Opinions

Ghostland

Gelukkig is Laugier weer terug. Hij maakt weinig films en zoals we met Ghostland ook weer zien, dat is zonde. Ghostland is net zoals Martyrs niet echt eng, maar bruut, schokkend en expliciet is het wel weer. Subtiliteit komt in het woordenboek van Laugier niet voor, en gelukkig maar. Want hij weet de gruwelijkheden ook te combineren met een persoonlijk verhaal over overleven, en de band tussen twee zussen en hun moeder.

Er zit ook nog een twist in het verhaal, maar op zich is het al snel duidelijk wat echt is en wat er zich in het hoofd van Beth afspeelt. Je zou je nog kunnen afvragen of niet alles en droom/psychose van Beth is, en Laugier laat dat aan de interpretatie van de kijker over. En hij kiest hier voor een soort van hoopvol einde, en dat is ook wel eens fijn. Laugier weet na Martyrs toch nog te verrassen, en hopelijk hoeven deze keer niet al te lang te wachten op zijn nieuwe film.

“Love is magic comfort food for the weak and uneducated!”

McConaughey en romcoms, het levert niet altijd een voltreffer op. Ook Ghosts of Girlfriends Past is op momenten weer erg clichématig en brengt weinig nieuws onder zon. Maar McConaughey is weer een charismatische hoofdrolspeler en Michael Douglas steelt de show als oude rokkenjager. Ook Emma Stone is leuk, en Garner heeft een fijne chemie met McConaughey. Ze speelt een beetje een kleurloos type, maar ze probeert er nog wat van te maken. Ghosts of Girlfriends Past is geen film die je lang zal bijblijven, maar als vermakelijk tussendoortje voldoet het wel.

Gi-eok-ui Bam

Gi-eok-ui Bam/Forgotten heeft veel goede ideeën. Maar op een gegeven moment is er geen touw meer aan vast te knopen, en regisseur Hang-jun Jang heeft duidelijk te veel hooi op zijn vork genomen. Sfeervol is het allemaal wel en ook het acteerwerk is prima, maar Gi-eok-ui Bam maakt een rommelige indruk. Te veel twists, tijdsprongen en vreemde plotontwikkelingen maken dit een frustrerende maar ook interessante kijkervaring.

“Life and death, energy and peace. If I stop today, it was still worth it. Even the terrible mistakes that I made and would have unmade if I could. The pains that have burned me and scarred my soul, it was worth it, for having been allowed to walk where I've walked, which was to hell on earth, heaven on earth, back again, into, under, far in between, through it, in it, and above.”

Indringend, fascinerend en tragisch, dat kan je het leven van model Gia Carangi wel noemen. Ik ging zonder voorkennis de film in, maar toen ik het witte gezicht van Gia zag en de vieze naalden wist ik genoeg. Fantastisch acteerwerk van Jolie, die steeds meer in mijn waardering stijgt.

Maar ook complimenten voor de regie van Cristofer. Het verhaal is straight forward, maar Cristofer weet met een speelse regiestijl er toch zijn eigen draai aan te geven. Veel zwart-wit beelden, voice-overs (van interviews met mensen die Gia hebben gekend) en een bijna dromerige sfeer. En de jaren 80 komen echt tot leven door de kleding, de muziek, maar ook gewoon door de zorgeloze sfeer vol met drank, drugs en seks. Naast Jolie is ook Mitchell erg sterk en de laatste scene tussen beide actrices maakt diepe indruk. Die blik van Jolie als Mitchell zegt dat ze elkaar snel weer zien snijdt dwars door je ziel.

“See, you’re done with the past, but the past is not done with you.”

The Gift is een intense thriller die mooi is opgebouwd en een lekkere onheilspellende sfeer heeft. De film is geschreven en het regiedebuut van Joel Edgerton en hij brengt het er goed vanaf. Edgerton speelt zelf de rol van Gordon Moseley die in een winkel zijn oude klasgenoot Simon (Jason Bateman) en diens vrouw Robyn (Rebecca Hall) tegenkomt en vanaf dat moment zich steeds meer begint op te dringen in het leven van het echtpaar.

