Opinions

Regisseur Frank Sabatella zet aan met brute ideeën en bloederige moordpartijen, maar deze zijn te breed uitgesmeerd over dit chaotische en weinig innemende griezelproject. Zeker de montage is nogal gedateerd en wendt zich veel te makkelijk tot onoverzichtelijk geflits en overige bombarie, waardoor het als kijker vooral nodeloos complex wordt om het allemaal te kunnen blijven volgen. Daar komt bij kijken dat de personages weinig rechtvaardiging geven om iets voor ze te voelen en Danielle Harris enkel in de allerlaatste minuten om de hoek komt kijken. Het expliciete geweld is soms opvallend en het eerste kwartier ongeremd in de positieve wijze, verder heeft Blood Night weinig om het lijf.

De toonzetting van regisseur Piers Haggard heeft zeker in het begin door de authentieke setting en bovennatuurlijke concepten wat weg van het ruigere Witchfinder General, maar die potentie wordt al snel om zeep geholpen door te leunen op enkele veel te dwaze figuren. Er wordt sowieso een redelijk riskante keuze gemaakt door de bedreiging voornamelijk uit kinderen en pubers te laten bestaan, waarvan Linda Hayden duidelijk de kroon spant in het spelen van 't meest achterlijke figuur. De ouderwetse dorpjes en achtergronden zien er schitterend uit, maar Haggard verwisselt deze na enige tijd met bosomgevingen. Omdat deze scenes voornamelijk tijdens daglicht afspelen en beperkt worden benut straalt er al snel weinig spanning of angst uit de film. De finale is wat uitbundiger qua taferelen, maar weet het niveau amper te tillen. Niettemin voelt de film doordacht en oprecht aan, waardoor het vanuit mijn kant geen bijzonder laag cijfer zal krijgen. De uiteindelijke inhoud van The Blood on Satan's Claw zal me waarschijnlijk niet langer dan enkele dagen bijblijven.

Lekker.

Waar deze Barnaby vandaan komt en wie hij is is me nog niet helemaal duidelijk, maar dat het een naam is die ik echt even in de gaten moet houden is ondertussen wel duidelijk. Blood Quantum start langzaam op maar ontpopt zichzelf uiteindelijk tot een redelijk verfrissende toevoeging aan het zombiegenre.

Uiteraard nog altijd wat beperkt qua middelen en zeker het begin moet even opgang komen, maar eenmaal de film loopt pakt het goed door. Het is niet verfrissend omdat het zo onderscheidend is qua narratief, wel omdat het eens lekker bloederig is. De rode spetters mogen rijkelijk in het rond vliegen, versterkt door serieus wat kwaliteit op het vlak van make-up en praktische effecten.

Wat verder rest is een soms wat trage, maar uiterst vermakelijke zombiefilm die nergens echt steken laat vallen. De personages zijn dun maar goed geacteerd en de opvolging van actie loopt sterk. Blood Quantum behoort daarmee absoluut tot de betere titels binnen het horrorgenre van de afgelopen 5 jaar. Er zijn er tegenwoordig niet veel meer die niet bang zijn om wat lomp geweld te laten zien, daarom is een film als deze juist zo'n prettige ontdekking.

Het acteerwerk is goed, de regiekwaliteit ook en het pakt goed door qua horror. Wat de film wat in de weg zit verder is het wat opdringerige moraal evenals de te langzame inleiding. De personages zijn niet geweldig boeiend dus dat de film alsnog wanhopig probeert steun te vinden op dat vlak is wat jammerlijk. Misschien had het soms ook wat energieker kunnen zijn, maar uiteindelijk is dat gewoon het vinden van naaldjes in een hooiberg. Een lekker bebloede en uiterst vermakelijke hooiberg in dit geval.

Slecht.

Blood Rage is ook een film die ik enkel en alleen in het kader van een horrorevenement kijk want dit soort films sla ik doorgaans graag over. Deze film behoort namelijk tot het trash-genre, een soort horrorfilm waar ik eigenlijk nooit een fan van ben geweest.

Wat er direct opvalt is dat de film bedroevend acteerwerk kent. Dat is ondertussen niet ongewoon bij een trashfilm, maar Blood Rage maakt het wel heel bond. Er is niemand behalve bij vlagen Gordon die goed acteert. Erg slecht gespeeld en zeer bedroevende dialogen. Ik ben toch wel benieuwd wie dit kan schrijven en vervolgens ook nog kan denken dat het goed is.

Visueel alvast erg lelijk. Lelijk geschoten en simpele settings. De gore is wel wat beter maar ook erg doorzichtig. Dat hoort wel een beetje bij die tijd, maar toch is het best opvallend. Verder erg klunzig in beeld gebracht en gemonteerd. Soper doet het erg slecht en heeft geen enkele goede scene gespeeld hier. Jammer want het moet juist van zijn personage komen.

