Opinions

Solide.

Hele andere film dan ik op voorhand had verwacht, want zeker voor een oorlogsfilm uit de jaren '70 waarin de technieken bij lange na niet zo geavanceerd waren als de technieken die in hedendaagse films worden getoond komt het best onderscheidend uit de hoek. Wellicht dat de film dan ook niet als volbloed oorlog moet worden gezien.

Wat deze film van soortgelijke genrefilms weet te onderscheiden is dat de oorlog eigenlijk vooral achtergrond is. De wereld waarin we het jongetje zien weet dat er oorlog gaande is, maar hijzelf niet, en neemt zijn trommeltje mee naar welke plek dan ook. Dat is vooral wat de film toont, het leven vanuit een jongen met absurdistische karaktertrekjes die zijn eigen weg aan het vinden is op zeer jonge leeftijd.

Dat gaat gecombineerd met wat opmerkelijke stijloefeningen die ik zeer kon waarderen. Het is wel zo dat de film te lang doorratelt, want na enige tijd lijkt er minder te vertellen te zijn. Wanneer de jongen bijvoorbeeld, wel bijzonder overigens, een seksuele relatie aangaat met een oudere dame lijkt dit eerder erbij te zijn gehaald in een verwoede poging om de film wat verder te distantiëren van andere oorlogsfilms, maar ik zag er persoonlijk weinig relevantie in.

Verder veel bijzondere situaties met een goed visueel stijltje. Een film dus die lang doorgaat en na enige tijd niet zo veel meer te zeggen heeft, maar ook een film die zich op positieve wijze weet te onderscheiden van genregenoten. Ik heb er tegen verwachtingen in best van kunnen genieten. Fijn ook om te zien dat niet elke film die ik denk te zien die uitkomst hanteert. Zo wist Die Blechtrommel me goed te verrassen.

Regisseur Ben Younger profiteert van inspirerend bronmateriaal om zijn film mee in te kleuren, maar Miles Teller maakt een nogal ongeloofwaardige indruk als topatleet. Vaak komt hij namelijk aanzienlijk minder ervaren over dan zijn tegenstanders en de passie voor zijn vak slaat zelden aan, ondanks z'n professionele pogingen om dit wel voor elkaar te boksen. Specifiek de finale resulteert door eerdergenoemde redenen in een ware afknapper, maar gelukkig wordt er degelijk geacteerd en omtrent de inhoud genoeg om een speelduur van 116 minuten te rechtvaardigen. Op visueel vlak bovendien rauw en direct genoeg om de setting te kunnen ondersteunen, maar daar houden de meeste complimenten vervolgens mee op.

Misser.

Geen slechte film, maar wel eentje die helaas niet helemaal gelukt is. Ik keek hem eigenlijk vooral voor de poster van de DVD die op bol.com staat. Die zag er echt magisch mooi uit, eeuwig zonde dat er niets in deze film in de buurt van dat beeld komt.

Chan is weer terug in zijn rol als bejaarde actieheld. Qua acteren blijft het nog steeds niet helemaal vlot bij hem. Alhoewel het qua emotie en dramatiek wel iets beter gaat met zijn acteerprestaties. Maar zodra hij Engels spreekt floept de houterigheid er weer uit.

Maar Chan is niet de vreselijkste rol in deze film. Bij lange na niet zelfs. Die komen namelijk in de vorm van Mulvey en Haubrich. Maar meest vreselijke en irritante rol gaat naar Ou-Yang. Want wat een irritant stemmetje heeft zij, naast het feit dat haar acteerkunsten weinig verheffend zijn.

De rolletjes zijn vaak allemaal erg typerend en overdreven. Zo zijn de bad guys er echt suf uit. Wanneer komen ze met iets creatiefs en origineels? Ze hadden hier weinig genoeg creativiteit voor het verhaal en loop van het verhaal, maar wanneer het op karakters uitkomt, vliegt de film uit de bocht.

Wel hangt er een lekker tempo tussen de actiescènes en zorgt Luo voor genoeg humor tussendoor. Eindelijk een acteur uit Azië die oprecht iets grappiger en minder irritant was dan de algemene Aziatische opkomst. De meeste vlotheid komt dan ook van hem.

Voor de rest redelijke actiescènes, al voelt de eerste actiescène eigenlijk al aan als een slotfase. Maar hij kickt wel lekker in en hebben we ook nog originele locaties zoals het Sydney Opera House, dat ook nog redelijk leuke beelden oplevert. Bovendien weet de regisseur wel redelijk met het actiegenre overweg te kunnen.

Er hangt genoeg energie en vlotheid in de film, al lijkt de film wat moeite te hebben met welke weg hij wil kiezen. Het is aan de ene kant een kinderfilm, en aan de andere een actiefilm met veel poeha. Het matcht niet altijd even lekker.

Bovendien hangt die 16+ er alleen maar omdat de eerste actiescène een stuk harder was dan de andere actiescènes, alsof er even iemand anders in de regiestoel zat. Voor de rest is het gewoon de normale Chan-actie en in de echte slotfase lelijk gespeel met greenscreens.

Maar wel genoeg vlotheid en tempo in de film, waardoor je het niet bepaald saai kan noemen. Lekker energiek in beeld gebracht, al had het wel iets harder gemogen en soms iets minder een kinderfilm. Het levert geen voldoende op, maar ook geen lage onvoldoende.

Coraci onder niveau.

Heeft altijd wel een beetje op de juiste plek gezeten. Dat is op de plek waar komedie de centrale focus vormt. Soms mengt hij daar wat drama in, soms gaat hij echter voluit in flauwe grapjes. Blended is een goed voorbeeld van dat tweede, maar juist dat soort films behoren eigenlijk tot het mindere werk van Coraci.

Vooral de consistente veiligheid van de film is wat teleurstellend, al helemaal als je jezelf in een achtergrond als Afrika bevindt. Daar komen vanzelfsprekend wat mooie plaatjes vandaan, maar deze plaatjes zijn eigenlijk maar schaars. Te schaars, want er moet toch echt wel wat specialers vanuit de regie komen als een film als deze naar behoren wilt functioneren.

