Opinions

Regisseur Larry Fessenden heeft als mentor gediend voor enkele andere, succesvolle regisseurs en zit al enige tijd in het vak, maar aan Blackout valt dat zelden af te lezen. Enkel de drang om een aantal maatschappijkritische onderwerpen te belichten en redelijk experimentele weerwolftransformaties verraden dat er een vakman achter de camera staat, maar dit was over de grote lijn nogal een saai weerzien. Houterige (alhoewel praktische) effecten en volstrekt oninteressante personages die het voortdurend met elkaar hebben over het Amerikaanse onrecht en andere poeha, zonder dat dit maar een moment een beetje beklijvend voor de dag komt. Fessenden kiest verder voor een redelijke old-fashioned-aanpak voor zijn weerwolfbelegeringen, maar met enkel een klauwtje dat in beeld komt en de lage hoeveelheid lijken die tegen de grond vallen weet hij daar beslist geen hoge ogen mee te gooien. Teleurstellende film, die wellicht nog wat kan uithalen bij een specifieke doelgroep van griezelliefhebbers.

Niet best.

The Blackout Experiment zal waarschijnlijk nooit de bekendheid krijgen die het dan ook niet verdiend. Ik kwam de film tegen toen ik over de horrorsectie zat te browsen van een filmsite. Die site geeft vooral goedkope films weer die snel vergeten zullen worden, en dat zegt genoeg over deze film en wat je ervan kan verwachten.

Deze film speelt in op het concept waarbij mensen wakker worden op een vreemde locatie dat een groot spel blijkt te zijn. Het jammere is dat je in deze film weinig spel zal gaan zien. Door middel van wat opdrachten die de slachtoffers krijgen, die eigenlijk de standaarddingetjes zijn zoals "schiet je vriend dood", zien we steeds meer acteurs het toneel verlaten. Niet heel origineel meer, maar niettemin erg intrigerend.

Wat de film vooral als meerwaarde kent is dat het goed acteerwerk heeft, en over acteurs beschikt die er duidelijk zin in hebben. Ondanks dat de dialogen wat achterblijven dat de nodige moeilijkheden voor de cast oplevert, wordt er duidelijk geacteerd en worden dialogen overtuigend uitgesproken. Er wordt met het hart gespeeld, en met emotie. Hierdoor heb je al snel wat voordeel.

Verder probeert de film ook nog weleens indruk te maken op het visuele vlak. Er wordt wat gespeeld met het licht en effecten, maar helaas werkt het beperkte budget tegen. Vooral de decoraties missen, maar ook een mooi filtertje. Een sfeer breekt zelden door, en de kamer ziet er niet uit als een kamer die zoveel mensen opgesloten kan houden. Het grootste minpunt is dat het de grafische horror nogal opzichtig ontwijkt door letterlijk naar een zwart beeldscherm te springen als er een personage af wordt gemaakt.

Deze film was een kans om iets unieks neer te zetten en heeft ook wel de potentie, alleen ontbreekt het talent naar mijn mening. Regisseur Moffat IV kan nog wel ergens komen, mits hij wat centjes toegeschoven krijgt en nog steeds gevoel heeft om goed te casten. Tevens ben ik van mening dat horror nooit zo opzichtig ontweken mag worden, want die momenten bieden juist de mogelijkheid tot kansen. Een gemist resultaat, die helaas weinig bereikt, maar wel alvast een podium heeft.

Degelijk geacteerd en zeker qua look best sfeervol, maar Blackwater Lane verslikt zich in de finale volledig. Regisseur Jeff Celentano en scenarist Elizabeth Fowler profiteren allebei met een opvallend stabiele hoofdrol van Minka Kelly, die toch redelijk fris omgaat met dit uitgekauwde figuur. De omgeving is daarnaast ideaal en tussendoor wordt de spanning regelmatig onvoorzichtig, maar soms effectief opgebouwd. Eenmaal dan bekend wordt gemaakt wat er gaande is, verliest Blackwater Lane spijtig genoeg alle krediet. Veel te vergezocht en totaal ongeloofwaardig. Je vraagt je af waarom deze figuren toch zo ver gaan voor zoiets simpels. Niettemin nog bonuspunten voor een degelijk begin en de fraaie natuurlocaties.

Het meest interessante aspect binnen The Blackwell Ghost is dat regisseur Turner Clay (evenzeer de hoofdrolspeler) over een eigen vliegtuig beschikt waarmee hij van locatie naar locatie vliegt. Een bijzonder extraatje dat best leuk uitpakt, maar helaas houdt het daar vervolgens weer zo'n beetje mee op. Clay gaat zelfbewust te werk en probeert door middel van een hoop monologen zoveel mogelijk saaie opbouw en griezelclichés uit de weg te ruimen, maar zijn constante aanwezigheid kent na 30 minuten een vermoeiende impact. Het constante gezever gaat de potentiële spanning namelijk in de weg zitten en ondanks dat de finale wat sfeervoller voor de dag komt, gaat het meeste van de film daardoor verloren. Er wordt creatief omgesprongen met het zeer beperkte budget en de speelduur is doeltreffend beperkt, maar tegenover de grote Found Footage-spelers delft deze film snel het onderspit door een gebrek aan benodigde horrorafwerking.

