Opinions

“Mommy, look. Dinosaurs.”

Prima film. Vooral het eerste gedeelte van Godzilla is sterk, en de manier waarop de drie monsters het op het laatst tegen elkaar opnemen is schitterend in beeld gebracht. De film heeft in het middengedeelte wel wat problemen om het niveau vast te houden, en er zitten veel overbodige scenes en subplots in.

Taylor-Johnson, Cranston, Watanabe en Hawkins zijn allemaal goed op dreef, en nemen het materiaal gelukkig serieus genoeg. Olsen weet nog heel wat te maken van een wat ondankbare rol. Het gaat natuurlijk om de imposante gevechten tussen de monsters, maar er wordt ook genoeg tijd uitgetrokken om de personages en hun onderlinge band uit te werken. Gareth Edwards kent zijn klassiekers.

“Long live... the king.”

Clichématige monsterfilm. Een mager verhaal, veel spektakel, slecht uitgewerkte personages, aardige special effects etc. Godzilla II: King of the Monsters is precies de film die je van te voren al had verwacht. Niet erg, maar er wordt echt te veel aandacht besteedt aan een zeer dun familie verhaaltje dat geen moment indruk maakt. Farmiga, Chandler en Brown proberen het wel, maar ook zij kunnen weinig uitrichten met dit materiaal. Dat je nog meer meeleeft met Godzilla dan met deze personages zegt genoeg.

“We three old guys, we hit a bank. We get away with it, we retire in dignity. Worst comes to the worst, we get caught, we get a bed, three meals a day, and better health care than we got now.”

Prima film over een stel oudjes die van hun pensioen worden beroofd, en besluiten een bankoverval te plegen. De grootste kracht van Going in Style is natuurlijk het samenspel tussen Freeman, Arkin en Caine, en de drie legendes stellen niet teleur. Going in Style heeft een serieuze ondertoon over de economische crisis en banen die verloren gaan, maar regisseur Zach Braff wil het toch vooral luchtig houden. Met Arkin, Freeman en Caine die het materiaal serieus benaderen, maar ook niet vergeten om een lach op je gezicht te bezorgen.

“I'm 31. I'm an intern. I'm going to get wasted.”

Eigenlijk is Christina Applegate nog het grootste pluspunt (zoals wel vaker), en gezien haar zeer beperkte rol zegt dat al veel over Going the Distance. Long en Barrymore zijn de hoofdrolspelers waar we voor moeten juichen, maar het plezier en de verliefdheid straalt er niet vanaf. Lange afstandsrelaties werken maar zelden, en dat geldt dus ook voor films over lange afstandsrelaties. Maar het laat wel weer zien dat Applegate beter verdient dan dit.

Gok-seong

Waanzinnige en sfeervolle horrorfilm van Hong-jin Na. Moord, verschrikkelijke ziektes, zombies, exorcisme, de duivel etc. Het komt allemaal langs. Vooral in het eerste uur wordt de spanning langzaam opgebouwd, en het is allemaal uitermate sfeervol. Het is alleen jammer dat Hong-jin geen maat weet te houden, en vooral de lange speelduur gaat ten koste van de zorgvuldig opgebouwde spanning. Vooral wanneer de Sjamaan aan zijn duivelsuitdrijving en vele rituelen gaat beginnen wordt het langdradig. Het theatrale acteren van sommige acteurs helpt ook niet mee. Het zeer donkere en huiveringwekkende einde is wel fantastisch gedaan.

“Blue skies, baby!”

Vlotte film met een ijzersterke McConaughey. Dat is ook gelijk het probleem van Gold, want buiten Wells komen de andere personages er wel heel bekaaid vanaf. Acosta, goed gespeeld door Ramírez, is een interessant personage maar wordt nauwelijks uitgewerkt. De twist op het laatst komt dan ook niet helemaal goed uit de verf. De film heeft ook momenten dat het allemaal aardig inkakt, en er hadden wel wat scènes geschrapt kunnen worden. McConaughey houdt het gelukkig allemaal nog aardig bij elkaar.

GoldenEye

Heerlijke Bondfilm! De Koude Oorlog is voorbij en James Bond moet het opnemen tegen één van zijn collega’s en oké, de Russen hebben er ook weer wat mee te maken. Pierce Brosnan geeft perfect gestalte aan 007 en zit gelijk goed in zijn rol. Brosnan is een moderne en hardere Bond die altijd wel een punchline in zijn zak heeft zitten. Charme heeft hij zeker maar hij is geen Sean Connery en heeft (gelukkig) niet de humor van Roger Moore.

