Opinions

Vervelend.

Ooit weleens wat van de serie meegekregen, maar het sprak me toen ook al niet heel erg aan. Toch kan een filmadaptie wat veranderingen brengen omdat de makers vaak geforceerd zijn wat groter uit te pakken. Deze film kent dan ook wel een redelijk brede uitwerking, maar daar houdt het eigenlijk ook wel weer zo'n beetje op.

Gedurende de eerste helft kent de film wat opbeurende, droge grapjes die nog wel aan weten te slaan. Bovendien zijn de animatietechnieken best up-to-date en verloopt de film vlot. De makers kiezen ervoor om er een hoog tempo aan te breien, en ondanks dat ik erg weinig van de serie ken qua plot kon ik het allemaal gemakkelijk blijven volgen. Lijkt me ook niet dat je daar een groot liefhebber van moet zijn.

Wat ik minder vind zijn de personages zelf. Er wordt gekozen om er nogal willekeurige, emotieloze figuren van te maken of juist hele hyperactieve dwaze figuurtjes. Problematisch is dat wat de film dan ook probeert, het slaat hoe dan ook niet aan. Iedereen is op z'n eigen manier niet-grappig, vooral Linda Belcher was redelijk onuitstaanbaar. Leuk als je ervan kan genieten, ik vind het vooral flauw doen zonder dat het effectief werkt.

Verloop is nog wel aardig, maar de finale is weinig bijzonder en de overige praktijken die ervoor zorgen dat de familieleden zichzelf verder en verder in de problemen werken voelen oncreatief aan. Het is eigenlijk bijzonder hoe een film met zoveel vrijheid zo braafjes kan uitpakken. Bob's Burgers vormt een beetje het perfecte kindje tussen z'n grofgebekte concurrenten. Het zorgt er precies voor dat een film als deze gewoon niet werkt.

Zwak.

Zelfs voor kinderen zal dit niet al te bijzonder zijn en zelfs behoorlijk flauw voor volwassenen. Het voelt allemaal gewoon zo simpel aan, alsof de makers geen zin hadden in het visuele aspect van de film en gewoon lol erin gestopt hebben.

Bij de eerste dailoog van Obbeek (Papa, waarom vaart dit schip niet meer?) voel je hem eigenlijk al in de lucht hangen, dit zal niet iedereen aanspreken. Het acteerwerk is ook best flauw en de types zijn simpel en soms zelfs vervelend.

Wat de film nog een beetje omhoog helpen is Verkooijen zelf en de onderbroekenlol van de geesten, die eigenlijk ook al te flauw voor woorden is. 9-jarige zullen dit wel slikken, volwassenen zullen hier minder makkelijk doorheen komen.

Opmerkelijke verrassing.

Reijn begon in Nederland wat mij betreft niet al te best, maar met genoeg schreeuwen kom je overal wel ergens en klaarblijkelijk was het geschreeuw van Reijn hard genoeg om de biezen naar Amerika te pakken. Gaandeweg begreep ik ook wel waarom, want deze film sluit goed aan bij het publiek dat zich verschuilt op Twitter.

Waar dit normaal gesproken vooral vervelend is, weet Reijn zich opvallend genoeg met haar internationale regiedebuut knap uit de brand te helpen. Bodies Bodies Bodies is een opmerkelijk sfeervolle film met een aantal ijzingwekkende sequenties. Het gesluip door het huis, het aanhoren van de razende storm, het gevoel van paranoia etc. Reijn mag dan wat zwakker regisseren binnen drama, maar op het vlak van horror komt ze veel beter tot haar recht.

Acteerwerk is goed. Davidson is uiteraard altijd een plus. De hype rondom Stenberg heb ik nooit begrepen, de vrouwelijke winnaars zijn wat mij betreft Bakalova en Sennott. De film mag dan nooit angstaanjagend zijn, de sfeer zit er altijd goed in en ik vind het knap hoe de makers ervoor zorgen dat iedereen op zijn eigen manier verdacht is. Het maakt het puzzelen voor de kijkers een stuk genietbaarder als iedereen wel een motief heeft.

Verder een film die een behoorlijk gebrek aan logica en echt brutale praktijken kundig vermijdt. Al dat gedoe rondom relaties en LGBTQ vond ik maar zozo. Ik accepteer het met alle liefde, maar het voelt in deze film nogal geforceerd en opdringerig aan. Ondanks dat de sfeer er goed inzit soms, had Reijn er wel nog vaker gebruik van mogen maken overigens. Toch wel genoeg kansen die niet worden benut. Normaal gesproken was dit een 4,0* geweest, maar de allerlaatste wending vond ik toch te flauw. Leuke verrassing, maar niet amazing.

Regisseur Taneli Mustonen gebruikt de echte gebeurtenis van de Lake Bodom-slachtingen als inspiratie om deze film te schrijven en dit komt uiteindelijk op bijzondere wijze bij elkaar. Met name de gelikte visuele invulling valt op, waarbij de cinematograaf Daniel Lindholm uitstekend bijdraagt om een surrealistische en grimmige sfeer op te roepen. Het werk van de Finse componist Panu Aaltio mag ook zeker genoemd worden als effectieve pion voor het positieve eindresultaat. Het werk van deze drie heren draagt Lake Bodom met gemak boven de gemiddelde horrorgrens uit, want van enkele inhoudelijke elementen hoeft Mustonen geen bijdrage te verwachten. Zo is het acteerwerk niet bepaald sterk en ogen de slasherscenes wat te tam om noemenswaardig te zijn. Gelukkig wordt de film regelmatig in een nieuwe richting geworpen waardoor het uiteindelijke gebeuren aardig en vooral verrassend wegkijkt. Het is spijtig dat Mustonens tocht naar Amerika niet zo sterk heeft uitgepakt als zijn Finse voorganger.

Teleurstellend.

Zeker aangezien het feit dat twee bekende horroriconen de krachten hebben gebundeld en hun kwaliteiten de vrije loop mogen laten. John Carpenter heeft duidelijk meer invloed gehad, maar Tobe Hooper mocht met het derde segment nog even meesnoepen via een eigen hoofdstuk. Het levert een anthologie op met uiteindelijk zeer schaarse hoogtepunten.