Dat de zaken toch wat anders liggen dan je als kijker in eerste instantie denkt mag geen verrassing zijn in dit soort films maar toch voelt het allemaal fris aan. Gordon is lekker “creepy” en dat er met de hooghartige en arrogante Simon ook iets mis is wordt snel duidelijk. Edgerton maakt op deze manier geen standaard goed versus kwaad verhaal maar een thriller met personages die allemaal een geschiedenis met zich meedragen. Door de ogen van Robyn zien wij hoe het verhaal zich ontvouwd en zij wordt steeds achterdochtiger. Hall speelt erg sterk en weet een kwetsbaar maar tegelijk ook sterk karakter neer te zetten. Dat Bateman meer kan dan schijtlollige karakters spelen in slechte komedies wist ik al en hier laat hij het weer zien. De film voelt ondanks zijn relatief korte duur op sommige momenten toch wat traag aan en de film mag dan goed opgebouwd zijn, iets meer vaart had wel gemogen. Het einde zag ik totaal niet aankomen en dat the Gift me nog zo kan verrassen is een groot compliment.

“She's not normal, but if Einstein can ride a bike so can she.”

Fijne film. Met scherpe dialogen, herkenbare problemen, genoeg humor en ingewikkelde relaties weet Webb altijd wel de oprechte en menselijke kant van een verhaal te belichten. Hij stelt de personages voorop en dat is in Gifted niet anders. De luchtigheid wringt in Gifted soms, maar Webb is wel zo slim om op de juiste momenten een serieuze toon aan te slaan.

Chris Evans laat weer eens zien meer te kunnen dan ‘Cap’ spelen, en de jonge Grace imponeert als de hoogbegaafde Mary, die buiten haar wil om terecht komt in een juridische strijd tussen moeder en zoon. Eén van de sterkste punten van Gifted vind ik de uitwerking van de band tussen Evans en Duncan als zoon en moeder. Ondanks de harde juridische strijd proberen ze normaal contact met elkaar te onderhouden, en je voelt dat er nog steeds een band is tussen beide. Sterk en realistisch gedaan. De bijrollen van Slate en Spencer hadden wat meer uitgewerkt mogen worden, en soms balanceert Gifted echt op het randje van te sentimenteel. Maar voor de rest heeft Webb weer een zeer sterke film afgeleverd.

“High school: just a mindless little breeders' machine.”

Leuk. Ginger Snaps is een coming of age film met weerwolven, gruwelijke en bloederige moordpartijen, typische high school problemen en twee sterke leading lady’s. Actrices Perkins en Isabelle hebben een kleine cultstatus gekregen door deze film, en dat is wel begrijpelijk. Typische "high school girl problems" worden hier uitvergroot nadat Ginger wordt gebeten door een weerwolf. Pesten, jongens, seks, volwassen worden, ruzies onderling etc. Het is een giftige cocktail, die uiteraard erger wordt als één van de twee opeens agressiever en bloeddorstiger word. En nogmaals, Perkins en Isabelle zijn geweldig en dragen deze film.

Girl

Indrukwekkende film van Lukas Dhont. Girl heeft een rustig tempo en een sterke opbouw van het verhaal, en vooral hoofdpersonage Lara heeft weinig dialoog. Een prima keuze, want het gezicht van Victor Polster spreekt vaak al boekdelen.

Lara wil een geslachtsoperatie ondergaan, maar door allerlei problemen en stress wordt de datum van de operatie de hele tijd opgeschoven. Totdat de frustratie en stress Lara te veel wordt en ze besluit om zelf “actie” te ondernemen. Een zeer ongemakkelijke scene (een understatement) volgt. Dhont kiest er niet voor om allerlei onnodige subplots te introduceren, maar de focus blijft echt op Lara en haar leven liggen. Met een verrassend hoopvol einde.

Love Will Tear Us Apart

Leuk. The Girl from the Song voelt aan alle kanten fris aan, en de eigenzinnige stijl van Ibai Abad levert zeker het eerste gedeelte een zeer fijne film op. De chemie tussen Rainer en Berry, de eerste kennismaking, Rainer die een nummer van Joy Division zingt etc. Het kan allemaal slechter. Zodra het verhaal zich verplaats naar Nevada/Burning Man wordt het wat minder, maar de mooie beelden en de luchtige vibe vergoeden veel. Het acteerspel van Rainer en Berry blijft ook sterk. Abad durft met het einde gelukkig wat van de platgebaande paden af te wijken, en de filmtitel The Girl from the Song wordt zeer letterlijk genomen. Mooi!