De actiescènes zijn voortreffelijk en in de openingsscene wordt gelijk de toon gezet met een skydivende Bond. De tankscene is legendarisch maar ook het gedeelte in een satellietbasis en het laatste gedeelte in Cuba zijn erg knap gedaan. Sean Bean is erg sterk als 006 Alec Trevelyan en een waardige tegenstander voor Bond. Famke Janssen is fenomenaal als Xenia Onatopp met haar imposante, dodelijke dijen. Onatopp is een icoon en past in het rijtje met Oddjob en Jaws. Ze is aantrekkelijk, dodelijk, zo gek als een deur en steelt iedere scene. Izabella Scorupco is als Natalya Simonova een erg leuke en verfrissende Bondgirl en staat haar mannetje. Judi Dench maakt haar opwachting als M en heeft gelijk een aantal gedenkwaardige dialogen. Er zijn wel eens mooiere locaties geweest maar met Cuba, Puerto Rico en Monaco kan het natuurlijk slechter. Regisseur Martin Campbell moest na het geflopte Licence to Kill een nieuwe weg inslaan met Bond en slaagt hier op voortreffelijk wijze in. Het is geen toeval dat Casino Royale en GoldenEye op één en twee staan in mijn top 5 van beste Bondfilms. Beide films moesten Bond weer de goede richting opsturen en het resultaat is in beide gevallen een Bondfilm die fris en geïnspireerd oogt met een nieuwe Bond, een origineel verhaal, kleurrijke bad guys en Bondgirls, Judi Dench en knappe actiescènes. GoldenEye liet in de jaren 90 zien dat 007 nog lang niet met pensioen hoeft te gaan.

“In Amsterdam, I dreamt I saw my mother again.”

Rommelig. The Goldfinch voelt gehaast aan, en gelijk in het begin komt er al ongelooflijk veel informatie op de kijker af. Dat er in het eerste gedeelte een aantal tijdsprongen in zitten helpt ook niet mee. Het verhaal is wel interessant, en het is jammer dat de regisseur de focus op de verkeerde dingen legt.

De band tussen Theo en Pippa is interessant, maar jammer genoeg ligt de focus van de film op het misdaadsubplot en de saaie scenes tussen Theo en Boris. De beste scene in de film is die waarin Theo en Pippa tegenover elkaar zitten in een café en praten over wat hun is overkomen, en waarom Pippa in Londen woont in plaats van New York. Meer van dit soort scenes had The Goldfinch goed gedaan.

“Do you expect me to talk?”

“No, Mr. Bond, I expect you to die!”

Sterke Bondfilm die veel klassieke Bondelementen heeft geïntroduceerd. Q, de Aston Martin, de kleurrijke namen (Pussy Galore, Goldfinger, Oddjob), de gadgets etc. Goldfinger zet op verschillende gebieden de toon voor wat we kunnen verwachten in latere Bondfilms. Met natuurlijk ook Shirley Bassey met een iconische titelsong.

Het plot zit goed in elkaar, en vooral de scenes tussen Bond en Goldfinger/Galore springen er in positieve zin uit. Frobe is uitstekend als Goldfinger en weet op een luchtige manier toch een krachtige bad guy neer te zetten. Oddjob is een icoon als side kick van Goldfinger, en zijn hoed zal niet snel vergeten worden. Ook Honor Blackman als Pussy Galore is sterk, en waar haar loyaliteit ligt blijft lang in het midden. De locaties die de film aandoet zijn wat minder gedenkwaardig dan in andere Bondfilms, maar het einde in Fort Knox ziet er wel weer indrukwekkend uit. Minpunt is dat James Bond er wat verloren bijloopt, en van grote invloed op de uitkomst van het verhaal is hij niet. Maar dat mag de pret uiteindelijk niet drukken, en Goldfinger mag met recht een Bondklassieker genoemd worden.

“Kids forgive, they don't judge, they turn the other cheek, and what do they get for it?”