The Morgue (3,0*). Het segment dat alles aan elkaar moet weven is ook meteen het beste dat Body Bags te bieden heeft. Hierbinnen lijkt Carpenter ook echt plezier te hebben met zijn typetje en schroeft niet terug op gemene grapjes en andere lol. De omgeving ziet er bovendien lekker griezelig en benauwd uit, ook al wordt dat grotendeels verbloemd door de komische toonzetting. Het spijtige is vooral dat het verder niet veel anders te bieden heeft en met een brave afloop aan komt zetten.

The Gas Station (2,5*). De aanloop van dit korte segment is zonder twijfel de absolute winnaar, zeker aangezien enkele andere bekende griezelnamen zoals Ted Raimi en Wes Craven even mogen komen opdagen. De mysterieuze aanloop en de grimmige omgeving leveren ondersteuning, maar de ontknoping is er met de haren bijgesleept en voelt vooral aan als een domper na de opbouw. Erg spannend wil het ook niet worden.

Hair (1,5*). Net als het voorgaande segment neemt Carpenter dit onder handen, maar levert er wel een erg saai stukje mee af. Het einde mag leuk bedacht zijn, maar de komische benadering evenals de oninteressante personages zorgen ervoor dat het een nogal vermoeiend weerzien vormt. Ergens onder de saaiheid zit een leuk idee verborgen, maar je kan niet zeggen dat de makers hier het meeste uit hebben gehaald. Stacy Keach speelt bovendien belabberd.

Eye (2,5*). Hooper gooit er wat gore tussen, waardoor dit segment in de eerste helft een aantal onbehaaglijke beelden kent. Kijkers die niet het beste voorhebben met medisch geweld zullen hier snel op stuiten, maar het spijtige is dat die bonuspunten amper wat te maken hebben met het basisgegeven. Dat wordt vervolgens beduidend minder boeiend vormgegeven en bewandelt een kaal, onafgemaakt pad. Mark Hamill speelt gelukkig best energiek, maar kan het eindgeheel niet redden.

Bij elkaar komt dat neer op een 2,37*, afgerond naar boven. Zeker niet het slechtste dat je zult tegenkomen in het horrorgenre, maar van deze namen verwacht je toch echt een strakkere, griezeligere uitwerking. Niet alleen omdat Carpenter en Hooper echt wel goede dingen hebben afgeleverd, maar ook omdat je met alle concepten die je hier uitwerkt simpelweg veel meer kan aanvangen.

Ai.

Body Cam weet voor een erg groot deel nog best een vermakelijke horrorfilm te zijn. Dat is meteen ook het frustrerende van de film, want voor een groot deel is wat je ziet erg aardig vermaak waar je gemakkelijk doorheen komt. Wat vooral helpt is dat de film niet meteen uit de doeken doet wat er precies gaande is.

Het helpt daarnaast ook nog als je daadwerkelijk interessante personages hebt. De achtergrond die ze krijgen is wat vermoeiend, maar de charisma weet wonderen te brengen. Vooral Wolff staat een leuk figuurtje. Het mysterie rondom de zogenaamde bedreiging en hoe ze erachteraan gaan wordt ook met genoeg flair en tempo gebracht om de kijker aan de haak te slaan.

Visueel ingericht met een aardige omgeving, maar ook niet briljant. Vooral iets te weinig energie vanuit de camera zelf, maar dat is uiteindelijk niet echt het pijnpunt van de film. Het teleurstellende element is vooral de inhoud van de film. Het script kent nogal wat gaten en lijkt regelmatig stukken over te slaan, maar de keuze die richting de finale wordt gemaakt om een echt eigen stempel op de film te drukken is vooral suf te noemen.

De zoveelste variant op een soort wraakgeest die niet echt in de film past. Ik vond het matig uitgewerkt en vooral erg kort door de bocht. Je hoopt dat de film dan nog wat lol trapt met bloedspetters, maar ook dat gebeurt niet. Hierdoor neemt de film dusdanig veel gas af in de derde akte dat de zure indruk vooral het overheersende smaakje is dat op je tong achterblijft. Jammer, want het was best interessant en het tempo zat er lekker in.

Half.

Body Double moest blijkbaar de film vormen waarin De Palma reageert op wat kritiek die hij destijds te verduren kreeg. Van wat ik gelezen heb werd hij van vrouwonvriendelijke films beschuldigd en besloot hij daarop een film te maken waarin er door middel van grafische momenten vrouwen worden omgelegd. Eigenlijk heel leuk, tegenwoordig zal het je namelijk niet vergeven worden.

Jammer genoeg is het eindresultaat een nogal half werkje. Degelijke liefhebbers van De Palma zullen vast wel weten dat zijn films meerdere kanten op kunnen gaan. Soms gaan ze vooral het gekke, absurde pad op, maar ook weleens een wat subtieler pad. Body Double behoort waarschijnlijk tot één van zijn kalmere werkjes, want de film moet het eerder hebben van spanning en opbouw, dat af en toe wordt onderbroken door wat moorden.

Acteerwerk vond ik serieus brak. Wasson is kleurloos in de hoofdrol en kan weinig doen om de film ergens op te laten leven. Shelton draaft ook nogal ver door in haar rol. Een nogal overdreven geacteerde aanwezigheid die de geloofwaardigheid van het verhaal geen eer aan doet. Toch hebben de twee verrassend genoeg een degelijke scene op het strand, maar daar blijft het wel bij. De rol van Griffith voelt eerder overbodig aan, terwijl deze wel degelijk deel uitmaakt van het verhaal. Het blijven allemaal wat verschijningen zonder charme of eigenzinnigheid buiten een fobie die wordt toegevoegd.