Soundtrack is verder elektronisch maar niet bepaald passend. Het zorgt juist voor het ik-vraag-me-af-wat-de-regisseur-er-zelf-van-dacht gevoel en dat is dus geen compliment. Het zorgt er zo juist voor dat alles in deze film klunzig aanvoelt. Ik denk ook zeker niet dat een hoop scenes meer dan 1 take hebben gekost.

Moorden zijn verder best bruut, maar het is vooral de aftermath die bruter is dan de moorden zelf. Het in beeld brengen hiervan is soms bijna hilarisch te noemen, maar toch kan ik niet ontkennen dat er opvallend schokkende momenten in deze film zitten. Ook de finale was wel te doen en het einde onverwacht. Dat brengt Blood Rage net aan op een 1,5* maar dat blijft toch echt een fikse onvoldoende.

Aan de matige kant.

Het was te verwachten dat een film die het genre van vampieren probeert te mengen met een vliegtuigkaping nooit geweldig zou worden. Ondanks dat Blood Red Sky best een aardige poging waagt is het er niet van gekomen. Overigens heeft het ook geen zin om dat (vampieren) te spoileren, want zowat het hele verhaal gaat in afbeeldingen over het internet.

Het eerste uur van deze film is zonder twijfel het beste stuk, aangezien de film nog een redelijk simplistisch concept inneemt en het ook naar normale standaarden uitwerkt. Nergens is het echt geweldig of spannend te noemen, maar het vermaakt erg goed. Het tempo ligt hoog, de schurken zijn gestoord genoeg en Purcell staat hier een van zijn betere rollen te spelen. Zijn schurkenrollen zijn toch wat beter dan zijn heldenrollen.

Het acteerwerk is verder niet bepaald geweldig. Buiten Purcell valt het kleine jongetje in positieve zin op, maar verder is het acteerwerk redelijk regulier. Ietwat simpele en weinig memorabele personages. Baumeister kan haar rol ook duidelijk niet aan, en speelt een oersaai personage die ondanks haar zeer interessante trekjes totaal geen aandacht weet te trekken vanuit de kijker.

Het vermaakt goed het eerste uur, zodra de film echter het tweede uur inwandelt stort het langzaam in. De film wordt redelijk ridicuul eenmaal de eerste horrorelementen worden toegevoegd. Daarbuiten wil het maar niet spannend worden, en enkel de make-up/effecten weten nog te overtuigen. Meeslepend is het nergens, maar het voornaamste probleem is dat het erg herhaald aanvoelt, in een ietwat originelere setting.

Visueel nog wel oké, maar ook niet bepaald briljant. Blood Red Sky is een film die graag buiten zijn omgeving wil reizen door twee hele verschillende concepten met elkaar te vermengen, maar faalt hierin eigenlijk. Wat een unieke combinatie had moeten vormen is uiteindelijk een simplistische en weinig verrassende horrorthriller geworden die vermaakt, maar niet overtuigd. Netflix heeft hiermee niet bepaald een goede comeback gemaakt.

De Nigeriaanse regisseur Moses Inwang levert een film af die een opvallend goede productie kent, zeker niet elke regisseur uit Nigeria doet hem dat na. Blood Vessel voelt niet goedkoop aan en biedt inhoudelijk genoeg om voor het grootste deel je aandacht vast te houden, maar daarmee is het meeste eigenlijk wel gezegd. Meerdere scenaristen hebben bijgedragen aan het script, maar de film leunt dermate sterk tegen karikaturale clichés aan dat een groot deel van de film omver wordt geblazen. Met name de Russische antagonist die klaarblijkelijk een slagerijtje op de boot heeft liggen is een idee dat eigenlijk gewoon niet meer kan, al helemaal niet binnen een maatschappijkritische film als deze. Verder valt het op hoe weinig spanning er binnen het geheel wordt vermengd en het eerste halfuur bestaat enkel en alleen uit een aaneenschakeling van nodeloos zware karakterontwikkeling, maar waarvan elk personage alle sentimentele meerwaarde verliest eenmaal op de boot aangekomen. Na enige tijd wordt de film steeds vermoeiender om uit te zitten en zonder een consistente sfeerschepping is er hier weinig om blij van te worden.

Slecht.

Blood Widow is nog zo'n ultragoedkope film waarin wel wat liefde is gestopt. Als je dit soort films opzet kan je het gebrek aan budget al ruiken tijdens een blik op de poster, maar een kans geven kan geen kwaad. Zeker niet als zo'n film als deze enkel 84 minuten van je tijd in beslag neemt.

De goedkope vibe als al vanaf de eerste minuten voelbaar als je merkt dat de sound editing erg brak is. Het lijkt steeds met verschillend materiaal te zijn opgenomen, alsof ze de hele tijd andere equipment hadden geleend. Elk individu lijkt in een andere ruimte te staan terwijl ze in dezelfde ruimte horen te staan. Het is geen fijn gehoor.

De horror komt dit keer iets vroeger om de hoek kijken al duurt het nog steeds te lang. De karakteropbouw is brak te noemen en weinig personages zijn echt interessant. Dat ze eindelijk geen onnodige drama achtergrond hadden is fijn, maar ze zijn toch best saai te noemen. Het punt is dan vooral dat ze saaier hadden kunnen zijn.

