoor was nog een vlotte maar zeer tamme slasher die best leuk ingericht is. Ik vraag me af of regisseuse Takal zelf echt dacht dat deze film goede reviews zou gaan halen, ik kan het me bijna niet voorstellen. Matige film. Ik respecteer de boodschap en de verwijzingen, maar breng het op z'n minst op een andere manier.

Brave De Palma.

Goed om te zien dat hij als regisseur toch niet vervalt in heel ouderwetse regie a la Polanski, al is dat in deze film natuurlijk wel van toepassing. Maar toch blijft het ergens wel modern aanvoelen. Zeker het gebruik van kleuren en trucjes voelt nog wel modern aan hier en daar.

Alleen maakt dat deze film nog niet perse top. Al is het eerste half uur toch best leuk. Daar gebeurt ook het meest. Zeker aangezien de film opent met een rel. Die zet in ieder geval een beetje de toon. Niet snel daarna volgt een schietpartij en het aantreffen van de beroemde Black Dahlia-lijk. Dat maakt het eerste half uur best leuk.

Bovendien ziet het er visueel netjes uit. Maar hoe verder de film vordert, hoe saaier het wordt. Het begint steeds trager te worden en uiteindelijk begint de aandacht toch wat te verslappen. Pas richting het einde begint de film weer op te leven, maar dat laat dan wel 80 minuten op zich wachten helaas.

Acteerwerk is niet heel best. Je moet ook wel wat doen om Eckhart als de beste acteur eruit te laten komen. Dit moet ook tevens de slechtste rol van Johansson zijn die ik tot nu toe zag. Hartnett heeft wel de looks, maar qua acteerwerk lijkt hij erg weinig zin te hebben.

Film duurt ook iets te lang. De film legt ook te veel de focus op onbelangrijke en saaie zaken zoals een liefdesrelatie tussen Hartnett en Swank dat geen indruk maakt. Het vooral willen zien dat de beroemde Black Dahlia-zaak wat meer aandacht kreeg, want dat doet de titel wel vermoeden.

Had ook iets enger en spannender gemogen voor de rest, maar de film blijft toch wel braaf. Het lijkt wordt ook vooral buiten beeld gelaten. Pas in 1 van de laatste scenes krijgen we het heel kort van dichterbij te zien. Missertje, maar uiteindelijk niet heel slecht. Het blijft nog steeds een kundig geregisseerde film die vooral de focus op saaie zaken legt.

Toen ik vooraf hoorde dat Adrian Grunberg een poging zou wagen om een waardige haaienhorrorfilm te regisseren, werd ik stiekem toch een beetje enthousiast. Het is geen regisseur met een waanzinnig sterk oeuvre, maar wel eentje die ervaring heeft binnen de grotere regieprojecten en die kennis wellicht kan gebruiken om een film als deze naar een goed einde te dirigeren. Niets blijkt minder waar, ook The Black Demon mag zich categoriseren tot het rijtje van zeer matige haaienfilms. Om te beginnen is dit al moeilijk een haaienfilm te noemen. We bevinden ons op en onder het water, maar de haai wordt gematigd in beeld gebracht en Grunberg kiest voor de onderlinge relatieontwikkeling en een ecologische voetnoot. Erg jammer, want de haaienaanvallen zijn opvallend indrukwekkend met als ideaal voorbeeld de aanval op het bootje. De crew doet het niet onaardig met het materiaal waarover ze beschikken, maar Grunberg kan geen spanning in het geheel vermengen en beleeft maar schaarse hoogtepunten binnen deze film. De finale tilt het net een half puntje verder, maar ik moet zeggen dat The Black Demon tot de grootste teleurstellingen behoort die 2023 te bieden heeft.

Verwarrende horrorfilm die de indruk wekt dat er willekeurig stukken uit zijn geknipt. Alle beelden moeten uiteindelijk dienen voor een halfbakken plotwending, maar die komt er weinig overtuigend en vooral slecht doordacht tussenuit. Het acteerwerk is daarbij nog redelijk, ook al krijgt geen van de castleden veel ruimte om wat aan te vangen met diens personages. De moordenaar ziet er te eenvoudig uit, van een stabiele spanningsboog is geen sprake en de moorden zelf snijden ook geen hout. Wat rest is een redelijke overgave naar het Halloweensfeertje en de korte speelduur, maar daarmee is het meeste afgedaan.

Voor de kerst nog een keertje op korte termijn herzien, maar het cijfer blijft hetzelfde. Leuk vermaak, zeer degelijk geacteerd, maar de uiteindelijke inhoud is weinig om over naar huis te schrijven. De grootste potentie is eigenlijk een potentiële zombieaanval op een volle winkel, maar dat idee was regisseur Casey Tebo blijkbaar te ambitieus. De finale viel me tegen, die een veel te plastische indruk achterlaat. De effecten blijven verder wel gelukkig best praktisch, waardoor juist het soms geanimeerde bloedvergieten bij vlagen wat wenkbrauwen laat fronsen.

Halfje erbij na herziening. Regisseur Ridley Scott toont zijn vakmanschap hier optimaal, met indrukwekkende cinematografie en een degelijk tempo. De duur van de film vraagt uiteraard wat van je uithoudingsvermogen, want na een halfuur vliegen de kogels onophoudelijk in het rond. Er wordt de kijker weinig rust gegund om een optimale indruk mee te geven van de soldaten die zich in deze situatie verkeerden. Het camerawerk en de montage doen wat lomp aan, maar verder brengt Scott de ervaring uitstekend over en wekt een effectieve mengelmoes op van diverse benodigde emoties. Wat mij betreft één van de betere oorlogsfilms ooit gemaakt, puur vanwege het gevoel van machteloosheid en gewicht dat het overbrengt op de kijker.

