Opinions

Reguliere haaienfilm waarin matige computereffecten en volkomen oninteressante personages de boventoon voeren. Het positieve is dat het acteerwerk per definitie niet heel onaardig is, maar het scenario voorziet ze amper van een eigen persoonlijkheid en het verhaal slaat volkomen nergens op. Nu is een goed doordachte inhoud nooit echt wat een film als deze compleet maakt, waardoor alle geforceerde pogingen om dat toch voor elkaar gebokst te krijgen falen. Blue Demon zorgt voor vermakelijke scenes eenmaal figuranten door haaien worden aangevallen, vooral omdat deze scenes uitermate knullig in elkaar zitten. Ik heb deze beesten echt nog nooit zo langzaam zien bewegen, maar het levert in ieder geval onbedoeld vermaak op en dat maakt een film als deze een stuk draaglijker.

Erbarmelijk geacteerde romantiekfilm met mooie exotische locaties, maar evenzeer met rollen die te veel van de jonge cast vragen. Regisseur Randal Kleiser beschouwde dit project als een droomambitie, maar komt niet verder dan een zeer rommelige opbouw met een warme achtergrond. Christopher Atkins en Brooke Shields ogen oncomfortabel en weinig overtuigend samen en het verhaal komt nergens met een vonk tot leven. Het is dat de inhoud een redelijk onvoorspelbare vorm aanneemt en zeker in de tweede helft nog aardig wegkijkt, anders was The Blue Lagoon integraal de zee ingezakt.

Mwa.

Film die wederom met de opzet aan komt kakken van een realistische film met een fantasierijke ondertoon. Blue My Mind voelt voor een lange tijd aan als pure dramafilm met een jonge tiener in de hoofdrol die gaandeweg meer en meer over haarzelf ontdekt. Uiteindelijk kiest de film er echter voor om het als geheel te draaien.

Ik vond het alleen moeilijk om me echt in de personages te verplaatsen, gezien ik de omgeving ondanks de aardig realistische look nooit echt serieus kon nemen. Het voelt simpelweg niet aan alsof deze mensen in een vingerknip plots met elkaar omgaan. Daarnaast gaan alle conversaties op dezelfde, afstandelijke manier. Het gaat er maar droevig aan toe, maar ik zie er niet een bepaald doel van in.

Verder klassieke regie. De toonzetting is treffend en het acteerwerk is bovengemiddeld, maar er wordt niet vaak iets gedaan waarmee je de regisseuse als talentvol kan zien. Veel van de kracht uit deze film komt namelijk voort vanuit het schrijfwerk. De presentatie daarvan naar het witte doek wordt nooit echt sterk gedaan, en dat is jammer, want het is inhoudelijk zeker geen drama.

Ik kon er achteraf gewoon niet zo heel veel mee. Een film die voor een beperkt publiek toegankelijk is, maar ik ben dus duidelijk iemand die zich te moeilijk in de opzet van de film kan verplaatsen. Saai is het niet, daarvoor is er altijd wel een mysterieuze tint aanwezig om het als geheel vooruit te duwen, maar verder vond ik het niet uniek veel om het lijf hebben.

Merkwaardig misdaaddrama met enkele muzikale intermezzo's, voor regisseur Andrew Onwubolu (oftewel Rapman) een slecht en matig excuus om zijn carrière voorwaarts te bootsen in de muziekwereld. Blue Story vormt een mix tussen bijzonder oninteressante figuren die leeghoofdige gesprekken met elkaar voeren en tussendoor verwikkelt raken in bendegeweld. Dit laatste wordt nogal kaal, sfeerloos en zonder precisie in beeld gebracht, maar brengt wel dermate veel overgave met zich mee dat het ergens nog weet te onderhouden. Het acteerwerk is daarnaast per definitie niet slecht, maar aan de andere kant weinig noemenswaardig. Uiteindelijk is het vooral onduidelijk wat een film als deze moet bereiken, behalve het doordringen van boodschappen die iedereen zelf ook wel kan bedenken.

Mindere Lynch.

De beste man is wel een regisseur die ik vanwege zijn sfeer wel kan waarderen, maar van de 2 was dit overduidelijk de minste. De mooie sfeer en sets mogen er zeker zijn en vallen dan ook zeker op, maar echt goed was dit niet.

Ik vind hem ook wel een beetje overgewaardeerd, die Rossellini speelt een zeldzaam irritante rol en gedraagt zich buiten haar rol gewoon in het algemeen als een halvegare. Zeldzaam theatraal, vervelend en totaal geen karakter waar ik enige sympathie voor kan hebben.

Voor de rest viel het wel mee, Hopper maakt een hoop goed in de cast evenals de wel lieve verschijning van Dern. De sfeer mag er zeker zijn, de locatie is ook mooi. Helaas vond ik dat de film niet helemaal redden, maar het was genoeg voor een voldoende.

De blauwe broeders.

Vond dit nergens echt speciaal, om heel eerlijk te zijn. Qua komedie is het hier en daar wel geslaagd en de muziek is ook vrij pakkend. Aykroyd en en Belushi zijn een leuk duo en dat helpt de film zelf ook vaak wel behoorlijk omhoog.

De film op het gebied van komedie vond ik iets minder briljant, maar uiteindelijk wel te doen. Nergens echt hilarische momenten gespot maar de film kent een vrij vlot tempo voor zijn iets te lange speelduur van 133 lange minuten.

Prima muziek en pakkende scenes, dat weer wel, maar de speelduur vond ik echt wat te lang voor een film zoals dit. Dit had net zo goed 115 minuten kunnen duren, met wat geknip hier en daar. Voor de rest krijgt het wel een voldoende.

Niet perfect.

Alhoewel deze horrorfilm duidelijk nog niet veel bekendheid heeft, wist ik er al vrij vroeg vanaf. Toen deze ook nog was toegevoegd aan het filmaanbod van Film1 heb ik hem dan ook niet laten schieten. Ik had redelijk veel verwacht, en vond hem zeker leuk, maar moet erkennen dat dit zeker niet goed is.