Qua visuele invulling soms aardig. Rustig en gecontroleerd in beeld gebrachte scenes tijdens de nachturen en een knap staaltje decoratie binnen de huizen. De peepingtomscenes intrigeren zonder moeite. De eerste helft is dan ook nooit echt een probleem om uit te zitten. Het wat mysterieuzere en erotisch getinte tweede gedeelte helaas wel. Vooral omdat het mysteriegehalte nooit een vorm aanneemt dat verrassend is. Daarnaast merk ik ook weinig betrekking. De kijker wordt nooit echt uitgenodigd om samen met Wasson de zaak op te lossen.

De Palma is een nogal halve regisseur voor mij. Soms in staat tot sterke projecten. Ik zie hem echter liever wat gekkere films maken die goed kunnen winnen qua tempo. Enkele klassiekers zijn met deze mindset in elkaar gezet. Zolang hij het niet te sterk aanzet zijn z'n films geweldig. Body Double is eerder een wat rustiger werkje, maar dat zorgt er ook voor dat vooral de tweede helft zelden onderscheidend is en alleen kan steunen op wat onheilspellende thrillerscenes. That's where it ends.

Onzinnig.

Dit soort trashfilms waardeer ik doorgaans iets beter, al moet er wel iets minder onzin inzitten wat mij betreft. Vooraf kreeg ik te horen dat dit een hele smerige en weerzinwekkende film zou zijn maar dat viel wel mee. Ik denk dat dit weer een klassiek geval is van de verkeerde verwachtingen hebben.

De film begint redelijk apart en de eerste actiescène komt eigenlijk al na 10 minuten om de hoek kijken. Die is dan ook meteen raak want het zet een aardig aparte toon voor wat komen gaat. Jammer alleen dat je daar heel lang op moet wachten in een film die enkel 81 minuten duurt. Voelt wat mij betreft veel langer aan.

De film zit eigenlijk vol met suffe onzin die alleen maar de tijd rekt. Die volledige sequentie met de tieners en de gekkies waar ze uiteindelijk terechtkomen had geschrapt mogen worden wat mij betreft. Verder ook nog een hoop personages waarvan er maar enkele leuk zijn. Het ergste is dat die onzin gewoon 30 minuten duurt zonder een greintje horror ertussen te plakken.

Zodra de horror weer begint terug te keren wordt het leuker omdat de effecten erg geslaagd zijn. Zeer ouderwets, maar lekker smerig en met veel liefde in elkaar gedraaid. Budgettaire beperkingen zijn duidelijk voelbaar, maar het schiet toch aardig lekker door en kent enkele gave stukjes.

Als ze meer budget hadden was dit vast geweldig geweest, ook als ze de onzin wat in toon hadden gehouden. De film kent zeker 45 minuten aan onzin die er niet perse had hoeven zijn, had toch liever gezien dat ze die hadden opgevuld met meer sci-fi en horror want die stukjes zijn toch wel best geslaagd.

Aardige Scott.

Toen ik aan Body of Lies begon was ik moe, en toen het verhaal in sneltreintempo met veel details en informatie op me af kwam stormen besloot ik dat ik te moe was om na te denken en heb de film een paar dagen uitgesteld. Nu toch gekeken en het eindresultaat was redelijk.

Nu is dit niet per definitie een moeilijke film. Het verhaal ontwikkelt zich in het begin alleen zo snel waardoor je wel met je aandacht erbij moet blijven. Er worden veel details gegeven over het verhaal en het tempo ligt direct hoog. Gaandeweg zwakt het tempo wel af, maar dan ben je wel een klein halfuurtje verder.

DiCaprio doet het redelijk, ik heb betere rollen van de beste man gezien. Dit lijkt me vooral een rol waar hij gewoon niet zo veel mee kan. Bijrollen zijn dan iets beter. Crowe doet het naar behoren en Strong is ook zeker niet verkeerd. Zoals we van Scott kunnen verwachten worden een hoop rollen gespeeld door bekende acteurs en/of actrices. Dat zorgt wel voor een bepaalde professionele uitstraling.

Visueel is het ook zeker professioneel te noemen. Sterke cinematografie en goed versierde sets. Scott verstaat zijn vak wel degelijk, maar toch is Body of Lies geen perfecte film. Vooral de personages zelf missen diepgang en raakt de film zelf opvallend veel clichés aan voor een concept zoals deze. Denk maar aan de love-interest, ik ben wel benieuwd naar de persoon die dat een goed idee vond.

Camerawerk is ook wat slapjes. Scott kan nooit een intense sfeer creëren. Hij laat alles er aardig uitzien, maar zodra het op echte spanning aan moet komen valt hij door de mand. Camera blijft er wat doods omheen hangen terwijl de situatie intens is. Ook de spanningsopbouw is niet altijd even interessant en de film verliest na een tijdje de grip op zijn eigen verhaal.

Het kijkt wel aardig weg, maar erg goed is het niet. Het mag duidelijk zijn dat de centjes goed zijn benut, en het acteerwerk is aardig, maar veel verder dan dat komt deze film niet. Het is voor nu wel aardig, maar films met dit soort concepten mogen wel iets harder uithalen en vooral intenser zijn. Dat mis ik een beetje in Body of Lies, jammer.

Zoals verwacht.

Oude horrors willen me af en toe nog weleens verrassen. Deze verraste me op bepaalde stukken wel, maar dat was dan ook pas als de echte horror om de hoek kwam kijken. En die komt helaas pas echt in de allerlaatste minuten eventjes op de hoek kijken.

Ik had vooraf nog niets met de iconische Karloff gezien. Wat wel opmerkelijk is aangezien ik een horrorfan ben. Maar nu is er dus een einde aan die reeks gekomen door voor het eerst deze film te zien. Maar ik had toch wel moeite met Karloff te herkennen.

De film is niet saai, maar nu ook niet mega interessant. Het verhaal is ook meer een dramafilm met vlaagjes thriller. Vind de horror eigenlijk redelijk misplaatst want er is weinig horror aan uiteindelijk. Nou ja, buiten de finale om.