De look van de film is verder ook niet mooi te noemen, maar enkele scenes kennen verrassend genoeg degelijke cinematografie. Vooral richting de slotfase merkbaar. De killer is ook best creepy te noemen al is diegene niet al te bijzonder Vooral een leuk maskertje denk ik zo en een redelijk dreigende uitstraling.

De moorden zijn redelijk ridicuul en het is belachelijk hoe snel er een arm of hoofd afgaat, maar het hoort erbij denk ik zo. Persoonlijk vind ik dat als je overgaat in dergelijke absurditeit je de toon van de film ook niet serieus op moet zetten. Nu wordt het namelijk soms onbedoeld komisch. Het donkere einde, die wel verrassend was, past er dan ook niet bepaald bij.

Het duurt allemaal niet al te lang, maar goed is dit natuurlijk niet. Goedkope slasher met een goedkope en regelmatig brakke uitwerking. Sommige scenes zijn dan wel weer redelijk en de killer is best leuk, maar verder is dit beslist geen goede film. Maar ja, dat viel dan ook al te verwachten.

Culturele mix, onder handen genomen door de Franse regisseur Chris Nahon. Zijn regie heeft duidelijk een goed gevoel voor kleur, waardoor een hoop locatiekeuzes en nachtelijke opnames spectaculair en fraai van de grond komen. De opening mag er op die manier best wezen en de aankleding van de personages is leuk gedaan, het verhaal daarentegen krijgt iets te veel voorrang. Ondanks dat ik geen liefhebber ben van de animatieserie, wist ik wel dat Blood-C bestond (vooral bekend door het heftige bloedvergieten en de variatie in vijanden). Daar is in deze film echter geen sprake van. Sterker nog, de demonische tegenstanders komen uit de computer en bewegen zich bijzonder houterig voorwaarts. Ook het bloedvergieten kent een digitale look en ziet er niet best uit, waardoor toch een hoop van de actiescenes in het water vallen. Tegen de finale aan kent de film een wat fantasierijkere toonzetting, maar tegen die tijd kan het geheel zichzelf allang niet meer boven water houden. Wel nog bonuspunten voor de aardige hoofdrol en een mooie sequentie in de Japanse straten.

Absurde parodiefilm op het horrorgenre, met een aantal dermate stompzinnige scenes dat het erg vermakelijk wordt. Regisseur Ray Cameron is duidelijk een liefhebber van het komediegenre, maar besloot desondanks geen traditionele combinatie met horror in elkaar te steken. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn geweest waarom hij aan een naam als Vincent Price kon komen, waardoor het jammer is dat specifiek zijn personage amper wat toevoegt. Het excentrieke slachtvee is verder weliswaar uitsluitend karikaturaal, maar spelen hun personages gelukkig met verve. Bloodbath at the House of Death is al bij al niet bijzonder hilarisch, maar er zitten zoveel vreemde vondsten in deze film dat je als kijker haast uit verbazing geïntrigeerd blijft kijken. In ieder geval zal de liefhebber zich kunnen vergapen aan genoeg verwijzingen en bombast om niet in slaap te vallen.

Ietwat teleurstellende slasherfilm met een boel dramatiek, waarschijnlijk in de hoop om het inhoudelijke karakter van Bloodline te versterken. Regisseur Henry Jacobson mikt op een soort ode aan Giallofilms door zijn langspeelfilmdebuut te voorzien van een overdaad aan kleuren en unieke personages, maar bereikt zeer gering een resultaat. Seann William Scott vormt zo een keurige hoofdrol die iets te veel geniet van zijn statische persoonlijkheid. De eerste helft van Bloodline heeft daarnaast de afwisseling tussen horror en drama veel beter onder de controle dan de tweede helft, waarin de slasherelementen voor een groot gedeelte overboord worden gegooid. Het levert een film op die niet interessant weet te zijn voor de volledige duur, mede door een onevenwichtige afwisseling tussen genres. Wel leuk dat een acteur als Scott bereid is om veelzijdige rollen aan te nemen.

Natuurlijk komt regisseur Ante Novakovic aanzetten met een lugubere titel, maar zijn uitwerking laat een boel steken liggen. Bloodline Killer komt vooral te tam en simpel voor de dag, met een erg lelijke visuele uitwerking. Het lukt de film namelijk niet om enige vorm van spanning of sfeer te creëren om het tempo mee op te voeren, eigenlijk is de beste scene al geïntroduceerd met de opening zelf. Het mysterie is oninteressant, de personages zijn saai vormgegeven en de moordenaar maakt een simplistische indruk. Wat de film nog een beetje had kunnen redden zijn bloederige moorden, maar ook op dat vlak stelt Novakovic teleur. Evenzeer onbegrijpelijk is hoeveel plotinsteken er eigenlijk heel vroeg nonchalant worden weggegeven, waardoor de personages de hele tijd achter mysteries aanzitten die visueel al voor de kijker zijn opgelost. Het zorgt voor een ongeduldig gevoel dat de hele film lang aanhoudt. Wel nog punten voor de opening en het degelijke acteerwerk van Shawnee Smith en Taryn Manning, maar daarmee is alles gezegd.