Sun kende ik al van Daddy's Little Girl . Daarin liet hij al zien goed te zijn met harde gore. Dat zie je hier soms zeker in terug, maar het blijft eeuwig zonde dat Sun zich toch wel een beetje heeft ingehouden hier. Veel off-screen kills en in het donker gefilmde kills. Het is wel jammer.

Jammer omdat de gore effecten erg leuk zijn. Vooral de aftermath van enkele moorden zijn erg bruut maar ook sommige kills zelf mogen er zeker zijn. Vooral als de moorden zich in het donker bevinden zijn ze meestal leuken. Er mag zeker wat bloed vloeien in ieder geval.

Ik heb best genoten van de film voor de rest. Het duurt niet lang en het tempo ligt erg hoog. Grappig dat best degelijke namen hier een rol hebben. Jones en Moseley zien we hier bijvoorbeeld. Moseley in een rol die ik ook niet van hem verwacht na hem gezien te hebben in de Zombie-films.

Vlot tempo ook. Qua opbouw en loop doet het me wat denken aanBrightburn . Dat is alleen niet perse goed. Karakters worden redelijk slordig uitgewerkt en verdwijnen vaak snel van het toneel. Enige binding zal je dus niet krijgen. Op dat gebied is de film slordig en gaat vooral in op het grote zwijn zelf.

Het is niet erg dan een film vooral recht op de horror afgaat, maar het maakt de film voor de rest wel redelijk slordig. Erg spannend is het niet en zodra de horror overdag afspeelt is het ronduit brak. Gelukkig speelt de film zich vooral af in de nacht. Daar is ook de sfeer een stuk beter en spookachtiger.

Het zwijn zelf ziet er toch wel lekker ouderwets uit. Niet perse goed, maar wel erg grappig en het maakt de film vooral vlot. Soms gebruikt de film alleen CGI, en dan is het zwijn brak. Maar in de nacht is er toch wel optimaal gebruik van gemaakt.

Ook net wat te veel kills off-screen zorgen ervoor dat ik de film eigenlijk gewoon geen voldoende kan geven. Maar wel erg vermakelijk en goede gore-effecten. Dat zwijn is vaak ook best leuk. Iets meer aandacht aan het script was wel welkom geweest.

Apart.

Maar daardoor niet slecht, al had hier net iets meer uitgehaald moeten worden. Zo'n apart horrorfilmpje als deze kom je tegenwoordig niet al te vaak meer tegen helaas, en dus is het weleens grappig als je opeens zo'n film voor je kiezen krijgt.

De film doet in het begin wat als een jeugdfilm aan, maar later leer je wel dat dit niet een film is voor de jeugd. Alhoewel de kinderen wel centraal staan in de hoofdrol, is de film duidelijk wel wat meer op de volwassenen gericht.

Qua opzet doet het wat denken aan Suspiria. Het zou me ook niet echt verbazen als Yakin zijn inspiratie bij Argento vandaan heeft gehaald. De kleurtjes zijn soms rijkelijk aanwezig, zeker richting het einde. Voor de rest doet de film heel sprookjesachtig en fantasierijk aan. Dat alleen al zorgt voor een apart sfeertje.

Echter is de film iets te traag en de echte horror blijft beperkt. Richting de slotfase krijgen we wat meer gore er tegenaan, maar deze maakt niet heel veel indruk. Het blijft toch de gehele film iets te afstandelijk en te braaf. De film stijgt niet echt op.

De kinderen doen het wel leuk, maar de dialogen zijn van laag niveau. Het voelt zo te gemaakt aan, het leek alsof de regisseur zelf ook niet echt wist wat hij met de kinderen aanmoest. Het voelt iets te ouderwets aan, terwijl de toon modern voelt.

Voor de rest duurt de film ook iets te lang. Er heerst totaal geen spanning, en zeker de inleiding had wel wat sneller mogen gaan. Maar de film zelf is wel apart en kleurrijk genoeg om te blijven boeien en dan kijk je hem wel makkelijk uit. De slotfase was het hoogtepunt van de film, maar alles daarvoor slaat nog een beetje de plank mis.

Dalende lijn.

Good Manners is zo'n film die eigenlijk uit 2 films bestaat. Deze film is geregisseerd door twee regisseurs, maar het lijkt alsof elke regisseur een helft van de film op zich nam. Niet dat de stijlen van de filmhelften zo verschillend zijn van elkaar, maar het verhaal verandert volledig en de film weet z'n kracht enkel en alleen uit de eerste filmhelft te trekken.

De eerste helft van de film, die ongeveer 70 minuten inneemt, is verreweg het meest intrigerende stuk van de film. Deze film is namelijk tijdens dit gedeelte aardig mysterieus en ondanks dat horrorliefhebbers misschien op hun honger blijven zitten weet de film wel erg intrigerend te zijn. Met dank aan twee uitstekende acteerprestaties van Estiano en Zuaa blijft dit stuk erg boeiend. Misschien deze actrices maar in even de gaten houden.

Het trage tempo is de film dan ook vergeven, want veel snelheid zit er tijdens de eerste helft niet in. Wel een redelijk subtiel drama met romantische, mysterieuze en korte horrormomenten. Voor de horror zal je wel een goed uur moeten wachten, maar dankzij de boeiende manier van regisseren is dit geen probleem. Goede opbouw die naar een verrassing leidt, en dat brengt ook zeker sterke stukken met zich mee. Zuaa die het kind achter wil laten in de bosjes, ik vond het een moeilijke en sterke scene. Tot op dit punt zat Good Manners tegen een 4,0* of misschien wel een 4,5* aan.

Helaas gaat het bij het tweede stuk mis. We maken een sprong in de tijd, en veel mysterie zit er niet meer in. Vanaf dit punt is het namelijk duidelijk waar de film heen gaat, maar boeiender of leuker wordt het er niet mee. Het acteerwerkniveau daalt ook snel. Zuaa blijft het goed doen, maar de kinderen zijn matig en ook de bijpersonages vormen geen leuke verschijningen.