Film duurt gelukkig ook niet lang. 78 minuten is genoeg ook voor een verhaal zoals deze. Qua acteerwerk redelijk. Karloff viel niet perse op. Had regelmatig even moeite met de karakters te indentificeren. Bleef ze vooral door elkaar halen.

Pas in de finale vond ik de film echt goed. Want voor de rest was het vooral praten in een niet al te interessante dramafilm. Een paar wat knullige momentjes die niet perse de spanning opvoeren. De echte beloning laat 70 minuten op zich wachten.

Maar de finale was het waard. Lekker creepy en toch wel dreigend. Ook echt een leuke charme eroverheen. Wat ik bij de rest van de film vooral had gemist.

Regisseur Brandon Christensen heeft een onmiskenbaar talent voor het griezelgenre, maar ervaart tot nu toe altijd problemen om een echt bovengemiddelde film af te leveren. Bodycam vormt één van zijn betere projecten die helaas naar het einde toe flink teleurstelt. De opbouw is in ieder geval verfrissend direct, met een concept dat kort geïntroduceerd dient te worden, waarna de poppen aan het dansen zijn. Alhoewel Christensen het mysterie niet bepaald slim of vernieuwend verpakt, blijft het boeiend om de personages te volgen terwijl de gebeurtenissen om hen heen langzaamaan escaleren en dat wordt bijgestaan door redelijk effectief camerawerk en fijn geëxperimenteer met effecten. Wanneer het dan echt moet losgaan, verslikt Bodycam zich in veel matige effecten en een finale die de spanning beslist niet op weet te bouwen.

Teleurstelling.

Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet echt ingevuld, ben eigenlijk nogal verbaasd dat de score überhaupt zo hoog is. Ik vind dit namelijk nergens boven andere biografie films uitsteken, het blijft allemaal te Amerikaans hier.

Malek doet het best goed als de legendarische Mercury. Ik vind hem ook wel een beetje op hem lijken. De film bevat te veel Hollywood waarmee je je afvraagt of je dit wel serieus kan nemen als biografie of gewoon een speelfilm kan zijn.

Er zit weinig diepgang in, en de film is eigenlijk gewoon een "normale" biografie die keurig de lijntjes volgt. Ze lijken, ondanks de verschillende personen, toch wel een beetje vaak op elkaar. Daarnaast, na het zien van de docu Queen: Days of Our Lives zie ik de echte toestand van Freddy niet bepaald achteruit gaan. Zowel fysiek als lichamelijk, want alles ging gewoon langs me heen.

Ik kon dus geen sympathie voor de beste man krijgen, pad richting het einde is de film heel sterk. Met de prachtige Live Aid slotfase is de film dan wel met een knaller compleet. Ik heb niet eens plankenkoorts, maar van die beelden werd ik toch wel zenuwachtig.

Al met al ben ik wat teleurgesteld, ik dacht iets echt verbluffend en nieuws te gaan zien. Dat is helaas niet helemaal gelukt.

Beter dan verwacht.

Dacht dat deze film vooral als een goede grap kon dienen. Hoe verzin je het dan ook, Vin Diesel in de rol van serieuze en harde zakenman. Ik ken hem eigenlijk uitsluitend van actiefilms. Dit is misschien zelfs de eerste film waarin hij speelt die geen kogels kent die constant om je oren vliegen.

Gelukkig bleek ik al snel fout te zitten, want ondanks dat het niet een actiefilm is breekt het absurde vooral in de eerste helft aardig door. Een echt gevoel van druk en stress is nooit aanwezig, wel een lekker tempo gecombineerd met een verhaal dat goed in de toon past. Iets minder ingezet op drama, meer op de zakenwereld zelf en het personage van Ribisi dat zich daarin gaandeweg ontwikkelt.

Tweede helft is wat trager van aard en dat er ook nog een romantisch plotje in moet worden verwerkt is remmend, verder keek Boiler Room veel beter weg dan dat ik verwacht had. Het is een film die snel tot z'n standpunt komt en weinig tijd besteedt aan inleiding. In een dergelijke film als deze vind ik dat best een verademing, want je ziet het vaker gebeuren dat ze uitmonden in trage dramas met veel onzin.

Het is jammer dat de tweede helft wel wat meer inzet op drama, en daarmee komt het plezier van het eerste uur al snel tot een einde. Best een vermakelijke film voor een keertje, al is het meer een film die zich dankzij het ietwat chaotische karakter en hoeveelheid humor wat kan onderscheiden van soortgelijke films die dezelfde onderwerpen delen.

#4000.

Op deze site mis ik nog 10 films, maar dit was de 4000ste film die ik mocht aanschouwen. Ik koos voor deze specifieke film vanwege het one-take concept en het feit dat het lijkt op mijn eigen werkomgeving. Dat een film als deze me dan automatisch meer aanspreekt is dan logisch te noemen. Dat verdient een speciale gelegenheid.

Opvallend aan deze film is inderdaad dat het via erg lange takes wordt opgenomen. Op die manier zit je middenin de film waardoor de stress en angst van de baan op een drukke avond met allerlei opstapelende problemen snel toeneemt. Mocht je binnen deze industrie werken, zal je waarschijnlijk al snel de fouten kunnen ontdekken die ervoor zorgen dat het scenario in de film escaleert.

Het acteerwerk is sterk maar het duurt even voordat de switch naar stress wordt gemaakt bij de kijker. De opbouw is niet erg keurig gedaan, uiteindelijk is er vooral 'opeens' paniek. De aanleidingen zijn er vaak wel, maar de keerpunten zijn zelden te ontdekken. Jammere is verder ook dat er wel heel veel moeite wordt gedaan om het verhaal extra zwaar te maken. Enkel de focus op de stress van de baan was meer dan voldoende geweest.

Ook de allerlaatste sequentie vond ik wat buiten de toon vallen, maar verder kijkt de film goed weg en is het regelmatig spannend. Het is geen thriller zoals je zou verwachten. Geen scenario's waarin personages achter moordenaars aangaan of bijna-dood ervaringen hebben. Het is meer thriller in het kader van psychologische escalatie, en dat heeft zeker z'n interessante momenten. Goede film. Blij dat ik deze gekozen heb.