“Are you not Lisbeth Salander, the righter of wrongs? The Girl with the Dragon Tattoo? The girl who hurts men who hurt women? All those lucky ladies.”

Degelijke boekverfilming. Claire Foy is uitstekend als Lisbeth Salander, en ook de cinematografie is schitterend. Qua script en regie heeft The Girl in the Spider’s Web wel problemen, en de film voelt gehaast en rommelig aan. Ik heb de eerste drie boeken verslonden, en sommige dingen kloppen volgens mij ook niet met de originele trilogie. Vooral rond de vader van Lisbeth is het soms tegenstrijdig met de trilogie, en ook de kleine rol van Mikael Blomkvist is teleurstellend.

Lisbeth’s seksualiteit (in de boeken best belangrijk) wordt ook wel heel erg kort aangestipt, en ook wel heel suf en preuts in beeld gebracht. Sylvia Hoeks zet wel een koele en sterke Camilla Salander neer. En Lisbeth Salander blijft een fascinerend en ijzersterk personage, en van mij mag Claire Foy nog wel een keer in de huid van de Zweedse superhacker kruipen. Met een iets beter script graag.

A Girl Like Her

Indrukwekkende film. Vreemd dat A Girl Like Her een beetje onder de radar is gebleven, want ik vind het een film die echt iets te zeggen heeft over pesten onder tieners, en de desastreuze gevolgen ervan. Ja, op het laatst wordt er iets te veel op het gevoel van de kijker gespeeld en de film probeert door de documentaireachtige manier van filmen realisme uit te stralen, maar 100% realisme is natuurlijk niet mogelijk. Maar dat zijn twee minpunten, en voor de rest is A Girl Like Her een integer gemaakte film met veel rauwe emotie en een originele insteek.

Want de film focust zich op pester Avery, en dat is een gewaagde keuze die geweldig uitpakt. Want zoals in de film ook wordt aangegeven, als je pesten wilt aanpakken dan moet je bij de oorzaak beginnen. En de ontwikkeling die Avery in de film doormaakt is erg sterk weergegeven, met de moeilijke relatie met haar ouders en de vele persoonlijke issues. Het pesten wordt niet goedgepraat, maar er wordt een degelijke verklaring voor gegeven. Vooral in haar laatste scene is Hunter King weergaloos, en zelfs thuis vanaf de bank voel je de emotie. Ainsworth als de gepeste Jessica, en Bennett, Cotton en Boyd (als ouders van Jessica) acteren ook allemaal ijzersterk. Jessica wordt als personage ook goed uitgewerkt, en je ziet haar steeds meer aan de pesterijen ten onder gaan. De pesterijen zelf zijn weerzinwekkend, en je hoopt alleen maar dat het er in het echte leven niet zo erg aan toegaat. Tegen beter weten in waarschijnlijk.

“Eli, do those girls go to your school?”

“Actually, no, Mrs. Kidman, they're porn stars.”

Heerlijke komedie die naarmate de film vordert steeds gekker en explicieter wordt maar niet vergeet dat de personages het hart van de film zijn. De high school senior die erachter komt dat hij eigenlijk alleen maar heeft gestudeerd en aan zijn toekomst heeft gedacht in plaats van ook te genieten en te leven, is geen nieuw concept maar combineer zo'n personage met een pornoactrice die er uitziet als Elisha Cuthbert en je hebt goud in handen.

Natuurlijk is het allemaal niet erg hoogstaand maar het verhaal is origineel en de acteurs hebben duidelijk de grootste lol. Hirsch is leuk als nerderig type die steeds meer loskomt en Cuthbert is prachtig en heeft duidelijk lol in het spelen van een pornoactrice met een hart van goud. Olyphant schmiert er lekker op los en moet samen met de vrienden van Matthew zorgen voor de humor. De chemie tussen de acteurs is de kracht van de film en de doldwaze avonturen die ze beleven is een aardige bonus. Leuke film

“I need to remember.”

Verrassend sterk. Na alle negatieve reacties en recensies ging ik met lage verwachtingen naar deze film kijken, maar ik heb genoten. Emily Blunt laat hier zien wat voor fabelachtige actrice ze is. Ze speelt dronken en depressief zoals nog ooit iemand dronken en depressief heeft gespeeld. Die zielloze en wezenloze blik in haar ogen... Waanzinnig. Ook haar uitspattingen en plotselinge woede-uitbarstingen zijn erg sterk gespeeld.

