Opinions

Merkwaardig.

Guadagnino kan wat mij betreft zijn biezen pakken als het op horror aankomt. Zijn kunstzinnige visie mag er zijn, maar voor mij is het ondertussen duidelijk dat hij in deze wereld niet zo veel te zoeken heeft. Daar zijn uiteraard alle meningen over verdeeld, ik vind persoonlijk dat hij te weinig toevoegt. Herhaaldelijk, en dus ook hier, voelt het aan alsof zijn hart gewoon op een ander genre zit.

De film bouwt zwaar op de relatieontwikkeling tussen Russell en Chalamet. Toegegeven, het acteerwerk is best aardig en vormt meteen één van de betere aspecten van de film. Russell vind ik doorgaans een vervelend actrice, maar hier past ze wel. Chalamet zit duidelijk op z'n plek in de acteerwereld, de vraag is vooral hoeveel zin hij er zelf nog in heeft. Toch moet ik zeggen dat ik Rylance de echte ster van de film vind. Hij speelt slechts een bijrol, maar zijn ongemakkelijke karikatuur past perfect bij zijn rol (maar alleen past zijn rol niet in de film).

Guadagnino vind zichzelf waarschijnlijk fantastisch, want die indruk ademt een film als Bones and All uit. Veel scenes komen in de naam van kunst. Daar zitten echter vaak ook volstrekt overbodige scenes tussen. Denk maar aan dat random shot van Russell die nummer twee op het toilet doet. What? Ook dat stuk in de inrichting vond ik uitgesproken onbenullig. Er moesten klaarblijkelijk nog meer weirdos bijkomen. Verder veel verwoede pogingen tot sfeervolle cinematografie vermengd met een erg realistische stilering. Ik vond het vooral wat te makkelijk. De enige redenatie dat de film ongemakkelijk aanvoelt komt door de cast, daar voegt Guadagnino als regisseur maar weinig aan toe.

Voor een film die hoopt eigenzinnig te zijn is het overigens allemaal niets nieuws. De kern is namelijk een best uitgekauwd concept, alleen uitgesmeerd over 130 (!) minuten. Richting de finale lijkt Guadagnino zelf ook niet helemaal meer te weten hoe hij verder moet en laat uit pure paniek Rylance dan maar weer terugkeren als villain. Het komt over als wanhopig. Tussendoor zitten er wat opvallend grafische scenes tussen, maar Guadagnino hamert er niet echt op door. Niet dat de film buitensporig hoeft te zijn, maar als je toch al grafisch te werk gaat kan je net wat harder doorpakken.

Ik mis met name echt sfeervolle cinematografie. Het drijven op realistisch vormgegeven achtergronden werkt na enige tijd niet meer en moet er iets gebeuren om de boel weer op scherp te zetten. Guadagnino kiest echter constant voor dramatiek als de film behoefte heeft aan spanning, en juist voor spanning als de film weer de ruimte biedt voor wat dramatiek. Bovendien ontgaat het me ook een beetje waarom de hoofdpersonages zo excentriek moeten zijn. In termen van eigenzinnigheid snap ik dat wel, maar de film zet ook genoeg in op menselijkheid en dan vallen al die vreemde types al snel door de mand. Ik mis ook vaak een beetje spanningsopbouw. Enkel leunen op dialogen lijkt Guadagnino niet te lukken, maar hij blijft het wel proberen. Het komt vooral over als tijdsverspilling.

Toch kan ik de poging om iets unieks te maken best waarderen, begrijp me absoluut niet verkeerd. Ik vind het alleen vervelend dat tegenwoordig "eigenzinnigheid" gelijk staat aan "traag" en "abnormaal". Teveel aparte figuren die naar de voorgrond worden getrokken. Ik snap dat dat linkt aan de toonzetting, maar het mag ook duidelijk zijn dat we als kijker sympathie moeten opbouwen voor iedereen, en met dit soort karakters is dat te moeilijk. Ik vind Guadagnino een stuk warmer als het gewoon op pure dramatiek en/of romantiek aankomt in plaats van weer met dit soort artsy horrorfilms aan te komen kakken.

Overtuigende misdaadfilm met een aantal dramatische inslagen, waartussen ook ruimte is voor de nodige vorm van humor. Zeker de excentrieke invulling van zowel de hoofdpersonages als de bijpersonages laten dat zien, specifiek Estelle Parsons speelt een opvallend hysterisch figuur voor de relatief verdorde wereld die hier wordt neergezet. Warren Beatty en Faye Dunaway vormen verder dragende factoren en regisseur Arthur Penn wisselt de situaties fijn met elkaar af. Het einde is natuurlijk terecht bekend, maar de weg ernaartoe doet er gelukkig niet al te veel aan onder. De humor is soms misplaatst en de dramatische inslagen zijn niet al te sterk, maar uiteindelijk blijft een film als Bonnie and Clyde zonder moeite boeiend.

Een vroege Ferrante.

Dit keer zelfs een serieuze poging om een sfeervolle en spannende horrorfilm neer te zetten. Het hedendaagse publiek zal hem waarschijnlijk eerder kennen van simpele films zoals Sharknado. Waar die haaienfilms echter een soort parodie zijn gaat Ferrante hier serieuzer te werk.

Er zitten namelijk genoeg pogingen in om er een spannende mix van te maken tussen paranormale bevindingen en speelse effecten. Een ideale balans is er nooit, maar de film weet wel te boeien. Lijkt ook een ideale locatie te hebben gevonden. Ik betwijfel of Ferrante veel aan die locatie heeft toegevoegd, lijkt me eerder gevonden, maar niettemin biedt het wel wat voordeel op het vlak van sfeer.

De voornaamste kracht die de film heeft zijn de klungelige effecten, die er uiteraard niet uitzien, maar wel vermakelijk zijn. Genoeg variatie in de dreigingen hier. Knotsgek wordt het nooit, maar Ferrante leunt er genoeg op om het tempo er niet uit te laten knallen. Was ook wel nodig want uit de personages zou het niet gekomen zijn.