Goed.

Tweede kennismaking met Kim Ki-duk en deze was een stuk plezanter dan de eerste. Niet dat Bin-jip (3,0*) zo vervelend was, maar dit sprak me toch iets meer aan. Het sfeertje tussen deze twee films is nagenoeg hetzelfde, maar inhoudelijk geef ik toch echt de voorkeur aan deze film. Toch wel een klein verschil te merken.

Veel betekenis en diepere lagen, maar ik zal eerlijk zijn, de meeste zijn tijdens het kijken volledig langs mee heen gegaan. Enkele moest ik opzoeken, anderen moest ik maar raden. Het houdt je echter wel bij de les, en gezien deze film een cultuur lijkt te belichten die compleet losstaat van die van "ons" maakt het dan ook iets interessanter.

Visueel ziet het er allemaal netjes uit. Er wordt prachtig gebruik gemaakt van de natuur, soms versterkt dit de sfeer op waanzinnige manier. De rust en kalmte worden er goed ingehouden wat voor een soms relaxende ervaring weet te zorgen. Niet altijd even intrigerend verder, maar een groot deel weet goed te boeien. Vooral de eerste twee "seizoenen" weten lekker weg te kijken.

Acteerwerk is half. Er zitten enkele sterke rollen bij, maar ook rollen die soms naar het vervelende neigen. Iets te opvliegend, zoals de oudere versie van dat knaapje in het begin. Dat vloekt toch wat met de rust die de film verder bewaard. Daarnaast zitten er ook wat taaiere stukjes tussen, maar in het algemeen blijft dit een film die bijna ten alle tijden weet te boeien.

Het is alleen jammer dat het misschien net wat te lang doorgaat, maar de minimalistische opzet werkt uitstekend, en hoe minimalistisch het ook mag ogen, er wordt toch heel wat uitgetrokken. Dit was best een plezierige en aparte kijkervaring. Eentje die ik niet meteen ga vergeten, al zal er vast het 1 en ander aan me voorbij zijn gegaan.

Ai.

Opvallend genoeg keek ik best naar deze film uit. Het gehele idee klonk wel spectaculair en het is altijd weleens geinig als Nederland een poging doet om een epische film te maken die vanuit eigen bodem komt. Dat gebruikt enkele bekende clichés maar uitgevoerd door een wel heel bedenkelijke regisseur.

Kende De Jong ook nog niet als regisseur. Tot mijn verbazing heeft hij een hoop projecten tot stand weten te brengen maar als je deze film ziet vraag je je af waar ik die ervaring dan heen is gegaan. De uitvoering en structuur van de film zijn werkelijk rampzalig. Vroeg me soms oprecht af of ik het serieus moest nemen of het toch een poging was tot komedie. Want dan slaagt het op komedie behoorlijk.

Dat Smit de hoofdrol zou gaan spelen was een keuze die op voorhand controverse gaat oproepen, maar soms wil het weleens lukken. Smit heeft dan ook het voordeel dat hij over genoeg charme beschikt. Maar qua acteren is het niet best. Van Erkel vond ik eigenlijk nog best aardig, zowat als enige. Wat onbenullige bijrollen voor de rest.

De film had best kunnen lukken, maar de chaos breekt al snel uit. Die eerste schietpartij op de brug kwam volledig uit de lucht vallen en voelt werkelijk zo random aan. De muziek die uit het niets episch wordt, de rare manier van het in beeld brengen, het voelt te gek aan. Erg slordig en chaotisch.

De regisseur lijkt vaak te makkelijk te denken over zijn film. Met wat epische scenes tussendoor kom je er wel. Not. Elke actiescène lijkt bijna uit het niets te komen en in de volgende scene lijkt geen van de karakters het überhaupt te herinneren. Het script is voor de rest van abominabel niveau. Het slaat werkelijk nergens op.

Hoe verder de film vordert, hoe meer random het allemaal gaat aanvoelen. Is er dan eigenlijk wel nog een check gedaan op het eindresultaat? Iedereen moet toch zien dat dit onprofessionele filmmakerij is? Maar wel toegegeven, het bombardement zelf is nog best overweldigend en spectaculair als je de rampzalige regie even kan negeren.

De film pakt het allemaal een stuk epischer aan dan andere Nederlandse films en daarvoor is het wel een compliment waard. Maar het lijkt alsof nog niemand wist hoe je dat nu precies correct in een film krijgt. Camerawerk is ook slecht. En geen handheld? Het voelt te HD aan en daarmee te nep.

Chaotische en slordige film ja. Maar wel met een gaaf episch laatste half uur, buiten de chaos om. Daarvoor ken ik nog wel punten toe.

Een beetje een flauwe komedie.

Mensen die niet van Jandino Asporaat houden kunnen deze film beter even overslaan, want je ziet hem in een heleboel karakters hier, waaronder de FC Kip series. Ook in deze film bevinden de karakters van deze series zich weer met soms een erg onverstaanbare toon.

Het is een beetje een apart soort humor wat ze hier laten zien, en ik heb ook niet erg vaak moeten lachen, behalve de Golfbaan scene dan. Maar toch had ik hier wel redelijk vermaak aan. Aangezien hij erg vlot wegkijkt.

Niet een enorme aanrader, ook niet ontzettend bijzonder grappig. Prima film, aanrader voor Dino fans.

Hm.

Ik zie veel recensies die de film beschuldigen van racisme, waar ik het op mijn beurt totaal niet mee eens ben. Ik vind dat Nederlanders ook wel wat humor mogen kennen en de zelfspot ontbreekt op deze pagina gewoon een beetje. Alsof Asporaat zichzelf hier niet te kakken zet, de film met een open mind bekijken is een beetje een must.

Verder is het geen beste film met soms bedenkelijke humor. Asporaat probeert heel hard om van de film een hilarisch lachfestijn te maken, maar buiten wat aardige scenes tussendoor kreeg de film me weinig aan te lachen. Dat heeft ermee te maken dat de humor er gewoon wat te dik bovenop ligt. De film probeert te hard om een komedie te zijn en dat straalt eerder ongemak dan effectiviteit uit.

