Opinions

Middelmatige sciencefictionklassieker die het helaas moet afleggen tegenover de superieure herbewerking uit 1988. Zeker het acteerwerk en het taaie middenstuk laten geen positieve punten achter, waar veel te veel tijd wordt gespendeerd aan een hoofdpersonage dat iedereen om zich heen probeert te overtuigen van aanstormend gevaar. Als kijker zie je dit buitenaardse gevaar in de eerste 5 minuten al op beeld (waarmee het opgelegde mysterie meteen verdwijnt) en na een geheel uur is deze bedreiging niet veel groter dan een rots. Het duurt veel te lang (ondanks de beknopte speelduur) om bij de finale te komen en het slappe gezever tussen allerlei oninteressante figuren gaat je snel de keel uithangen. De effecten zijn voor die periode bijzonder overtuigend en het eerste kwartier is doeltreffend vlot, verder is de remake een veel betere besteding van je tijd.

Grappig filmpje.

Verbazingwekkend gewoon dat zo'n oliedom project in 1988 een budget heeft weten te bemachtigen van maar het liefst 19 miljoen. Dat is voor zo'n film als deze echt belachelijk veel, maar de film weet zichzelf wel erg aardig op te vullen en zijn budget goed te benutigen.

The Blob is dan ook een typisch voorbeeld van een guilty pleasure film. Een film die volkomen nergens op slaat, domme personages heeft en een belachelijk concept kent maar wel erg leuk is. Zijn charme haalt The Blob dan ook eigenlijk volledig uit zijn special effects, voornamelijk afkomstig van die grote slijmbal.

Acteerwerk is niet al te best. De personages die rondlopen zijn redelijk standaard met een paar gekkies daartussen. De tieners zijn in ieder geval net aan boeiend genoeg om een speelduur mee te vullen, het gaat eigenlijk pas mis wanneer de wetenschappers na 50 minuten verschijnen.

Alles wat daarvoor komt is best leuk. De film komt soms opvallend goor uit de hoek met een aantal geweldige moorden. Het verhaaltje boeit en de stad is sfeervol ingericht. Het voelt volledig aan als een foute 80s horrorfilm en dat mag ik wel. Daarnaast ziet de blob er ook echt geweldig uit.

Daarna, dus na 50 minuten, kakt de boel wat in omdat het allemaal iets saaier wordt als de wetenschappers om de hoek komen kijken. Het gaat net wat te veel richting een standaard tiener vs the world film en dat gaat ten koste van de charme en het tempo. Zonde want de film was leuk op weg. In de bombastische finale komt de film echter weer helemaal terug.

Speelduur is geen minuut te lang of te kort en buiten het matige half uurtje na minuut 50 is het een erg vlotte wegkijker. Jammer dat ik de film toch wel wat te laat zie. Ik heb erg genoten van de slijmerige special effects en de heerlijke finale. Goed vermaak uit de 80s. Een horrorfilm met veel budget.

Mwa.

Bijzondere film, dat kan je The Block Island Sound wel nageven. McManus doet echter wel heel erg zijn best om iets origineels te doen, maar vervalt daarbij toch iets te veel in "vaagheid". Niet dat ik daarmee echt problemen heb, maar het geforceerde gevoel geeft toch wel echt de doorslag in deze film.

Het helpt ook niet als de acteurs het niet bepaald sterk doen. Archambault bijvoorbeeld acteert wel erg absurd, waardoor hij zelfs binnen het kader van zijn rol niet serieus te nemen valt. Vrouwe McManus en Sheffield daartegenover zijn ook niet de meest briljante personages. Erg saai neergezet. Een beetje jammer, want een film als deze kan alle elementen om er een boeiende film van te maken gebruiken.

TBIS schiet het op een hoop vlakken tekort. Montage en editing hadden wat knapper mogen zijn maar vooral de sfeer had iets beter kunnen zijn. Veel steun zit op de soundtrack en sound editing, maar die weten niet altijd te lukken en voelen wederom nogal geforceerd aan. Als deze film een wat nuchterdere vorm had van regie had het veel beter behapbaar kunnen zijn.

Nu is het vooral een bijzondere film die iets te graag origineel wil zijn. Dat er verder van de kijker wordt gevraagd om er zelf een betekenis aan te geven heb ik geen problemen mee, maar zoals het hier wordt gedaan komt toch wat lui over. Mysterieus blijft het allemaal wel, maar het pad dat je denkt dat de film gaat volgen, dat volgt ie niet. Geen zeemonsters dus, hoeveel het geluid er ook op lijkt.

Aardig verder. Het is niet perse slecht, maar ook niet goed. McManus doet echt te veel zijn best om er een nieuw iets van te maken, maar dat weet niet over te komen. Jammer, want qua locatie en opbouw zit het allemaal goed. Kon er uiteindelijk gewoon niet optimaal van genieten, dus voor nu een 2,5*. Misschien dat ik hem eens in de toekomst eens opnieuw kijk.

Redelijk.

Alleen gekeken vanwege de cast. Cena? Zelden iets met hem gezien, behalve natuurlijk de internet dingen die je vroeger best vaak hoorde en zag. Je ziet ook duidelijk dat hij nog het lichaam heeft van een worstelaar, wat leuke dingen opleverde.

In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse komedies kon ik om deze wel een beetje glimlachen. Minder geschreeuw en echt lollige dingen. Barenholtz is een van de weinige Amerikaanse komieken die me echt wel aan het lachen maakt. Cena en Mann iets minder, maar waren prima.

De tienermeiden waren ook niet erg grappig , Newton doet het redelijk. Een komedie die je niet gezien hoeft te hebben, maar af en toe wel geslaagd. Meer komediepopcorn.

Mwa.