Vind eigenlijk wel de statusfilms van Ferrante beter, want verder is dit vooral een beetje klungelen in een verlaten hospitaal. Er wordt nauwelijks naar behoren wat spannends opgebouwd en voorspelbaar is de film ten alle tijden. Je hapt er eigenlijk zo doorheen, maar omdat het wel nog aardig wegkijkt ben ik bereid het een 2,0* te geven. Genoeg op aan te merken, maar wel lekker vlot.

Pff.

Toch wel echt een belachelijke vervolgfilm van Perry weer. Ik hoopte een beetje op wat meer horror, maar het is eigenlijk gewoon weer precies hetzelfde. De twist die je hoopt te vermijden is hier weer terug. En dat is zeker niet positief.

De rare fratsen van de oudjes zijn nog wel om aan te zien, maar gaat na een dik half uur weer een beetje vervelen. Je wacht eigenlijk tot er eindelijk wat leuks gebeurd, maar dat komt eigenlijk vrijwel niet. Dan komt de film af en toe met wat horror uit de hoek, is het weer heel goedkoop.

Acteren is wel ok, omdat iedereen duidelijk wel plezier in zijn rol heeft. Ik vind het daarom ook niet gek als er ook nog een Boo! 3 gaat komen. Iedereen lijkt er weer klaar voor te zijn. Mag ik dan hopen dat Perry eens wat anders gaat doen.

Regisseur Luke Jaden zoekt zijn gegriezel vanuit een psychologische hoek, maar ontwikkelt er vooral een film mee waar geen touw aan vast te knopen valt. De rode draad is een vloek die per post over wordt gedragen aan een huisadres en binnen dat vlak zijn de poppen snel aan het dansen, maar het gespook dat daarop volgt neemt geen enkele spannende vorm aan. Het acteerwerk is daarnaast erg matig en de kritische onderlaag op religie komt amper los. Jaden mikt niet op enige vorm van sfeer of spanning en dat blijkt uiteindelijk de dooddoener voor een film als Boo!, die daardoor nogal moeilijk uit te zitten valt en enkel kan profiteren van wat aparte beelden in de slotfase.

Slecht.

Helemaal niks dit. Duidelijk op tieners gericht, maar wat haalt dat uit. Tyler Perry maakt hier een heel bijzonder filmpje en zit zichzelf ook deels voor lul. Volgens mij boeit dat het hem ook totaal niet omdat er een hele rits Madea films zijn.

Acteren is eigenlijk ook wel een meevallertje. De plezier is er wel, maar de suffe dingen die er gebeuren beginnen gewoon te vervelen. Een scene met de oudjes op de bank dat 30 minuten duurt, dan heb je het ook wel weer gezien.

Voor halloween kan je ook beter iets anders gaan kijken, want hier mis je niks aan. Het is allemaal maar flauw, duurt te lang en heel voorspelbaar. Waarschijnlijk is elke Perry film zo, maar dat kan ik niet echt weten. Ook minpunten voor de suffe twistjes.

Eerste Lommel.

Deze regisseur heeft ondertussen een best verdienstelijke status verworven, maar dat is niet vanwege zijn talent, meer vanwege zijn stijl die op z'n zachts uitgedrukt best bedenkelijk is. The Boogey Man behoort tot zijn meer bekende en commerciële werk, maar of deze dat ook verdient is helaas een andere zaak.

The Boogey Man kenmerkt zich in ieder geval door scenes die ondersteund worden door een erg vreemde, bijna elektronische soundtrack. Lekker om los naar te luisteren, maar in de film past het nooit. De scenes worden er niet spannender mee, vooral aparter. Gezien de stijl van de film verder redelijk recht-toe-aan is kan het er nooit echt inpassen, en dat creëert ongemak.

Verder is het acteerwerk ook bedroevend te noemen en zelfs de grotere namen weten maar weinig te bereiken, zoals in dit geval Carradine. Toch niet echt bepaald de meest onbekende naam, maar zijn rol is vooral dwaas en daar kan hij weinig mee. Tevens mist bij ieder crewlid de uitstraling en blijven ze vooral hangen in standaardpersonages die nooit boven de middelmaat uitstijgen.

Ondanks dat het tempo er nog redelijk inzit en de horror er nog weleens grof aan toe wil gaan slaat het verhaal en het verloop ervan als een tang op een varken. Logica is soms ver te zoeken en zeker de finale includeert een nogal bijzondere oplossing om van een krachtige demon af te komen. Zo zit de film vol met vreemde ideeën die eigenlijk enkel en alleen averechts werken.

De bedoeling en intentie was goed, maar de manier hoe het eruit komt is vooral een bende. The Boogey Man is een redelijk rommelig zooitje geworden die wel enkele goede punten kent maar in zin geheel vervalt in horror die te veel wil en daardoor vooral dwaas uit de hoek komt. Een mindere horrorfilm die wat mij betreft onverdiend een redelijke status heeft verworven onder het horrorpubliek.

Mwa.

Maar eens gekeken omdat ik wel zin had in een spookhuishorrorfilm. Ik was blijkbaar met de verkeerde verwachtingen de film in gestapt want een spookhuisfilm is deze film niet bepaald. Wel een geestenfilm die behoorlijk leuk opent maar dat niet vast kan houden.

De opening is dus leuk waarbij kinderfantasieën gemengd worden met horror en dat weet aardig te lukken, al is het net wat te onrustig opgebouwd allemaal. Wel gemengd met gaaf camerawerk en snelle montage. De opening weet er in ieder geval alvast aardig apart mee te worden en zet alvast de toon voor wat komen gaat.

Jammer alleen dat dat wat komen gaat het niet meer haalt bij de opening. Het blijft allemaal redelijk sfeervol, de montage blijft leuk en het camerawerk blijft on-point maar het wordt toch te duidelijk dat de film te veel leunt op harde geluiden en scares. Normaal vind ik dat niet erg, maar wel als ze geen enkele opbouw kennen.