Ouderwets vormgegeven, maar regisseur Uwe Boll levert hier een wat betere film af dan zijn voorgaande projecten. Moeilijk is dat niet, want dat waren allemaal stuk voor stuk brolwerkjes. Blackwoods kent echter nog altijd een aantal lelijk ingevulde stileringen, waarvan specifiek het gespeel met slowmotion onoverzichtelijk en amateuristisch uitpakt. Het acteerwerk is daarnaast niet best, maar eenmaal het verhaal op gang komt weet Boll een zekere vorm van sfeer te creëren. De inhoud doet verder erg denken aan een voorganger van Vacancy, maar dan met minder budget en iets meer psychologische inmenging. De uiteindelijke insteek is een verrassing en de aanloop is best entertainend, maar na een halfuur lag ik toch te worstelen met mijn concentratie vanwege het gebrek aan spanning en sensatie.

Ok.

Best een ok filmpje uiteindelijk, waarvan ik wel denk dat dit veel beter had kunnen zijn. Het heeft veel potentie om een goede film te zijn, een gave hoofdrol, een geslaagde opening en soms lekker lompe actie. En toch weet het allemaal niet maximaal te zijn.

Waar het vooral mis gaat, is de montage. De meeste actiescènes lijken erg gaaf en lomp te zijn, maar worden zo chaotisch en snel in beeld gebracht dat het allemaal niet zo geweldig meer is. Dit doen een hoop films met potentie fout eigenlijk.

Snipes is wel leuk, al had hij wel een stuk cooler kunnen zijn denk ik. De looks had hij zeker, de moves ook en soms de one-liners ook. Hij had best charme. Het is dan ook jammer dat uit zijn karakter niet al te veel bijzonderheden worden gehaald. Wanneer Snipes met zijn motor het gebouw ingaat, en daar als een soort Mad Max doorheen gaat was gaaf, maar te snel voorbij.

Daarbij worden een hoop gave Snipes solos om zeep geholpen door de wat terughoudende montage. Visueel ook soms lelijk, duidelijk iets te veel uit de computer. Dit had minder CGI moeten hebben en meer bloed, ingewanden en lompheid.

Het lijkt allemaal wel erg gaaf te zijn, en er zitten een aantal gave stukken in, maar in het algemeen had ik hier veel meer van verwacht. Slotfase was tenminste erg goed, en de opening was lekker. Vermaak ten top, de 2 uur kwam ik makkelijk doorheen, maar het had beter kunnen zijn.

Hetzelfde.

Al verkies ik duidelijk dit deel. Dit deel komt op vele gebieden beter tot zijn recht als deel I, al laat het desondanks nog een hoop vallen. Het is wel zonde, aangezien Blade echt wel een tof karakter kan zijn, maar dit nooit lijkt te worden.

Snipes blijft gewoon goed als Blade, maar zijn rol blijft op vele gebieden beperkt. Hij is nooit optimaal cool, vooral omdat er altijd er op de momenten dat er met zijn personage uitgehaald kan worden een remmer in die de gaafheid van zijn karakter weer wegnemen.

De regie van Del Toro heeft veel meerwaarde. Visueel heeft de film in vergelijking met deel I veel vooruitgang geboekt, dat is duidelijk. Qua personages is er niks verbeterd, maar visueel is het gewoon beter. Zowel op CGI als cameragebruik.

Het is vlotter en makkelijker uit te kijken, maar het is wel jammer dat ondanks de verbetering in CGI, het er soms nog best matig uitziet en te opvallend is. De actiescènes zijn wat rustiger, maar nog steeds best onoverzichtelijk soms. De opening haalt het ook bij lange na niet bij de opening van deel I.

Acteerwerk is nog wat matig. Ondanks dat Snipes wel goed is en natuurlijk Perlman, Yen en Kristofferson goed bezig zijn zitten er enkele erg matige rollen in. Goss is niet overtuigend als schurk, en Varela was al helemaal een catastrofe in acteren. De rollen zijn vaak ook gewoon suf.

De actiescènes mogen er wel zijn soms, maar het had allemaal wet wat lomper gemogen. Meer ledematen en dergelijke dingen. De Blade films moeten echt cool zijn met een karakter zoals Snipes, maar doen dit simpelweg gewoon niet. En dat is wat de film afremt. Voor de rest prima vermaak.

Niet echt.

Voor mij toch niet helemaal de ideale film die vele hierin zien. Verhaal klonk als muziek in mijn oren, maar is zeer saai uitgewerkt. Ik keek hem vanwege het verhaal maar ook vanwege onze eigen Rutger Hauer die het wel leuk doet hier.

Ford is ongeloofwaardig, maar past nog enigzins in zijn karakter. De film was een nogal lange zit omdat ik er maar niet doorheen kwam. Het verhaal pakte me niet, matig acteerwerk van verschillende personages, waar Sean Young toch wel voorop mee staat. Waarom is die vrouw eigenlijk actrice geworden?

Voor de rest weet Scott wel een aantal sterke scenes te maken, zoals de "Time To Die" speech van Hauer en het vrij sterke einde. Maar de film was helaas mijn aandacht al volledig kwijt na minuut 10, en dan zijn de 117 minuten en te lange zit. De het 163 minuten durende vervolg kwam ik weleens waar nog makkelijker doorheen.