Humor is voorspelbaar maar behapbaar. Verder een goed vermakelijk verhaaltje en situaties die elkaar in redelijke flow opvolgen. Maar daarmee is het meeste ook weer zo'n beetje gezegd, want Blended is namelijk ook een film die je als kijker snel weer vergeten bent. Eigenlijk ook gewoon te snel om echt als een goede film geclassificeerd te worden. Daarmee is het dus eigenlijk vooral een half resultaat te noemen.

Ai.

Toch wel heel jammer dit, want de boodschap is iets dat duidelijk door hoort te schemeren. Jammer dat het zo zwak neergezet is in een film die zelfs voor kinderen niet leuk is. De cast is enthousiast bezig en lijkt plezier te hebben, maar Mexx Nachbar heeft een wat te brutale toon wat mij betreft.

De film weet niet te boeien, kent weinig interessante dingen en eigenlijk vrijwel niks wat het onderwerp wat interessanter over te laten komen. Egbert Jan Weeber loopt hier verdwaald tussen en gedraagt zich weer heerlijk onmenselijk. Ali en Nachbar zijn wel een leuk duo, en krijgen beiden wel een voldoende ondanks de toon.

Deze film kan je gerust overslaan, kinders en volwassenen. Het is het niet waard. Een onderwerp zoals dit verdient een betere film. Cijfer was waarschijnlijk hoger geweest, maar dat einde is weer eens zo zoet, brrr.

Te makkelijk.

The Blind Side kent een goed eerste halfuur, maar vervalt daarna in een iets te omslachtige poging om een lieve feelgoodfilm te maken. Het valt te verwachten dat Amerikaanse tienerdramafilms niet al te veel aandurven qua beelden, maar deze film speelt de kaarten wel heel veilig, wat het resultaat niet ten goede komt.

Deze film kent goed acteerwerk, dat staat in ieder geval vast. Aaron doet het leuk in zijn rol, en Bullock, alhoewel ze een stroeve start kent, weet haar draai ook goed te vinden. Head doet het als dat kotertje ook opvallend goed. Dat er goed acteerwerk in de film zit betekent echter niet dat ik de personages ook leuk moet vinden, want iedereen is een behoorlijk karikaturale verschijning.

Enkele rollen, helaas ook die van Head, passen niet in de film en zorgen ervoor dat de film uiteindelijk een beetje kinderachtig aanvoelt. Het begin belooft nog een redelijk intieme film, maar daarna wordt de film per minuut sprookjesachtiger en daarmee wordt het schrijfwerk ook lui. Alles gaat Aaron regelmatig te makkelijk af en karakterontwikkeling wordt kort-door-de-bocht gebracht.

Visueel allemaal braaf en degelijk. Enkele scenes zien er goed uit, maar toch blijft het allemaal veilige regie en neemt regisseur Hancock niet vaak de moeite om er echt indrukwekkende scenes in te plaatsen. Ik vind het wel jammer dat er geen echt goede scene bijzit, maar aan de gemiddelde score te zien zijn de meeste mensen het daar niet met me eens.

Vermakelijk is het allemaal wel en het blijft goed wegkijken. Toch is het inhoudelijk wat gebrekkig en gaat het personage Aaron regelmatig wat makkelijk af. Personages zijn ook net wat te onrealistisch waardoor deze film als semibiografie niet serieus te nemen valt. Dat zijn wel wat jammerlijke zaken, maar daarbuiten was het aardig vermaak waar ik vlot doorheen kwam. Leuk om eens gezien te hebben, maar naar mijn mening onwaardig aan zo'n hoog gemiddelde.

Oninteressante film over een haaienaanval op een koppeltje, vlak bij een tropisch eiland. Regisseur Anthony C. Ferrante heeft ondertussen al eventjes ervaring met dit soort pulpprojecten en met haaien is hij evenzeer niet onbekend, maar lijkt het hier eerder over een serieuze boeg te willen gooien. Erg effectief komen zijn pogingen tot spanningsopbouw echter niet voor de dag, want de haaien zijn slecht geanimeerd en komen weinig enerverend in beeld. Een absolute dooddoener is dat de makers aan het basisconcept een soort misdaadplotje proberen te breien, maar dit komt dermate halfbakken voor de dag dat het de rest van de film eerder in de weg zit dan ondersteunt. Je zou hopen dat je nog kan zeggen dat het allemaal niet te lang duurt, maar met 100 minuten op de klok is zelfs daar geen sprake van.

Aardig drama.

Maar niet zo fantastisch als dat de geluiden bij het uitkomen van de film hebben beweerd. Blinded by the Light is een zeer reguliere film die waarschijnlijk dankzij een ietwat zwaar achterliggend onderwerp beter aan kan slaan. Dat moet ook de gelegenheid bieden tot wat sterk sentiment, maar dat blijft bij deze film uit.

Niet dat de film het helemaal negeert. In tegendeel zelfs, er zit net zo veel drama in deze film als komedie. Het probleem is dat ik veel van het dramagedeelte op aanstellerij vond lijken, zoals die kerel die zich op z'n teentjes getrapt voelt nadat het hoofdpersonage zijn muzieksmaak belachelijk maakt. Verder is de keuze om er een soort musical van te maken ook iets te abstract om het allemaal gebalanceerd te houden. Leuke stijlkeuze, maar niet erg effectief.

Acteerwerk is voldoende. De types worden keurig ingevuld maar het voornaamste probleem is dat geen enkel personage een echt vernieuwende of herkenbare verschijning kan vormen. Het voelt allemaal erg filmisch en theatraal aan waardoor de kijker zich moeilijk in de gebeurtenissen kan verplaatsen. Hierdoor blijft een echte klap of betrekking uit, maar dat neemt niet weg dat het een degelijk stukje film blijft.