Een absoluut onding met een merkwaardige herindeling van de genres. Regisseur Ted Nicolaou boekte met het tweede deel een lichte vooruitgang qua vormgeving, maar wilde die lijn op een verkeerde manier episch doorzetten met deze nieuwe reekstoevoeging. De dramatiek wordt aanzienlijk opgevoerd ten koste van de horror en laat dat nu niet zijn waar een serie als Subspecies van profiteert. Het erbarmelijke acteerwerk resulteert namelijk onder andere in oninteressante relatieverhoudingen en gezever dat eindeloos doorgaat. Bijna een geheel uur wordt gespendeerd aan uitdieping van de personages, om vervolgens (eindelijk) de wat griezeligere finale uit de doeken te doen. Het personage van Anders Hove is ondertussen uitgeblust en het verhaal doet weinig anders behalve zichzelf nodeloos uitrekken en bekende inhoudselementen opnieuw doorvoeren. Stevige miskleun van Nicolaou binnen een reeks die sowieso weinig hoogstaande kwaliteit heeft geleverd, waardoor het er nog extra in wordt gewreven.

Matige Boll.

Ik probeer overal het positieve van in te zien, en dat geldt ook voor een naam als Boll. Boll is geen slechte regisseur, maar wel het slachtoffer van veel haat. Waarschijnlijk is dat zo omdat hij er op een bijzondere manier mee omgaat, en dan roep je het al snel over jezelf uit. BloodRayne is voor zijn doen in ieder geval ondermaats.

Kwalitatief is de film niet eens zo heel slecht. De sets zien er goed uit, de kostuums ook aardig. De effecten zijn bij wijlen wat houterig maar niks ernstigs. Er zit duidelijk wat geld in deze film en Boll weet er aardig mee om te springen. Ook de cinematografie en de filters zijn best raak. Alles wordt goed belicht en kent een redelijk sfeertje, dat zal ik de film meegeven.

Helaas zijn de actiescenes verder nogal ondermaats. Erg saai gemonteerd maar vooral levenloos gechoreografeerd. Nogal saaie zwaardgevechten die op een redelijk reguliere manier in beeld worden gebracht. Cool of innovatief is het nergens, maar het mist vooral charme om het allemaal naar een hoger niveau te tillen.

Verder kabbelt het verhaaltje voort ondanks het redelijke tempo. Het mag duidelijk zijn dat Boll niet erg geïnteresseerd was in een goed verhaal en gewoon deed wat in zijn ogen leuk was. Helaas, als het op videospelletjes aankomt, schiet zijn visie wat tekort. Het ontbreekt de film aan een goed en lollig script, maar ook aan gave actie.

Acteerwerk is nog wel te doen ondanks dat Rodriguez er wel heel verloren bijloopt. BloodRayne gaat snel aan je voorbij. Er valt genoeg aan de film af te keuren, maar uiteindelijk zitten er ook pluspunten in. Ik vond de film zelf zo slecht nog niet, maar er zit altijd nog ruimte voor verbetering in. Het jammere is dat Boll toen te eigenwijs was om dat zelf ook te zien.

Ongeveer op hetzelfde niveau als de voorganger. Regisseur Uwe Boll lijkt zijn inspiratie te vinden in de westernwereld die hier geschept wordt. Goedkoop ogend, maar uiteindelijk degelijk aangekleed door de productiemedewerkers, met daarbij Natassia Malthe die genoeg charisma draagt voor de hoofdrol. Echt geweldig wordt er verder niet geacteerd (specifiek Zack Ward als schurk is bijzonder onder de maat) en het verhaal levert zoals wel vaker binnen een film van Boll niet bepaald een meerwaarde, maar de actiescenes zijn best vermakelijk en gaan tegen het einde redelijk over de top. BloodRayne II is allemaal duidelijk overbodig en voor zo min mogelijk geld gemaakt, maar kijkt uiteindelijk nog wel aardig weg.

Oersaai en ongecontroleerd vervolg op de filmreeks die regisseur Uwe Boll zelf volledig onder handen nam, maar de koek was binnen dit laatste deel overduidelijk op. De nieuwe look van Natassia Malthe ziet er lachwekkend goedkoop uit en de wereldschepping oogt bijzonder lelijk, wat enkel en alleen wordt versterkt door de nogal futloze actiescenes. Boll trommelt een hoop van zijn vaste castleden wederom op en die doen vooral waarom ze naar dit soort B-films zijn gedegradeerd, namelijk ongeïnteresseerd en slecht acteren. Enkel Brendan Fletcher heeft wat aardige momenten, maar zijn personage is min of meer bijzaak in deze wereld. Bloodrayne III is vooral erg vermoeiend om door te komen, iets dat gezien de erg korte speelduur alleen maar kwalijker is. Zonder meer één van de slechtste films die Boll ooit heeft gemaakt, werkelijk doodzonde als je je bedenkt waar hij toe in staat is.