Niet een al te bijzondere Nederlandse film dit, dat ook nog eens een remake is op de Engelse The Disappearance of Alice Creed (2009) maar helaas is die film zoals je wel kan verwachtten een stukje beter dan deze film. Dat ligt vooral omdat hier de karakters vrij onsympathiek zijn.

Chronis is vrij vervelend, waar ze aan het begin wel aardig was, maar later helaas vrij onsympathiek is. Kenzari en Gernandt zijn al een stuk beter, maar ook niet bepaald geweldig, al komen ze een stuk geloofwaardiger over.

Prima droevige sfeer, maar helaas is het weinig origineel meer. Ze hadden hier meer originaliteit in moeten stoppen, dan was het waarschijnlijk een stuk beter geweest. Acteerwerk van de heren is in orde, maar het verhaal blinkt niet meer uit.

Overweldigend.

Kreeg online een hoop kritiek vanuit een internationale schaal, maar ik krijg dan ook vooral het idee dat het komt omdat de regisseur in het verleden iets heeft gezegd dat tegen het doel van de film leek te zijn. Hoe dan ook, ik trek me er niets van aan en geniet gewoon van de film zelf. En diezelfde film is behoorlijk sterk.

Je zou niet snel denken dat een film met een Cubaanse actrice in een Amerikaanse hoofdrol echt sterk uit gaat pakken, en in Dominik had ik eerlijk gezegd ook maar weinig vertrouwen. Wel een gestileerde, maar uiteindelijk vooral saaie regisseur. Met Blonde pakt hij echter behoorlijk uit, en trakteert ons op een visueel geperfectioneerde en complexe film die zich vrijwel uitsluitend focust op de tragedie van Monroe.

De Armas doet het sterk in de hoofdrol en levert gemakkelijk een prestatie af die maar weinig haar na kunnen doen. De film zelf is een soort biografie, maar dan vooral over de minpunten van haar leven. Het was hoe dan ook een tragedie, dus de keuze is begrijpelijk. Het levert wel een film op die je niet vrolijk zal maken, maar Dominik trekt dit vervolgens verder en levert een resultaat af dat me angstig, woedend en gestrest tegelijk maakte. Weinig films zullen het Blonde na kunnen doen.

Vrijwel elke scene heeft wat te vertellen en de film blijft boeiend tot de laatste seconde. De lange speelduur wordt nooit gevoeld en ik moet zeggen dat ik volledig werd meegesleept in het laatste uur. Dit is de film die Dominik voor mij op de kaart heeft gezet en van wat ik tot nu toe heb gezien mag het zichzelf vrolijk als beste film kronen uit zijn carrière. Positieve verrassing en Netflix kegelt zijn eigen niveau weer eens omhoog.

Overigens kan ik de onconventionele, dromerige vertelling alleen maar begrijpen. Dominik laat ons gewoon zien hoe Monroe zelf door haar leven ging, en dat was ook niet bepaald sober.

Zoals verwacht.

Blood & Guts is zonder twijfel een aanklikfilm. Zo'n film die je ooit eens voorbij ziet komen op een site die gratis films aanbiedt, waarbij je het volgende denkt; "dat is wel een lollige titel, misschien toch maar even proberen". Enkel om er na afloop achter te komen dat je je nieuwsgierigheid toch niet de vrije loop had moeten laten gaan.

Deze film is zoals je waarschijnlijk kan verwachten bij een blik op de titel niet erg kwalitatief, en doet altijd wat denken aan een afstudeerproject die geen goed cijfer kon trekken uit de beoordelaars, maar toch leuk genoeg bleek te zijn om door productiebedrijven te worden opgepikt. Het is een wilde speculatie vanuit mijn kant, maar ik zal niet verbaasd zijn als mijn gedachtes nog dicht tegen de waarheid aan zitten ook.

De luidruchtige humor is het enige element dat de kijker nog wat naar de film kan trekken, en misschien ook het feit dat er ontzettend veel gebeurd binnen deze film. Je zal voor de gekke finale echter wel 45 minuten moeten wachten die als opbouw moet dienen, maar niet veel meer doet dan schmieren. Wat de film eigenlijk bereikt binnen die tijd? Niet veel. Je weet dat de personages er staan, maar dat is het ook weer zo'n beetje.

Visueel hebben ze nog wel wat moeite gedaan in de versiering van het huis, en ik ben ook wel blij dat ze hebben gekozen voor grafische aftermaths. Je kan echter zien dat ze niet veel meer centjes over hadden, want de moorden zelf worden nooit in beeld gebracht en de make-up is op z'n zachts uitgedrukt kut te noemen. Wat zwarte verf over de cast heen gooien, en klaar is kees. Deze simplistische denkwijze bewijst zich regelmatig in probleem door de film heen.

Ik moet zeggen dat ik niet vaak zo'n rumoerige film heb gezien die uiteindelijk zo saai uitpakt, want ondanks de vele pogingen om het tempo erin te houden kaatst deze film alle kanten uit, en dat werkt averechts. Ik was de eerste helft nog wel enigszins vermaakt, maar daarna wist ik niet meer wat ik zag, waardoor de interesseboog met veel tempo afnam. Een ietwat gehaaste uitwerking van een productie die wat motivatie mist, maar soms zijn hart nog wel op de goede plek heeft zitten.

Slecht.

Een soort voorganger van Twilight, maar dan iets minder buitenaards, maar toch slechter. Het zit de film dan ook niet echt mee dat het budget lager is en de regie vooral een stuk luier. Von Garnier lost enkele elementen toch echt te simplistisch en makkelijk op, wat het resultaat zelf nooit ten goede komt.

Zeker die transformaties zijn eigenlijk te stom voor woorden. Tijdens de eerste transformatie wordt er even weggeknipt en vervolgens landt een wolf op de vloer. Het zijn dit soort zaken die de film al snel slecht laten aanvoelen, maar ook de transformaties die je wel te zien krijgt zien er bijzonder uit. Lichtgevende wolven, ik heb het eigenlijk nog niet eerder zien gebeuren, maar indrukwekkend of cool is het niet.