Zeer langzame Sci-Fi.

Tja, de Ridley Scott uit 1982 vond ik ook al niet mooi. Maar misschien kan ik een wat nieuwere versie dan wel waarderen. Helaas niet erg.

Ryan Gosling speelt weer een stil karakter met een gezichtsuitdrukking. Zag ik ook al in Drive, volgens mij speelt hij meestal dit soort rollen. Ik wist wel wat ik kon verwachten, een langzaam verhaal. En dat is hier weer aan de ode. Niet dat ik een langzaam verhaal nou haat, maar dit zijn niet helemaal de films waar ik nou van hou.

Ik zou toch eventjes positief zijn, wat een geweldige visuals. De effecten, zo mooi. Schitterend in elkaar gezet. Ik snap dus wel waarom mensen hier zo dol op kunnen zijn. Ana de Armas en Ford doen het erg leuk, qua karakters kon ik me dus wel inleven. En dan een leuke openingsscène.

Maar helaas is het verhaal, zoals ik al zei, nogal langzaam. Er gebeurd naar mijn mening niet erg veel in de 163 minuten. Natuurlijk is dat wel wat Blade Runner zo speciaal maakt. Maarja, niet voor mij Heb er niet erg van kunnen genieten.

Wel van een leuk laatst half uur met kwaadaardig Hoeks. Schitterende afsluiter, maar het duurde toch iets te lang voor mij. Maar een flinke aanrader voor fans van echte ScienceFiction en uitmuntende visuals.

Regisseur John Lechago komt op de proppen met een spin-off binnen de bestaande reeks, maar eigenlijk gaat het nergens over de zogenaamde Blade en volgen we gewoon een aantal protagonisten die het tegen nazi's moeten opnemen. Het voelt dan ook erg aan als een bestaand verhaal waar terugkerende personages en poppen in worden gestopt om het toch maar even te linken aan de desbetreffende reeks. Ondanks dat de moorden wat bloederiger zijn en niet iedereen even belabberd acteert, maakt Lechago er een saai geheel van. Oninteressante actiescenes en veel te veel plot rekken de nogal korte speelduur verder op dan benodigd is, bovendien ontbreekt er een finale om alles nog een beetje gepast af te sluiten. De Puppet Master-reeks is in recentelijke jaren vooral gedegradeerd tot pure armoede, met slechts schaarse hoogtepunten tussen de bagger.

Best matig.

Ondanks dat de film op een aantal gebieden echt verbetering kent in vergelijking met deel I en II, is dit toch wel duidelijk de slechtste film uit de Blade trilogie. Wel merkwaardig, maar ook wel voorspelbaar. Maar ik had er wel even vertrouwen in na de opening.

Opening was goed, lekker spectaculair met goede actie. Grappige stukjes en een Snipes die erg goed op dreef was als actieheld. Helaas werd Snipes niet zo leuk meer als in de opening, sterker nog, het leek zelfs alsof hij niet meer in de hoofdrol speelde.

De actie is wat rustiger en minder chaotisch. Echter bevat elke beweging nog steeds een hoop geknip, moet je dan nagaan hoe onrustig de voorgaande delen waren. Dit geeft wel meer overzicht en is er meer ruimte voor een kick, maar het laat dan wel zien hoe matig de actiehelden zijn.

Ondanks dat Snipes nog wel leuk is, en Reynolds voor de luchtige toon zorgt, valt Biel toch wat door de mand. Ze ziet er leuk uit en doet het niet slecht, maar als actieheldin is ze gewoon niet goed. Duidelijk slecht in het vechten en geen echt coole uitstraling daarbuiten.

Cameragebruik is wel wat energieker soms en de sets zijn mooi, maar de actie, na de opening dan, is best matig. Het laat zien hoe brak de meeste mensen zijn in vechten. Vooral Purcell was wel heel slecht in vechten voor zo'n legendarisch figuur.

Maar buiten de actiehelden om zitten er nog grotere stoorzenders, de schurken. Wat een theatrale zooi. Vreselijk geacteerd (Posey) en vreselijk saaie figuren. Het komt geen moment over als vampier of schurk, eerder als volslagen debielen in vreemde kleding.

Echter kijkt het verrassend genoeg lekkerder weg dan de voorgaande delen, en de actie is wat leuker om te volgen eigenlijk. Visueel is het allemaal nog wat beter, ondanks dat de effecten vaak nog wat houterig blijven. Maar Goyer weet het visuele niveau absoluut omhoog te tillen.

Voor de rest gewoon matig.

Middelmaat.

Dit soort komedies zie je tegenwoordig wellicht wat minder vaak. Het is namelijk net iets gedurfder dan de standaard van vandaag. Dat maakt van Blades of Glory soms een leuke film, aan de andere kant is het echt zo'n flauw gebeuren dat je bijna weg begint te kijken uit schaamte. Wel leuk om te vermelden dat dit weliswaar de eerste hoofdrol is die ik van Heder heb gezien.

Jammer genoeg voor Heder vind ik hem niet zo geweldig. Het is meer de vormgeving van zijn personage die komisch uitpakt, maar als het op de acteertalenten van Heder zelf aankomt is er bijna niets meer van over. Ferrell zit wat comfortabeler op zijn plek in de komediewereld, maar ook zijn personage is afwisselend grappig. Iets leuker dan Heder, maar niet echt geweldig.