Het boeiende aan de film verdwijnt ook, net als de flow. Er zit nog steeds een gezonde dosis drama in, maar de romantiek wordt vervangen door horror en fantasy. Je zou denken dat je dit in een horrorfilm juist meer zal waarderen, maar niets is minder waar. De horror is kortweg dwaas te noemen, met zeer misplaatste CGI en een saai concept die compleet vloekt met de interessante opbouw die de eerste helft uitwerkte.

Dat deze film origineel wil zijn kan ik waarderen, en ondanks dat de eerste helft zich ook naar iets origineels toewerkt is de tweede helft dit totaal niet en dat gaat af van de totale ervaring. Het gaat te lang door, en vooral mis. De spanning weet nauwelijks te werken en de sterke band tussen Zuaa en Estiano kan niet herhaald worden tussen Zuaa en Lobo. De regie blijft aardig, maar inhoudelijk blijft de film uiteindelijk te zwak, en dat is jammer. Het einde is nog wel sterk, maar niet genoeg om de film nog boven een 3,0* uit te tillen. Jammer, maar slecht is het zeker niet.

Het is ok.

Geen verkeerde film dit, maar ook geen heel goede. Gewoon gekeken omdat hij bij het aanbod van Film1 kwam en dat zijn meestal wel snelle tussendoortjes. Dus ook gelijk deze meegepakt. Wilde hem destijds, toen de trailer er nog niet was, zien, maar de trailer liet hem maar even wachten.

Er zitten duidelijk een aantal vakmannen achter het roer, al vind ik het knap hoe dit uiteindelijk 5 miljoen gekost heeft. Met een paar CGI-stukjes is er uiteindelijk niet al te veel te beleven, maar vooral het eerste deel is nog best goed uitgevoerd waardoor het dan niet verveeld.

Zo is het eerste deel van de film gewoon goed scherp en daarom blijft het boeien. Het ziet er allemaal best degelijk uit. Maar uiteindelijk heb je het wel gezien en de spanning begint te verdoezelen. Eenmaal opgesloten in de wc duurt het niet lang voordat je er wel op uitgekeken bent.

Uiteindelijk werkt dat scherpe ook gewoon niet meer. De film weet minder te boeien en pas helemaal in de laatste 10 minuten weet de film zich weer te herpakken, maar dat is eigenlijk al veel te laat. Voor de rest een groots idee maar duidelijk met net wat te weinig materiaal.

Het heeft wel wat, maar het boeit uiteindelijk niet meer. Dat ligt er ook vooral aan dat een one-man show uiteindelijk is uitgewerkt. Een soortgelijk gevoel had ik bij All Is Lost , maar deze film is net wat scherper en heeft daarom mijn voorkeur.

Vervelend.

Ooit weleens wat van de serie meegekregen, maar het sprak me toen ook al niet heel erg aan. Toch kan een filmadaptie wat veranderingen brengen omdat de makers vaak geforceerd zijn wat groter uit te pakken. Deze film kent dan ook wel een redelijk brede uitwerking, maar daar houdt het eigenlijk ook wel weer zo'n beetje op.

Gedurende de eerste helft kent de film wat opbeurende, droge grapjes die nog wel aan weten te slaan. Bovendien zijn de animatietechnieken best up-to-date en verloopt de film vlot. De makers kiezen ervoor om er een hoog tempo aan te breien, en ondanks dat ik erg weinig van de serie ken qua plot kon ik het allemaal gemakkelijk blijven volgen. Lijkt me ook niet dat je daar een groot liefhebber van moet zijn.

Wat ik minder vind zijn de personages zelf. Er wordt gekozen om er nogal willekeurige, emotieloze figuren van te maken of juist hele hyperactieve dwaze figuurtjes. Problematisch is dat wat de film dan ook probeert, het slaat hoe dan ook niet aan. Iedereen is op z'n eigen manier niet-grappig, vooral Linda Belcher was redelijk onuitstaanbaar. Leuk als je ervan kan genieten, ik vind het vooral flauw doen zonder dat het effectief werkt.

Verloop is nog wel aardig, maar de finale is weinig bijzonder en de overige praktijken die ervoor zorgen dat de familieleden zichzelf verder en verder in de problemen werken voelen oncreatief aan. Het is eigenlijk bijzonder hoe een film met zoveel vrijheid zo braafjes kan uitpakken. Bob's Burgers vormt een beetje het perfecte kindje tussen z'n grofgebekte concurrenten. Het zorgt er precies voor dat een film als deze gewoon niet werkt.

Zwak.

Zelfs voor kinderen zal dit niet al te bijzonder zijn en zelfs behoorlijk flauw voor volwassenen. Het voelt allemaal gewoon zo simpel aan, alsof de makers geen zin hadden in het visuele aspect van de film en gewoon lol erin gestopt hebben.

Bij de eerste dailoog van Obbeek (Papa, waarom vaart dit schip niet meer?) voel je hem eigenlijk al in de lucht hangen, dit zal niet iedereen aanspreken. Het acteerwerk is ook best flauw en de types zijn simpel en soms zelfs vervelend.

Wat de film nog een beetje omhoog helpen is Verkooijen zelf en de onderbroekenlol van de geesten, die eigenlijk ook al te flauw voor woorden is. 9-jarige zullen dit wel slikken, volwassenen zullen hier minder makkelijk doorheen komen.

Opmerkelijke verrassing.

Reijn begon in Nederland wat mij betreft niet al te best, maar met genoeg schreeuwen kom je overal wel ergens en klaarblijkelijk was het geschreeuw van Reijn hard genoeg om de biezen naar Amerika te pakken. Gaandeweg begreep ik ook wel waarom, want deze film sluit goed aan bij het publiek dat zich verschuilt op Twitter.