Visueel verder niet al te best. Houterige effecten en weinig imponerende setpieces. Hier en daar wat aardige cinematografie, maar verder heeft deze film op visueel vlak weinig te bieden. Matige gevechtjes, makkelijke effecten en passieloze romance. Het had allemaal toch wel een stuk meer aandacht mogen krijgen, want het voelt nogal kort-door-de-bocht aan.

Acteerwerk is verder ook niet briljant, al doet Bruckner het nog wel aardig. De rest komt nooit echt over en de personages die ze spelen zijn afgeraffeld of simpelweg oersaai. Hierdoor kan er nooit echt een degelijke romance worden neergezet, maar daarnaast is het verhaal ook zo afgeraffeld en matig geschreven dat het hoe dan ook niet had kunnen werken.

Een nogal gehaast resultaat dat nooit overkomt. Er valt weinig te prijzen aan deze film, buiten een aardige finale en een vlot tempotje. Aangezien het allemaal ook niet te lang duurt wil het nog aardig snel vermaken, maar deze film is alles behalve hoogstaand. De regie schiet op te veel punten tekort, net als het schrijfwerk. Jammer.

Origineel is deze koude winterthriller van regisseur Jesse Palangio niet, want veel invloeden maken in de eerste minuten al duidelijk waar de mosterd vandaan komt. Niettemin is Blood and Snow interessant genoeg, ook al pakt het mysterie anders uit dan je vooraf zou verwachten. Een sfeervolle locatie en degelijk acteerwerk zorgen ervoor dat de uitgesponnen speelduur van 114 minuten nergens te lang aanvoelt, maar dat neemt niet weg dat Palangio beduidend weinig risico neemt. Originaliteit of heel spannende scènes worden namelijk kundig vermeden en de afloop laat zich raden, maar zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden is het zeker niet.

Betere Zwick.

Het is niet meteen mijn favoriete regisseur betreffende dit soort films, maar wat kan ik dan ook zeggen, ik heb er pas 3 gezien tot nu toe. Maar Defiance vond ik in ieder geval behoorlijk mak en daarom was het vertrouwen niet al te hoog voor Blood Diamond. Maar gelukkig viel het mee.

Desondanks blijft de focus ook net wat te veel op de Amerikanen liggen die centraal zijn en zijn de gebeurtenissen vooral achtergrond. Het is altijd behoorlijk aanwezig, maar de focus ligt toch echt meer op DiCaprio en Connelly dan op bijvoorbeeld Hounsou.

Desondanks is de regie van Zwick hier een stuk sterker dan bijvoorbeeld bij eerdergenoemde Defiance. De film kent regelmatig confronterende scenes die soms goed in beeld gebracht worden en ook best spannend zijn. Heel hulpeloos voelde ik me niet, maar Zwick doet toch best een heel degelijke poging.

Acteerwerk is ok. Niet heel bijzonder, al is Hounsou wel goed. DiCaprio is ook degelijk, maar dat accent was inderdaad niet een heel goed idee. Connelly stelt ook niet heel veel voor. En dan nog een paar kleinere bijrollen die eigenlijk bijna niet te noemen zijn.

De film kent zo zijn harde momenten. Alleen wordt er niet heel veel ingegaan op deze brute gebeurtenissen en daardoor is de film nooit heel intens of meeslepend. Het verhaal stelt niet heel veel voor uiteindelijk, dus uiteindelijk mag de film daarom wel iets harder zijn. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.

Het boeit in ieder geval wel, maar dit soort films liggen me dan ook best wel goed. Het blijven onderdelen in onze maatschappij die wel genegeerd worden. Zwick weet er redelijk wat mee te doen. Het kent spannende en harde momenten, maar het verhaal is niet heel bijzonder en de karakters zijn vaak iets te standaard. En het einde, waar Hounsou een staande ovatie zonder woorden krijgt, tja, het is toch net wat te zoet. Voor de rest is het wel een goede film.

Prettig.

Helemaal geen verkeerde film dit, die me veel beter beviel dan verwacht eigenlijk. Gibson overduidelijk in 1 van zijn betere rollen, dit soort types kan hij eigenlijk veel beter dan een vrijheidsstrijder naar mijn mening, hier lijkt hij echt in zijn element.

Qua actie had het wel allemaal nog wat lomper gemogen, maar in het algemeen ziet het er best prima uit eigenlijk. Niet erg grof, maar hier en daar zitten er best aardige dingen bij die bijdragen aan de sfeer. Maar het is nog steeds zo dat de actie echt lomp moet zijn rondom dit soort stoffige en verlaten omgevingen.

Omgeving zit er goed uit, lekker stoffig en warm sfeertje dat heerst. Alles draagt best bij aan een vlot en vuil sfeertje. Gibson ziet er ook behoorlijk vies uit en dat draagt ook goed bij. Moriarty doet het ook erg aardig, met een ok script dat net goed genoeg is om haar karakter een beetje fleur te geven.

Schurken zijn nergens heel eng of gevaarlijk, maar wel leuk en vlot. Luna heeft een leuke, haast speelse uitstraling en daarbij zijn Cabral en Trujillo ook prima in hun rol als bendelid en zelfs Sicario. Dichtbij de criminele wereld komt het niet, maar het beeld is vlot. Actiescènes zijn vaak ook niet onnodig druk en chaotisch gebracht.

Alles lijkt wel te kloppen, de film is vlot, duurt lekker kort en is als tussendoortje goed geslaagd. Vermaak gehalte is hoog, en dat is alles wat de film nodig heeft, en lijkt te willen bereiken. Niet meer, en niet minder.

Veel mindere Gordon Lewis.