De achtergrond (kunstschaatsen) is wel genietbaar, de rest van de film verschiet het meeste van zijn kruit in de eerste helft. Dat stuk kent de leukste beelden, daarna wordt er een verhaal opgebouwd waar Poehler en Arnett onder andere hun intrede doen. Vanaf dat moment verzakt de film in een nogal pijnlijk gebeuren. Het blijft lekker wegkijken, maar de beste stukjes zitten in het gekibbel tussen Heder en Ferrell. Ik vind het niveau in ieder geval wat hoger liggen dan zo'n luie Rogen-komedie.

Herzien vanwege een gebrek aan herinnering en aangezien ik het befaamde eerste deel ook recentelijk heb bezocht, maar deze moet simpelweg nog altijd het onderspit delven. Regisseur Adam Wingard gaat vooral sensationeel te werk en veroorzaakt daarvoor te veel chaos en bombast. Het acteerwerk is niet geweldig en de personages zijn oersaai waardoor het logisch is om je kracht dan uit het visuele te putten, maar het zit enige vorm van spanningsopbouw erg in de weg. Sporadisch zitten er wel wat intense momenten tussen, maar te weinig om dit als geheel boven water te houden. Richting de finale gaat Wingard helemaal los en alhoewel het er per definitie niet slecht uitziet op cinematografisch vlak, maakt het vooral een rommelige en ongecontroleerde indruk. Een complete herhalingsoefening had niet gehoeven, maar de bewerkingen die Blair Witch met zich meebrengt voegen simpelweg niets toe. Enkel de trucage met de oorcamera’s is erg geslaagd.

Herzien. Blijft een geslaagde en vooral boeiende film, zeker als je het zeer kleinschalige budget in het achterhoofd neemt. Het acteerwerk is zeer degelijk, de opbouw is geslaagd en de finale blijft uiteraard iconisch. Regisseurs Daniel Myrick en Eduardo Sánchez weten op knappe wijze de spanning op te wekken door zeer weinig te tonen en voornamelijk in te zetten op audio, ondanks dat de film nergens verzandt in een nagelbijter. Het jammerlijke is dat er tussen de beelden door nooit een hoogtepunt weet op te treden (de creativiteit was er namelijk wel) en de bedreiging nergens een gevaarlijk kleurtje krijgt, maar verder heb ik weer ouderwets genoten. De klacht over een gebrek aan gebeurtenissen is tot op zekere hoogte gegrond, maar je kan als regisseur natuurlijk niet veel kanten op met zo weinig centjes.

Afknapper.

Het is wederom opnieuw vanwege de High-school in de film dan ik mezelf weer heb laten meeslepen om hem mee te pakken, maar het blijkt steeds vaker zo te zijn dat deze films uiteindelijk weer tegenvallen. Deze ook helaas.

Het positieve aan de film is de rol van Alexander. Ze speelt wel een cliché type, maar doet dit eigenlijk wel degelijk met verve. Lekker charmant en bovendien ook gewoon overtuigend. Geen al te makkelijke rol, maar bovengemiddeld uitgevoerd.

De film is opvallend traag. Het lijkt echt iets te willen vertellen, maar slaat de plank ter vertelling eigenlijk behoorlijk mis. Het is nooit helemaal duidelijk wat de film wil zeggen. Je zou zeggen, anti-pesten. Maar de film behandeld zo veel verschillende onderwerpen dat pesten wat wegvalt.

Bovendien maakt de film enkele rare keuzes. Shephard is opvallend jong als regisseuse, maar maakt direct een grandioos verkeerde regiekeuze door haarzelf een hoofdrol te geven. Niet alleen is ze zeer ondermaats, maar komt ook geen enkel moment goed over.

De karakters moeten allemaal ook zo overdreven sterk aangezet zijn. Iedereen speelt abnormaal vreemd en doet abnormaal raar. Het valt te veel op, en daardoor is de film niet serieus te nemen. Bovendien is het visueel ook weinig bijzonder. Te veel saaie shots en een te traag verloop.

Dit is echt een misser. Het wil wel wat vertellen, maar vertelt te veel en te slordig. Onderwerpen komen en gaan, en vallen voor een lange tijd weg, om opeens weer naar boven te komen. Concentreer je gewoon op 1 onderwerp, inplaats dat je er te veel gebruikt. Het is dan ook duidelijk dat Shephard nog niet helemaal weet wat ze wil met dit project. Maar ze is dan ook nog wel jong.

Aardig.

Niet verkeerd, maar ook absoluut niet goed. Het mag duidelijk zijn dat dit de eerste film was van Baron want de knulligheid spat er soms vanaf. Dat neemt echter niet weg dat het resultaat duidelijk zijn best doet, al komen de echt goede stukken pas laat in de tweede helft tevoorschijn.

Alles daarvoor is vooral het volgen van een intens oninteressant personage, die zijn ding doet. Baron speelde zelf de hoofdrol, maar kwam daarbij in een valkuil terecht. Vooral door de narration. Iemand anders werd ingehuurd om zijn stem te verzorgen, maar hierdoor voelt het geen moment aan als Baron. Aan de andere kant, als hij dit wel zelf deed had hij gewoon niet echt een passende stem gehad. Het beste was dan om de narration gewoon weg te laten, wat mij betreft.