Best leuk.

Als iemand de trailer nog niet bekeken heeft, dan raad ik diegene aan om dat zo te houden. Alsjeblieft, want de trailer verklapt het volledige verhaal. Ik zag de trailer destijds in de bioscoop dus ik kon er sowieso niet meer omheen, maar als je hem nu nog niet hebt gezien heb je geluk.

Bloodshot is een redelijk typische Diesel-film. Diesel mag zijn spierballen laten rollen, erop los meppen en de held zijn. Allemaal terwijl hij erg serieus blijft kijken. Toch vind ik zijn rol hier net wat beter dan in andere vergelijkbare films, de dramakant wil eigenlijk nog best wel werken vanuit Diesel, al staat hij er vooral voor de actie.

Qua verhaal kent de film zijn wendingen en steekt regelmatig de draak met clichés, maar lijkt vervolgens zelf te vergeten dat het een wandelende cliché is. Bloodshot blijft bijna ten alle tijden voorspelbaar en dat is jammer, want stripverfilmingen kunnen al snel eigenzinnig zijn. Misschien was de strip alleen in dit geval ook een wandelende cliché.

Buiten Diesel en Pearce om is het acteerwerk niet al te best. Dit wordt gelukkig een beetje verbloemd door de erg gave effecten. Het team achter de effecten heeft er wel flink op los geëxperimenteerd, er zitten enkele geweldige beelden bij en de actiescenes zien er tiptop uit. Lekker in elkaar gestoken en vooral rechttoe aan voor de echte popcornkijkers.

Camerawerk had soms wat intensiever en meer betrokken mogen zijn, maar in het algemeen worden alle actiescenes heel netjes in beeld gebracht. Montage is snel genoeg en de beelden zelf zijn prima in elkaar gestoken. De mooie effecten worden ook met volle glorie in beeld gebracht zodat de kijker ze mooi kan aanschouwen.

Cinematografisch ook helemaal niet verkeerd. Verder is het jammer dat de film iets te bekende paden opwandelt. Ik vind het dan ook vreemd dat er een Bloodshot 2 in de maak is, want de film leek me helemaal niet zo succesvol. Ik hoop wel dat hetzelfde effectenteam erachter gaat zitten, want dan kan dat deel daar wel weer lekker op scoren. Net zoals hier eigenlijk. Leuke popcornfilm, best te doen op een luie avond.

Het vervolgdeel is in een hoop opzichten beter, kwalitatiever en gedurfder dan de voorganger, maar niettemin blijft het een armoedige indruk maken. Regisseur Ted Nicolaou wekt een doeltreffende sfeer op gedurende de eerste 20 minuten en heeft daarvoor de Roemeense stadslandschappen te danken. Ook worden bloederige beelden geïntroduceerd, die in het eerste deel erg gemist werden. Het acteerwerk kent echter een downgrade, met slechte prestaties van Denice Duff en Melanie Shatner. Zeker de dramatische elementen vallen daardoor in het water en het middenstuk is best een taaie zit, maar Nicolaou voert het tempo richting de finale op en profiteert daarbij van sfeervolle decors. Hierdoor is het al bij al gemakkelijker om uit te zitten en hopelijk worden de upgrades doorgetrokken.

Tegenvallend.

Eigenlijk niet veel meer dan een redelijk gemiddelde horrorfilm, die voor een erg lange tijd eerder een dramafilm is. Het complete gebrek aan visuele betrekking evenals nogal ongemakkelijke acteerprestaties maken van deze film een geheel waarvan met moeite te genieten is. Een film waarvan ik vooral ga onthouden hoe mooi de poster was ten opzichte van de film zelf.

Regisseur Matthew John Lawrence zet een originele en bijzondere wereld neer, waarin moordenaars hun daden opnemen en doorverkopen. In dat opzicht is geweld behoorlijk genormaliseerd en kan in het teken staan van de nodige maatschappijkritiek, maar de film verkent in dat opzicht nogal weinig. In plaats daarvan een regulier romanceverhaaltje met de clichématige gevoelens, downsides en highschoolhumor. Erg jammer, want de kracht ligt vooral in de moderne regietechniek, de bloederige moorden en de vlotte toonzetting. Misschien kan deze film met bijgestelde verwachtingen tijdens een herziening beter werken, de eerste kijkbeurt zal echter snel teleurstellend uitpakken.

Mwa.

Vlotte film, maar geen hele hoogstaande horror. Bloody Hell had ik op het oog vanaf het moment dat ik hem toegevoegd had, maar het duurde vervolgens lang voordat ik er wat van hoorde. In het begin draaide de film enkel op een festival en maanden later verscheen de poster pas. Onlangs toch eindelijk als film verschenen.