Ik lees hier dat het zijn eerste splatter-film was, waar hij uiteindelijk mee beroemd werd onder de horrorfans. Want ik denk niet dat Gordon Lewis nu ooit zal aanslaan bij het grote publiek. Misschien als er opeens een groot brandend verlangen naar oude Video Nasties uitbreekt.

Ik keek deze vooral omdat deel 2 is genomineerd bij de K.O. 2019 van horrorfilms. MM-collega alexspyforever had ook al genoemd dat je deze wellicht niet perse hoeft te zien mocht je deel 2 willen zien. Maar zo eigenwijs als ik ben ben ik hem toch maar eens gaan opzoeken, maar het was inderdaad niet nodig geweest.

Bij The Wizard of Gore kon ik het nog wel waarderen dat deze film zo ongelooflijk fout was. Deze film is ook redelijk fout, maar veel terughoudender op het gebied van gore. Er is veel minder te zien, wat misschien aan het budget kan liggen. Maar het gaat wel ten koste van de ervaring.

Gordon Lewis slaagt er nog wel in de gore nog enigzins indrukwekkend te maken en bij vlagen nog wel schokkend. Een artiest op het gebied van lichaamsdelen laten zien in oudere films. Al zal ik deze mening wellicht niet delen met andere filmliefhebbers.

Maar de gore verzacht de pijn van de film nog wel een beetje. Zeer goedkoop, maar duidelijk met een beetje liefde gemaakt. Want buiten de gore om, heeft de film weinig om het lijf. Nu is al meerdere keren gezegd dat je bij Gordon Lewis niet op acteerwerk moet letten, maar voor mij maken deze zaken integraal deel uit van de film.

En deze film neemt zichzelf veels te serieus. Wat opmerkelijk is aangezien het compleet stompzinnige verhaal. Het acteerwerk is abominabel. Iedereen lijkt een soort kinderboek voor te lezen. De dialogen zijn ook van lage kwaliteit. Net als de audio.

Slechts de killer zelf maakt bij vlagen nog een komische indruk. Maar van de rest van de acteurs en actrices is er weinig te beleven. Iedereen lijkt wel onder dwang te acteren. De film ontbreekt aan enige detail en de ene na andere domme keuze komt weer om de hoek kijken.

En oliedom verhaal. Slecht geschreven en zeer ondermaats geacteerd. Minder gore dan in bijvoorbeeld The Wizard of Gore en dat is helaas de sleutel in dit soort films. Ik zou kunnen zeggen dat ik dit nog rond de 2,0* of 2,5* zou kunnen geven, maar dan kan ik mezelf als schrijver van reviews niet langer meer serieus nemen.

Haha.

alexspyforever ik heb er speciaal mij vrijdagavond voor uitgekozen zodat je eindelijk niet meer hoeft te wachten. In Blood Feast 2 ben ik met lage verwachtingen ingegaan, wetende dat de voorganger Blood Feast echt compleet brak was voor mijn doen. Op en top trash, en dat ligt me niet altijd.

Blood Feast 2 moest dienen als een wat modernere trash, maar ook van regisseur Gordon Lewis die toch een twijfelachtig geval bij mij is. Twee films van hem gezien, en ik weet wel wat ik ongeveer van hem kan verwachtten, maar dat kan dus ook precies het probleem zijn.

Gelukkig was Blood Feast 2 nog wel een meevaller. Maar het kampt nog steeds met enkele elementen die ik bij Gordon Lewis nooit volledig kan negeren. Het is weer super goedkoop en het acteerwerk van enkele karakters, vooral de vrouwelijke karakters, is echt abominabel.

Maar opvallend genoeg lopen er dit keer ook 3 betere acteurs rond. McLachlan (wel onervaren) is soms nog wel geinig, McConnell (een wat breder acteur) doet het leuk maar ook killer Delahoussaye is best charmant. Niet heel erg sterk qua acteren maar wel erg grappig bij vlagen.

Voor de rest stelt het verhaal heel erg veel voor. Dat is natuurlijk sarcasme, het verhaal is wederom afwezig. Ik kan dat eigenlijk nooit helemaal wegdenken, dit probleem heb ik ook met de Rob Zombie films. Regelmatig begint het gevoel weer op te borrelen dat deze film ook weer zo nutteloos is...

Maar gelukkig niet minder vermakelijk daarom. Want de gore is wel weer dik in orde. Harder en extremer dan de voorgangers die ik van hem zag. Heel erg gedetailleerd en zelfs richting het extreme pad op. Het scalperen van dat grietje was erg heftig, en daarom dus ook indrukwekkend.

Maar buiten wat goede gore en wat grappige dingetjes kan ik niet verhullen dat ik na enige tijd wel genoeg van had. De unrated versie die ik heb ontvangen duurt dan ook bijna 100 minuten, en dat vind ik voor zo'n film als deze echt een stuk te lang. Het mocht na een tijdje wel weer ophouden.

Ook had ik nog wel een groter bloedfeestje verwacht richting het einde, maar ach ja. Nog een paar andere scenes die ik echt oliedom vond, de gedetailleerde verkleedpartij van de dames, al zullen anderen onder ons dit een heerlijke scene vinden, vond ik erg nutteloos en een rekker in de speelduur.

Het is een vermakelijk gore-feestje geworden. Je moet ervan houden, maar vermakelijk en vlot was het wel. Het gaat wel te lang door en het acteerwerk blijft abominabel van enkele actrices, maar uiteindelijk blijft het wel Gordon Lewis natuurlijk.

Leuk!

Blood Fest stond al sinds vorig jaar op mijn lijst nadat het genomineerd werd tijdens de Horror K.O. editie 2019/2020. Daar was het destijds al een titel die me opviel, maar door een grote berg andere horrorfilms die ook nog gezien moesten worden is het er destijds niet meer van gekomen.