Het verhaal kent een goede opbouw en het is allemaal uitermate sfeervol. De intenties van de personages worden pas op het laatst echt duidelijk en wie er te vertrouwen is blijft lang onduidelijk. Minpunt is wel dat de personages niet allemaal even goed zijn uitgewerkt en soms voelde de film ook echt als een boekverfilming. Naast Blunt vond ik Bennett ook erg sterk en ze weet met een gelaatsuitdrukking al heel veel te zeggen. Knap voor zo'n jonge actrice. Theroux maakt pas op het laatst indruk en Ferguson en Evans hebben wat ondankbare rollen, waar ze nog best wat van weten te maken. Toch nog een goed voornemen voor 2017. Als een film je goed lijkt gewoon gaan kijken, ook al zijn de reacties en recensies niet positief. Je wordt nog eens verrast.

“If I had a box of bad things I'd put you in it and close the lid.”

Vakkundig gemaakte apocalyptische zombiefilm. Wat The Girl with All the Gifts vooral goed doet is de ijzingwekkende sfeer die wordt gecreëerd, en ook de acteurs zijn perfect gecast. Arterton, de jonge Nanua, Considine en natuurlijk Glenn Close, allemaal hebben ze hun momenten om uit te blinken.

Het script is soms wat nodeloos ingewikkeld, en vooral een bepaalde plotontwikkeling rond de zombies en het einde van de wereld had wat beter uitgewerkt kunnen worden. Maar The Girl with All the Gifts is spannend, heeft goed acteerwerk en blijft boeiend om naar te kijken.

“Lisbeth. I want you to help me catch a killer of women.”

Sterke verfilming van het eerste boek van Stieg Larsson (Mannen die vrouwen haten). De film volgt redelijk getrouw het boek, alhoewel sommige stukken in het boek worden weggelaten en het einde compleet anders is. David Fincher kun je wel om een boodschap sturen en ook hier heeft hij weer de juiste toon te pakken. Het is duister, ijzingwekkend en de onderhuidse spanning is de gehele film voelbaar. Dat komt ook door de onheilspellende muziek van Trent Reznor. Craig en Wright zijn goed, maar het belangrijkste karakter in het boek is natuurlijk Lisbeth Salander. En Rooney Mara speelt haar op formidabele wijze.

Mara is jong, klein en tenger, maar ze straalt ook kracht en vastberadenheid uit. En dat komt goed overeen met hoe Salander in de boeken wordt omschreven. Het ontrafelen van het mysterie rond de verdwijning van Harriet Vanger kan taaie kost zijn voor een film, maar Fincher weet het met een vlot tempo, visuele flair en een slimme montage boeiend te houden. Skarsgard speelt ook goed en mag vooral in het laatste gedeelte zijn acteerkunsten tonen. Zoals ik al zei is het einde van de film heel anders dan in het boek, maar storen doet het geenszins.

“Susanna, four days ago... You chased a bottle of aspirin, with a bottle of vodka.”

“I had a headache.”

Sterke dramafilm over een stel vrouwen in een psychiatrische inrichting in de jaren 60'. Schitterend acteerspel met als uitschieter Angelina Jolie die de stemmingswisselingen van Lisa ongelooflijk realistisch speelt. Ryder speelt de hoofdpersoon Susanna ook sterk.

Susanna vind eigenlijk dat ze niet thuishoort tussen al die gekke vrouwen, maar uiteraard komt ze steeds meer tot inkeer. De film begint luchtig, maar verandert steeds meer van toon. Het kille uiterlijk van de film (veel witte muren, koude weersomstandigheden, grauwe kleuren, donkere scènes) helpen daarbij. Het belangrijkste is dat de omslag van Susanna geloofwaardig wordt gebracht en dat is zeker de verdienste van het sterke script en vooral Ryder.

“When your not training, Someone else is thraining, To kick your Ass!”