Zoveel voegt het ook niet toe, de film wordt er geen moment professioneler of interessanter mee. De eerste helft van de film is gewoon oninteressant te noemen. Er gebeurt geen hol en de personages zijn alles behalve spannend, inclusief Baron zelf. Tussendoor zijn de beelden nog knap geschoten, maar de film voelt erg leeg aan.

Net zoals personage Baron zijn seksuele frustraties niet in de hand heeft, heeft regisseur Baron zijn soundtrack niet in de hand. De deuntjes schieten alle kanten uit en vloeken ontzettend met de scenes. Vrolijke deuntjes tijdens deprimerende momenten, of feestachtige deuntjes tijdens achtervolgingen. De soundtrack klinkt leuk, maar weet in principe geen enkele scene te ondersteunen.

In de tweede helft maakt de film een 180 gradendraai. De beelden zijn plots interessanter en spannender en de pay-offs zijn sterk. Deze film kent voor zijn tijd 1 van de meest brute moorden die ik heb gezien. Uitstekende opbouw, intrigerende beelden en een rauw toontje. Het lijkt alsof Baron even in een crisis zat maar zichzelf uiteindelijk een schop onder zijn kont gaf. De film eindigt dan ook sterk.

Daarnaast is de rauwe toon goed gedaan, deze film heeft meer in zijn mars dan een hoop andere films uit deze tijd. Jammer dat de film hier en daar slordigheidjes met de editing en soundtrack vertoond. Verder een redelijke film, volledig gered door een sterke tweede helft.

Mel Brooks.

Blazing Saddles had eigenlijk de film moeten zijn die me juist aan het lachen kon krijgen. Dat gebeurde helaas maar zelden, en dat ligt er vooral aan dat de cast die in deze film rondloopt niet over de vaardigheden en humor beschikt om de grappen goed af te leveren. Eigenlijk was het gewoon vervelend.

Deze film haalt zijn kracht voornamelijk uit momenten die erg droog zijn en weinig bijdragen aan het verhaal. Die beelden zijn schaars, want als de film vaak een droog moment te pakken heeft, heeft het de neiging om er ontzettend lang omheen te cirkelen waardoor de grap na enige tijd compleet uitgewerkt is.

Het acteerwerk is ook niet best binnen deze film, vooral namen zoals Gene Wilder vielen me ontzettend tegen. Misschien toch een wat on-and-off acteur geworden ondertussen, die in de films van Mel Brooks helaas niet veel kan doen behalve hysterisch grappen afleveren. Zo ernstig als in Young Frankenstein is het gelukkig niet, maar toch heb ik vanuit zijn kant geen enkele geslaagde grap kunnen opmerken.

Ik vond het al bij al en matige film. Voor een soort parodiefilm nog altijd mooi versierd en groots opgezet, maar de decors dragen nauwelijks bij aan de film zelf. Het voelt erg aan als een nogal toneelachtige en klungelige film die veel juist wil doen maar zijn kracht enkel uit een bepaald aantal momenten kan halen. Er zitten zeker leukere stukjes bij, maar die worden overschreeuwt door de mindere grappen.

Er gaat na herziening toch een halfje af. Regisseuse Carlson Young verdient lof voor een dapper filmdebuut waarin creativiteit de absolute voorkeur krijgt, maar The Blazing World laat zich uiteindelijk toch te veel lijden door bronmateriaal dat als inspiratie heeft gediend. De film geniet van een aantal aparte decors, een kleurrijke vormgeving en overtuigend acteerwerk binnen complexe rollen. Toch ligt de dramatische onderlaag er tamelijk dik bovenop en zien bepaalde "werelden" er simpelweg te goedkoop uit, specifiek in de woestijnomgeving. De bijzonder lange aanloop levert bovendien geen pluspunten op voor Young, maar haar potentie is zeker te merken en die mag ze gerust doorzetten in de toekomst.

Solide.

Hele andere film dan ik op voorhand had verwacht, want zeker voor een oorlogsfilm uit de jaren '70 waarin de technieken bij lange na niet zo geavanceerd waren als de technieken die in hedendaagse films worden getoond komt het best onderscheidend uit de hoek. Wellicht dat de film dan ook niet als volbloed oorlog moet worden gezien.

Wat deze film van soortgelijke genrefilms weet te onderscheiden is dat de oorlog eigenlijk vooral achtergrond is. De wereld waarin we het jongetje zien weet dat er oorlog gaande is, maar hijzelf niet, en neemt zijn trommeltje mee naar welke plek dan ook. Dat is vooral wat de film toont, het leven vanuit een jongen met absurdistische karaktertrekjes die zijn eigen weg aan het vinden is op zeer jonge leeftijd.

Dat gaat gecombineerd met wat opmerkelijke stijloefeningen die ik zeer kon waarderen. Het is wel zo dat de film te lang doorratelt, want na enige tijd lijkt er minder te vertellen te zijn. Wanneer de jongen bijvoorbeeld, wel bijzonder overigens, een seksuele relatie aangaat met een oudere dame lijkt dit eerder erbij te zijn gehaald in een verwoede poging om de film wat verder te distantiëren van andere oorlogsfilms, maar ik zag er persoonlijk weinig relevantie in.