De stijl is niet zo boeiend verder. De beelden op de Caribische eilanden zijn mooi te noemen vanwege de locatie, Nederland wordt wat saaier in beeld gebracht. Ik bedoel, de Caribische eilanden zijn naar mijn mening een stuk mooier om op te filmen omdat het klimaat daar zo anders is, en dat kan spectaculaire beelden opleveren. Jammerlijk genoeg besluit Asporaat al na 20 minuten van de locatie te vertrekken.

De dialogen zijn soms onverstaanbaar en personages lijken ook regelrecht uit andere films te zijn weggelopen. Pollemans bijvoorbeeld is eigenlijk gewoon iemand die in New Kids Turbo moet zitten, waar hij ironisch genoeg ook nog in speelde. Die types werken gewoon averechts met dit soort films, die het meer van hysterie moeten hebben. Als je daar van houdt is deze film al snel van jou, voor mij ligt het er allemaal te veel bovenop.

Ook ben ik van mening dat dit soort films ondertussen wel een iets beter verhaal mogen kennen dan dat deze film nu heeft. Bon Bini Holland 2 maakt het zichzelf nu wel erg makkelijk en maakt liever nog een grap waarmee een restaurantgast met een pan buiten westen wordt geslagen dan dat het aandacht besteedt in personages of verhaal. Het is een slordige, redelijk onzichtbare film geworden die soms wel grappig is, maar daar blijft het dan ook weer zo'n beetje bij. Niet echt een goed voorbeeld voor Nederlandse cinema in ieder geval.

Jandino Asporaat en regisseur Pieter van Rijn steken steeds minder moeite in een Bon Bini-film en dat is ze goed recht, want de films zullen toch wel voldoende opbrengen om er een goedkoop vervolg aan te breien. Ondertussen zijn we al op het niveau belandt waarin het lijkt alsof het verhaal binnen een enkele nacht is verzonnen. Het personage van Asporaat werkt zichzelf (wederom) steeds verder in de problemen en daaromheen worden allerlei "grappige" scenario's verzonnen. Het acteerwerk is bedroevend en de humor bedenkelijk. Enkel wat scenes op de cruise (die echter totaal overbodig zijn) weten nog voor een glimlach te zorgen, verder is Bon Bini Holland 3 een aaneenschakeling van makkelijke humor, irritante typetjes en oersaaie personages. Dat verder een acteur als Tygo Gernandt hier zijn medewerking aan heeft verleend zegt wat over de huidige kwaliteit van Nederlandse cinema.

Het idee achter Bon Cop, Bad Cop waarin de Engelstalige en Franstalige helft van Canada een samenwerking moet aangaan is leuk gevonden, maar regisseur Eric Canuel maakt er toch vooral een ongebalanceerd en kinderachtig geheel van. In bepaalde sequenties wordt bijvoorbeeld een situatie aangehaakt die duidelijk moet maken dat Patrick Guard en Colm Feore niet kunnen samenwerken en allebei steeds hetzelfde grapje produceren. Een buitengewoon eenvoudige en frustrerende manier om een kaal scenario mee in te vullen. Verder zit er wel een aardig verhaaltje in en oogt de cinematografie rauw en passend genoeg, maar tot een grootse finale komt het niet en de speelduur van 116 minuten is veel te lang.

Saai.

Een film met een seriemoordenaar als concept. Rondom het jaar 1999 dat deze film uitkwam waren deze concepten best populair, alleen waren er weinig die me echt goed weten te vermaken. Vaak blijven ze wat saai, en deze ook. Ook niet de eerste saaie Noyce-thriller na Dead Calm trouwens.

Het blijft wel leuk om Washington te zien acteren, ook al beweegt hij zich helemaal niet in deze film (letterlijk). Toch, ondanks dat hij enkel in zijn bed ligt, doet hij het nog steeds erg goed en weet de film bijna te dragen. Hij speelt alleen de hoofdrol niet, die is weggelegd voor Jolie, die dan weer ondermaats acteert.

Films zoals The Bone Collector moeten het van de sfeer hebben, maar die breekt hier nauwelijks door. Er zijn heel weinig momenten die deze film doen opleven. De moordscenes zijn niet eng genoeg, de sfeer is niet kil genoeg en het verloop niet spannend genoeg. Het is op een hoop gebieden gewoon niet genoeg.

De moordenaar blijft mysterieus maar het is geen intrigerend mysterie om op te lossen. Zijn hints zijn wat duf, zijn moorden zijn ook wat saai en vooral braaf. De uiteindelijke onthulling is ook maar flauw. Ik lees verschillende reviews dat de moorden gruwelijk moeten zijn, ik vind Se7en in bijna alle opzichten gruwelijker.

Visueel zitten er af en toe leuke shots bij maar voor de rest blijft het wat saai. De sfeer wil niet echt opleven wat een hoop spanning teniet doet gaan. En zelfs met de donkere grotten en de grimmige spoorwegen wil het gewoon niet lukken om er een spannend geheel van te maken.

Het helpt ook niet dat de film niet beschikt over een goed lopend en/of verrassend verhaal, het is meer Hollywood-seriemoordenaar gebeuren. Jolie kan de film geen enkel moment dragen en ondanks dat de film een aantal leuke bijrollen kent (Rooker) loopt het gewoon te vaak tegen een dode muur aan. Jammer, want ik had gehoopt op een spannende moordenfilm.

Ok.

Een horror/western, zo worden ze niet vaker meer gemaakt. En Zahler weet daar dan ook behoorlijk zijn stempel op te zetten, alleen is het vooral het einde waar hij dat ook daadwerkelijk doet. Het begin is wat trager en meer een drama.

Verhaal begint ook wat saai, en dan is 132 minuten toch wel lang. Aan het acteerwerk ligt het niet, al vind ik de kop van Wilson hier niet bepaald in passen. Horror is het pas naar het einde als die kannibalen in beeld komen, de schreeuwen daarvan zijn trouwens wel leuk gedaan.