Qua horror is er wel genoeg te zien maar heel eng wil het niet meer worden. De dreiging die in de kast zit is ook slecht tot leven gebracht en dat is in de finale behoorlijk te zien. Budget is wel duidelijk genoeg om de film wat extra's mee te geven maar toch niet genoeg om het als geheel speciaal te maken.

Acteerwerk is best matig. Deschanel doet dan nog wel haar best maar hoofdrolspeler Watson bakt er niet veel van. Hij krijgt dan ook een suffe rol maar een goede acteur zal er gewoon mee om moeten kunnen springen. Verder zit het qua cinematografie best goed, de sfeer van het huis is leuk, maar daar blijft het wel bij.

Uiteindelijk begint de film in te kakken en weet tijdens de spectaculaire finale toch niet meer terug te komen van een leuke opening. Te weinig spanningsopbouw en te veel houvast aan random scares en harde geluiden tussendoor. Van budgettaire beperkingen had de film zichtbaar geen last, maar wel van wat onkunde.

Jammer want de film kent enkele gave vormen van editing, camerawerk en cinematografie. Als horrorfilm zelf alleen wat te onrustig en te weinig subtiel helaas. Het wordt geprobeerd, maar het wil niet lukken helaas. Extra punten nog voor die opening.

Vlak vervolg op een weinig enerverende voorganger, met meer focus op expliciete gruwelijkheden en minder op een bepaalde mate van spanning. Dat tweede wil hoe dan ook niet lukken als de zogenaamde Boogeyman er nogal simpel en makkelijk uitziet. Een verschijning met een kleed en een expressieloos maskertje, het zal menig kijker weinig angst aanjagen. Daarnaast is het acteerwerk niet best en oogt de omgeving bijzonder sfeerloos, maar het laatste halfuur pakt uitstekend uit met een aantal naargeestige moordpartijen. Regisseur Jeff Betancourt gaat opvallend ver om een aantal gruwelijkheden tot leven te toveren, maar kan spijtig genoeg niet verhullen dat het voornaamste gedeelte van dit vervolg nogal saai wegkijkt.

Regisseur Gary Jones bouwt zijn film in termen van spanning soms goed op, maar valt in hetzelfde euvel waar de vorige film ook al last van had. Dat euvel is een bedreiging (de boeman) die behoorlijk goedkoop voor de dag komt, met nogal lompe aankleding en een weinig intimiderende vormgeving. Het doet vrijwel elke manier van suspense teniet, iets waar dit derde deel toch wel op teert. In vergelijking met het tweede deel is er minder ruimte voor bloedvergieten, ondanks dat het rode spul geregeld met emmers tegelijk tegen de muren aan wordt gesmeten. Acteerwerk is verder voorspelbaar matig en Jones komt niet van de goedkope looks af, maar gelukkig duurt het niet te lang en worden er net aan genoeg scenes geïncludeerd die apart genoeg zijn om te vermaken.

Regisseur Rob Savage begon zijn carrière opvallend degelijk met het effectieve horrorwerkje Host, maar liep daarna iets te snel van stapel en leverde het matige filmpje Dashcam af. Op slechts 29-jarige leeftijd begon hij daarop alweer aan zijn derde horrorfilm die in tegenstelling tot Dashcam weer terugkeert naar de bekende clichés, maar zo blijkt dat Savage zich daarbinnen behoorlijk thuis lijkt te voelen. Het levert een uiterst effectief gebeuren af die erin slaagt om de spanning zo lang mogelijk vast te houden. Een goede basis daarbij is dat het allemaal lekker snel van stapel loopt en de scares helemaal niet verkeerd worden geregisseerd. Sophie Thatcher speelt uitzonderlijk goed, maar ook Chris Messina verdient een dikke pluim voor zijn rol als teruggetrokken vader. De formule van The Boogeyman is redelijk by-the-books (al was ik zeer blij dat er weinig tijd wordt gespendeerd aan kind-ziet-spoken-en-niemand-gelooft-haar), maar dat neemt niet weg dat het zich nog altijd kan onderscheiden met enkele doordenderende horrormomenten. Scenes zoals het rollen met de lichtbal zijn op die manier uiteraard voorspelbaar, maar vormen net de toetsen waar een film als deze goed gebruik van kan maken. De regie neemt soms niet genoeg tijd om een griezelscene op te bouwen en bijzaak zoals dat gedoe met die vriendinnen voegt te weinig toe, maar ik heb een uiterst geslaagde avond gehad en zie het volgende werkje van Savage graag tegemoet.

Leuke Anderson weer.

27 en dit kunnen is toch wel bijzonder, en het is duidelijk te merken dat hij graag iets anders wilde dan de "normalere" films. Wat was hij fris hier, dat kan ik niet echt meer zeggen van zijn nieuwste Phantom Thread , die deze echte frisheid weer een beetje mist.

Wat misschien wel het beste aan de film was, was het briljante cameragebruik. De bewegingen, snelle zoom-ins, draaien en snelheid van de camera zorgen voor een bepaalde frisheid en vlotheid. Je komt vrij snel door de 155 minuten heen, daarom vind ik dit soort rise en fall films een stukje beter dan bijvoorbeeld Scorsese.

Beter dan de 2 jaar latere Magnolia is dit niet, maar het lijkt er wel op. Het enige verschil tussen de 2 is dat ik bij Magnolia gelijk in de film gezogen werd en niet meer los gelaten werd, hier was dat niet altijd het geval. Soms liet het me gewoon los, en daarom was de absoluut volle aandacht er niet meer bij.

Acteerwerk is prima, Wahlberg doet het best leuk in zijn wat gedurfde rol, maar ook Reynolds was best leuk als Jack Horner. Moore vond ik niet al te best, maar dat is voor de rest ook niet echt mijn actrice. De rollen van Hoffman, Macy, Reilly en Graham waren leuk.

Vlotte film, die ondanks zijn lange speelduur absoluut nergens verveelt en erg snel voorbij gaat. Ik hoop dat Anderson nog meer van dit soort films in petto heeft. Ik hoor het wel, ik ga nog meer van deze man zien.

Redelijk indrukwekkend.