Finale vond ik best sterk en het verloop van de film voelt fris genoeg aan om niet in deugen te vallen. De film mist vooral wat oprechte emotie, nu is het vooral leuk vermaak met een diepere boodschap. Niet dat de komedie hilarisch is verder, maar regisseur Chadha weet de boel net aan luchtig genoeg te houden om de 2 uur dat de film duurt tot een vlot geheel te bewegen. Iets meer balans en herkenbaarheid en de film had zomaar een topper kunnen worden,

Coppola op feestjacht.

Als regisseuse heb ik haar stijl nooit zo kunnen achterhalen. Als ik denk dat ik mijn vinger op de juiste plek kan leggen, zie ik later toch weer een heel ander soort film vanuit haar. Wel lijkt ze graag de zaken te willen bekijken door middel van een vrouwelijk perspectief, en doet dat dit keer met een waargebeurd verhaal nog wel.

Veel redelijk bekende actrices hier, zonder dat ze echt goed indruk weten te maken. Zeker Watson viel me erg sterk tegen, al heb ik nog te weinig met haar gezien denk ik zo. De hype rondom Farmiga tevens nooit zo begrepen. In American Horror Story vond ik haar ook al niet zo bijzonder, dit keer evenmin. Broussard is verder onzichtbaar en Mann wordt wel heel erg ver in een stereotiep rolletje gedrukt.

Als je daar een beetje omheen kan kijken staat je gelukkig wel een aardige film te wachten, met enkele treffende stijlkeuzes. De scenes op het feest zijn bijvoorbeeld redelijk alhoewel nooit overweldigend, en de keuze om de overvallen vanuit "stranger" perspectief te filmen is leuk gedaan. Bovendien ook genoeg detail en kleurtjes om de boel wat op te fleuren, op dat gebied geen klachten.

Leuke zaak overigens verder, maar waarom het vervolgens een nogal droge en afstandelijke verfilming moet krijgen is me wel een raadsel. Film zwalkt constant tussen diverse genres zonder er echt eentje te willen kiezen. Die dromerige toon die Coppola blijft aanhouden werkt wel, maar uiteindelijk krijg je er toch wel het gevoel mee dat je naar gebakken lucht hebt gekeken. Misschien leerzamer om gewoon over de daadwerkelijke zaak te lezen mocht je een liefhebber zijn.

Regisseuse Zoë Kravitz debuteert met deze mysterieuze thriller die naar het einde toe een duidelijke boodschap draagt. Deze wordt echter niet bepaald subtiel gebracht en ligt er behoorlijk dik bovenop, maar gelukkig weet de opbouw redelijk te verhullen wat de uiteindelijke uitkomst moet bieden. Channing Tatum en Adria Arjona acteren bovendien uitstekend en overklassen de hoofdrolspeler (Naomi Ackle) met gemak. De aparte manier van knippen en het hoge tempo zorgen daarnaast voor interesse en daardoor aandacht van de kijker, maar eenmaal de onderste laag naar buiten komt ontbreekt het Kravitz aan lef. Het zou me trouwens niet verbazen als Kravitz goed naar het werk van Jordan Peele heeft gekeken, op een aantal punten valt dit namelijk (ondanks de andere boodschap) goed te vergelijken met Get Out.

De herziening zorgt niet voor verandering qua beoordeling. Regisseur Joe Begos levert met Bliss zonder meer zijn beste werk tot op de dag van vandaag af, ook al leveren zijn overige projecten niet veel tegengas. Deze film moet het hebben van de kleurrijke beelden, intense muziekkeuzes en hyperactief camerawerk, waardoor het gebeuren de kijker moeiteloos betrekt in de gekte die het poogt neer te zetten. Het is inderdaad jammer dat de hoofdpersonages niet bepaald sympathiek of leuk zijn om naar te kijken, maar naarmate de tijd verstrijkt zoekt de film op prettige wijze de visuele grenzen op en weet daardoor met andere insteken best te boeien. Het vormt een creatief, vermakelijk en vakkundig in elkaar gedraaide trip die me zeker kon smaken.

Een film die zijn meerwaarde maar ook zijn ondergang kent in de personages. Voor Jason Statham is een film als Blitz lichtelijk andere koek. Iets dramatischer van aard en vooral een gebrek aan knokpartijen, maar zoals altijd toont hij zich capabel over de rollen die hij omarmt. Het is echter Aidan Gillen die de pannen van het dak speelt, vooral zijn schurkenintroductie is een waar hoogtepunt. Regisseur Elliott Lester voorziet zijn thriller verder van genoeg geweldsdelicten, excentrieke figuren en tempo om niet te vervelen, maar het scenario van Nathan Parker en Ken Bruen includeert veel te veel dramatiek. Met name het secundaire plot van Zawe Ashton is compleet inwisselbaar, inclusief alle poespas die haar situatie meebrengt. Ook Luke Evans en Ned Dennehy, ondanks hun verdienstelijke acteerwerk, vertragen het verhaal enkel. Uiteindelijk is het vooral leuk om de opsporing zelf te zien evenals de bijzondere fratsen van de moordenaar, maar een hoogstaande film is Blitz allerminst.

Middelmatige sciencefictionklassieker die het helaas moet afleggen tegenover de superieure herbewerking uit 1988. Zeker het acteerwerk en het taaie middenstuk laten geen positieve punten achter, waar veel te veel tijd wordt gespendeerd aan een hoofdpersonage dat iedereen om zich heen probeert te overtuigen van aanstormend gevaar. Als kijker zie je dit buitenaardse gevaar in de eerste 5 minuten al op beeld (waarmee het opgelegde mysterie meteen verdwijnt) en na een geheel uur is deze bedreiging niet veel groter dan een rots. Het duurt veel te lang (ondanks de beknopte speelduur) om bij de finale te komen en het slappe gezever tussen allerlei oninteressante figuren gaat je snel de keel uithangen. De effecten zijn voor die periode bijzonder overtuigend en het eerste kwartier is doeltreffend vlot, verder is de remake een veel betere besteding van je tijd.

Grappig filmpje.