Prima film van Karyn Kusama. Girlfight is niet erg origineel en het ziet er soms wat amateuristisch uit (vooral de boksscènes), maar Rodriguez draagt de film op uitstekende wijze en Diana is ook een personage dat je wilt blijven volgen. Het romantisch subplotje had er van mij niet in gehoeven en Douglas is niet de beste acteur die ik ooit heb gezien, maar alles met Diana en haar familieproblemen en droom om het te gaan maken als bokser zorgt ervoor dat Girlfight interessant blijft om naar te kijken.

“If they wanted you to be yourself, they wouldn't be paying you.”

Vreemde en soms dromerige film van Soderbergh. De grootste kracht van The Girlfriend Experience is de sfeervolle regie, met de cinematografie en het rustige tempo waardoor de film soms als een droom aanvoelt. Het is een opvallende en gewaagde keuze om Sasha Grey te casten, maar het is een keuze die uiteindelijk goed uitpakt. Het grootste probleem van de film is dat er allemaal vreemde en totaal niet interessante subplots in zitten, en ook de dialogen/voice-overs gaan soms nergens over. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar hierdoor kwam ik gewoon nooit lekker in de film.

“I am strong. I am powerful. I am beautiful.”

Vermakelijke trip met de lady's. Vooral Haddish steelt hier de show, en Regina Hall is altijd fantastisch. Queen Latifah is degelijk, en Pinkett Smith is weer eens verschrikkelijk. Het begint allemaal zeer vermakelijk met een aantal goede grappen, een prima chemie tussen de actrices, en een mooie locatie (New Orleans). Naar het einde toe wordt het wat sentimenteler en dramatischer, en wat dat betreft is Girls Trip weinig origineel. Gelukkig weet Regina Hall het allemaal nog te redden met een fantastische laatste scene.

Girls with Balls

Redelijk. Girls with Balls is een belachelijke horrorfilm en voor een komedie valt er bar weinig te lachen, maar het kijkt allemaal lekker weg en de actrices doen het niet slecht. Voor een horrorkomedie zitten er veel momenten in die tegen het dramatische en tragische aanschurken, en veel scenes worden duidelijk als komische scene neergezet, maar zijn vooral ongemakkelijk. Het tempo ligt hoog en de moorden zijn lekker gruwelijk, en de actrices zijn niet vervelend om naar te kijken. Zo oppervlakkig ben ik dan ook wel weer...

Gisaengchung

Geweldige film van Joon-ho Bong. Gisaengchung is een absurde, maatschappijkritische en zeer donkere komedie over een arm gezin dat door oplichting en bedrog steeds weer een nieuwe baan weet te bemachtigen bij een rijk gezin. Als privéleraar, lerares, chauffeur en als huishoudster. Het eerste uur is vooral een zwarte komedie, en de manier waarop de gezinsleden een baantje weten te bemachtigen zorgt voor een aantal komische situaties.

Nadat in een schuilkelder de man van de oude huishoudster wordt gevonden veranderd de toon, en het wordt steeds meer een dramafilm. Zonder dat die komische elementen helemaal verdwijnen. In het bloederige laatste gedeelte komt eigenlijk alles wat Gisaengchung zo goed maakt samen. De rijken leven letterlijk in hogere gebieden, en bij overstromingen raken de armen alles kwijt en moeten ze in grote hallen slapen. Bong schuwt hier de maatschappijkritische boodschap niet, en ook dit gedeelte maakt indruk. Van de personages/acteurs vond ik vooral de dochter van het arme gezin (So-dam Park) en de vrouw van het rijke gezin (Yeo-jeong Jo) er bovenuit steken. Met Kang-ho Song als de vader van het arme gezin die je op het laatst steeds bozer ziet worden door alle onrechtvaardigheid en tegenslag waar zijn gezin mee te maken krijgt. Fantastisch gedaan.

“Today I saw a slave become more powerful than the Emperor of Rome.”

Een visueel spektakel. Het was een tijdje geleden dat ik Gladiator had gezien maar ook bij herziening werd ik weer overrompeld door de schitterende cinematografie. Het grauwe eerste deel, de zonovergoten gladiator scènes en natuurlijk Rome en het reusachtige Colosseum, alles ziet er weergaloos uit. Het verhaal zelf is redelijk straight forward en het wraakmotief is natuurlijk al ontelbare keren gedaan maar door de setting en de acteerprestaties voelt het levensecht aan, en tegelijkertijd ook een beetje “larger than life”.