Verder veel bijzondere situaties met een goed visueel stijltje. Een film dus die lang doorgaat en na enige tijd niet zo veel meer te zeggen heeft, maar ook een film die zich op positieve wijze weet te onderscheiden van genregenoten. Ik heb er tegen verwachtingen in best van kunnen genieten. Fijn ook om te zien dat niet elke film die ik denk te zien die uitkomst hanteert. Zo wist Die Blechtrommel me goed te verrassen.

Regisseur Ben Younger profiteert van inspirerend bronmateriaal om zijn film mee in te kleuren, maar Miles Teller maakt een nogal ongeloofwaardige indruk als topatleet. Vaak komt hij namelijk aanzienlijk minder ervaren over dan zijn tegenstanders en de passie voor zijn vak slaat zelden aan, ondanks z'n professionele pogingen om dit wel voor elkaar te boksen. Specifiek de finale resulteert door eerdergenoemde redenen in een ware afknapper, maar gelukkig wordt er degelijk geacteerd en omtrent de inhoud genoeg om een speelduur van 116 minuten te rechtvaardigen. Op visueel vlak bovendien rauw en direct genoeg om de setting te kunnen ondersteunen, maar daar houden de meeste complimenten vervolgens mee op.

Misser.

Geen slechte film, maar wel eentje die helaas niet helemaal gelukt is. Ik keek hem eigenlijk vooral voor de poster van de DVD die op bol.com staat. Die zag er echt magisch mooi uit, eeuwig zonde dat er niets in deze film in de buurt van dat beeld komt.

Chan is weer terug in zijn rol als bejaarde actieheld. Qua acteren blijft het nog steeds niet helemaal vlot bij hem. Alhoewel het qua emotie en dramatiek wel iets beter gaat met zijn acteerprestaties. Maar zodra hij Engels spreekt floept de houterigheid er weer uit.

Maar Chan is niet de vreselijkste rol in deze film. Bij lange na niet zelfs. Die komen namelijk in de vorm van Mulvey en Haubrich. Maar meest vreselijke en irritante rol gaat naar Ou-Yang. Want wat een irritant stemmetje heeft zij, naast het feit dat haar acteerkunsten weinig verheffend zijn.

De rolletjes zijn vaak allemaal erg typerend en overdreven. Zo zijn de bad guys er echt suf uit. Wanneer komen ze met iets creatiefs en origineels? Ze hadden hier weinig genoeg creativiteit voor het verhaal en loop van het verhaal, maar wanneer het op karakters uitkomt, vliegt de film uit de bocht.

Wel hangt er een lekker tempo tussen de actiescènes en zorgt Luo voor genoeg humor tussendoor. Eindelijk een acteur uit Azië die oprecht iets grappiger en minder irritant was dan de algemene Aziatische opkomst. De meeste vlotheid komt dan ook van hem.

Voor de rest redelijke actiescènes, al voelt de eerste actiescène eigenlijk al aan als een slotfase. Maar hij kickt wel lekker in en hebben we ook nog originele locaties zoals het Sydney Opera House, dat ook nog redelijk leuke beelden oplevert. Bovendien weet de regisseur wel redelijk met het actiegenre overweg te kunnen.

Er hangt genoeg energie en vlotheid in de film, al lijkt de film wat moeite te hebben met welke weg hij wil kiezen. Het is aan de ene kant een kinderfilm, en aan de andere een actiefilm met veel poeha. Het matcht niet altijd even lekker.

Bovendien hangt die 16+ er alleen maar omdat de eerste actiescène een stuk harder was dan de andere actiescènes, alsof er even iemand anders in de regiestoel zat. Voor de rest is het gewoon de normale Chan-actie en in de echte slotfase lelijk gespeel met greenscreens.

Maar wel genoeg vlotheid en tempo in de film, waardoor je het niet bepaald saai kan noemen. Lekker energiek in beeld gebracht, al had het wel iets harder gemogen en soms iets minder een kinderfilm. Het levert geen voldoende op, maar ook geen lage onvoldoende.

Coraci onder niveau.

Heeft altijd wel een beetje op de juiste plek gezeten. Dat is op de plek waar komedie de centrale focus vormt. Soms mengt hij daar wat drama in, soms gaat hij echter voluit in flauwe grapjes. Blended is een goed voorbeeld van dat tweede, maar juist dat soort films behoren eigenlijk tot het mindere werk van Coraci.

Vooral de consistente veiligheid van de film is wat teleurstellend, al helemaal als je jezelf in een achtergrond als Afrika bevindt. Daar komen vanzelfsprekend wat mooie plaatjes vandaan, maar deze plaatjes zijn eigenlijk maar schaars. Te schaars, want er moet toch echt wel wat specialers vanuit de regie komen als een film als deze naar behoren wilt functioneren.

Humor is voorspelbaar maar behapbaar. Verder een goed vermakelijk verhaaltje en situaties die elkaar in redelijke flow opvolgen. Maar daarmee is het meeste ook weer zo'n beetje gezegd, want Blended is namelijk ook een film die je als kijker snel weer vergeten bent. Eigenlijk ook gewoon te snel om echt als een goede film geclassificeerd te worden. Daarmee is het dus eigenlijk vooral een half resultaat te noemen.