Verbazingwekkend gewoon dat zo'n oliedom project in 1988 een budget heeft weten te bemachtigen van maar het liefst 19 miljoen. Dat is voor zo'n film als deze echt belachelijk veel, maar de film weet zichzelf wel erg aardig op te vullen en zijn budget goed te benutigen.

The Blob is dan ook een typisch voorbeeld van een guilty pleasure film. Een film die volkomen nergens op slaat, domme personages heeft en een belachelijk concept kent maar wel erg leuk is. Zijn charme haalt The Blob dan ook eigenlijk volledig uit zijn special effects, voornamelijk afkomstig van die grote slijmbal.

Acteerwerk is niet al te best. De personages die rondlopen zijn redelijk standaard met een paar gekkies daartussen. De tieners zijn in ieder geval net aan boeiend genoeg om een speelduur mee te vullen, het gaat eigenlijk pas mis wanneer de wetenschappers na 50 minuten verschijnen.

Alles wat daarvoor komt is best leuk. De film komt soms opvallend goor uit de hoek met een aantal geweldige moorden. Het verhaaltje boeit en de stad is sfeervol ingericht. Het voelt volledig aan als een foute 80s horrorfilm en dat mag ik wel. Daarnaast ziet de blob er ook echt geweldig uit.

Daarna, dus na 50 minuten, kakt de boel wat in omdat het allemaal iets saaier wordt als de wetenschappers om de hoek komen kijken. Het gaat net wat te veel richting een standaard tiener vs the world film en dat gaat ten koste van de charme en het tempo. Zonde want de film was leuk op weg. In de bombastische finale komt de film echter weer helemaal terug.

Speelduur is geen minuut te lang of te kort en buiten het matige half uurtje na minuut 50 is het een erg vlotte wegkijker. Jammer dat ik de film toch wel wat te laat zie. Ik heb erg genoten van de slijmerige special effects en de heerlijke finale. Goed vermaak uit de 80s. Een horrorfilm met veel budget.

Mwa.

Bijzondere film, dat kan je The Block Island Sound wel nageven. McManus doet echter wel heel erg zijn best om iets origineels te doen, maar vervalt daarbij toch iets te veel in "vaagheid". Niet dat ik daarmee echt problemen heb, maar het geforceerde gevoel geeft toch wel echt de doorslag in deze film.

Het helpt ook niet als de acteurs het niet bepaald sterk doen. Archambault bijvoorbeeld acteert wel erg absurd, waardoor hij zelfs binnen het kader van zijn rol niet serieus te nemen valt. Vrouwe McManus en Sheffield daartegenover zijn ook niet de meest briljante personages. Erg saai neergezet. Een beetje jammer, want een film als deze kan alle elementen om er een boeiende film van te maken gebruiken.

TBIS schiet het op een hoop vlakken tekort. Montage en editing hadden wat knapper mogen zijn maar vooral de sfeer had iets beter kunnen zijn. Veel steun zit op de soundtrack en sound editing, maar die weten niet altijd te lukken en voelen wederom nogal geforceerd aan. Als deze film een wat nuchterdere vorm had van regie had het veel beter behapbaar kunnen zijn.

Nu is het vooral een bijzondere film die iets te graag origineel wil zijn. Dat er verder van de kijker wordt gevraagd om er zelf een betekenis aan te geven heb ik geen problemen mee, maar zoals het hier wordt gedaan komt toch wat lui over. Mysterieus blijft het allemaal wel, maar het pad dat je denkt dat de film gaat volgen, dat volgt ie niet. Geen zeemonsters dus, hoeveel het geluid er ook op lijkt.

Aardig verder. Het is niet perse slecht, maar ook niet goed. McManus doet echt te veel zijn best om er een nieuw iets van te maken, maar dat weet niet over te komen. Jammer, want qua locatie en opbouw zit het allemaal goed. Kon er uiteindelijk gewoon niet optimaal van genieten, dus voor nu een 2,5*. Misschien dat ik hem eens in de toekomst eens opnieuw kijk.

Redelijk.

Alleen gekeken vanwege de cast. Cena? Zelden iets met hem gezien, behalve natuurlijk de internet dingen die je vroeger best vaak hoorde en zag. Je ziet ook duidelijk dat hij nog het lichaam heeft van een worstelaar, wat leuke dingen opleverde.

In tegenstelling tot de meeste Amerikaanse komedies kon ik om deze wel een beetje glimlachen. Minder geschreeuw en echt lollige dingen. Barenholtz is een van de weinige Amerikaanse komieken die me echt wel aan het lachen maakt. Cena en Mann iets minder, maar waren prima.

De tienermeiden waren ook niet erg grappig , Newton doet het redelijk. Een komedie die je niet gezien hoeft te hebben, maar af en toe wel geslaagd. Meer komediepopcorn.

Mwa.

Niet een al te bijzondere Nederlandse film dit, dat ook nog eens een remake is op de Engelse The Disappearance of Alice Creed (2009) maar helaas is die film zoals je wel kan verwachtten een stukje beter dan deze film. Dat ligt vooral omdat hier de karakters vrij onsympathiek zijn.

Chronis is vrij vervelend, waar ze aan het begin wel aardig was, maar later helaas vrij onsympathiek is. Kenzari en Gernandt zijn al een stuk beter, maar ook niet bepaald geweldig, al komen ze een stuk geloofwaardiger over.

Prima droevige sfeer, maar helaas is het weinig origineel meer. Ze hadden hier meer originaliteit in moeten stoppen, dan was het waarschijnlijk een stuk beter geweest. Acteerwerk van de heren is in orde, maar het verhaal blinkt niet meer uit.

Overweldigend.

Kreeg online een hoop kritiek vanuit een internationale schaal, maar ik krijg dan ook vooral het idee dat het komt omdat de regisseur in het verleden iets heeft gezegd dat tegen het doel van de film leek te zijn. Hoe dan ook, ik trek me er niets van aan en geniet gewoon van de film zelf. En diezelfde film is behoorlijk sterk.