Russell Crowe draagt de film echt op zijn schouders en is grandioos als de sterke en heldhaftige Maximus. Wat een charisma heeft die man. Connie Nielsen was mij de eerste kijkbeurt niet echt opgevallen maar wat is ze goed! Met alleen een blik weet ze al zoveel te zeggen en duidelijk te maken over haar gevoelens en intenties. Joaquin Phoenix speelt Commodus erg goed en je hebt al vanaf het begin een hekel aan hem. De keuze om hem fysiek totaal geen partij te laten zijn voor Crowe is wel een goede want het geeft de strijd tussen beide mannen een net iets diepere laag en Commodus moet sluwe manieren verzinnen om Maximus de baas te zijn. De actiescènes zijn prachtig gefilmd en vooral bij de scènes in het Colosseum zit je op het puntje van je stoel. De muziek is soms heel erg overheersend maar het is wel een mooie score dus echt storen deed het niet. Ja, Gladiator blijft een pareltje van een film die vooral visueel naar grote hoogtes stijgt. Meesterlijk gedaan van vakman Ridley Scott.

“This was an origin story the whole time.”

Glass is niet zo goed als Shyamalan’s vorige film Split, maar de regisseur weet wel weer verrassend uit de hoek te komen. ´Dit is een origin story´, zegt mr. Glass op een gegeven moment, en dat kun je wel heel letterlijk nemen. Als Casey, mrs. Price en Joseph op het laatst met z’n drieën op het bankje zitten, en ze zien dat iedereen nu kennis maakt met superhelden, dan kun je wel stellen dat Shyamalan zijn eigen superhelden wereld heeft gecreëerd.

Het eerste gedeelte is wel het sterkst, en zodra Willis, McAvoy en Jackson opgesloten worden en te maken krijgen met Sarah Paulson als geheimzinnige onderzoeker wordt het wat langdradig. De films Unbreakable en Split komen hier samen, maar qua tempo en sfeer lijkt Glass toch meer op de eerste film. Gelukkig stelen Jackson en McAvoy weer de show, en Willis lijkt er weer eens zin in te hebben. Hoewel David Dunn als superheld een beetje een saaie piet blijft. Het einde zal niet iedereen kunnen bekoren, maar het is origineel en Shyamalan toont in ieder geval lef.

“I feel so... fortunate.”

Degelijke film waar veel meer in had gezeten. Het acteerwerk is sterk, het verhaal is intrigerend, en er zitten ook een aantal sterke en indrukwekkende scènes in. Het probleem van The Glass Castle is alleen dat het geen goede balans kan vinden tussen een familiedrama en een luchtige dramedy. De dramatische scènes voelen daardoor wat gemaakt aan, terwijl de humor maar sporadisch werkt. Het zegt ook veel dat het personage Jeannette door de jonge Anderson beter wordt gespeeld dan door Brie Larson. Het echte vuurwerk komt dan ook van Harrelson, Watts en deze Ella Anderson, die echt een openbaring is.

“Put that coffee down! Coffee is for closers only.”

Glengarry Glen Ross is een echte acteursfilm. Je kunt zien dat het verhaal oorspronkelijk bedoeld is als toneelstuk met een verhaal dat maar twee locaties aandoet, de camera die dicht op de huid van de acteurs zit, en lange dialogen en monologen. Het verhaal is simpel, een makelaarskantoor wil zijn werknemers pushen tot betere resultaten en bedenkt een wedstrijd. Wie qua verkoopresultaten als eerste eindigt krijgt een auto, en wie als laatste eindigt krijgt ontslag.

Dit is het begin van veel verbaal geweld en met acteurs als Pacino, Lemmon, Baldwin, Spacey, Harris en Arkin kan je natuurlijk ook weinig fout doen. Vooral Pacino is fantastisch, en zijn laatste scènes met Lemmon en Pryce zijn briljant. Ook de weergaloze en onvergetelijke ‘Brass Balls’ speech van Alec Baldwin springt eruit. Hoe de werknemers worden gekleineerd is intrigerend en stuitend tegelijk. In het middengedeelte zakt de film wat in en het overval subplot had van mij niet gehoeven, maar het levert wel prachtige scènes op tussen Spacey en Lemmon. Glengarry Glen Ross laat zien wat er gebeurd als je een handvol top acteurs in een kleine ruimte neerzet en verbaal laat sparren.