Wel jammer, want Blood Fest blijkt een erg frisse en vooral leuke take te zijn op het genre. Een horrorpretpark is sowieso een thema dat me erg leuk lijkt, en eenmaal het fris en grappig genoeg uitgewerkt wordt kan het ook nog eens op een toppertje uitdraaien. Heel briljant is Blood Fest niet, maar wel erg geestig.

In het begin denk je vooral tegen een wat flauwe Amerikaanse komedie aan te kijken. Flauw is het ook wel, maar dat is hier soms ook nodig. Het is namelijk een soort parodie, maar dan geen goedkope in zijn soort zoals er wel meerdere zijn. De film vindt namelijk een strakke balans tussen parodie en horror. Dat betekent dat er zowel genoeg te lachen als te gruwelen valt.

Heel spannend is het niet, daar mikt de film ook niet op, maar qua het vloeien van bloed is er genoeg te aanschouwen. Verrassend zelfs als er al kettingzagen in de eerste 20 minuten te vinden zijn. De kills zijn opvallend bloederig, het spat soms alle kanten op. Budget was beperkt maar wel erg leuk gebruikt. Het park is heerlijk ingericht.

Acteerwerk is ook zeker niet slecht, met ook nog een aantal korte cameo's. Kay is misschien niet de sterkste hoofdrol, maar Batalon, Gabriel en Dunkelman doen het wel erg leuk. Het is fijn als ze ook eens echt goed acterende tieners kiezen die weten wat ze met de rol moeten aanvangen.

De horror is erg leuk en altijd met veel plezier gebracht. Er wordt ruimte gegeven aan allerlei onderwerpen en vaak zijn ze erg leuk uitgewerkt. Enkel de clowns waren een misser. De film duurt bovendien enkel 90 minuten en zit vol met horror en andere elementen. Het tempo schiet daardoor in een lekkere stroomversnelling zonder onderweg afgeraffeld aan te voelen.

Leuke film dit, heb erg genoten, maar het zit de film dan ook mee dat ik de gehele omgeving geweldig vind. Over-the-top en flauw is het zeker, maar met zo veel overgave en plezier uitgevoerd dat je het regisseur Egerton, die zelf ook een rol heeft, maar moeilijk kwalijk kan nemen. Ik vind dit ook stukken beter dan Hell Fest.

Regisseur Sam Curtain komt met een vermakelijk werkje opdagen, waarin met weinig budget veel wordt gedaan. Wat echter minder goed wordt gedaan is de erg lange aanloop, zeker aangezien Blood Hunt (te) weinig te vertellen heeft om zoiets te rechtvaardigen. Zeker de helft van de relatief korte speelduur wordt gespendeerd aan taferelen die er amper toe doen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat het losgaat. Eenmaal de registers open worden getrokken voert Curtain het tempo op en pakt de film uit met genoeg bloedvergieten en rauw geweld om elke vorm van verveling weg te nemen. Het gebrek aan indrukwekkende praktische effecten is dan ook te vergeven, maar het geheel grijpt iets te vaak naar allerlei onbenullige inhoudselementen om de speelduur nodeloos uit te rekken.

Aardig idioot.

De nieuwe (goedkope) haaienfilm is om de hoek gedoken en dit keer komen ze dus met een film waarin de haai vooral als een soort bijpersonage dient. Het blijft nog altijd het voornaamste gevaar vormen binnen de film, maar dat neemt niet weg dat het toch een film is die het meer van de onderlinge psychologie moet hebben.

Problematisch daaraan is dat geen enkel personage naar behoren weet te interesseren. Al aardig vroeg worden we in de setting gedropt zonder enige introductie. Langzaam maar zeker leren we de personages beter kennen terwijl ze een voor een worden opgeslokt door een haai. De opzet van het concept is best creatief met het vastgeketend zitten en een haai in het zwembad, maar de uitwerking is mak.

Vooral omdat het gewoon weinig vernieuwends brengt en de haai voornamelijk buiten beeld wordt gelaten. De moorden zijn in principe allemaal hetzelfde en de personages, ondanks hun energieke persoonlijkheden, slagen er maar weinig om om de druk en angst van de situatie naar de kijker te communiceren. Hierdoor is de film, ondanks een korte speelduur, toch een lastige zit om uit te zitten. Ergens toont het potentie, maar dit komt er nauwelijks doorheen door een halfbakken en terughoudende aanpak. Jammer.

Abstract.

Dat dit is gebaseerd of is gelinkt aan een videoclip valt al duidelijk te achterhalen door een best grote aanwezigheid van kleuren, muziek en vreemde elementen. De film komt zeker in het begin nogal overweldigend over, maar het mag wel duidelijk zijn dat er namen achter staan die met weinig veel willen bereiken.

Mooie effecten en wereldschepping, dat wel. Zeker omdat de film niet erg duur aanvoelt en daarvoor hebben ze nog wel een leuk gebeuren weten te scheppen. Het spat hier van de kleurtjes en creatieve vormgeving. Misschien dat ze alleen iets te creatief zijn geweest, want al het kleurrijke gebeuren drijft enige vorm van rode lijn of narratief zowat compleet van de baan.

Er worden diverse pogingen gemaakt om van de personages leuke figuurtjes te maken, ik vond het allemaal echter maar "edgy" overkomen. Geen enkele verschijning weet echt aan te slaan en de editing is ook wat langzaam. Bovendien zie ik weinig voordeel in dat afleveringen-gebeuren. Erg vervelend om de hele tijd weer door de aftiteling van 5 minuten heen te moeten scrollen.

Ik zie er wel potentie in, maar weinig vermaak. Na enige tijd ben je die kleuren wel beu, en als overige structuurelementen je vervolgens beginnen te irriteren is het moeilijk om hier nog normaal van te kunnen genieten. Er zitten genoeg elementen tussen die mij als kijker kunnen charmeren, maar dat wordt wat weggedrukt door genoeg andere elementen die juist helemaal niet werken. Betere personages en een wat minder zweverig narratief hadden in ieder geval al wonderen kunnen doen.