Ai.

Toch wel heel jammer dit, want de boodschap is iets dat duidelijk door hoort te schemeren. Jammer dat het zo zwak neergezet is in een film die zelfs voor kinderen niet leuk is. De cast is enthousiast bezig en lijkt plezier te hebben, maar Mexx Nachbar heeft een wat te brutale toon wat mij betreft.

De film weet niet te boeien, kent weinig interessante dingen en eigenlijk vrijwel niks wat het onderwerp wat interessanter over te laten komen. Egbert Jan Weeber loopt hier verdwaald tussen en gedraagt zich weer heerlijk onmenselijk. Ali en Nachbar zijn wel een leuk duo, en krijgen beiden wel een voldoende ondanks de toon.

Deze film kan je gerust overslaan, kinders en volwassenen. Het is het niet waard. Een onderwerp zoals dit verdient een betere film. Cijfer was waarschijnlijk hoger geweest, maar dat einde is weer eens zo zoet, brrr.

Te makkelijk.

The Blind Side kent een goed eerste halfuur, maar vervalt daarna in een iets te omslachtige poging om een lieve feelgoodfilm te maken. Het valt te verwachten dat Amerikaanse tienerdramafilms niet al te veel aandurven qua beelden, maar deze film speelt de kaarten wel heel veilig, wat het resultaat niet ten goede komt.

Deze film kent goed acteerwerk, dat staat in ieder geval vast. Aaron doet het leuk in zijn rol, en Bullock, alhoewel ze een stroeve start kent, weet haar draai ook goed te vinden. Head doet het als dat kotertje ook opvallend goed. Dat er goed acteerwerk in de film zit betekent echter niet dat ik de personages ook leuk moet vinden, want iedereen is een behoorlijk karikaturale verschijning.

Enkele rollen, helaas ook die van Head, passen niet in de film en zorgen ervoor dat de film uiteindelijk een beetje kinderachtig aanvoelt. Het begin belooft nog een redelijk intieme film, maar daarna wordt de film per minuut sprookjesachtiger en daarmee wordt het schrijfwerk ook lui. Alles gaat Aaron regelmatig te makkelijk af en karakterontwikkeling wordt kort-door-de-bocht gebracht.

Visueel allemaal braaf en degelijk. Enkele scenes zien er goed uit, maar toch blijft het allemaal veilige regie en neemt regisseur Hancock niet vaak de moeite om er echt indrukwekkende scenes in te plaatsen. Ik vind het wel jammer dat er geen echt goede scene bijzit, maar aan de gemiddelde score te zien zijn de meeste mensen het daar niet met me eens.

Vermakelijk is het allemaal wel en het blijft goed wegkijken. Toch is het inhoudelijk wat gebrekkig en gaat het personage Aaron regelmatig wat makkelijk af. Personages zijn ook net wat te onrealistisch waardoor deze film als semibiografie niet serieus te nemen valt. Dat zijn wel wat jammerlijke zaken, maar daarbuiten was het aardig vermaak waar ik vlot doorheen kwam. Leuk om eens gezien te hebben, maar naar mijn mening onwaardig aan zo'n hoog gemiddelde.

Oninteressante film over een haaienaanval op een koppeltje, vlak bij een tropisch eiland. Regisseur Anthony C. Ferrante heeft ondertussen al eventjes ervaring met dit soort pulpprojecten en met haaien is hij evenzeer niet onbekend, maar lijkt het hier eerder over een serieuze boeg te willen gooien. Erg effectief komen zijn pogingen tot spanningsopbouw echter niet voor de dag, want de haaien zijn slecht geanimeerd en komen weinig enerverend in beeld. Een absolute dooddoener is dat de makers aan het basisconcept een soort misdaadplotje proberen te breien, maar dit komt dermate halfbakken voor de dag dat het de rest van de film eerder in de weg zit dan ondersteunt. Je zou hopen dat je nog kan zeggen dat het allemaal niet te lang duurt, maar met 100 minuten op de klok is zelfs daar geen sprake van.

Aardig drama.

Maar niet zo fantastisch als dat de geluiden bij het uitkomen van de film hebben beweerd. Blinded by the Light is een zeer reguliere film die waarschijnlijk dankzij een ietwat zwaar achterliggend onderwerp beter aan kan slaan. Dat moet ook de gelegenheid bieden tot wat sterk sentiment, maar dat blijft bij deze film uit.

Niet dat de film het helemaal negeert. In tegendeel zelfs, er zit net zo veel drama in deze film als komedie. Het probleem is dat ik veel van het dramagedeelte op aanstellerij vond lijken, zoals die kerel die zich op z'n teentjes getrapt voelt nadat het hoofdpersonage zijn muzieksmaak belachelijk maakt. Verder is de keuze om er een soort musical van te maken ook iets te abstract om het allemaal gebalanceerd te houden. Leuke stijlkeuze, maar niet erg effectief.

Acteerwerk is voldoende. De types worden keurig ingevuld maar het voornaamste probleem is dat geen enkel personage een echt vernieuwende of herkenbare verschijning kan vormen. Het voelt allemaal erg filmisch en theatraal aan waardoor de kijker zich moeilijk in de gebeurtenissen kan verplaatsen. Hierdoor blijft een echte klap of betrekking uit, maar dat neemt niet weg dat het een degelijk stukje film blijft.