“So, what are we doing for New Year's?”

Vlotte film. De film heeft veel vaart en het doet een beetje denken aan Pulp Fiction met tieners en jong volwassenen. De magie van Pulp Fiction wordt nergens gehaald, maar de film kijkt lekker weg en bezit een apart soort humor die ik wel kan waarderen.

Go heeft drie verhalen die met elkaar verweven zijn. De eerste twee zijn interessant, maar het derde verhaal over twee mannen die undercover voor de politie werken is wat minder. Tussen de acteurs zitten aardig wat bekende koppen en ze zijn allemaal goed op dreef. Prima vermaak.

“I'm gonna make him an offer he can't refuse.”

The Godfather tja, wat kan je nog over deze film zeggen? De eerste keer dat ik kennis maakte met de familie Corleone was op een regenachtige zaterdagmiddag jaren geleden. Ik had niet echt zin in een erg lange maffiafilm maar ik had er zulke goede verhalen over gehoord dat ik de film toch maar aanzette. De rest is geschiedenis… Vanaf het allereerste moment zit je gebiologeerd te kijken naar een Marlon Brando met wattenstaafjes in zijn wangen die zo’n kracht en autoriteit uitstraalt als Don Vito Corleone en zijn scènes met verschillende personages die hem om hulp vragen zet gelijk de toon.

Het familiefeest met de trouwerij van Connie is een goed gekozen moment om alle belangrijke personages te introduceren. Michael, Fredo, Sonny, Tom Hagen, Kay… Het zijn allemaal iconische personages en de acteurs zijn waanzinnig. Het acteren van Al Pacino is al vaak bewierookt maar ook ik ben steeds weer onder de indruk van de subtiele verandering in karakter die Michael doormaakt in de film. Zijn handelingen in het ziekenhuis laten al zien dat hij vindingrijk en sluw is en de scene in het restaurant blijft een pareltje. Marlon Brando, Robert Duvall, James Caan, John Cazale, Talia Shire, Diane Keaton, wat een klasbakken zijn het. De film duurt bijna 170 minuten maar verveelt geen moment. De cinematografie is schitterend en bijna 45 jaar later ziet de film er nog steeds prachtig uit. De regie van Coppola is weergaloos en vanaf de allereerste scene kijk je naar een wereld die voor je ogen op geweldige wijze tot leven komt en oprecht en uitgeleefd aanvoelt. Het leiderschap van Vito, de fatale beslissingen van Michael, de uitbarstingen van Sonny en de loyaliteit van Tom Hagen, je zou misschien niet altijd dezelfde beslissing nemen maar je begrijpt deze personages en hun handelingen omdat ze zo goed geschreven en geacteerd zijn. Het einde laat op een prachtige manier zien dat de maffiawereld een wereld is waar je in getrokken wordt maar waar uit ontsnapping niet mogelijk is. Behalve door de dood uiteraard. Een tijdloze klassieker.

“My father taught me many things here in this room. He taught me: keep your friends close, but your enemies closer.”

The Godfather: Part II is een fantastisch vervolg op het eerste deel en laat de opkomst van de jonge Vito Corleone in de jaren 20 in New York zien en in de jaren 70 de (innerlijke) ondergang van Michael Corleone. De film schakelt op een bijna achteloze manier heen en weer tussen de beginjaren van Vito in New York en de problemen van Michael die niemand meer kan en wil vertrouwen. Het contrast tussen vader en zoon wordt in dit tweede deel heel erg duidelijk en is fascinerend om naar te kijken. De manier waarop beide mannen zaken doen heeft overeenkomsten maar er zijn toch meer verschillen. Wie de betere zakenman en Don is wordt door regisseur Coppola in het midden gelaten maar het is wel duidelijk dat Michael zich steeds meer vervreemd van zijn familie en steeds meer grenzen overschrijdt. Iets wat Vito niet snel zal zijn overkomen. Waar Vito familie als belangrijkste prioriteit had wordt bij Michael geld en macht (vooral het verliezen ervan) steeds belangrijker.