Waar dit normaal gesproken vooral vervelend is, weet Reijn zich opvallend genoeg met haar internationale regiedebuut knap uit de brand te helpen. Bodies Bodies Bodies is een opmerkelijk sfeervolle film met een aantal ijzingwekkende sequenties. Het gesluip door het huis, het aanhoren van de razende storm, het gevoel van paranoia etc. Reijn mag dan wat zwakker regisseren binnen drama, maar op het vlak van horror komt ze veel beter tot haar recht.

Acteerwerk is goed. Davidson is uiteraard altijd een plus. De hype rondom Stenberg heb ik nooit begrepen, de vrouwelijke winnaars zijn wat mij betreft Bakalova en Sennott. De film mag dan nooit angstaanjagend zijn, de sfeer zit er altijd goed in en ik vind het knap hoe de makers ervoor zorgen dat iedereen op zijn eigen manier verdacht is. Het maakt het puzzelen voor de kijkers een stuk genietbaarder als iedereen wel een motief heeft.

Verder een film die een behoorlijk gebrek aan logica en echt brutale praktijken kundig vermijdt. Al dat gedoe rondom relaties en LGBTQ vond ik maar zozo. Ik accepteer het met alle liefde, maar het voelt in deze film nogal geforceerd en opdringerig aan. Ondanks dat de sfeer er goed inzit soms, had Reijn er wel nog vaker gebruik van mogen maken overigens. Toch wel genoeg kansen die niet worden benut. Normaal gesproken was dit een 4,0* geweest, maar de allerlaatste wending vond ik toch te flauw. Leuke verrassing, maar niet amazing.

Regisseur Taneli Mustonen gebruikt de echte gebeurtenis van de Lake Bodom-slachtingen als inspiratie om deze film te schrijven en dit komt uiteindelijk op bijzondere wijze bij elkaar. Met name de gelikte visuele invulling valt op, waarbij de cinematograaf Daniel Lindholm uitstekend bijdraagt om een surrealistische en grimmige sfeer op te roepen. Het werk van de Finse componist Panu Aaltio mag ook zeker genoemd worden als effectieve pion voor het positieve eindresultaat. Het werk van deze drie heren draagt Lake Bodom met gemak boven de gemiddelde horrorgrens uit, want van enkele inhoudelijke elementen hoeft Mustonen geen bijdrage te verwachten. Zo is het acteerwerk niet bepaald sterk en ogen de slasherscenes wat te tam om noemenswaardig te zijn. Gelukkig wordt de film regelmatig in een nieuwe richting geworpen waardoor het uiteindelijke gebeuren aardig en vooral verrassend wegkijkt. Het is spijtig dat Mustonens tocht naar Amerika niet zo sterk heeft uitgepakt als zijn Finse voorganger.

Ai.

Body Cam weet voor een erg groot deel nog best een vermakelijke horrorfilm te zijn. Dat is meteen ook het frustrerende van de film, want voor een groot deel is wat je ziet erg aardig vermaak waar je gemakkelijk doorheen komt. Wat vooral helpt is dat de film niet meteen uit de doeken doet wat er precies gaande is.

Het helpt daarnaast ook nog als je daadwerkelijk interessante personages hebt. De achtergrond die ze krijgen is wat vermoeiend, maar de charisma weet wonderen te brengen. Vooral Wolff staat een leuk figuurtje. Het mysterie rondom de zogenaamde bedreiging en hoe ze erachteraan gaan wordt ook met genoeg flair en tempo gebracht om de kijker aan de haak te slaan.

Visueel ingericht met een aardige omgeving, maar ook niet briljant. Vooral iets te weinig energie vanuit de camera zelf, maar dat is uiteindelijk niet echt het pijnpunt van de film. Het teleurstellende element is vooral de inhoud van de film. Het script kent nogal wat gaten en lijkt regelmatig stukken over te slaan, maar de keuze die richting de finale wordt gemaakt om een echt eigen stempel op de film te drukken is vooral suf te noemen.

De zoveelste variant op een soort wraakgeest die niet echt in de film past. Ik vond het matig uitgewerkt en vooral erg kort door de bocht. Je hoopt dat de film dan nog wat lol trapt met bloedspetters, maar ook dat gebeurt niet. Hierdoor neemt de film dusdanig veel gas af in de derde akte dat de zure indruk vooral het overheersende smaakje is dat op je tong achterblijft. Jammer, want het was best interessant en het tempo zat er lekker in.

Half.

Body Double moest blijkbaar de film vormen waarin De Palma reageert op wat kritiek die hij destijds te verduren kreeg. Van wat ik gelezen heb werd hij van vrouwonvriendelijke films beschuldigd en besloot hij daarop een film te maken waarin er door middel van grafische momenten vrouwen worden omgelegd. Eigenlijk heel leuk, tegenwoordig zal het je namelijk niet vergeven worden.

Jammer genoeg is het eindresultaat een nogal half werkje. Degelijke liefhebbers van De Palma zullen vast wel weten dat zijn films meerdere kanten op kunnen gaan. Soms gaan ze vooral het gekke, absurde pad op, maar ook weleens een wat subtieler pad. Body Double behoort waarschijnlijk tot één van zijn kalmere werkjes, want de film moet het eerder hebben van spanning en opbouw, dat af en toe wordt onderbroken door wat moorden.

Acteerwerk vond ik serieus brak. Wasson is kleurloos in de hoofdrol en kan weinig doen om de film ergens op te laten leven. Shelton draaft ook nogal ver door in haar rol. Een nogal overdreven geacteerde aanwezigheid die de geloofwaardigheid van het verhaal geen eer aan doet. Toch hebben de twee verrassend genoeg een degelijke scene op het strand, maar daar blijft het wel bij. De rol van Griffith voelt eerder overbodig aan, terwijl deze wel degelijk deel uitmaakt van het verhaal. Het blijven allemaal wat verschijningen zonder charme of eigenzinnigheid buiten een fobie die wordt toegevoegd.