Pas echt naar het einde is het goor te noemen, en krijgen we een paar moeilijke scenes voorgeschoteld. Die trekken de film nog net over de streep. Voor de rest liggen westerns me absoluut niet, en dit is daar ook een bewijs van.

Pulpfilm van regisseur Ernest R. Dickerson, die vooral een soort egocentrische trip van Snoop Dogg dirigeert. Zijn rol krijgt duidelijk elke vorm van eigenzinnigheid, terwijl de overige leden het moeten doen met belabberd tot leven geschreven personages. Het was nog enigszins te vergeven als zijn karakter naar behoren werd geacteerd, maar helaas is daar binnen Bones geen sprake van. Leuk zijn de lekker ongeremde achtergronden en computereffecten die zeker richting de finale voor interessante sequenties zorgen, waaruit Dickerson goed lijkt te begrijpen wat voor onzin deze film wel niet is. Helaas is het overige gedeelte vooral saai in het rond aan ‘t zeveren met slecht acteerwerk en een erbarmelijk geschreven inhoud.

Merkwaardig.

Guadagnino kan wat mij betreft zijn biezen pakken als het op horror aankomt. Zijn kunstzinnige visie mag er zijn, maar voor mij is het ondertussen duidelijk dat hij in deze wereld niet zo veel te zoeken heeft. Daar zijn uiteraard alle meningen over verdeeld, ik vind persoonlijk dat hij te weinig toevoegt. Herhaaldelijk, en dus ook hier, voelt het aan alsof zijn hart gewoon op een ander genre zit.

De film bouwt zwaar op de relatieontwikkeling tussen Russell en Chalamet. Toegegeven, het acteerwerk is best aardig en vormt meteen één van de betere aspecten van de film. Russell vind ik doorgaans een vervelend actrice, maar hier past ze wel. Chalamet zit duidelijk op z'n plek in de acteerwereld, de vraag is vooral hoeveel zin hij er zelf nog in heeft. Toch moet ik zeggen dat ik Rylance de echte ster van de film vind. Hij speelt slechts een bijrol, maar zijn ongemakkelijke karikatuur past perfect bij zijn rol (maar alleen past zijn rol niet in de film).

Guadagnino vind zichzelf waarschijnlijk fantastisch, want die indruk ademt een film als Bones and All uit. Veel scenes komen in de naam van kunst. Daar zitten echter vaak ook volstrekt overbodige scenes tussen. Denk maar aan dat random shot van Russell die nummer twee op het toilet doet. What? Ook dat stuk in de inrichting vond ik uitgesproken onbenullig. Er moesten klaarblijkelijk nog meer weirdos bijkomen. Verder veel verwoede pogingen tot sfeervolle cinematografie vermengd met een erg realistische stilering. Ik vond het vooral wat te makkelijk. De enige redenatie dat de film ongemakkelijk aanvoelt komt door de cast, daar voegt Guadagnino als regisseur maar weinig aan toe.

Voor een film die hoopt eigenzinnig te zijn is het overigens allemaal niets nieuws. De kern is namelijk een best uitgekauwd concept, alleen uitgesmeerd over 130 (!) minuten. Richting de finale lijkt Guadagnino zelf ook niet helemaal meer te weten hoe hij verder moet en laat uit pure paniek Rylance dan maar weer terugkeren als villain. Het komt over als wanhopig. Tussendoor zitten er wat opvallend grafische scenes tussen, maar Guadagnino hamert er niet echt op door. Niet dat de film buitensporig hoeft te zijn, maar als je toch al grafisch te werk gaat kan je net wat harder doorpakken.

Ik mis met name echt sfeervolle cinematografie. Het drijven op realistisch vormgegeven achtergronden werkt na enige tijd niet meer en moet er iets gebeuren om de boel weer op scherp te zetten. Guadagnino kiest echter constant voor dramatiek als de film behoefte heeft aan spanning, en juist voor spanning als de film weer de ruimte biedt voor wat dramatiek. Bovendien ontgaat het me ook een beetje waarom de hoofdpersonages zo excentriek moeten zijn. In termen van eigenzinnigheid snap ik dat wel, maar de film zet ook genoeg in op menselijkheid en dan vallen al die vreemde types al snel door de mand. Ik mis ook vaak een beetje spanningsopbouw. Enkel leunen op dialogen lijkt Guadagnino niet te lukken, maar hij blijft het wel proberen. Het komt vooral over als tijdsverspilling.

Toch kan ik de poging om iets unieks te maken best waarderen, begrijp me absoluut niet verkeerd. Ik vind het alleen vervelend dat tegenwoordig "eigenzinnigheid" gelijk staat aan "traag" en "abnormaal". Teveel aparte figuren die naar de voorgrond worden getrokken. Ik snap dat dat linkt aan de toonzetting, maar het mag ook duidelijk zijn dat we als kijker sympathie moeten opbouwen voor iedereen, en met dit soort karakters is dat te moeilijk. Ik vind Guadagnino een stuk warmer als het gewoon op pure dramatiek en/of romantiek aankomt in plaats van weer met dit soort artsy horrorfilms aan te komen kakken.

Overtuigende misdaadfilm met een aantal dramatische inslagen, waartussen ook ruimte is voor de nodige vorm van humor. Zeker de excentrieke invulling van zowel de hoofdpersonages als de bijpersonages laten dat zien, specifiek Estelle Parsons speelt een opvallend hysterisch figuur voor de relatief verdorde wereld die hier wordt neergezet. Warren Beatty en Faye Dunaway vormen verder dragende factoren en regisseur Arthur Penn wisselt de situaties fijn met elkaar af. Het einde is natuurlijk terecht bekend, maar de weg ernaartoe doet er gelukkig niet al te veel aan onder. De humor is soms misplaatst en de dramatische inslagen zijn niet al te sterk, maar uiteindelijk blijft een film als Bonnie and Clyde zonder moeite boeiend.

Een vroege Ferrante.