De film is zeker in het eerste kwartier aardig vlot en kijkt daar lekker weg. De makers hebben een niet al te origineel pad gekozen en leken dat zelf ook maar al te goed te beseffen. Regisseur Grierson besluit daarom veel werk te maken van het visuele niveau, maar vergeet uiteindelijk om de film daar ook luchtig mee te maken, en daar ligt de zwakte.

Het zit je ook niet mee als zeker de helft van de film bestaat uit vastgeketend zijn. Het is niet het meest interessante uitgangspunt omdat de (huidige) poster toch wel een hoop bloederig horrorspektakel doet beloven. Die blijft helaas uit en zit je toch voor een groot deel tegen niet al te hilarische komedie aan te kijken.

Verder wordt er wel naar behoren geacteerd en O'Toole was de juiste man om de hoofdrol op zich te nemen. De horror blijft verder voor een groot deel uit. Bloody Hell is vooral een komediefilm die alle bruutheid en bloederigheid mist. Zeker op de momenten dat de film echt kan uithalen wordt het gas teruggenomen.

Verhaaltje zelf is ook niet al te interessant helaas, maar het wordt aardig opgevuld door wat vlotte montage. Verder zitten er nog een aantal leuke sequenties in met wat actie, maar als het dan op de komedie aan moet komen valt de film tegen. De finale is nog wel te doen en de fun wordt soms goed benut, maar een echt luchtige toon ontbreekt wat een ietwat bij vlagen saaie film oplevert.

Oei.

The Bloody Man is een bijzondere film die eigenlijk een variatie van concepten met elkaar vermengt. Als allereerst is het een psychologische film die zware onderwerpen behandelt. Waarschijnlijk wordt dit gedaan om de film wat op te laten vallen tussen de andere horrorfilms door het vooral wat dieper te maken. Goed werkt het alleen niet.

Verder is het ook een genrewerkje met vele uithalen naar de jaren '80, maar het eindresultaat blijft en zal altijd een goedkope en oncreatieve horrorfilm blijven uit 2022 die het nodig vindt om een speelduur van 133 minuten aan te tikken. Compleet absurd omdat de film weinig boeiends te melden heeft, buiten een herhaling van allerlei elementen en cliches die deze film vooral nog matiger uit blijft werken in vergelijking met soortgelijke projecten.

Het acteerwerk lijkt verzorgd te worden door tweedehands acteurs. Overigens, zelfs met een speelduur van ruim twee uur worden er nog zoveel personages compleet verwaarloosd. Enkele personages krijgen een uitermate grote focus, maar tussen de bijna constant draaiende toonzetting is er niettemin weinig ruimte om je te sympathiseren met deze mensen. Van mij mochten ze allemaal ieder moment in brand vliegen.

Het is een vermoeiende film met een ontzettend lelijke visuele look. Alles wordt donker belicht en de tweede helft van de film die dus door de lange speelduur wel 70 minuten loopt lijkt zowat een cyclus te zijn van de kleur zwart. Je kan met deze film weinig, buiten moe raken van de lange duur en weinig vernieuwende elementen. Had de film 45 minuten korter geduurd, had ik er een halfje bij gegeven. Prul als deze kan echter in geen enkele manier rechtvaardigen dat het over de 2 uur getrokken moet worden.

Regisseur Ralph E. Portillo maakt er geen geheim van waar hij zijn invloeden voor Bloody Murder vandaan heeft getrokken, want soms worden er domweg hele scenes overgenomen uit voorgaande slasherklassiekers. Alle personages (in sommige gevallen zelfs tot de naam) zijn allemaal al eens voorbij komen draven en er wordt binnen dit geheel weinig toegevoegd om het interessanter te presenteren. Het enige wat nog een lollige indruk maakt, is dat er enkele digitale invloeden in worden gezet om het een extra dimensie te geven. Het acteerwerk kan er verder ook nog wel mee door, maar de zielloze presentatie, saaie moorden en oninteressante bedreigingen rechtvaardigen een laag cijfer met gemak.

Iets beter dan het vorige deel omdat dit tweede hoofdstuk een hoger tempo kent, maar het blijft gekopieerde rommel met weinig creativiteit en een gebrek aan persoonlijke inbreng vanuit de makers. De moordenaar draagt een ander maskertje en ergens zou Halloween een nieuw thema moeten vormen (waar dat ook mag uithangen), maar het voorspelbare verloop en de matig in elkaar gezette moorden werken dat erg tegen. Het is dat het gebeuren hier veel sneller uit de startblokken schiet dat er een halfje bij komt, anders had dit makkelijk op het niveau van de eerste film gezeten.

Trash.

Wel een trashfilm die de zaken iets speelser aanpakt, maat niet perse beter. Ik heb deze film gekeken in het kader van een horrorfilmevenement waaraan ik meedoe, anders had ik deze overgeslagen. Sterker nog, dan was deze film me nooit opgevallen.