Qua visuele invulling soms aardig. Rustig en gecontroleerd in beeld gebrachte scenes tijdens de nachturen en een knap staaltje decoratie binnen de huizen. De peepingtomscenes intrigeren zonder moeite. De eerste helft is dan ook nooit echt een probleem om uit te zitten. Het wat mysterieuzere en erotisch getinte tweede gedeelte helaas wel. Vooral omdat het mysteriegehalte nooit een vorm aanneemt dat verrassend is. Daarnaast merk ik ook weinig betrekking. De kijker wordt nooit echt uitgenodigd om samen met Wasson de zaak op te lossen.

De Palma is een nogal halve regisseur voor mij. Soms in staat tot sterke projecten. Ik zie hem echter liever wat gekkere films maken die goed kunnen winnen qua tempo. Enkele klassiekers zijn met deze mindset in elkaar gezet. Zolang hij het niet te sterk aanzet zijn z'n films geweldig. Body Double is eerder een wat rustiger werkje, maar dat zorgt er ook voor dat vooral de tweede helft zelden onderscheidend is en alleen kan steunen op wat onheilspellende thrillerscenes. That's where it ends.

Onzinnig.

Dit soort trashfilms waardeer ik doorgaans iets beter, al moet er wel iets minder onzin inzitten wat mij betreft. Vooraf kreeg ik te horen dat dit een hele smerige en weerzinwekkende film zou zijn maar dat viel wel mee. Ik denk dat dit weer een klassiek geval is van de verkeerde verwachtingen hebben.

De film begint redelijk apart en de eerste actiescène komt eigenlijk al na 10 minuten om de hoek kijken. Die is dan ook meteen raak want het zet een aardig aparte toon voor wat komen gaat. Jammer alleen dat je daar heel lang op moet wachten in een film die enkel 81 minuten duurt. Voelt wat mij betreft veel langer aan.

De film zit eigenlijk vol met suffe onzin die alleen maar de tijd rekt. Die volledige sequentie met de tieners en de gekkies waar ze uiteindelijk terechtkomen had geschrapt mogen worden wat mij betreft. Verder ook nog een hoop personages waarvan er maar enkele leuk zijn. Het ergste is dat die onzin gewoon 30 minuten duurt zonder een greintje horror ertussen te plakken.

Zodra de horror weer begint terug te keren wordt het leuker omdat de effecten erg geslaagd zijn. Zeer ouderwets, maar lekker smerig en met veel liefde in elkaar gedraaid. Budgettaire beperkingen zijn duidelijk voelbaar, maar het schiet toch aardig lekker door en kent enkele gave stukjes.

Als ze meer budget hadden was dit vast geweldig geweest, ook als ze de onzin wat in toon hadden gehouden. De film kent zeker 45 minuten aan onzin die er niet perse had hoeven zijn, had toch liever gezien dat ze die hadden opgevuld met meer sci-fi en horror want die stukjes zijn toch wel best geslaagd.

Aardige Scott.

Toen ik aan Body of Lies begon was ik moe, en toen het verhaal in sneltreintempo met veel details en informatie op me af kwam stormen besloot ik dat ik te moe was om na te denken en heb de film een paar dagen uitgesteld. Nu toch gekeken en het eindresultaat was redelijk.

Nu is dit niet per definitie een moeilijke film. Het verhaal ontwikkelt zich in het begin alleen zo snel waardoor je wel met je aandacht erbij moet blijven. Er worden veel details gegeven over het verhaal en het tempo ligt direct hoog. Gaandeweg zwakt het tempo wel af, maar dan ben je wel een klein halfuurtje verder.

DiCaprio doet het redelijk, ik heb betere rollen van de beste man gezien. Dit lijkt me vooral een rol waar hij gewoon niet zo veel mee kan. Bijrollen zijn dan iets beter. Crowe doet het naar behoren en Strong is ook zeker niet verkeerd. Zoals we van Scott kunnen verwachten worden een hoop rollen gespeeld door bekende acteurs en/of actrices. Dat zorgt wel voor een bepaalde professionele uitstraling.

Visueel is het ook zeker professioneel te noemen. Sterke cinematografie en goed versierde sets. Scott verstaat zijn vak wel degelijk, maar toch is Body of Lies geen perfecte film. Vooral de personages zelf missen diepgang en raakt de film zelf opvallend veel clichés aan voor een concept zoals deze. Denk maar aan de love-interest, ik ben wel benieuwd naar de persoon die dat een goed idee vond.

Camerawerk is ook wat slapjes. Scott kan nooit een intense sfeer creëren. Hij laat alles er aardig uitzien, maar zodra het op echte spanning aan moet komen valt hij door de mand. Camera blijft er wat doods omheen hangen terwijl de situatie intens is. Ook de spanningsopbouw is niet altijd even interessant en de film verliest na een tijdje de grip op zijn eigen verhaal.

Het kijkt wel aardig weg, maar erg goed is het niet. Het mag duidelijk zijn dat de centjes goed zijn benut, en het acteerwerk is aardig, maar veel verder dan dat komt deze film niet. Het is voor nu wel aardig, maar films met dit soort concepten mogen wel iets harder uithalen en vooral intenser zijn. Dat mis ik een beetje in Body of Lies, jammer.

Zoals verwacht.

Oude horrors willen me af en toe nog weleens verrassen. Deze verraste me op bepaalde stukken wel, maar dat was dan ook pas als de echte horror om de hoek kwam kijken. En die komt helaas pas echt in de allerlaatste minuten eventjes op de hoek kijken.

Ik had vooraf nog niets met de iconische Karloff gezien. Wat wel opmerkelijk is aangezien ik een horrorfan ben. Maar nu is er dus een einde aan die reeks gekomen door voor het eerst deze film te zien. Maar ik had toch wel moeite met Karloff te herkennen.

De film is niet saai, maar nu ook niet mega interessant. Het verhaal is ook meer een dramafilm met vlaagjes thriller. Vind de horror eigenlijk redelijk misplaatst want er is weinig horror aan uiteindelijk. Nou ja, buiten de finale om.