De cinematografie is echt waanzinnig wat vooral tot uiting komt in de scènes met de jonge Vito in New York. De scènes met Michael zijn wat grauwer wat aardig overeenkomt met de gemoedsrust van de man. De opkomst van Vito als Don vond ik zelf wat interessanter om naar te kijken dan de problemen van Michael die een moordaanslag overleeft en moet zien te achterhalen wie er achter zit. Op een gegeven moment wordt het iets te langdradig en het gedeelte rond Hyman Roth was niet altijd even boeiend. Maar gelukkig is Al Pacino weer fantastisch en weet hij de interne strubbelingen, de paranoia en de woede van Michael weergaloos te spelen. Vooral de blik die hij Kay geeft nadat zij hem heeft vertelt dat ze abortus heeft gepleegd is ijzingwekkend. Robert De Niro is ook geweldig en doet nergens Marlon Brando na maar zet zijn eigen interpretatie van het karakter Vito Corleone neer. Ook Duvall, Shire, Strasberg, Gazzo en Keaton zijn fantastisch op dreef. Speciale vermelding voor Cazale, wat een fantastisch acteur en jammer genoeg te vroeg overleden. De laatste scene met alle broers aan tafel blijft één van de beste eindes van een film die ik ooit heb gezien en geeft op een schitterende manier weer wat dit leven met de personen aan tafel heeft gedaan. Dood, gecorrumpeerd, vervreemd van alles en iedereen... Cinema op zijn best.

“Just when I thought I was out... they pull me back in.”

The Godfather: Part III is een waardige afsluiter van het weergaloze maffia-epos en het personage Michael Corleone. Alhoewel de transformatie van Michael Corleone van goedaardige militair en buitenbeentje van de familie tot ijzige en meedogenloze Don Corleone in het tweede deel was volmaakt geeft dit derde deel toch nog een nieuw inkijkje in de psyche van Michael en maakt de cirkel pas echt rond. The Godfather is altijd al het "rise and fall" verhaal geweest van Michael en in dit derde deel zien we eindelik hoe hard deze val is.

Een oudere Michael wil de illegale maffiawereld achter zich laten en steeds meer op de legale toer gaan. Maar vanaf de allereerste scènes op het feest voor Michael ter ere van het oprichten van de Vito Corleone stichting en bewezen diensten wordt duidelijk dat de maffiawereld nog niet klaar met hem is. Het Vaticaan wordt op een slimme manier verwerkt in het verhaal en alle belangrijke personages worden op een uitstekende manier geïntroduceerd. Dit gedeelte duurt iets te lang en niet ieder personage is even interessant maar de echte "Godfather vibe" is er wel. Coppola had minder geld tot zijn beschikking maar ik moet zeggen dat de film er prachtig uitziet. Vooral wanneer het verhaal zich verplaatst naar Sicilië is het genieten geblazen met prachtige shots van de omgeving. Al Pacino is weer uitstekend als de wat oudere Michael die rustiger is geworden en soms zelfs berouw toont voor zijn daden. Andy Garcia is echt fantastisch als de jonge Vincent die er alles voor over heeft om de nieuwe Don te worden. Talia Shire heeft een wat grotere rol en ik vond haar echt een stuk beter dan in de eerste twee delen. Sofia Coppola heeft heel wat kritiek gehad op haar acteren maar ik begin haar steeds meer te waarderen. Het acteren is redelijk, ze is een mooie en kleurrijke verschijning en ze heeft een goede chemie met Garcia en Pacino. Het einde met de operascene is legendarisch en het acteren van Pacino groots. Die geluidloze schreeuw en dat gezicht gaat door merg en been. De laatste scene maakt de cirkel rond en laat nog maar eens het vakmanschap van Coppola zien die zijn tijdloze trilogie tot een bevredigend einde weet te brengen.

Godless

Zelfs westerns doen tegenwoordig aan vrouwenemancipatie, and i love it! Vooral omdat er buiten schietende vrouwen en de indrukwekkende baard van Jeff Daniels nog veel meer te genieten valt. Fantastische sets, uitgestrekte landschappen, een fenomenale score en een heerlijk loom tempo, Godless straalt aan alle kanten die fantastische western sfeer uit van de oude Sergio Leone films.

Het script laat soms wat steken vallen en geloofwaardig is het allemaal niet, maar storen deed het geenszins. O'Connell, Daniels, Wever en McNairy zijn uitstekend, maar Dockery maakt met haar kille blik en ‘no-nonsense’ houding de meeste indruk. Alhoewel de cinematografie, de score en de algehele sfeer mij het meeste zullen bijblijven.