Een film die ik eerste vertikte om te kijken aangezien ik de opening zo haatte. Ik heb zelf een kat. Later besloot ik hem toch maar verder te kijken en dat was dus ook goed om te doen, want ik heb best wel genoten.

Vooral het idee van het gat in de ozonlaag is een onderdeel waar we allemaal over na moeten denken, en dat laat deze film dan ook deels geslaagd zien. Sowieso zijn de decors en sets helemaal top. Soms liet de CGI het een beetje achter maar dat merk je niet echt.

Bij vlagen ook erg indrukwekkend cameragebruik, scene met het machinegeweer in de vrachtwagen was genieten. Daarnaast neemt het verhaal geen gekke en over the top wending waar veel films de fout in gaan. Drive Angry 3D is daar een voorbeeld van.

Best een geslaagde film, krijgt een dikke 4 sterren.

Goed.

Toen ik dit ging kijken dacht ik maar aan 1 soort genre, avontuur. Nou ja, een avontuurlijk drama dan. Lieberher was goed in IT, en met hem hierin was ik gelijk benieuwd. Ik ben niet een heel groot fan van Watts, maar hier was ze ook goed.

Het eerste deel is sterk, sterke drama en een redelijke opbouw. Je gaat gelijk geboeid kijken, ik verloor mijn interesse ook niet de eerste 50 minuten. Daarna stort het helaas een beetje in, meer cliché momentjes en een beetje een vreemd en simpel einde.

Verder niks aan toe te voegen, leuke film.

Matig.

Had als concept nog wel erg goed kunnen werken. Ik kreeg vooraf het idee dat dit een knotsgekke horrorfilm zou worden met veel aandacht naar een fantasierijke omgeving. Dat is helaas niet gebeurd, maar heel slecht was dit ook weer niet. Helaas kan ik het op z'n beurt ook geen hoogstaande film noemen. Gewoon een tussendoortje.

Deze film trekt zijn voordeel uit een mokersnelle opstart. Het duurt een kleine 10 minuten om ieder personage bij elkaar te krijgen, waarna ze plots in sneltreinvaart afgemaakt worden met behoorlijk bloederige taferelen. Het losgeslagen karakter van de film bewijst zich soms voordelig, want het zorgt ervoor dat je aandacht er plots helemaal bij is.

Het acteerwerk is niet briljant, maar veel van de castleden zijn eigenlijk ook gewoon te oud. Veel dertigers die twintigers spelen. Vanuit de regie blijf ik dit een dubieuze keuze vinden. Misschien dat ze de film al lang wilde maken vanaf de leeftijd van 20, maar pas 10 jaar later het budget kregen om de film ook daadwerkelijk op de aarde te planten.

Na een energiek eerste halfuur met lekker veel bloed neemt de film wat gas terug en doet eigenlijk van alles. Het probleem is alleen dat de monsters niet stand kunnen houden, ondanks dat er genoeg variatie van is. Het bloedvergieten neemt gas terug, net als het tempo. De film blijft vermakelijk, maar de beelden die je ziet trekken je toch wat minder dan je hoopt, en al snel begint het doorzichtig te worden.

Het is op z'n zachts uitgedrukt een rommeltje geworden. Slecht acteerwerk, een verhaal dat kant nog wal slaat en enkel monsters en wat bloedspetters om de lege ruimtes op te vullen. Met meer aandacht naar het visuele aspect en de presentatie van de film had het beter kunnen zijn. Voor nu een matig tussendoortje met een geslaagd kwartier tijdens de eerste helft.

Matig.

Blair Witch 2 is een nogal vreemde toevoeging aan de reeks, een film die eigenlijk de compleet verkeerde aanpak heeft gekregen die duidelijk niet goed is gevallen bij het publiek. Het eerste deel is klaarblijkelijk nep in deze film, en wordt enkel als referentiepunt gebruikt. Verder gooit Berlinger het hier als film zelf ook over een hele andere boeg.

Het found-footage gehalte van de eerste film wordt achtergelaten, dit is een heel normaal opgezette horrorfilm met een mysterieus tintje eraan verbonden, alleen niet zo goed uitgevoerd. Het voordeel dat deze film heeft is dat het ontzettend vermakelijk is en een poging doet eigenzinnigheid aan de personages mee te geven, maar verder moest Berlinger hier duidelijk nog veel leren.

Cinematografisch een ietwat wisselende film. De oranje gloed van enkele scenes is stijlvol, en de sequentie waarin de tieners terugkijken wat er gebeurd is in dat bos is best geslaagd. Verder wordt er op abominabele manier gebruik gemaakt van slowmotion, is het camerawerk nogal matig en het acteerwerk niet overtuigend. De cast werkt met macht en man om goed te spelen, maar de vreselijke dialogen zitten ze duidelijk te veel in de weg.

De film zit vol met vermaak, het was erg makkelijk uit te kijken en duurt niet lang. Wel is het erg ridicuul en is de vorm van spanning die het eerste deel zo in zijn voordeel had compleet weg. Berlinger maakt er een zeer lompe film van die alle subtiliteit mist en iets te hard doorknalt. Zo heb je wel een vlotte film, maar geen film die een blijvende indruk achterlaat.

Het einde gooit de rest van de film ook een beetje omver, maar dat is de film vergeven dankzij een vlotte aanpak. De potentie voor de film was er wel, ik denk alleen dat de uiteindelijke stijl van de film een goed resultaat in de weg heeft gezeten. Het is een erg wisselende film, maar vooral richting de negatieve kant waartegen de positieve punten niet kunnen opwegen. Jammer.

Aardig.

Meer een soort tienerfilm in de oorlog. De film is nergens echt schokkend en lijkt dat ook niet echt te willen, maar deze boekverfilming kent niet alleen maar softe momenten. Oorlogsdramas zijn in het algemeen niet helemaal mijn ding, maar af en toe pakt het weleens leuk uit.

Nelisse is goed gecast als Liesel, die ook echt een schattige charme uitstraalt en waarmee je eigenlijk vanaf het begin al sympathie voor hebt. Ook de ouders en Rudy doen het prima. De film is in het algemeen een prima film die wel saaie momenten kent.