Film duurt gelukkig ook niet lang. 78 minuten is genoeg ook voor een verhaal zoals deze. Qua acteerwerk redelijk. Karloff viel niet perse op. Had regelmatig even moeite met de karakters te indentificeren. Bleef ze vooral door elkaar halen.

Pas in de finale vond ik de film echt goed. Want voor de rest was het vooral praten in een niet al te interessante dramafilm. Een paar wat knullige momentjes die niet perse de spanning opvoeren. De echte beloning laat 70 minuten op zich wachten.

Maar de finale was het waard. Lekker creepy en toch wel dreigend. Ook echt een leuke charme eroverheen. Wat ik bij de rest van de film vooral had gemist.

Teleurstelling.

Mijn hoge verwachtingen zijn helaas niet echt ingevuld, ben eigenlijk nogal verbaasd dat de score überhaupt zo hoog is. Ik vind dit namelijk nergens boven andere biografie films uitsteken, het blijft allemaal te Amerikaans hier.

Malek doet het best goed als de legendarische Mercury. Ik vind hem ook wel een beetje op hem lijken. De film bevat te veel Hollywood waarmee je je afvraagt of je dit wel serieus kan nemen als biografie of gewoon een speelfilm kan zijn.

Er zit weinig diepgang in, en de film is eigenlijk gewoon een "normale" biografie die keurig de lijntjes volgt. Ze lijken, ondanks de verschillende personen, toch wel een beetje vaak op elkaar. Daarnaast, na het zien van de docu Queen: Days of Our Lives zie ik de echte toestand van Freddy niet bepaald achteruit gaan. Zowel fysiek als lichamelijk, want alles ging gewoon langs me heen.

Ik kon dus geen sympathie voor de beste man krijgen, pad richting het einde is de film heel sterk. Met de prachtige Live Aid slotfase is de film dan wel met een knaller compleet. Ik heb niet eens plankenkoorts, maar van die beelden werd ik toch wel zenuwachtig.

Al met al ben ik wat teleurgesteld, ik dacht iets echt verbluffend en nieuws te gaan zien. Dat is helaas niet helemaal gelukt.

Beter dan verwacht.

Dacht dat deze film vooral als een goede grap kon dienen. Hoe verzin je het dan ook, Vin Diesel in de rol van serieuze en harde zakenman. Ik ken hem eigenlijk uitsluitend van actiefilms. Dit is misschien zelfs de eerste film waarin hij speelt die geen kogels kent die constant om je oren vliegen.

Gelukkig bleek ik al snel fout te zitten, want ondanks dat het niet een actiefilm is breekt het absurde vooral in de eerste helft aardig door. Een echt gevoel van druk en stress is nooit aanwezig, wel een lekker tempo gecombineerd met een verhaal dat goed in de toon past. Iets minder ingezet op drama, meer op de zakenwereld zelf en het personage van Ribisi dat zich daarin gaandeweg ontwikkelt.

Tweede helft is wat trager van aard en dat er ook nog een romantisch plotje in moet worden verwerkt is remmend, verder keek Boiler Room veel beter weg dan dat ik verwacht had. Het is een film die snel tot z'n standpunt komt en weinig tijd besteedt aan inleiding. In een dergelijke film als deze vind ik dat best een verademing, want je ziet het vaker gebeuren dat ze uitmonden in trage dramas met veel onzin.

Het is jammer dat de tweede helft wel wat meer inzet op drama, en daarmee komt het plezier van het eerste uur al snel tot een einde. Best een vermakelijke film voor een keertje, al is het meer een film die zich dankzij het ietwat chaotische karakter en hoeveelheid humor wat kan onderscheiden van soortgelijke films die dezelfde onderwerpen delen.

#4000.

Op deze site mis ik nog 10 films, maar dit was de 4000ste film die ik mocht aanschouwen. Ik koos voor deze specifieke film vanwege het one-take concept en het feit dat het lijkt op mijn eigen werkomgeving. Dat een film als deze me dan automatisch meer aanspreekt is dan logisch te noemen. Dat verdient een speciale gelegenheid.

Opvallend aan deze film is inderdaad dat het via erg lange takes wordt opgenomen. Op die manier zit je middenin de film waardoor de stress en angst van de baan op een drukke avond met allerlei opstapelende problemen snel toeneemt. Mocht je binnen deze industrie werken, zal je waarschijnlijk al snel de fouten kunnen ontdekken die ervoor zorgen dat het scenario in de film escaleert.

Het acteerwerk is sterk maar het duurt even voordat de switch naar stress wordt gemaakt bij de kijker. De opbouw is niet erg keurig gedaan, uiteindelijk is er vooral 'opeens' paniek. De aanleidingen zijn er vaak wel, maar de keerpunten zijn zelden te ontdekken. Jammere is verder ook dat er wel heel veel moeite wordt gedaan om het verhaal extra zwaar te maken. Enkel de focus op de stress van de baan was meer dan voldoende geweest.

Ook de allerlaatste sequentie vond ik wat buiten de toon vallen, maar verder kijkt de film goed weg en is het regelmatig spannend. Het is geen thriller zoals je zou verwachten. Geen scenario's waarin personages achter moordenaars aangaan of bijna-dood ervaringen hebben. Het is meer thriller in het kader van psychologische escalatie, en dat heeft zeker z'n interessante momenten. Goede film. Blij dat ik deze gekozen heb.

Goed.

Tweede kennismaking met Kim Ki-duk en deze was een stuk plezanter dan de eerste. Niet dat Bin-jip (3,0*) zo vervelend was, maar dit sprak me toch iets meer aan. Het sfeertje tussen deze twee films is nagenoeg hetzelfde, maar inhoudelijk geef ik toch echt de voorkeur aan deze film. Toch wel een klein verschil te merken.