Saaie film.

Deze film was nog een geval die ik vooral had meegepakt omdat de cover op de site er interessant uitzag. Helaas was de uiteindelijke film dit niet. Tegenwoordig loop ik steeds vaker tegen de lamp aan omdat mijn nieuwsgierigheid het van mijn instinct wint, maar dat kan ook een direct gevolg zijn van mijn wanhopige zoektocht naar nieuwe films.

In ieder geval een verhaaltje dat vijf vrienden moet voorstellen die zich tegen elkaar keren nadat ze tegen een bijzondere situatie aanlopen. Dat wordt echter alles behalve interessant uitgewerkt. Ik weet dat ik mezelf rondom de helft zat af te vragen waarom ik het nog keek, maar uit koppigheid toch afgekeken. Het werd er niet beter op, alhoewel de film doorgaans wel zijn niveau blijft houden.

Slecht acteerwerk zitten potentieel aardige personages in de weg. Verhaaltje heeft namelijk nog wel pogingen gedaan om interessant en verrassend te zijn, en aangezien regisseur White niet vies om wat extraatjes toe te voegen biedt de film wel net aan genoeg variatie, maar daar eindigt het ook weer zo'n beetje. De flow is er ook zeker, maar het algemene niveau van de film compenseert dat op een negatieve wijze.

Veel meer hoef ik ook niet over de film te schrijven, behalve dat ik het erg veel binnen de lijntjes vond kleuren van normale Tv-film. Saai ingericht, zwakjes uitgewerkt, maar ergens voelt het nog wel aan dat ze het goed bedoeld hadden en veel hebben opgeofferd. Mocht dat ook zo zijn, dan mogen ze hun handen wel door hun haar halen, want dit was niet best.

Regisseur Frank Sabatella zet aan met brute ideeën en bloederige moordpartijen, maar deze zijn te breed uitgesmeerd over dit chaotische en weinig innemende griezelproject. Zeker de montage is nogal gedateerd en wendt zich veel te makkelijk tot onoverzichtelijk geflits en overige bombarie, waardoor het als kijker vooral nodeloos complex wordt om het allemaal te kunnen blijven volgen. Daar komt bij kijken dat de personages weinig rechtvaardiging geven om iets voor ze te voelen en Danielle Harris enkel in de allerlaatste minuten om de hoek komt kijken. Het expliciete geweld is soms opvallend en het eerste kwartier ongeremd in de positieve wijze, verder heeft Blood Night weinig om het lijf.

De toonzetting van regisseur Piers Haggard heeft zeker in het begin door de authentieke setting en bovennatuurlijke concepten wat weg van het ruigere Witchfinder General, maar die potentie wordt al snel om zeep geholpen door te leunen op enkele veel te dwaze figuren. Er wordt sowieso een redelijk riskante keuze gemaakt door de bedreiging voornamelijk uit kinderen en pubers te laten bestaan, waarvan Linda Hayden duidelijk de kroon spant in het spelen van 't meest achterlijke figuur. De ouderwetse dorpjes en achtergronden zien er schitterend uit, maar Haggard verwisselt deze na enige tijd met bosomgevingen. Omdat deze scenes voornamelijk tijdens daglicht afspelen en beperkt worden benut straalt er al snel weinig spanning of angst uit de film. De finale is wat uitbundiger qua taferelen, maar weet het niveau amper te tillen. Niettemin voelt de film doordacht en oprecht aan, waardoor het vanuit mijn kant geen bijzonder laag cijfer zal krijgen. De uiteindelijke inhoud van The Blood on Satan's Claw zal me waarschijnlijk niet langer dan enkele dagen bijblijven.

Lekker.

Waar deze Barnaby vandaan komt en wie hij is is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat het een naam is die ik echt even in de gaten moet houden is ondertussen wel duidelijk. Blood Quantum start langzaam op maar ontpopt zichzelf uiteindelijk tot een redelijk verfrissende toevoeging aan het zombiegenre.

Uiteraard nog altijd wat beperkt qua middelen en zeker het begin moet even opgang komen, maar eenmaal de film loopt pakt het goed door. Het is niet verfrissend omdat het zo onderscheidend is qua narratief, wel omdat het eens lekker bloederig is. De rode spetters mogen rijkelijk in het rond vliegen, versterkt door serieus wat kwaliteit op het vlak van make-up en praktische effecten.

Wat verder rest is een soms wat trage, maar uiterst vermakelijke zombiefilm die nergens echt steken laat vallen. De personages zijn dun maar goed geacteerd en de opvolging van actie loopt sterk. Blood Quantum behoort daarmee absoluut tot de betere titels binnen het horrorgenre van de afgelopen 5 jaar. Er zijn er tegenwoordig niet veel meer die niet bang zijn om wat lomp geweld te laten zien, daarom is een film als deze juist zo'n prettige ontdekking.

Het acteerwerk is goed, de regiekwaliteit ook en het pakt goed door qua horror. Wat de film wat in de weg zit verder is het wat opdringerige moraal evenals de te langzame inleiding. De personages zijn niet geweldig boeiend dus dat de film alsnog wanhopig probeert steun te vinden op dat vlak is wat jammerlijk. Misschien had het soms ook wat energieker kunnen zijn, maar uiteindelijk is dat gewoon het vinden van naaldjes in een hooiberg. Een lekker bebloede en uiterst vermakelijke hooiberg in dit geval.

Slecht.

Blood Rage is ook een film die ik enkel en alleen in het kader van een horrorevenement kijk want dit soort films sla ik doorgaans graag over. Deze film behoort namelijk tot het trash-genre, een soort horrorfilm waar ik eigenlijk nooit een fan van ben geweest.