Het einde is wel sterk, maar in het algemeen laat de film net iets te weinig echte oorlogsgruwel zien waarmee je het zware leven niet helemaal kan voelen. Dat doen andere films wat mij betreft toch wel een stukje beter.

Leuk.

Opvallend leuk zelfs. Books of Blood is een anthologiefilm met 3 verhaaltjes die door dezelfde regisseur in elkaar gestoken zijn. Dat kan dus rampzalig of goed aflopen, hier is het gelukkig goed. Die anthologiefilms met allemaal verschillende regisseurs lopen vaak uit op een zeer matig resultaat. Gelukkig is Books of Blood een erg leuke in zijn soort.

Wat direct opvalt is dat de regie erg kundig is. Al in de eerste scenes die zich in een bibliotheek afspelen is er genoeg detail te herkennen gecombineerd met sfeervol camerawerk. Het tempo blijft wel redelijk laag aangezien de film opent met een traag verhaaltje. Daarna wordt het tempo langzaam maar zeker opgevoerd om uiteindelijk als hoog tempo verder te gaan.

Bijzonder schrijfwerk is er niet te bekennen, aangezien de verhaaltjes elkaar een beetje flauw overlappen. Ze tikken elkaar vaak erg licht aan en blijven vooral op zichzelf. Dat is ook niet erg want de verhaaltjes zijn op z'n beurt best leuk en vooral kundig uitgevoerd. De rode draad is eigenlijk gewoon het universum waar ze zich afspelen.

Het eerste verhaal is verreweg het traagste stuk en ook het langste verhaal in de film. Het is ook een verhaal met een leuke opzet. Robertson doet het erg goed, maar dat mag je ook van haar verwachtten. Het tweede verhaal begint wat trager om tot een erg leuke pay-off te komen. Het derde verhaaltje is wat kort door de bocht maar wel het meest drukke en actievolle verhaaltje.

Wat opvalt aan de film is dat het allemaal harder en somberder is in vergelijking met de gemiddelde horrorfilm. Het is ook duidelijk te herkennen dat dit uit de pen van Barker komt. Een tikje surrealistisch en vooral bruut hier en daar. Het bloed vloeit niet heel erg hard, het is vooral de psychologische en onvoorspelbare toon van de film die hier boekdelen (pun intended) spreekt.

De verhaaltjes zijn maar moeilijk te voorspellen en vaak origineel opgezet. Het is wat traag, maar de pay-offs zijn het vaak allemaal waard. De regie is sterk en enkele redelijk grootse scenes verraden dat er genoeg budget achter zat. Het resultaat is een best kundige en soms bijzondere anthologiefilm die op een hoop vlakken net wat meer te bieden heeft dan een gemiddelde horrorfilm. De opzet is wel redelijk deprimerend, donker en serieus. Liefhebbers die puur voor het vermaak en plezier komen kunnen Books of Blood dan ook voorzichtig overslaan.

Pfoe.

Omdat ik toch een abonnement had toch maar even opgezocht, mede omdat 1 van de hoofdrollen naar Dever gaat, en die vind ik de laatste tijd toch wel goed op dreef. Ook hier stelt ze dan ook weer niet teleur qua acteren, maar optimaal grappig is ze ook weer niet.

Omdat ik de trailer keek, viel het me op dat de film zelf ook heel erg op een trailer lijkt. Er worden in de eerste minuten een hele reeks van gebeurtenissen op de kijker afgevuurd in zo'n noodtempo dat je vaak even het overzicht verliest. Bovendien worden er op de meeste zaken niet veel ingegaan en komen ze en gaan.

Hyperactieve film dus, die constant iets te bieden heeft en de kijker weinig, tot helemaal geen adem geeft om even bij te komen. Hysterische gebeurtenissen en types stapelen elkaar in noodtempo op en soms heb je dan als kijker graag even de behoefte om tot rust te komen.

Visueel weet Wilde best wel wat toe te voegen als regisseuse. Cameragebruik is soms sterk en sfeervol, de sets zijn kleurrijk en het kent een vlot tempo dat nooit begint te vervelen. Mede dankzij het noodtempo ben je wel constant geboeid, dat dan dus wel.

Jammer dat de humor zelf niet zo werkt. Enkele stukken die wel leuk zijn en even voor een glimlach zorgen, maar in het algemeen blijft het wat beperkte humor die vooral richting geslachtsdelen gaan en veel seks, drugs en andere banale grappen die de revue passeren.

Daarbij is het verhaal echt letterlijk 3 zinnen lang. Je zou het misschien zelfs in 1 zin helemaal kunnen vertellen. Jammer, want dat betekend dus dat een stip wordt uitgerekt tot een lange lijn. Wilde weet gelukkig wel een aantal visuele trucjes tevoorschijn te toveren.

Acteerwerk is goed, iedereen is enthousiast bezig en het damesduo acteert behoorlijk. Geen enkel type gaat echt vervelen of irriteren en dat is wel een groot pluspunt in Amerikaanse komedies. Echter wordt het nergens menselijk en blijft de film wel in een hysterische bui doorgaan.

Wilde kan nog niet zo goed komedies regisseren denk ik zo, maar ik zie haar graag nog een keer aan de bak gaan, omdat ik visueel echt wel wat in haar zie. We zullen zien.

Matig.

Bijzonder eigenlijk om te zien dat als dezelfde regisseur aan dezelfde film begint dit helemaal mis kan lopen als hij een enkel belangrijk element verwijderd. In het geval van The Boondock Saints is dat duidelijk het ontbreken van Dafoe. Leuk dat je hem in het einde nog even ziet, maar hij wordt tijdens de film zelf erg gemist.

The Boondock Saints is een vreemde actiefilm en doet me qua toon ook erg denken aan het eerste deel. Er worden best veel elementen uit die film overgedaan in deze film. Enkele scenes worden zelfs geheel gekopieerd met een andere acteur. Jammer genoeg is het acteerwerk echt bijzonder matig. Reedus en Flanery heb ik nooit een geweldig actieduo gevonden, maar de werkwijze van hen weet gelukkig wel te boeien. Verder zijn de acteertoevoegingen van Benz en Collins Jr. niet van veel meerwaarde vrees ik.