Je zou niet snel denken dat een film met een Cubaanse actrice in een Amerikaanse hoofdrol echt sterk uit gaat pakken, en in Dominik had ik eerlijk gezegd ook maar weinig vertrouwen. Wel een gestileerde, maar uiteindelijk vooral saaie regisseur. Met Blonde pakt hij echter behoorlijk uit, en trakteert ons op een visueel geperfectioneerde en complexe film die zich vrijwel uitsluitend focust op de tragedie van Monroe.

De Armas doet het sterk in de hoofdrol en levert gemakkelijk een prestatie af die maar weinig haar na kunnen doen. De film zelf is een soort biografie, maar dan vooral over de minpunten van haar leven. Het was hoe dan ook een tragedie, dus de keuze is begrijpelijk. Het levert wel een film op die je niet vrolijk zal maken, maar Dominik trekt dit vervolgens verder en levert een resultaat af dat me angstig, woedend en gestrest tegelijk maakte. Weinig films zullen het Blonde na kunnen doen.

Vrijwel elke scene heeft wat te vertellen en de film blijft boeiend tot de laatste seconde. De lange speelduur wordt nooit gevoeld en ik moet zeggen dat ik volledig werd meegesleept in het laatste uur. Dit is de film die Dominik voor mij op de kaart heeft gezet en van wat ik tot nu toe heb gezien mag het zichzelf vrolijk als beste film kronen uit zijn carrière. Positieve verrassing en Netflix kegelt zijn eigen niveau weer eens omhoog.

Overigens kan ik de onconventionele, dromerige vertelling alleen maar begrijpen. Dominik laat ons gewoon zien hoe Monroe zelf door haar leven ging, en dat was ook niet bepaald sober.

Zoals verwacht.

Blood & Guts is zonder twijfel een aanklikfilm. Zo'n film die je ooit eens voorbij ziet komen op een site die gratis films aanbiedt, waarbij je het volgende denkt; "dat is wel een lollige titel, misschien toch maar even proberen". Enkel om er na afloop achter te komen dat je je nieuwsgierigheid toch niet de vrije loop had moeten laten gaan.

Deze film is zoals je waarschijnlijk kan verwachten bij een blik op de titel niet erg kwalitatief, en doet altijd wat denken aan een afstudeerproject die geen goed cijfer kon trekken uit de beoordelaars, maar toch leuk genoeg bleek te zijn om door productiebedrijven te worden opgepikt. Het is een wilde speculatie vanuit mijn kant, maar ik zal niet verbaasd zijn als mijn gedachtes nog dicht tegen de waarheid aan zitten ook.

De luidruchtige humor is het enige element dat de kijker nog wat naar de film kan trekken, en misschien ook het feit dat er ontzettend veel gebeurd binnen deze film. Je zal voor de gekke finale echter wel 45 minuten moeten wachten die als opbouw moet dienen, maar niet veel meer doet dan schmieren. Wat de film eigenlijk bereikt binnen die tijd? Niet veel. Je weet dat de personages er staan, maar dat is het ook weer zo'n beetje.

Visueel hebben ze nog wel wat moeite gedaan in de versiering van het huis, en ik ben ook wel blij dat ze hebben gekozen voor grafische aftermaths. Je kan echter zien dat ze niet veel meer centjes over hadden, want de moorden zelf worden nooit in beeld gebracht en de make-up is op z'n zachts uitgedrukt kut te noemen. Wat zwarte verf over de cast heen gooien, en klaar is kees. Deze simplistische denkwijze bewijst zich regelmatig in probleem door de film heen.

Ik moet zeggen dat ik niet vaak zo'n rumoerige film heb gezien die uiteindelijk zo saai uitpakt, want ondanks de vele pogingen om het tempo erin te houden kaatst deze film alle kanten uit, en dat werkt averechts. Ik was de eerste helft nog wel enigszins vermaakt, maar daarna wist ik niet meer wat ik zag, waardoor de interesseboog met veel tempo afnam. Een ietwat gehaaste uitwerking van een productie die wat motivatie mist, maar soms zijn hart nog wel op de goede plek heeft zitten.

Slecht.

Een soort voorganger van Twilight, maar dan iets minder buitenaards, maar toch slechter. Het zit de film dan ook niet echt mee dat het budget lager is en de regie vooral een stuk luier. Von Garnier lost enkele elementen toch echt te simplistisch en makkelijk op, wat het resultaat zelf nooit ten goede komt.

Zeker die transformaties zijn eigenlijk te stom voor woorden. Tijdens de eerste transformatie wordt er even weggeknipt en vervolgens landt een wolf op de vloer. Het zijn dit soort zaken die de film al snel slecht laten aanvoelen, maar ook de transformaties die je wel te zien krijgt zien er bijzonder uit. Lichtgevende wolven, ik heb het eigenlijk nog niet eerder zien gebeuren, maar indrukwekkend of cool is het niet.

Visueel verder niet al te best. Houterige effecten en weinig imponerende setpieces. Hier en daar wat aardige cinematografie, maar verder heeft deze film op visueel vlak weinig te bieden. Matige gevechtjes, makkelijke effecten en passieloze romance. Het had allemaal toch wel een stuk meer aandacht mogen krijgen, want het voelt nogal kort-door-de-bocht aan.

Acteerwerk is verder ook niet briljant, al doet Bruckner het nog wel aardig. De rest komt nooit echt over en de personages die ze spelen zijn afgeraffeld of simpelweg oersaai. Hierdoor kan er nooit echt een degelijke romance worden neergezet, maar daarnaast is het verhaal ook zo afgeraffeld en matig geschreven dat het hoe dan ook niet had kunnen werken.

Een nogal gehaast resultaat dat nooit overkomt. Er valt weinig te prijzen aan deze film, buiten een aardige finale en een vlot tempotje. Aangezien het allemaal ook niet te lang duurt wil het nog aardig snel vermaken, maar deze film is alles behalve hoogstaand. De regie schiet op te veel punten tekort, net als het schrijfwerk. Jammer.