Veel betekenis en diepere lagen, maar ik zal eerlijk zijn, de meeste zijn tijdens het kijken volledig langs mee heen gegaan. Enkele moest ik opzoeken, anderen moest ik maar raden. Het houdt je echter wel bij de les, en gezien deze film een cultuur lijkt te belichten die compleet losstaat van die van "ons" maakt het dan ook iets interessanter.

Visueel ziet het er allemaal netjes uit. Er wordt prachtig gebruik gemaakt van de natuur, soms versterkt dit de sfeer op waanzinnige manier. De rust en kalmte worden er goed ingehouden wat voor een soms relaxende ervaring weet te zorgen. Niet altijd even intrigerend verder, maar een groot deel weet goed te boeien. Vooral de eerste twee "seizoenen" weten lekker weg te kijken.

Acteerwerk is half. Er zitten enkele sterke rollen bij, maar ook rollen die soms naar het vervelende neigen. Iets te opvliegend, zoals de oudere versie van dat knaapje in het begin. Dat vloekt toch wat met de rust die de film verder bewaard. Daarnaast zitten er ook wat taaiere stukjes tussen, maar in het algemeen blijft dit een film die bijna ten alle tijden weet te boeien.

Het is alleen jammer dat het misschien net wat te lang doorgaat, maar de minimalistische opzet werkt uitstekend, en hoe minimalistisch het ook mag ogen, er wordt toch heel wat uitgetrokken. Dit was best een plezierige en aparte kijkervaring. Eentje die ik niet meteen ga vergeten, al zal er vast het 1 en ander aan me voorbij zijn gegaan.

Ai.

Opvallend genoeg keek ik best naar deze film uit. Het gehele idee klonk wel spectaculair en het is altijd weleens geinig als Nederland een poging doet om een epische film te maken die vanuit eigen bodem komt. Dat gebruikt enkele bekende clichés maar uitgevoerd door een wel heel bedenkelijke regisseur.

Kende De Jong ook nog niet als regisseur. Tot mijn verbazing heeft hij een hoop projecten tot stand weten te brengen maar als je deze film ziet vraag je je af waar ik die ervaring dan heen is gegaan. De uitvoering en structuur van de film zijn werkelijk rampzalig. Vroeg me soms oprecht af of ik het serieus moest nemen of het toch een poging was tot komedie. Want dan slaagt het op komedie behoorlijk.

Dat Smit de hoofdrol zou gaan spelen was een keuze die op voorhand controverse gaat oproepen, maar soms wil het weleens lukken. Smit heeft dan ook het voordeel dat hij over genoeg charme beschikt. Maar qua acteren is het niet best. Van Erkel vond ik eigenlijk nog best aardig, zowat als enige. Wat onbenullige bijrollen voor de rest.

De film had best kunnen lukken, maar de chaos breekt al snel uit. Die eerste schietpartij op de brug kwam volledig uit de lucht vallen en voelt werkelijk zo random aan. De muziek die uit het niets episch wordt, de rare manier van het in beeld brengen, het voelt te gek aan. Erg slordig en chaotisch.

De regisseur lijkt vaak te makkelijk te denken over zijn film. Met wat epische scenes tussendoor kom je er wel. Not. Elke actiescène lijkt bijna uit het niets te komen en in de volgende scene lijkt geen van de karakters het überhaupt te herinneren. Het script is voor de rest van abominabel niveau. Het slaat werkelijk nergens op.

Hoe verder de film vordert, hoe meer random het allemaal gaat aanvoelen. Is er dan eigenlijk wel nog een check gedaan op het eindresultaat? Iedereen moet toch zien dat dit onprofessionele filmmakerij is? Maar wel toegegeven, het bombardement zelf is nog best overweldigend en spectaculair als je de rampzalige regie even kan negeren.

De film pakt het allemaal een stuk epischer aan dan andere Nederlandse films en daarvoor is het wel een compliment waard. Maar het lijkt alsof nog niemand wist hoe je dat nu precies correct in een film krijgt. Camerawerk is ook slecht. En geen handheld? Het voelt te HD aan en daarmee te nep.

Chaotische en slordige film ja. Maar wel met een gaaf episch laatste half uur, buiten de chaos om. Daarvoor ken ik nog wel punten toe.

Een beetje een flauwe komedie.

Mensen die niet van Jandino Asporaat houden kunnen deze film beter even overslaan, want je ziet hem in een heleboel karakters hier, waaronder de FC Kip series. Ook in deze film bevinden de karakters van deze series zich weer met soms een erg onverstaanbare toon.

Het is een beetje een apart soort humor wat ze hier laten zien, en ik heb ook niet erg vaak moeten lachen, behalve de Golfbaan scene dan. Maar toch had ik hier wel redelijk vermaak aan. Aangezien hij erg vlot wegkijkt.

Niet een enorme aanrader, ook niet ontzettend bijzonder grappig. Prima film, aanrader voor Dino fans.

Hm.

Ik zie veel recensies die de film beschuldigen van racisme, waar ik het op mijn beurt totaal niet mee eens ben. Ik vind dat Nederlanders ook wel wat humor mogen kennen en de zelfspot ontbreekt op deze pagina gewoon een beetje. Alsof Asporaat zichzelf hier niet te kakken zet, de film met een open mind bekijken is een beetje een must.

Verder is het geen beste film met soms bedenkelijke humor. Asporaat probeert heel hard om van de film een hilarisch lachfestijn te maken, maar buiten wat aardige scenes tussendoor kreeg de film me weinig aan te lachen. Dat heeft ermee te maken dat de humor er gewoon wat te dik bovenop ligt. De film probeert te hard om een komedie te zijn en dat straalt eerder ongemak dan effectiviteit uit.

De stijl is niet zo boeiend verder. De beelden op de Caribische eilanden zijn mooi te noemen vanwege de locatie, Nederland wordt wat saaier in beeld gebracht. Ik bedoel, de Caribische eilanden zijn naar mijn mening een stuk mooier om op te filmen omdat het klimaat daar zo anders is, en dat kan spectaculaire beelden opleveren. Jammerlijk genoeg besluit Asporaat al na 20 minuten van de locatie te vertrekken.