Wat er direct opvalt is dat de film bedroevend acteerwerk kent. Dat is ondertussen niet ongewoon bij een trashfilm, maar Blood Rage maakt het wel heel bond. Er is niemand behalve bij vlagen Gordon die goed acteert. Erg slecht gespeeld en zeer bedroevende dialogen. Ik ben toch wel benieuwd wie dit kan schrijven en vervolgens ook nog kan denken dat het goed is.

Visueel alvast erg lelijk. Lelijk geschoten en simpele settings. De gore is wel wat beter maar ook erg doorzichtig. Dat hoort wel een beetje bij die tijd, maar toch is het best opvallend. Verder erg klunzig in beeld gebracht en gemonteerd. Soper doet het erg slecht en heeft geen enkele goede scene gespeeld hier. Jammer want het moet juist van zijn personage komen.

Soundtrack is verder elektronisch maar niet bepaald passend. Het zorgt juist voor het ik-vraag-me-af-wat-de-regisseur-er-zelf-van-dacht gevoel en dat is dus geen compliment. Het zorgt er zo juist voor dat alles in deze film klunzig aanvoelt. Ik denk ook zeker niet dat een hoop scenes meer dan 1 take hebben gekost.

Moorden zijn verder best bruut, maar het is vooral de aftermath die bruter is dan de moorden zelf. Het in beeld brengen hiervan is soms bijna hilarisch te noemen, maar toch kan ik niet ontkennen dat er opvallend schokkende momenten in deze film zitten. Ook de finale was wel te doen en het einde onverwacht. Dat brengt Blood Rage net aan op een 1,5* maar dat blijft toch echt een fikse onvoldoende.

Aan de matige kant.

Het was te verwachten dat een film die het genre van vampieren probeert te mengen met een vliegtuigkaping nooit geweldig zou worden. Ondanks dat Blood Red Sky best een aardige poging waagt is het er niet van gekomen. Overigens heeft het ook geen zin om dat (vampieren) te spoileren, want zowat het hele verhaal gaat in afbeeldingen over het internet.

Het eerste uur van deze film is zonder twijfel het beste stuk, aangezien de film nog een redelijk simplistisch concept inneemt en het ook naar normale standaarden uitwerkt. Nergens is het echt geweldig of spannend te noemen, maar het vermaakt erg goed. Het tempo ligt hoog, de schurken zijn gestoord genoeg en Purcell staat hier een van zijn betere rollen te spelen. Zijn schurkenrollen zijn toch wat beter dan zijn heldenrollen.

Het acteerwerk is verder niet bepaald geweldig. Buiten Purcell valt het kleine jongetje in positieve zin op, maar verder is het acteerwerk redelijk regulier. Ietwat simpele en weinig memorabele personages. Baumeister kan haar rol ook duidelijk niet aan, en speelt een oersaai personage die ondanks haar zeer interessante trekjes totaal geen aandacht weet te trekken vanuit de kijker.

Het vermaakt goed het eerste uur, zodra de film echter het tweede uur inwandelt stort het langzaam in. De film wordt redelijk ridicuul eenmaal de eerste horrorelementen worden toegevoegd. Daarbuiten wil het maar niet spannend worden, en enkel de make-up/effecten weten nog te overtuigen. Meeslepend is het nergens, maar het voornaamste probleem is dat het erg herhaald aanvoelt, in een ietwat originelere setting.

Visueel nog wel oké, maar ook niet bepaald briljant. Blood Red Sky is een film die graag buiten zijn omgeving wil reizen door twee hele verschillende concepten met elkaar te vermengen, maar faalt hierin eigenlijk. Wat een unieke combinatie had moeten vormen is uiteindelijk een simplistische en weinig verrassende horrorthriller geworden die vermaakt, maar niet overtuigd. Netflix heeft hiermee niet bepaald een goede comeback gemaakt.

De Nigeriaanse regisseur Moses Inwang levert een film af die een opvallend goede productie kent, zeker niet elke regisseur uit Nigeria doet hem dat na. Blood Vessel voelt niet goedkoop aan en biedt inhoudelijk genoeg om voor het grootste deel je aandacht vast te houden, maar daarmee is het meeste eigenlijk wel gezegd. Meerdere scenaristen hebben bijgedragen aan het script, maar de film leunt dermate sterk tegen karikaturale clichés aan dat een groot deel van de film omver wordt geblazen. Met name de Russische antagonist die klaarblijkelijk een slagerijtje op de boot heeft liggen is een idee dat eigenlijk gewoon niet meer kan, al helemaal niet binnen een maatschappijkritische film als deze. Verder valt het op hoe weinig spanning er binnen het geheel wordt vermengd en het eerste halfuur bestaat enkel en alleen uit een aaneenschakeling van nodeloos zware karakterontwikkeling, maar waarvan elk personage alle sentimentele meerwaarde verliest eenmaal op de boot aangekomen. Na enige tijd wordt de film steeds vermoeiender om uit te zitten en zonder een consistente sfeerschepping is er hier weinig om blij van te worden.

Slecht.

Blood Widow is nog zo'n ultragoedkope film waarin wel wat liefde is gestopt. Als je dit soort films opzet kan je het gebrek aan budget al ruiken tijdens een blik op de poster, maar een kans geven kan geen kwaad. Zeker niet als zo'n film als deze enkel 84 minuten van je tijd in beslag neemt.

De goedkope vibe als al vanaf de eerste minuten voelbaar als je merkt dat de sound editing erg brak is. Het lijkt steeds met verschillend materiaal te zijn opgenomen, alsof ze de hele tijd andere equipment hadden geleend. Elk individu lijkt in een andere ruimte te staan terwijl ze in dezelfde ruimte horen te staan. Het is geen fijn gehoor.

De horror komt dit keer iets vroeger om de hoek kijken al duurt het nog steeds te lang. De karakteropbouw is brak te noemen en weinig personages zijn echt interessant. Dat ze eindelijk geen onnodige drama achtergrond hadden is fijn, maar ze zijn toch best saai te noemen. Het punt is dan vooral dat ze saaier hadden kunnen zijn.