Origineel is deze koude winterthriller van regisseur Jesse Palangio niet, want veel invloeden maken in de eerste minuten al duidelijk waar de mosterd vandaan komt. Niettemin is Blood and Snow interessant genoeg, ook al pakt het mysterie anders uit dan je vooraf zou verwachten. Een sfeervolle locatie en degelijk acteerwerk zorgen ervoor dat de uitgesponnen speelduur van 114 minuten nergens te lang aanvoelt, maar dat neemt niet weg dat Palangio beduidend weinig risico neemt. Originaliteit of heel spannende scènes worden namelijk kundig vermeden en de afloop laat zich raden, maar zó slecht als het gemiddelde doet vermoeden is het zeker niet.

Betere Zwick.

Het is niet meteen mijn favoriete regisseur betreffende dit soort films, maar wat kan ik dan ook zeggen, ik heb er pas 3 gezien tot nu toe. Maar Defiance vond ik in ieder geval behoorlijk mak en daarom was het vertrouwen niet al te hoog voor Blood Diamond. Maar gelukkig viel het mee.

Desondanks blijft de focus ook net wat te veel op de Amerikanen liggen die centraal zijn en zijn de gebeurtenissen vooral achtergrond. Het is altijd behoorlijk aanwezig, maar de focus ligt toch echt meer op DiCaprio en Connelly dan op bijvoorbeeld Hounsou.

Desondanks is de regie van Zwick hier een stuk sterker dan bijvoorbeeld bij eerdergenoemde Defiance. De film kent regelmatig confronterende scenes die soms goed in beeld gebracht worden en ook best spannend zijn. Heel hulpeloos voelde ik me niet, maar Zwick doet toch best een heel degelijke poging.

Acteerwerk is ok. Niet heel bijzonder, al is Hounsou wel goed. DiCaprio is ook degelijk, maar dat accent was inderdaad niet een heel goed idee. Connelly stelt ook niet heel veel voor. En dan nog een paar kleinere bijrollen die eigenlijk bijna niet te noemen zijn.

De film kent zo zijn harde momenten. Alleen wordt er niet heel veel ingegaan op deze brute gebeurtenissen en daardoor is de film nooit heel intens of meeslepend. Het verhaal stelt niet heel veel voor uiteindelijk, dus uiteindelijk mag de film daarom wel iets harder zijn. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.

Het boeit in ieder geval wel, maar dit soort films liggen me dan ook best wel goed. Het blijven onderdelen in onze maatschappij die wel genegeerd worden. Zwick weet er redelijk wat mee te doen. Het kent spannende en harde momenten, maar het verhaal is niet heel bijzonder en de karakters zijn vaak iets te standaard. En het einde, waar Hounsou een staande ovatie zonder woorden krijgt, tja, het is toch net wat te zoet. Voor de rest is het wel een goede film.

Prettig.

Helemaal geen verkeerde film dit, die me veel beter beviel dan verwacht eigenlijk. Gibson overduidelijk in 1 van zijn betere rollen, dit soort types kan hij eigenlijk veel beter dan een vrijheidsstrijder naar mijn mening, hier lijkt hij echt in zijn element.

Qua actie had het wel allemaal nog wat lomper gemogen, maar in het algemeen ziet het er best prima uit eigenlijk. Niet erg grof, maar hier en daar zitten er best aardige dingen bij die bijdragen aan de sfeer. Maar het is nog steeds zo dat de actie echt lomp moet zijn rondom dit soort stoffige en verlaten omgevingen.

Omgeving zit er goed uit, lekker stoffig en warm sfeertje dat heerst. Alles draagt best bij aan een vlot en vuil sfeertje. Gibson ziet er ook behoorlijk vies uit en dat draagt ook goed bij. Moriarty doet het ook erg aardig, met een ok script dat net goed genoeg is om haar karakter een beetje fleur te geven.

Schurken zijn nergens heel eng of gevaarlijk, maar wel leuk en vlot. Luna heeft een leuke, haast speelse uitstraling en daarbij zijn Cabral en Trujillo ook prima in hun rol als bendelid en zelfs Sicario. Dichtbij de criminele wereld komt het niet, maar het beeld is vlot. Actiescènes zijn vaak ook niet onnodig druk en chaotisch gebracht.

Alles lijkt wel te kloppen, de film is vlot, duurt lekker kort en is als tussendoortje goed geslaagd. Vermaak gehalte is hoog, en dat is alles wat de film nodig heeft, en lijkt te willen bereiken. Niet meer, en niet minder.

Veel mindere Gordon Lewis.

Ik lees hier dat het zijn eerste splatter-film was, waar hij uiteindelijk mee beroemd werd onder de horrorfans. Want ik denk niet dat Gordon Lewis nu ooit zal aanslaan bij het grote publiek. Misschien als er opeens een groot brandend verlangen naar oude Video Nasties uitbreekt.

Ik keek deze vooral omdat deel 2 is genomineerd bij de K.O. 2019 van horrorfilms. MM-collega alexspyforever had ook al genoemd dat je deze wellicht niet perse hoeft te zien mocht je deel 2 willen zien. Maar zo eigenwijs als ik ben ben ik hem toch maar eens gaan opzoeken, maar het was inderdaad niet nodig geweest.

Bij The Wizard of Gore kon ik het nog wel waarderen dat deze film zo ongelooflijk fout was. Deze film is ook redelijk fout, maar veel terughoudender op het gebied van gore. Er is veel minder te zien, wat misschien aan het budget kan liggen. Maar het gaat wel ten koste van de ervaring.

Gordon Lewis slaagt er nog wel in de gore nog enigzins indrukwekkend te maken en bij vlagen nog wel schokkend. Een artiest op het gebied van lichaamsdelen laten zien in oudere films. Al zal ik deze mening wellicht niet delen met andere filmliefhebbers.

Maar de gore verzacht de pijn van de film nog wel een beetje. Zeer goedkoop, maar duidelijk met een beetje liefde gemaakt. Want buiten de gore om, heeft de film weinig om het lijf. Nu is al meerdere keren gezegd dat je bij Gordon Lewis niet op acteerwerk moet letten, maar voor mij maken deze zaken integraal deel uit van de film.