Soms is er nog een aardig momentje te bekennen, ook met genoeg humor verder, maar The Boondock Saints II blinkt uit in nogal vreemd in elkaar gestoken actiescenes. De soundtrack past totaal niet en de slowmotion verhindert bijna elke vorm van coolheid. Het eerste deel kon goed profiteren van de humor van Dafoe, zonder deze humor blijft er alleen niet veel over. Daarvan is dit tweede deel goed bewijs.

De finale was nog wel vermakelijk en de film valt nooit helemaal dood, maar alle coolheid ontbreekt volledig. De kale inrichting, vele oninteressante actiescenes en een amateuristische look verraden dat Duffy zelf ook niet helemaal wist hoe hij de reeks verder moest laten gaan. Wellicht tijd dat een nieuwe regisseur het stokje overneemt, want ik hoorde dat deel 3 alweer in de steigers lag.

Hm.

Bijzonder dat zo'n film als deze ook in de top 250 staat. Het is vooral een erg grappige film, zeker in de eerste helft, maar ik voel toch een bepaalde knulligheid door de film heen. Bovendien is het vooral een onzinactiefilm die je waarschijnlijk, op een aantal grappige personages na, snel weer vergeten bent.

In ieder geval wordt het wel snel duidelijk dat het hier niet om een meesterwerk gaat. Veel onzingedoe, veel gestoorde personages en veel scherpe dialogen. Maar echt briljant is deze film totaal niet. Maar wellicht kijk ik de film dan ook met de verkeerde verwachtingen i.v.b. de top 250.

Dafoe is in ieder geval geweldig bezig. Een rol die voor hem ook ideaal is. De timing van zijn humor is vaak perfect, zijn houding zelfs nog beter. De wat gekkere, meligere rollen liggen hem duidelijk wat beter, en dat weet ervoor te zorgen dat hij deze rol geweldig weet te spelen. Heb in ieder geval behoorlijk om hem kunnen lachen.

De broers vond ik echter wat minder. De wat plotse switch tussen heiligen en gewoon 2 melige broeders verliep niet helemaal lekker. Het lijkt ook vaak op compleet willekeurige momenten te gebeuren. Dat kan natuurlijk bij de film zelf horen, maar persoonlijk ligt het me wat minder.

Een ander kritiekpunt is toch wel de bijzondere, zelfs bijna abrupte sceneovergangen hier en daar. Het deed me sterk denken aan de editing van een klucht. Ook oudere films delen een beetje dezelfde soort editing. Maar omdat deze film eigenlijk op geen enkel punt oud aanvoelt qua sfeer was het me toch wel wat te abrupt.

Actie is voor de rest ook niet bepaald groots of spectaculair, terwijl de film hier wel naartoe lijkt te werken. Maar je komt dan ook als regisseur niet heel ver met slechts 6 miljoen op zak. Het kent in ieder geval wel een aantal degelijk geschoten actiescènes, maar echter geen enkel echt memorabele scene. Alhoewel de scene waar Dafoe "meedoet" met het bloedbad van de MacManus broertjes nog wel een grappig moment was.

Maar de film lijkt zich op het gebied van actie ook regelmatig in te houden. Had het echt niet wat grover en explicieter gekund? Ook door de film zelf merk ik toch te weinig frisse regie, iets wat deze films wel nodig hebben. Het voelt nog net iets te terughoudend aan.

Wel moet ik zeggen dat ik een aantal keer hardop heb kunnen lachen, voornamelijk om Dafoe. De dialogen zijn regelmatig nogal droog en weten gek genoeg heel vaak hun dingetje daarmee te doen. Ik weet vaak niet waarom ik zo hard moet lachen, maar het is wel een teken dat de humor goed aanslaat.

Leuk filmpje, lekker vlot en vermakelijk, maar bij lange na geen meesterwerk. Qua regie niet fris genoeg, en qua actie niet gaaf genoeg. De humor is dan wel weer heel leuk, en het eerste deel was toch wel genieten geblazen hier en daar.

Beklemmend.

Laatst kwam de 149 minuten versie voorbij op Canvas, en die heb ik dus even opgezet. Misschien in de toekomst de 209 minuten versie kijken, al weet ik niet wat daar andere aan is. Een de 293 minuten versie vind ik toch echt iets te lang. Kan iemand me helpen, wat er vertoond wordt in de langere versies?

Maar goed, de film. Begon niet heel veelbelovend, al zag de duikboot er erg leuk uit en de scenes op zee waren leuk. Wat vooral sterk was neergezet was de beklemmende en claustrofobische sfeer binnen de duikboot, en de angst was ook goed neergezet.

Soms nijgt het naar een iets te langdradige stukken waardoor hij soms wat saai valt maar de film is prima uit te kijken. Petersen zet hier een goede film af.

Leuk als je er van houd.

Discriminerende humor heeft nooit erg hoog bij mij in het boekje gestaan. Maar soms wil ik het wel een kans geven en soms lach ik er dan ook wel eens bij. Hier was dat een geval van, vooral omdat de hoofdrolspeler zelf ook Joods is, waar hier regelmatig de spot mee gedreven word.

Cohen speelt perfect, en regelmatig moest ik erg hard lachen. Zoals de scene dat ie leert dineren, en in een zak schijt en dan vraagt aan tafel waar hij dat moet laten, ik kwam echt niet bij En zo ook bij een paar andere scenes.

En dan zijn er sommige scenes die ik dan net iets te pijnlijk vind, zoals het overnachten bij een Joods koppel.

Leuk.

Na het zien van Demon Knight die ik erg leuk vond kon de andere episode van Tales from the Crypt ook niet uitblijven. Alhoewel ik Demon Knight nog steeds boven deze film prefereer mag Bordello of Blood er ook zeker zijn. De fun en cheese zijn in beide films aanwezig en tevens in volle toeren, dat het resultaat ten goede komt.