De look van de film is verder ook niet mooi te noemen, maar enkele scenes kennen verrassend genoeg degelijke cinematografie. Vooral richting de slotfase merkbaar. De killer is ook best creepy te noemen al is diegene niet al te bijzonder Vooral een leuk maskertje denk ik zo en een redelijk dreigende uitstraling.

De moorden zijn redelijk ridicuul en het is belachelijk hoe snel er een arm of hoofd afgaat, maar het hoort erbij denk ik zo. Persoonlijk vind ik dat als je overgaat in dergelijke absurditeit je de toon van de film ook niet serieus op moet zetten. Nu wordt het namelijk soms onbedoeld komisch. Het donkere einde, die wel verrassend was, past er dan ook niet bepaald bij.

Het duurt allemaal niet al te lang, maar goed is dit natuurlijk niet. Goedkope slasher met een goedkope en regelmatig brakke uitwerking. Sommige scenes zijn dan wel weer redelijk en de killer is best leuk, maar verder is dit beslist geen goede film. Maar ja, dat viel dan ook al te verwachten.

Beknopte film met een sterke opening, maar ook eentje met een flinterdun verhaal en erbarmelijke karakterontwerpen. Zeker Saya zelf ziet er werkelijk niet uit en de makers die haar deze lippen hebben toebediend mogen zichzelf gerust even over het hoofd krabben. Het geeft de zeer serieuze toonzetting van Blood: The Last Vampire een bijna komisch tintje dat totaal niet in het geheel past. De actiescènes tussendoor zijn vermakelijk, maar al tamelijk snel repetitief en de actierijke finale biedt daarmee weinig verzachting. Japanse animatie zal mijn ding niet snel worden en dit soort projecten brengen daar geen verandering in.

Culturele mix, onder handen genomen door de Franse regisseur Chris Nahon. Zijn regie heeft duidelijk een goed gevoel voor kleur, waardoor een hoop locatiekeuzes en nachtelijke opnames spectaculair en fraai van de grond komen. De opening mag er op die manier best wezen en de aankleding van de personages is leuk gedaan, het verhaal daarentegen krijgt iets te veel voorrang. Ondanks dat ik geen liefhebber ben van de animatieserie, wist ik wel dat Blood-C bestond (vooral bekend door het heftige bloedvergieten en de variatie in vijanden). Daar is in deze film echter geen sprake van. Sterker nog, de demonische tegenstanders komen uit de computer en bewegen zich bijzonder houterig voorwaarts. Ook het bloedvergieten kent een digitale look en ziet er niet best uit, waardoor toch een hoop van de actiescenes in het water vallen. Tegen de finale aan kent de film een wat fantasierijkere toonzetting, maar tegen die tijd kan het geheel zichzelf allang niet meer boven water houden. Wel nog bonuspunten voor de aardige hoofdrol en een mooie sequentie in de Japanse straten.

Absurde parodiefilm op het horrorgenre, met een aantal dermate stompzinnige scenes dat het erg vermakelijk wordt. Regisseur Ray Cameron is duidelijk een liefhebber van het komediegenre, maar besloot desondanks geen traditionele combinatie met horror in elkaar te steken. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn geweest waarom hij aan een naam als Vincent Price kon komen, waardoor het jammer is dat specifiek zijn personage amper wat toevoegt. Het excentrieke slachtvee is verder weliswaar uitsluitend karikaturaal, maar spelen hun personages gelukkig met verve. Bloodbath at the House of Death is al bij al niet bijzonder hilarisch, maar er zitten zoveel vreemde vondsten in deze film dat je als kijker haast uit verbazing geïntrigeerd blijft kijken. In ieder geval zal de liefhebber zich kunnen vergapen aan genoeg verwijzingen en bombast om niet in slaap te vallen.

Ietwat teleurstellende slasherfilm met een boel dramatiek, waarschijnlijk in de hoop om het inhoudelijke karakter van Bloodline te versterken. Regisseur Henry Jacobson mikt op een soort ode aan Giallofilms door zijn langspeelfilmdebuut te voorzien van een overdaad aan kleuren en unieke personages, maar bereikt zeer gering een resultaat. Seann William Scott vormt zo een keurige hoofdrol die iets te veel geniet van zijn statische persoonlijkheid. De eerste helft van Bloodline heeft daarnaast de afwisseling tussen horror en drama veel beter onder de controle dan de tweede helft, waarin de slasherelementen voor een groot gedeelte overboord worden gegooid. Het levert een film op die niet interessant weet te zijn voor de volledige duur, mede door een onevenwichtige afwisseling tussen genres. Wel leuk dat een acteur als Scott bereid is om veelzijdige rollen aan te nemen.

Natuurlijk komt regisseur Ante Novakovic aanzetten met een lugubere titel, maar zijn uitwerking laat een boel steken liggen. Bloodline Killer komt vooral te tam en simpel voor de dag, met een erg lelijke visuele uitwerking. Het lukt de film namelijk niet om enige vorm van spanning of sfeer te creëren om het tempo mee op te voeren, eigenlijk is de beste scene al geïntroduceerd met de opening zelf. Het mysterie is oninteressant, de personages zijn saai vormgegeven en de moordenaar maakt een simplistische indruk. Wat de film nog een beetje had kunnen redden zijn bloederige moorden, maar ook op dat vlak stelt Novakovic teleur. Evenzeer onbegrijpelijk is hoeveel plotinsteken er eigenlijk heel vroeg nonchalant worden weggegeven, waardoor de personages de hele tijd achter mysteries aanzitten die visueel al voor de kijker zijn opgelost. Het zorgt voor een ongeduldig gevoel dat de hele film lang aanhoudt. Wel nog punten voor de opening en het degelijke acteerwerk van Shawnee Smith en Taryn Manning, maar daarmee is alles gezegd.