En deze film neemt zichzelf veels te serieus. Wat opmerkelijk is aangezien het compleet stompzinnige verhaal. Het acteerwerk is abominabel. Iedereen lijkt een soort kinderboek voor te lezen. De dialogen zijn ook van lage kwaliteit. Net als de audio.

Slechts de killer zelf maakt bij vlagen nog een komische indruk. Maar van de rest van de acteurs en actrices is er weinig te beleven. Iedereen lijkt wel onder dwang te acteren. De film ontbreekt aan enige detail en de ene na andere domme keuze komt weer om de hoek kijken.

En oliedom verhaal. Slecht geschreven en zeer ondermaats geacteerd. Minder gore dan in bijvoorbeeld The Wizard of Gore en dat is helaas de sleutel in dit soort films. Ik zou kunnen zeggen dat ik dit nog rond de 2,0* of 2,5* zou kunnen geven, maar dan kan ik mezelf als schrijver van reviews niet langer meer serieus nemen.

Haha.

alexspyforever ik heb er speciaal mij vrijdagavond voor uitgekozen zodat je eindelijk niet meer hoeft te wachten. In Blood Feast 2 ben ik met lage verwachtingen ingegaan, wetende dat de voorganger Blood Feast echt compleet brak was voor mijn doen. Op en top trash, en dat ligt me niet altijd.

Blood Feast 2 moest dienen als een wat modernere trash, maar ook van regisseur Gordon Lewis die toch een twijfelachtig geval bij mij is. Twee films van hem gezien, en ik weet wel wat ik ongeveer van hem kan verwachtten, maar dat kan dus ook precies het probleem zijn.

Gelukkig was Blood Feast 2 nog wel een meevaller. Maar het kampt nog steeds met enkele elementen die ik bij Gordon Lewis nooit volledig kan negeren. Het is weer super goedkoop en het acteerwerk van enkele karakters, vooral de vrouwelijke karakters, is echt abominabel.

Maar opvallend genoeg lopen er dit keer ook 3 betere acteurs rond. McLachlan (wel onervaren) is soms nog wel geinig, McConnell (een wat breder acteur) doet het leuk maar ook killer Delahoussaye is best charmant. Niet heel erg sterk qua acteren maar wel erg grappig bij vlagen.

Voor de rest stelt het verhaal heel erg veel voor. Dat is natuurlijk sarcasme, het verhaal is wederom afwezig. Ik kan dat eigenlijk nooit helemaal wegdenken, dit probleem heb ik ook met de Rob Zombie films. Regelmatig begint het gevoel weer op te borrelen dat deze film ook weer zo nutteloos is...

Maar gelukkig niet minder vermakelijk daarom. Want de gore is wel weer dik in orde. Harder en extremer dan de voorgangers die ik van hem zag. Heel erg gedetailleerd en zelfs richting het extreme pad op. Het scalperen van dat grietje was erg heftig, en daarom dus ook indrukwekkend.

Maar buiten wat goede gore en wat grappige dingetjes kan ik niet verhullen dat ik na enige tijd wel genoeg van had. De unrated versie die ik heb ontvangen duurt dan ook bijna 100 minuten, en dat vind ik voor zo'n film als deze echt een stuk te lang. Het mocht na een tijdje wel weer ophouden.

Ook had ik nog wel een groter bloedfeestje verwacht richting het einde, maar ach ja. Nog een paar andere scenes die ik echt oliedom vond, de gedetailleerde verkleedpartij van de dames, al zullen anderen onder ons dit een heerlijke scene vinden, vond ik erg nutteloos en een rekker in de speelduur.

Het is een vermakelijk gore-feestje geworden. Je moet ervan houden, maar vermakelijk en vlot was het wel. Het gaat wel te lang door en het acteerwerk blijft abominabel van enkele actrices, maar uiteindelijk blijft het wel Gordon Lewis natuurlijk.

Leuk!

Blood Fest stond al sinds vorig jaar op mijn lijst nadat het genomineerd werd tijdens de Horror K.O. editie 2019/2020. Daar was het destijds al een titel die me opviel, maar door een grote berg andere horrorfilms die ook nog gezien moesten worden is het er destijds niet meer van gekomen.

Wel jammer, want Blood Fest blijkt een erg frisse en vooral leuke take te zijn op het genre. Een horrorpretpark is sowieso een thema dat me erg leuk lijkt, en eenmaal het fris en grappig genoeg uitgewerkt wordt kan het ook nog eens op een toppertje uitdraaien. Heel briljant is Blood Fest niet, maar wel erg geestig.

In het begin denk je vooral tegen een wat flauwe Amerikaanse komedie aan te kijken. Flauw is het ook wel, maar dat is hier soms ook nodig. Het is namelijk een soort parodie, maar dan geen goedkope in zijn soort zoals er wel meerdere zijn. De film vindt namelijk een strakke balans tussen parodie en horror. Dat betekent dat er zowel genoeg te lachen als te gruwelen valt.

Heel spannend is het niet, daar mikt de film ook niet op, maar qua het vloeien van bloed is er genoeg te aanschouwen. Verrassend zelfs als er al kettingzagen in de eerste 20 minuten te vinden zijn. De kills zijn opvallend bloederig, het spat soms alle kanten op. Budget was beperkt maar wel erg leuk gebruikt. Het park is heerlijk ingericht.

Acteerwerk is ook zeker niet slecht, met ook nog een aantal korte cameo's. Kay is misschien niet de sterkste hoofdrol, maar Batalon, Gabriel en Dunkelman doen het wel erg leuk. Het is fijn als ze ook eens echt goed acterende tieners kiezen die weten wat ze met de rol moeten aanvangen.

De horror is erg leuk en altijd met veel plezier gebracht. Er wordt ruimte gegeven aan allerlei onderwerpen en vaak zijn ze erg leuk uitgewerkt. Enkel de clowns waren een misser. De film duurt bovendien enkel 90 minuten en zit vol met horror en andere elementen. Het tempo schiet daardoor in een lekkere stroomversnelling zonder onderweg afgeraffeld aan te voelen.