Al vanaf de eerste momenten is het duidelijk dat deze film bijna geen budget heeft. De sequentie op de kermis is al zo rommelig dat het moeilijk is om de schurken en de goedzakken überhaupt uit elkaar te houden. Dat gaat ook een goede 10 minuten zo door voordat ze plots na 5 minuten in het hotel zijn.

De rommeligheid blijft vervolgens de hele film aanhouden. Een film waarvan ik gewoon niet denk dat er enige liefde naartoe gegaan is. Het voelt aan alsof de regisseur totaal niet wist waar hij nou eigenlijk mee bezig was. Rommeligheid en chaos overheersen en een echt rustig geheel krijg je niet.

Het schrijfwerk is verder ook best slecht te noemen. Personages reageren abnormaal op zaken waar je ondersteboven in paniek van moet raken. Het acteerwerk is daarnaast voorspelbaar slecht en wil nergens maar een beetje opvallen. De dreigingen zijn ook te goedkoop om er echt iets leuks van te maken. Een zwart kleed over iemand heengooien kan elke amateurregisseur.

Hotel kent wel leuke details verder en er wordt regelmatig wat geëxperimenteerd maar dat is bitterweinig om dit als geheel boven water te houden. De bombastische finale is ook eigenlijk gewoon totaal niet leuk of vernieuwend, en verder blijft de film aanvoelen alsof elk shot maar een enkele take nodig had om te maken.

Dit zal nooit mijn genre worden, hier is gewoon niks te beleven. De moorden zijn er gewoon niet, dat lijkt tenminste zo. De fantasie-elementen vallen door de mand en alles voelt afgeraffeld aan, daar lijkt het budget trouwens los van te staan. Sfeerloos geheel dit, die wel kort duurt en nog wel oké wegkijkt. Verder blijven dit soort films totaal niet mijn ding. Kende jij deze al alexspyforever?

Greengrass.

Ik vind Bloody Sunday heel herkenbaar een film die door Greengrass is geregisseerd. Hij lijkt een soort passie te hebben voor waargebeurde films die op een zo rauw mogelijke manier in beeld worden gebracht. Zo ook deze film, die eigenlijk bijna een live registratie vormt van de gebeurtenissen die zich bijna 50 jaar geleden hebben voortgedaan.

Toch wijkt deze film af in een aantal elementen van een Greengrass, voornamelijk op het gebied van personages. Normaal is een man als Greengrass juist geïnteresseerd in de uitdieping van de personages, maar bij deze film is er maar halve interesse naar. Ieder personage staat er vooral bij en kijkt ernaar. Veel over ze komen we niet te weten, behalve dat ze totaal niet weten te boeien. De uitdieping die ze dan ook krijgen in het laatste halfuur kon me weinig bommen.

Het camerawerk is zonder twijfel het sterkste element van de film. Door middel van handheldbeelden versterkt Greengrass de intense sfeer die door de film heen hangt. Het mag dan wel een Tv-film zijn, de inrichting ervan is zeker geslaagd. Mooie, rauwe beelden van een somber Engeland. Het werkt erg goed, en zeker het middenstuk van de film is een intrigerende en onheilspellende sequentie.

Verder is Bloody Sunday geen film waar ik makkelijk echt in kon komen, omdat het aanvoelt als een film die in de herhalingsmodus staat. De beelden die je op straat te zien krijgt, die zijn mooi en knap gefilmd, maar elke scene ziet er wel steeds hetzelfde uit. De variatie mist in principe, waardoor de film enkel op bepaalde punten optimaal intrigerend is.

Wat de film verder weghoudt van een 3,5* in mijn scoreboekje is de sequentie die na de gebeurtenis komt, waar niet doorheen te komen valt. Er wordt wel goed geacteerd, daar ligt het niet aan, maar na een film die volop intens is, dan is een rustig praatuurtje niet de beste keuze om daarachteraan te monteren. Bloody Sunday is bij vlagen een indringende registratie van een heftige gebeurtenis en goed geregisseerd, maar niet perfect. Jammer.

Goed.

Had er vooraf niet zo'n zin in moet ik zeggen. Vooral omdat Cruz zo prominent op te poster stond. Cruz is dan ook niet bepaald de beste actrice, en dat heb ik in deze film weer eens geweten. Wel leuk dat je haar hier in wat jongere jaren kan aanschouwen.

Wat voornamelijk op weet te vallen is dat de film behoorlijk fris weet te zijn. Ik had vooral een duffe misdaad/drama verwacht vooraf, maar dit is toch wel een stuk beter te behappen. Lekker gezond tempo, genoeg gebeurtenissen en genoeg te zien in ieder geval. En dat is fijn.

Depp doet het dan ook heel goed. Fijn om weer een echt goede rol van hem te zien, want zijn recentere rollen beginnen kuren te vertonen. Alhoewel die pruiken wel echter niet konden, weet Depp toch regelmatig de punten in het doel te scoren en voornamelijk richting het einde begint hij ook uit zijn comfortzone te treden.