Dit keer zelfs een serieuze poging om een sfeervolle en spannende horrorfilm neer te zetten. Het hedendaagse publiek zal hem waarschijnlijk eerder kennen van simpele films zoals Sharknado. Waar die haaienfilms echter een soort parodie zijn gaat Ferrante hier serieuzer te werk.

Er zitten namelijk genoeg pogingen in om er een spannende mix van te maken tussen paranormale bevindingen en speelse effecten. Een ideale balans is er nooit, maar de film weet wel te boeien. Lijkt ook een ideale locatie te hebben gevonden. Ik betwijfel of Ferrante veel aan die locatie heeft toegevoegd, lijkt me eerder gevonden, maar niettemin biedt het wel wat voordeel op het vlak van sfeer.

De voornaamste kracht die de film heeft zijn de klungelige effecten, die er uiteraard niet uitzien, maar wel vermakelijk zijn. Genoeg variatie in de dreigingen hier. Knotsgek wordt het nooit, maar Ferrante leunt er genoeg op om het tempo er niet uit te laten knallen. Was ook wel nodig want uit de personages zou het niet gekomen zijn.

Vind eigenlijk wel de statusfilms van Ferrante beter, want verder is dit vooral een beetje klungelen in een verlaten hospitaal. Er wordt nauwelijks naar behoren wat spannends opgebouwd en voorspelbaar is de film ten alle tijden. Je hapt er eigenlijk zo doorheen, maar omdat het wel nog aardig wegkijkt ben ik bereid het een 2,0* te geven. Genoeg op aan te merken, maar wel lekker vlot.

Pff.

Toch wel echt een belachelijke vervolgfilm van Perry weer. Ik hoopte een beetje op wat meer horror, maar het is eigenlijk gewoon weer precies hetzelfde. De twist die je hoopt te vermijden is hier weer terug. En dat is zeker niet positief.

De rare fratsen van de oudjes zijn nog wel om aan te zien, maar gaat na een dik half uur weer een beetje vervelen. Je wacht eigenlijk tot er eindelijk wat leuks gebeurd, maar dat komt eigenlijk vrijwel niet. Dan komt de film af en toe met wat horror uit de hoek, is het weer heel goedkoop.

Acteren is wel ok, omdat iedereen duidelijk wel plezier in zijn rol heeft. Ik vind het daarom ook niet gek als er ook nog een Boo! 3 gaat komen. Iedereen lijkt er weer klaar voor te zijn. Mag ik dan hopen dat Perry eens wat anders gaat doen.

Regisseur Luke Jaden zoekt zijn gegriezel vanuit een psychologische hoek, maar ontwikkelt er vooral een film mee waar geen touw aan vast te knopen valt. De rode draad is een vloek die per post over wordt gedragen aan een huisadres en binnen dat vlak zijn de poppen snel aan het dansen, maar het gespook dat daarop volgt neemt geen enkele spannende vorm aan. Het acteerwerk is daarnaast erg matig en de kritische onderlaag op religie komt amper los. Jaden mikt niet op enige vorm van sfeer of spanning en dat blijkt uiteindelijk de dooddoener voor een film als Boo!, die daardoor nogal moeilijk uit te zitten valt en enkel kan profiteren van wat aparte beelden in de slotfase.

Slecht.

Helemaal niks dit. Duidelijk op tieners gericht, maar wat haalt dat uit. Tyler Perry maakt hier een heel bijzonder filmpje en zit zichzelf ook deels voor lul. Volgens mij boeit dat het hem ook totaal niet omdat er een hele rits Madea films zijn.

Acteren is eigenlijk ook wel een meevallertje. De plezier is er wel, maar de suffe dingen die er gebeuren beginnen gewoon te vervelen. Een scene met de oudjes op de bank dat 30 minuten duurt, dan heb je het ook wel weer gezien.

Voor halloween kan je ook beter iets anders gaan kijken, want hier mis je niks aan. Het is allemaal maar flauw, duurt te lang en heel voorspelbaar. Waarschijnlijk is elke Perry film zo, maar dat kan ik niet echt weten. Ook minpunten voor de suffe twistjes.

Eerste Lommel.

Deze regisseur heeft ondertussen een best verdienstelijke status verworven, maar dat is niet vanwege zijn talent, meer vanwege zijn stijl die op z'n zachts uitgedrukt best bedenkelijk is. The Boogey Man behoort tot zijn meer bekende en commerciële werk, maar of deze dat ook verdient is helaas een andere zaak.

The Boogey Man kenmerkt zich in ieder geval door scenes die ondersteund worden door een erg vreemde, bijna elektronische soundtrack. Lekker om los naar te luisteren, maar in de film past het nooit. De scenes worden er niet spannender mee, vooral aparter. Gezien de stijl van de film verder redelijk recht-toe-aan is kan het er nooit echt inpassen, en dat creëert ongemak.

Verder is het acteerwerk ook bedroevend te noemen en zelfs de grotere namen weten maar weinig te bereiken, zoals in dit geval Carradine. Toch niet echt bepaald de meest onbekende naam, maar zijn rol is vooral dwaas en daar kan hij weinig mee. Tevens mist bij ieder crewlid de uitstraling en blijven ze vooral hangen in standaardpersonages die nooit boven de middelmaat uitstijgen.

Ondanks dat het tempo er nog redelijk inzit en de horror er nog weleens grof aan toe wil gaan slaat het verhaal en het verloop ervan als een tang op een varken. Logica is soms ver te zoeken en zeker de finale includeert een nogal bijzondere oplossing om van een krachtige demon af te komen. Zo zit de film vol met vreemde ideeën die eigenlijk enkel en alleen averechts werken.

De bedoeling en intentie was goed, maar de manier hoe het eruit komt is vooral een bende. The Boogey Man is een redelijk rommelig zooitje geworden die wel enkele goede punten kent maar in zin geheel vervalt in horror die te veel wil en daardoor vooral dwaas uit de hoek komt. Een mindere horrorfilm die wat mij betreft onverdiend een redelijke status heeft verworven onder het horrorpubliek.