De toon van de film is vanaf het begin al lekker kinderlijk, maar de inhoud is dit totaal niet. Waar Demon Knight nog een iets kinderachtigere vibe hanteerde, gooit deze film dat uiteindelijk overboord met veel focus op vrouwelijke memmen en explosief bloederig geweld. Dat laatste komt echter pas in de slotfase om de hoek kijken, want Bordello of Blood is voor het grootste gedeelte een puberale komedie.

Visueel ziet het er allemaal een beetje gedateerd uit en de editing + het camerawerk zijn niet bepaald op niveau, maar de film lijkt hier ook intentioneel voor te gaan. Het vrolijke sfeertje wat ermee tot stand komt weet goed door te schijnen en de cheese werkt voor deze keer. Het over-the-top gaan van de film werkt dus behoorlijk in het voordeel.

Wat deze film echter iets minder geslaagd maakt dan bijvoorbeeld een Demon Knight is het gebrek aan echt leuke personages. De leukste, Feldman, heeft maar een beperkte screentime en zowel hoofdpersonages als de villain zijn nogal saai. Een beetje jammer voor een film die in de uitvoering behoorlijk leuk is, en volop voor het plezier gaat.

De film blijft ten alle tijden vermakelijk en duurt niet lang, maar toch is het echt de finale die de film maakt. Volop bloederige en praktische effecten die elkaar in hoog tempo opvolgen. Het sfeertje gaat ietwat teniet, maar de nog steeds aanwezige hoeveelheid plezier weet dit behoorlijk goed te maken. Bordello of Blood is een film waar je achteraf met een positief gevoel op terug kan kijken. Het is dwaas en idioot, maar dat maakt de film wel heel leuk.

Ruw.

Opvallend ruw zelfs, want de reacties die ik erover las zeiden vooral dat het niet heel ver boven de middelmaat uitstak qua gore en schokkend materiaal. Ik vind dat ze daarin verkeerd zaten, want deze film is op sommige stukken veel harder dan een gemiddelde Amerikaanse horrorfilm.

Het thema heb ik ook nog niet vaak gezien, vooral de offerkant dan. En zeker niet in een horrorfilm. Films over sektes heb je dan wel weer vaker, maar op dat gedeelte gaat Borderland eigenlijk niet heel erg in. Het is vooral een speurtocht in een buitenlandse omgeving. Dat weet soms te boeien, en soms weer niet.

Maar in het algemeen was ik positief verrast. De eerste sequentie kent in ieder geval direct een nare scene, maar daarna blijft het voor een lange tijd rustig in Borderland. De opbouw is best boeiend, maar ook lang. De echte horror komt pas na ruim een uur weer om de hoek kijken.

Wanneer dat gebeurt komt het ook wel goed los. De horror is best genadeloos namelijk en bevat enkele schokkende en onsmakelijke sequenties. Het gaat allemaal best gedetailleerd en lang door. Naar en ruw is het zeker, maar ook best interessant. De personages eromheen vallen dan weer wat tegen. De Amerikaanse mensen zijn best standaard en de sekte eigenlijk niet uniek genoeg.

Uiteindelijk gaan de nare en onheilspellende beelden over in een spectaculaire slotfase die iets minder aansluit op de rest van de film. Tevens krijgen we tussendoor ook nog een aantal scenes die bijna komisch zijn. Strong die door een lasso wordt gevangen bijvoorbeeld.

Het is ook een beetje jammer dat de personages zo standaard zijn want de film zelf is dit niet zo zeer. De genadeloosheid van de film is regelmatig opvallend, al zijn de echt harde beelden best schaars. Maar zo'n film als Borderland hoeft er ook niet vol mee te zitten. Als het op de horror aankomt is het uitstekend geregisseerd. Helaas de film kent ook een aantal stukjes zoals de slotfase die er eigenlijk niet helemaal inpassen. Voor de rest is deze film best een verrassing.

Regisseur Tim Miller (want Eli Roth had uiteindelijk weinig te vertellen over de uitkomst) vormt duidelijk niet de beste optie om dit soort actiefilms tot leven te dirigeren, al komt hij een heel eind met de vormgeving. De problematische productie uit zich vooral in misplaatste castleden en een groots gebrek aan expliciete gewelddadigheden. Kevin Hart en Jack Black komen nog weg met een voldoende, maar Cate Blanchett en Jamie Lee Curtis daarentegen niet. Edgar Ramírez is bovendien een uitermate kleurloze schurk en de finale vormt een flater van jewelste. Daar is het rommelige schrijfwerk ruimschoots voor aan te kijken, al ligt het tempo gelukkig bijzonder hoog en wisselen de actiescenes elkaar goed af. De cinematografie scoort de meeste punten binnen Borderlands (die toch wel door het publiek op overdreven wijze wordt neergesabeld), maar kwalitatieve cinema is het zeker nergens en een aantal keuzes mogen absoluut worden aangekeken op merkwaardigheid. Ik zie Roth liever in de horrorwereld terug en hopelijk ziet hij dat zelf evenzeer in na deze chaotische productie.

Doodsaai.

Ik was me al snel bewust van de budgettaire beperkingen maar ook zonder budget kan je een film veel intenser en intrigerender maken. Helaas slaagt deze film daar nagenoeg niet in. Het is simpelweg, enorm saai voor een horror.

Het beste aan de film was waarschijnlijk het acteerwerk. Op een wat houterige Neal na maken acteurs zoals Hill, Kennedy en McArde best indruk op het scherm. Het maakt het allemaal net iets toegankelijker, maar geen van allen wordt door de film zelf vooruit geholpen.

Opzicht zijn de First-Person-View camera's absoluut wel een leuke vondst. Echter wordt de manier niet echt benut omdat het zelden een voordeel heeft. Wel enkele, maar de bedoeling van dit soort camera's is dat het het ook wat intenser maakt en intrigerender maakt. Echter is het voornamelijk saai. 1 gaaf momentje ermee (De Hond) maar voor de rest matig.