Bijrollen doen het ook zeker niet verkeerd. Liotta voornamelijk. In het begin had ik mijn twijfels, omdat hij toch wel een beetje een nepperd is, maar zijn charme ging op een gegeven moment echt goed werken. Potente, Mollà, Reubens en de jonge Roberts mogen allen zeker genoemd worden. Echter vond ik Cruz wel weer erg matig.

Ondanks alle frisheid en vlotheid kan de film het niet verhullen dat de tijdssprongen nogal moeilijk te behappen zijn. De film legt vaak een lange focus op een bepaald stuk uit Depp's personage zijn leven, maar dan maakt het soms plots een grote tijdssprong waardoor het allemaal eventjes te snel kan gaan. Het voelt aan alsof de film regelmatig een aantal belangrijke details vergeet.

Ook het einde, die best mooi in elkaar gestoken is, mist wel de karakterontwikkeling tussen personages om echt te raken. De band tussen Liotta en Depp, of de band tussen Depp en Roberts. Er is toch te weinig aandacht naartoe gegaan dus het kan gewoon geen emotionele snaar raken bij mij.

Wel een lekker frisse film waar ik snel doorheen was. Vervelen doet het in ieder geval niet, ondanks dat er toch relatief minimaal geweld tussenzit.

Ondraaglijke, oersaaie misdaadfilm met wat verdwaalde actiescenes. Regisseur Tibor Takács heeft niet bepaald de meest hoogstaande films in zijn loopbaan gedirigeerd, maar wist links en rechts aardige concepten te bemachtigen. Blowback laat zijn kwaliteiten in ieder geval overtuigend zien, namelijk dat hij over geen enkele kwaliteit beschikt. Enkel Cam Gigandet lijkt een oprechte inspanning af te leveren om de film enigszins te redden, verder wordt er aan alle kanten op los gestunteld. Randy Couture levert één van de allerslechtste acteerprestaties ooit af (dat zegt wat) en de actiescenes kennen geen greintje adrenaline. Erg saai geschoten vuurgevechten en een zoutloze bankoverval moeten klaarblijkelijk voor de hoogtepunten van de film zorgen, maar het eindresultaat is werkelijk niet doorheen te komen. Mijn punten gaan uit naar Gigandet en een redelijk gewelddadige martelscene tussendoor, verder is Blowback een ware beproeving om uit te zitten.

Wellicht dat regisseur Uwe Boll zich snel bewust was van zijn falen met Bloodrayne: The Third Reich, want deze parodie daarop verscheen amper een jaar later. Op filmisch vlak pakt dat weinig verheffend uit, maar de zelfbewuste humor verdient wat pluimen. Blubberella is weliswaar vermakelijker dan het bronmateriaal dat het gebruikt, maar dat neemt niet weg dat een boel grappen de plank misslaan. Het figuurtje van Lindsay Hollister is ook wat te flauw en lomp om de humor gepast te voorzien van wat extra wind in de zeilen. Geregeld breekt Boll de vierde muur in deze film en die momenten leveren vaak de leukste scenes op, maar hoogstaand op het vlak van kwaliteit is Blubberella moeilijk te noemen, zeker aangezien de schaarse actiemomenten nog altijd wat zielloos in beeld worden gebracht.

Justin Chon overtuigt niet alleen als regisseur, maar ook als acteur in deze boeiende en soms aangrijpende dramafilm. Alhoewel de betere scenes duidelijk vanuit de tweede helft komen, was ik uiteindelijk over de grote lijn meer een fan van de eerste helft. Daarbinnen houdt Chon een fijne, rustige sfeerzetting aan en dat gaat gecombineerd met mooie plaatjes. Blue Bayou bouwt zichzelf gefocust op en voelt voor lange tijd niet te opdringerig aan, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt grijpt het verhaal iets te veelvuldig naar extraatjes om het sentiment op te drijven. Alhoewel het allemaal naar een indrukwekkend einde leidt, heerst toch het gevoel dat de film zichzelf te nadrukkelijk volpropt met dramatiek. Bijrollen zoals die van Emery Cohen zijn daarnaast niet serieus te nemen. De positieve punten overweldigen gelukkig de negatieve punten en rechtvaardigen een bovengemiddeld cijfer dan ook met gemak. Alicia Vikander levert overigens wederom een topprestatie af.

Degelijke superheldenfilm met een verrassende slotakte, waarin zeker de thema's van familiesteun goed naar voren worden gebracht. Uiteraard raakt regisseur Angel Manuel Soto daar een hoop clichés mee aan, maar de beeldcommunicatie is sterk genoeg om dat te verbloemen. Vervelender zijn de infantiele personages en karikaturale schurken die allesbehalve indruk maken. Soto gebruikt daarnaast een overdaad een geanimeerde computereffecten om zijn actiescenes mee in te kleuren. Slecht is het zeker niet, maar het ontneemt een hoop van de efficiëntie binnen het desbetreffende bombast. Uiteindelijk vermaakt Blue Beetle genoeg, maar het kan zich niet loskoppelen van de middelmaat die dit universum met zich meebrengt. Beter dan bepaalde soortgenoten, maar verre van het beste.