Finale vond ik best sterk en het verloop van de film voelt fris genoeg aan om niet in deugen te vallen. De film mist vooral wat oprechte emotie, nu is het vooral leuk vermaak met een diepere boodschap. Niet dat de komedie hilarisch is verder, maar regisseur Chadha weet de boel net aan luchtig genoeg te houden om de 2 uur dat de film duurt tot een vlot geheel te bewegen. Iets meer balans en herkenbaarheid en de film had zomaar een topper kunnen worden,

Coppola op feestjacht.

Als regisseuse heb ik haar stijl nooit zo kunnen achterhalen. Als ik denk dat ik mijn vinger op de juiste plek kan leggen, zie ik later toch weer een heel ander soort film vanuit haar. Wel lijkt ze graag de zaken te willen bekijken door middel van een vrouwelijk perspectief, en doet dat dit keer met een waargebeurd verhaal nog wel.

Veel redelijk bekende actrices hier, zonder dat ze echt goed indruk weten te maken. Zeker Watson viel me erg sterk tegen, al heb ik nog te weinig met haar gezien denk ik zo. De hype rondom Farmiga tevens nooit zo begrepen. In American Horror Story vond ik haar ook al niet zo bijzonder, dit keer evenmin. Broussard is verder onzichtbaar en Mann wordt wel heel erg ver in een stereotiep rolletje gedrukt.

Als je daar een beetje omheen kan kijken staat je gelukkig wel een aardige film te wachten, met enkele treffende stijlkeuzes. De scenes op het feest zijn bijvoorbeeld redelijk alhoewel nooit overweldigend, en de keuze om de overvallen vanuit "stranger" perspectief te filmen is leuk gedaan. Bovendien ook genoeg detail en kleurtjes om de boel wat op te fleuren, op dat gebied geen klachten.

Leuke zaak overigens verder, maar waarom het vervolgens een nogal droge en afstandelijke verfilming moet krijgen is me wel een raadsel. Film zwalkt constant tussen diverse genres zonder er echt eentje te willen kiezen. Die dromerige toon die Coppola blijft aanhouden werkt wel, maar uiteindelijk krijg je er toch wel het gevoel mee dat je naar gebakken lucht hebt gekeken. Misschien leerzamer om gewoon over de daadwerkelijke zaak te lezen mocht je een liefhebber zijn.

Regisseuse Zoë Kravitz debuteert met deze mysterieuze thriller die naar het einde toe een duidelijke boodschap draagt. Deze wordt echter niet bepaald subtiel gebracht en ligt er behoorlijk dik bovenop, maar gelukkig weet de opbouw redelijk te verhullen wat de uiteindelijke uitkomst moet bieden. Channing Tatum en Adria Arjona acteren bovendien uitstekend en overklassen de hoofdrolspeler (Naomi Ackle) met gemak. De aparte manier van knippen en het hoge tempo zorgen daarnaast voor interesse en daardoor aandacht van de kijker, maar eenmaal de onderste laag naar buiten komt ontbreekt het Kravitz aan lef. Het zou me trouwens niet verbazen als Kravitz goed naar het werk van Jordan Peele heeft gekeken, op een aantal punten valt dit namelijk (ondanks de andere boodschap) goed te vergelijken met Get Out.

De herziening zorgt niet voor verandering qua beoordeling. Regisseur Joe Begos levert met Bliss zonder meer zijn beste werk tot op de dag van vandaag af, ook al leveren zijn overige projecten niet veel tegengas. Deze film moet het hebben van de kleurrijke beelden, intense muziekkeuzes en hyperactief camerawerk, waardoor het gebeuren de kijker moeiteloos betrekt in de gekte die het poogt neer te zetten. Het is inderdaad jammer dat de hoofdpersonages niet bepaald sympathiek of leuk zijn om naar te kijken, maar naarmate de tijd verstrijkt zoekt de film op prettige wijze de visuele grenzen op en weet daardoor met andere insteken best te boeien. Het vormt een creatief, vermakelijk en vakkundig in elkaar gedraaide trip die me zeker kon smaken.

Een film die zijn meerwaarde maar ook zijn ondergang kent in de personages. Voor Jason Statham is een film als Blitz lichtelijk andere koek. Iets dramatischer van aard en vooral een gebrek aan knokpartijen, maar zoals altijd toont hij zich capabel over de rollen die hij omarmt. Het is echter Aidan Gillen die de pannen van het dak speelt, vooral zijn schurkenintroductie is een waar hoogtepunt. Regisseur Elliott Lester voorziet zijn thriller verder van genoeg geweldsdelicten, excentrieke figuren en tempo om niet te vervelen, maar het scenario van Nathan Parker en Ken Bruen includeert veel te veel dramatiek. Met name het secundaire plot van Zawe Ashton is compleet inwisselbaar, inclusief alle poespas die haar situatie meebrengt. Ook Luke Evans en Ned Dennehy, ondanks hun verdienstelijke acteerwerk, vertragen het verhaal enkel. Uiteindelijk is het vooral leuk om de opsporing zelf te zien evenals de bijzondere fratsen van de moordenaar, maar een hoogstaande film is Blitz allerminst.