Leuke film dit, heb erg genoten, maar het zit de film dan ook mee dat ik de gehele omgeving geweldig vind. Over-the-top en flauw is het zeker, maar met zo veel overgave en plezier uitgevoerd dat je het regisseur Egerton, die zelf ook een rol heeft, maar moeilijk kwalijk kan nemen. Ik vind dit ook stukken beter dan Hell Fest.

Regisseur Sam Curtain komt met een vermakelijk werkje opdagen, waarin met weinig budget veel wordt gedaan. Wat echter minder goed wordt gedaan is de erg lange aanloop, zeker aangezien Blood Hunt (te) weinig te vertellen heeft om zoiets te rechtvaardigen. Zeker de helft van de relatief korte speelduur wordt gespendeerd aan taferelen die er amper toe doen, waardoor je als kijker vooral wacht totdat het losgaat. Eenmaal de registers open worden getrokken voert Curtain het tempo op en pakt de film uit met genoeg bloedvergieten en rauw geweld om elke vorm van verveling weg te nemen. Het gebrek aan indrukwekkende praktische effecten is dan ook te vergeven, maar het geheel grijpt iets te vaak naar allerlei onbenullige inhoudselementen om de speelduur nodeloos uit te rekken.

Aardig idioot.

De nieuwe (goedkope) haaienfilm is om de hoek gedoken en dit keer komen ze dus met een film waarin de haai vooral als een soort bijpersonage dient. Het blijft nog altijd het voornaamste gevaar vormen binnen de film, maar dat neemt niet weg dat het toch een film is die het meer van de onderlinge psychologie moet hebben.

Problematisch daaraan is dat geen enkel personage naar behoren weet te interesseren. Al aardig vroeg worden we in de setting gedropt zonder enige introductie. Langzaam maar zeker leren we de personages beter kennen terwijl ze een voor een worden opgeslokt door een haai. De opzet van het concept is best creatief met het vastgeketend zitten en een haai in het zwembad, maar de uitwerking is mak.

Vooral omdat het gewoon weinig vernieuwends brengt en de haai voornamelijk buiten beeld wordt gelaten. De moorden zijn in principe allemaal hetzelfde en de personages, ondanks hun energieke persoonlijkheden, slagen er maar weinig om om de druk en angst van de situatie naar de kijker te communiceren. Hierdoor is de film, ondanks een korte speelduur, toch een lastige zit om uit te zitten. Ergens toont het potentie, maar dit komt er nauwelijks doorheen door een halfbakken en terughoudende aanpak. Jammer.

Abstract.

Dat dit is gebaseerd of is gelinkt aan een videoclip valt al duidelijk te achterhalen door een best grote aanwezigheid van kleuren, muziek en vreemde elementen. De film komt zeker in het begin nogal overweldigend over, maar het mag wel duidelijk zijn dat er namen achter staan die met weinig veel willen bereiken.

Mooie effecten en wereldschepping, dat wel. Zeker omdat de film niet erg duur aanvoelt en daarvoor hebben ze nog wel een leuk gebeuren weten te scheppen. Het spat hier van de kleurtjes en creatieve vormgeving. Misschien dat ze alleen iets te creatief zijn geweest, want al het kleurrijke gebeuren drijft enige vorm van rode lijn of narratief zowat compleet van de baan.

Er worden diverse pogingen gemaakt om van de personages leuke figuurtjes te maken, ik vond het allemaal echter maar "edgy" overkomen. Geen enkele verschijning weet echt aan te slaan en de editing is ook wat langzaam. Bovendien zie ik weinig voordeel in dat afleveringen-gebeuren. Erg vervelend om de hele tijd weer door de aftiteling van 5 minuten heen te moeten scrollen.

Ik zie er wel potentie in, maar weinig vermaak. Na enige tijd ben je die kleuren wel beu, en als overige structuurelementen je vervolgens beginnen te irriteren is het moeilijk om hier nog normaal van te kunnen genieten. Er zitten genoeg elementen tussen die mij als kijker kunnen charmeren, maar dat wordt wat weggedrukt door genoeg andere elementen die juist helemaal niet werken. Betere personages en een wat minder zweverig narratief hadden in ieder geval al wonderen kunnen doen.

Saaie film.

Deze film was nog een geval die ik vooral had meegepakt omdat de cover op de site er interessant uitzag. Helaas was de uiteindelijke film dit niet. Tegenwoordig loop ik steeds vaker tegen de lamp aan omdat mijn nieuwsgierigheid het van mijn instinct wint, maar dat kan ook een direct gevolg zijn van mijn wanhopige zoektocht naar nieuwe films.

In ieder geval een verhaaltje dat vijf vrienden moet voorstellen die zich tegen elkaar keren nadat ze tegen een bijzondere situatie aanlopen. Dat wordt echter alles behalve interessant uitgewerkt. Ik weet dat ik mezelf rondom de helft zat af te vragen waarom ik het nog keek, maar uit koppigheid toch afgekeken. Het werd er niet beter op, alhoewel de film doorgaans wel zijn niveau blijft houden.

Slecht acteerwerk zitten potentieel aardige personages in de weg. Verhaaltje heeft namelijk nog wel pogingen gedaan om interessant en verrassend te zijn, en aangezien regisseur White niet vies om wat extraatjes toe te voegen biedt de film wel net aan genoeg variatie, maar daar eindigt het ook weer zo'n beetje. De flow is er ook zeker, maar het algemene niveau van de film compenseert dat op een negatieve wijze.

Veel meer hoef ik ook niet over de film te schrijven, behalve dat ik het erg veel binnen de lijntjes vond kleuren van normale Tv-film. Saai ingericht, zwakjes uitgewerkt, maar ergens voelt het nog wel aan dat ze het goed bedoeld hadden en veel hebben opgeofferd. Mocht dat ook zo zijn, dan mogen ze hun handen wel door hun haar halen, want dit was niet best.