De dialogen zijn soms onverstaanbaar en personages lijken ook regelrecht uit andere films te zijn weggelopen. Pollemans bijvoorbeeld is eigenlijk gewoon iemand die in New Kids Turbo moet zitten, waar hij ironisch genoeg ook nog in speelde. Die types werken gewoon averechts met dit soort films, die het meer van hysterie moeten hebben. Als je daar van houdt is deze film al snel van jou, voor mij ligt het er allemaal te veel bovenop.

Ook ben ik van mening dat dit soort films ondertussen wel een iets beter verhaal mogen kennen dan dat deze film nu heeft. Bon Bini Holland 2 maakt het zichzelf nu wel erg makkelijk en maakt liever nog een grap waarmee een restaurantgast met een pan buiten westen wordt geslagen dan dat het aandacht besteedt in personages of verhaal. Het is een slordige, redelijk onzichtbare film geworden die soms wel grappig is, maar daar blijft het dan ook weer zo'n beetje bij. Niet echt een goed voorbeeld voor Nederlandse cinema in ieder geval.

Jandino Asporaat en regisseur Pieter van Rijn steken steeds minder moeite in een Bon Bini-film en dat is ze goed recht, want de films zullen toch wel voldoende opbrengen om er een goedkoop vervolg aan te breien. Ondertussen zijn we al op het niveau belandt waarin het lijkt alsof het verhaal binnen een enkele nacht is verzonnen. Het personage van Asporaat werkt zichzelf (wederom) steeds verder in de problemen en daaromheen worden allerlei "grappige" scenario's verzonnen. Het acteerwerk is bedroevend en de humor bedenkelijk. Enkel wat scenes op de cruise (die echter totaal overbodig zijn) weten nog voor een glimlach te zorgen, verder is Bon Bini Holland 3 een aaneenschakeling van makkelijke humor, irritante typetjes en oersaaie personages. Dat verder een acteur als Tygo Gernandt hier zijn medewerking aan heeft verleend zegt wat over de huidige kwaliteit van Nederlandse cinema.

Saai.

Een film met een seriemoordenaar als concept. Rondom het jaar 1999 dat deze film uitkwam waren deze concepten best populair, alleen waren er weinig die me echt goed weten te vermaken. Vaak blijven ze wat saai, en deze ook. Ook niet de eerste saaie Noyce-thriller na Dead Calm trouwens.

Het blijft wel leuk om Washington te zien acteren, ook al beweegt hij zich helemaal niet in deze film (letterlijk). Toch, ondanks dat hij enkel in zijn bed ligt, doet hij het nog steeds erg goed en weet de film bijna te dragen. Hij speelt alleen de hoofdrol niet, die is weggelegd voor Jolie, die dan weer ondermaats acteert.

Films zoals The Bone Collector moeten het van de sfeer hebben, maar die breekt hier nauwelijks door. Er zijn heel weinig momenten die deze film doen opleven. De moordscenes zijn niet eng genoeg, de sfeer is niet kil genoeg en het verloop niet spannend genoeg. Het is op een hoop gebieden gewoon niet genoeg.

De moordenaar blijft mysterieus maar het is geen intrigerend mysterie om op te lossen. Zijn hints zijn wat duf, zijn moorden zijn ook wat saai en vooral braaf. De uiteindelijke onthulling is ook maar flauw. Ik lees verschillende reviews dat de moorden gruwelijk moeten zijn, ik vind Se7en in bijna alle opzichten gruwelijker.

Visueel zitten er af en toe leuke shots bij maar voor de rest blijft het wat saai. De sfeer wil niet echt opleven wat een hoop spanning teniet doet gaan. En zelfs met de donkere grotten en de grimmige spoorwegen wil het gewoon niet lukken om er een spannend geheel van te maken.

Het helpt ook niet dat de film niet beschikt over een goed lopend en/of verrassend verhaal, het is meer Hollywood-seriemoordenaar gebeuren. Jolie kan de film geen enkel moment dragen en ondanks dat de film een aantal leuke bijrollen kent (Rooker) loopt het gewoon te vaak tegen een dode muur aan. Jammer, want ik had gehoopt op een spannende moordenfilm.

Ok.

Een horror/western, zo worden ze niet vaker meer gemaakt. En Zahler weet daar dan ook behoorlijk zijn stempel op te zetten, alleen is het vooral het einde waar hij dat ook daadwerkelijk doet. Het begin is wat trager en meer een drama.

Verhaal begint ook wat saai, en dan is 132 minuten toch wel lang. Aan het acteerwerk ligt het niet, al vind ik de kop van Wilson hier niet bepaald in passen. Horror is het pas naar het einde als die kannibalen in beeld komen, de schreeuwen daarvan zijn trouwens wel leuk gedaan.

Pas echt naar het einde is het goor te noemen, en krijgen we een paar moeilijke scenes voorgeschoteld. Die trekken de film nog net over de streep. Voor de rest liggen westerns me absoluut niet, en dit is daar ook een bewijs van.

Pulpfilm van regisseur Ernest R. Dickerson, die vooral een soort egocentrische trip van Snoop Dogg dirigeert. Zijn rol krijgt duidelijk elke vorm van eigenzinnigheid, terwijl de overige leden het moeten doen met belabberd tot leven geschreven personages. Het was nog enigszins te vergeven als zijn karakter naar behoren werd geacteerd, maar helaas is daar binnen Bones geen sprake van. Leuk zijn de lekker ongeremde achtergronden en computereffecten die zeker richting de finale voor interessante sequenties zorgen, waaruit Dickerson goed lijkt te begrijpen wat voor onzin deze film wel niet is. Helaas is het overige gedeelte vooral saai in het rond aan ‘t zeveren met slecht acteerwerk en een erbarmelijk geschreven inhoud.