De beste scenes zijn het brandende schaap en de paranormal activity achtige beelden in de kerk soms. Echter wordt de spookachtige kerk nauwelijks benut als goede locatie en ziet het er allemaal maar tam uit. Het gespook zelf is ook best tam en ook best saai uiteindelijk.

Nergens echt dreiging, zelfs niet in de finale wanneer de horror ook echt de overhand aan het nemen is. De inleiding leek ook wel erg lang te duren terwijl het best saai is allemaal. Was erg moeilijk uit te kijken uiteindelijk, ik moest echt mijn best doen mijn aandacht erbij te houden.

Duf.

Het ontgaat me altijd een beetje wanneer regisseurs voor zo'n intensief biopic altijd kiezen voor een rustige en sentimentele aanpak. Ik heb zelf ook naar tennis gekeken en gespeeld, en ik vind het persoonlijk een intens en spannend gebeuren. Deze film laat daar weinig van zien.

In plaats daarvan krijgen we een erg rustige en trage film voor onze kiezen. Wat mij betreft een volledig verkeerde aanpak. 1 van de eerste zaken die opvalt is dat de wedstrijden door de film heen weinig in beeld komen. Hooguit duurt elke wedstrijd ongeveer 1-2 minuten waardoor de spanning van het toernooi nooit overkomt.

LaBeouf en Gudnason zijn op het veld interessante en intrigerende karakters, maar in de wereld buiten het tennisveld allebei oeverloos saaie personages. Metz doet erg zijn best om Gudnason uit te diepen maar komt niet veel verder dan standaard biopicgedoe. Deze films blijven wel heel erg op elkaar lijken elke keer.

McEnroe was een heethoofd vroeger, maar van zijn uitbarstingen wordt weinig gebruik gemaakt. Ook LaBeouf wordt wat verwaarloosd door de film heen. En van zo'n bijzonder karakter wordt uiteindelijk weinig van benut. De film had er makkelijk op kunnen leunen.

Waar de film eigenlijk vol van zit is eindeloos gebrabbel van zeer oninteressante en chagrijnige personages. Het weet nooit te boeien, te intrigeren of te raken. Het is allemaal maar zoutloos. Ik snakte naar wat tenniswedstrijden, want het tempo van het drama ligt veel te laag. Pas in de slotfase krijgen we opeens een hele gedetailleerde finale. Opvallend omdat de film lak had aan sport in de overige 80 minuten.

Wel is er door de film heen sterk geacteerd door beide heren. De tennisfinale was best oké in beeld gebracht en de film kent wel een aardige visuele look en niet al te veel bombarie. In dat opzicht kan ik de film nog wel punten toekennen, maar de film valt terug in standaard sentiment en een tempoloos gebeuren. Dat je zo'n biopic wil maken, bon, maar verkoop de film dan niet met "rivaliteit" in de omschrijving.

Leuk.

De laatste keer dat ik iets van Van Warmerdam zag is ondertussen een aantal jaar terug. Het is een geprezen regisseur, maar veel van zijn films zijn niettemin langs me heen gegaan. Een goed excuus om een film als Borgman dan maar even mee te pakken. Het viel achteraf zeker niet tegen, Nederland mag zich gelukkig kronen met zo'n titel aan haar zijde.

Met het raadselachtige verhaal heb ik geen probleem. Het heeft wel even geduurd voordat ik doorhad dat Bijvoet de gave had om dromen te manipuleren. Dan wordt de verwijzing naar de Bakhtak opeens heel duidelijk. Overigens doet Bijvoet het echt geweldig en de bijrol van Ditlevsen vond ik ook heel aardig. Daarnaast gaf Van Warmerdam zichzelf een bijrol en doet het prima, maar veel heeft hij niet te doen. Logisch, hij heeft tegelijkertijd namelijk een film te regisseren.

De overige leden acteren ver beneden alle peil. Ik heb nog geen enkele goede rol gezien van Minis, maar bij Borgman slaan alle stoppen compleet door en dat moet niet als compliment worden opgevat. Ook Perceval was niet best en Dewispelaere valt vooral door de mand als het op Engelstalige dialogen aankomt. Het lokken van Ditlevsen in de tuinhut had echt geschrapt moeten worden. Weinig Nederlandse gesprekken voelen naturel aan, maar dat moet je binnen onze cinema helaas maar even voor lief nemen.

Visueel zitten er een aantal opvallende shots tussen, al is Borgman nergens echt meesterlijk te noemen. Wel erg intrigerend. Een interessant, soms absurd narratief dat constant blijft boeien. De mysterieuze en onvoorspelbare toon maakt van Borgman altijd een speciale zit. Eentje die zichzelf niet meteen in de kaart laat kijken, en Van Warmerdam mag deze film wellicht als zijn magnum opus kronen. Misschien durft hij ooit nog eens een avontuur naar het buitenland aan, de kwaliteiten heeft hij er in ieder geval wel voor.

Ik vond Borgman ten alle tijden interessant om te volgen. Soms traag, maar altijd boeiend. Een film die me in bepaalde opzichten doet denken aan het werk van Quentin Dupieux en dat mag dan wel gezien worden als compliment. Een erg plezierige ontdekking tussen alle Hollandse meuk, ik vraag me af wat me zo lang heeft gekost om de film dan eindelijk te zien.

Mwa.

Zelfs voor een kinderfilm viel me dit behoorlijk tegen. Stiekem vond ik het verhaal best leuk bedacht en lag de trailer me ook wel. Toen dit dus een keer op TV kwam dus maar meegepakt, maar hij is me achteraf behoorlijk tegen gevallen.

Braun speelt wel leuk, evenals Van Loon. Dat vervelende type dat hij in Bro's before Ho's speelde verbeterd hij hier toch wel. Het verhaal is best leuk bedacht, maar had wat komischer gemogen. Sowieso speelde de meeste kinderen niet bepaald erg enthousiast, behalve de pestkop en Braun zelf.

Voor een kinderfilm is hij best uit te kijken, maar in het algemeen is het gewoon niet boeiend genoeg uitgewerkt en had de boodschap ook wel wat beter verteld mogen worden. Het einde is ook niet bepaald geloofwaardig.