Martin Lawrence bewijst zichzelf een acteur waar je beter je limieten aan kan hangen wanneer het aankomt op humor, want als je hem laat doorschieten is Black Knight het gevolg. Regisseur Gil Junger dient enkel als vertaler van het desbetreffende scenario, waar in totaal drie mensen aan hebben gewerkt. De indruk dat Lawrence uiteindelijk vooral zijn eigen dingetje aan het doen was heerst sterk, spijtig genoeg is daar weinig leuks aan. Schreeuwen, verwijzingen naar modernere cultuur en overal mee willen bemoeien zijn dagelijkse orde aan de dag hier. Bovendien loopt elk bijfiguur er levenloos en saai tussen, met Marsha Thomason en Tom Wilkinson als ideale voorbeelden. Geslaagd is de opmaak van de locatie, die behoorlijk authentiek oogt. Spijtig genoeg wordt er inhoudelijk zo weinig mee gedaan, maar uiteindelijk duurt de film niet lang waardoor Lawrence godzijdank niet al te uitbundig doorgaat met zijn domme gelul.

Matig.

Lucifer Valentine, enkel onder het publiek bekend die actief naar zijn films zoeken. Ik heb er tot nu toe 1 van hem gezien buiten deze documentaire, en dat gaan er meerdere worden, maar tot nu toe vond ik die ene film erg slecht. Bijzonder dan ook dat de beste film onder zijn naam een documentaire betreft, terwijl zijn normale films toch van een heel ander kaliber zijn.

Een documentaire kan je het alleen niet echt noemen, meer een registratie van een aantal mensen die diep in de drugswereld verstrikt zijn geraakt. Je komt dan ook waarschijnlijk niet dichter bij dit soort mensen dan deze documentaire. De verstikkende, smerige sfeer is voelbaar en de docu weet daarnaast ook regelmatig te choqueren. Zonde dat Valentine het alleen niet kan laten zijn eigen trademarks erin te vermengen.

Zo wordt alles redelijk overdreven aangezet. De situatie zelf is rauw genoeg, maar Valentine monteert er vervolgens een nogal bijzondere soundtrack onder die compleet onnodig is. Daarnaast vliegt de editing compleet uit de bocht. Heel veel cuts in dezelfde scene. Het heeft totaal geen meerwaarde, en het went pas na een hele lange tijd, maar dan zit je al op de helft.

Daarnaast valt het op dat er toch een aantal dingetjes voor effect zijn gedaan. Een paar scenes, zeker richting het einde, lijken simpelweg nep te zijn. Het internet zegt dat overigens ook. Heel veel is uiteraard echt, maar hou dat dan ook zo. Verder zit er nog wat naakt in deze film, waar ik geen problemen mee heb, maar de regisseur duidelijk ook niet, aangezien er tot een ongemakkelijk niveau op ingezoomd wordt.

Erg informatief is het verder niet, maar het schept wel een uitstekend beeld van de levens van verslaafden die tot het extreme in de drugs zitten. Het boeit deze mensen ook duidelijk helemaal niets wat ze doen. Bij vlagen ook hartverscheurend aangezien je diens condities ook daadwerkelijk ziet verslechteren. Dat doet Valentine wel goed, maar probeert dit vervolgens te hard, waardoor er toch een deel van het effect verloren gaat.

Het is jammer dat deze film niet best geregisseerd is dus, want verder is het idee wel iets waar je respect voor moet hebben. Het beeld krijg je dan ook uitstekend te zien, en daar kan ik de regisseur dan ook enkel voor applaudisseren. Black Metal Veins vormt waarschijnlijk de meest bijzondere "documentaire" die je in tijden zal zien, maar het is het op bepaalde manieren wel waard, op te veel echter niet.

De regie van David Slade helpt deze unieke combinatie tussen videospel en kijkfilm een geheel eind op weg, maar het inhoudelijke schrijfwerk is te slordig en onafgemaakt. Zeker richting het einde (dat letterlijk door de kijker wordt gekozen) beginnen de plotgaten tot aan het storende af op te vallen. Fionn Whitehead is daarnaast onovertuigend als naïeve hoofdrolspeler en wordt regelmatig overklast door de bijrollen. Bandersnatch bevat wat geslaagde vormen van humor en de interactieve communicatie met de liefhebber zorgt voor de benodigde kijkaandacht, maar daarbuiten komt het toch ietwat teleurstellend uit de hoek.

Tot op zekere hoogte erg indrukwekkend op conceptueel vlak, zoals we wel gewend zijn van Black Mirror. Een regisseur als Colm McCarthy is echter een wat onverwachte keuze, maar heeft binnen zijn loopbaan wel meerdere eigenzinnigheidjes gedirigeerd waardoor de keuze zeker te rechtvaardigen is. In ieder geval wint Black Museum de meeste kracht met de eerste twee verhaaltjes, want de 69 minuten bevatten weliswaar bij elkaar drie verschillende perspectieven die aan elkaar worden gelinkt. Verontrustend, origineel en boeiend, een indruk die door McCarthy voor lange tijd precies in balans wordt gehouden. Eenmaal het overkoepelende verhaaltje naar buiten treedt zoeken de schrijvers het echter te veel op, bovendien begint de logica ook te verwateren. Het leek vooral alsof de film erg nodig met een knal moest eindigen, maar het resultaat komt er wat geforceerd mee over. Wellicht door te beperkte speelduur, maar niettemin staan de eerste twee ideeën genoeg op zichzelf om van Black Museum een hoogstaande aflevering te maken.