Sterke film van Ben Affleck. Films zoals Gone Baby Gone bevallen mij meestal wel, en ook hier heb ik weer genoten van het donkere verhaal waarin we de mens op zijn slechts zien. Het begint rustig, maar het tempo is aangenaam en het is allemaal uitermate sfeervol. Net zoals The Town plaatst Affleck zijn verhaal middenin de wat grauwere buurten van Boston, en de naargeestige sfeer werkt door op de gemoedsrust van de kijker.

Mooi gedaan, want hierdoor word je langzaam het verhaal ingezogen zonder dat het saai of langdradig wordt. Het helpt ook dat de rollen door sterke acteurs gespeeld worden, die allemaal wel raadt weten met dit materiaal. Casey Affleck, Ed Harris, Michelle Monaghan en Morgan Freeman kan je wel om een boodschap sturen. Het verhaal over twee privé detectives die worden ingeschakeld bij het zoeken naar een vierjarig meisje zit goed in elkaar, en het wordt allemaal zorgvuldig opgebouwd door Affleck. Politie, buurtgenoten, verdachten, getuigen, familieleden van het meisje etc. Allemaal lijken ze een rol te spelen in één groot mysterie. De film heeft wat aardige twists voor de kijker in petto en naarmate de film vordert wordt het ook wat actierijker. Op het laatst weet Affleck nog een aardig moreel dilemma op te werpen die voor de nodige discussie zal zorgen. Knap als je dat als film en regisseur weet te bewerkstelligen.

“I swear, you two are the most fucked up people I've ever known and I specialize in fucked up.”

Sublieme boekverfilming van de bestseller van Gillian Flynn. Het is echt weer een Fincher film geworden, met alle geweldige ingrediënten die je kan verwachten. Een schitterende cinematografie, een strakke regie, goede acteurs, vlijmscherpe dialogen en een score die de scènes echt versterkt. Gone Girl weet vanaf het begin te imponeren en is, als je het boek niet gelezen hebt, onvoorspelbaar en spannend. Ik heb het boek wel gelezen, en toch werd ik weer meegesleurd in het verschrikkelijke huwelijk van Amy en Nick.

De twist in het boek is door Fincher erg sterk vertaald naar het witte doek, en komt toch nog onverwacht. Na de twist heeft Fincher wel even problemen (net zoals het boek overigens) om de vaart erin te houden en de vele ontwikkelingen op een goede manier te verwerken in de film. Toch slaagt hij daar wel in, en dat komt ook door de sterke acteerprestaties. Ben Affleck speelt de sullige, ietwat naïeve Nick erg goed, maar de grote ster is natuurlijk Rosamund Pike. Ze speelt Amy tot in de perfectie, en weet zowel charmant, sluw, psychopathisch, sexy als meelijwekkend te zijn. Er zijn ook sterke bijrollen voor Coon, Harris, Perry en Dickens. Het einde is veelbesproken, en voor mij is het een passend einde (begin?) van het schizofrene huwelijk van Amy en Nick.

“I just stole fifty cars in one night! I'm a little tired, little WIRED, and I think I deserve a little appreciation!”

Wat een zalige film blijft dit toch. Ik kan er moeilijk de vinger op leggen waarom deze film na al die jaren nog zo vermakelijk is en blijft, maar bijna alles klopt aan deze rollercoaster van een actiefilm. De film heeft ontzettend veel vaart, humor, lekkere actiescènes en autoachtervolgingen, schitterende auto's (die ronkende motoren alleen al...) en sterke acteurs.

Na het zien van deze film ben ik er ook weer achter gekomen waarom ik ooit zo'n fan van Cage was. Dat gaat nooit helemaal weg, maar de recente rij films van Cage hebben mijn loyaliteit wel danig getest. Ook Duvall, Patton, Lindo, Jones (hilarische rol) en Ribisi spelen erg sterk en deze film was toentertijd mijn eerste prettige kennismaking met mevrouw Jolie. Maar de prachtige auto's zijn de echte hoofdrolspelers van de film en er zitten een paar waanzinnige exemplaren tussen. Gone in Sixty Seconds blijft een zeer vermakelijke actiefilm die alles heeft wat dit soort films moet hebben.

“Frankly, my dear, I don't give a damn.”

Indrukwekkende klassieker. Boeken zijn er vol geschreven over Gone with the Wind en het is één van de geliefdste films aller tijden. En nu ben ik er eindelijk eens echt vier uur voor gaan zitten. Als je puur naar het romantische verhaal tussen Rhett en Scarlett kijkt dan oogt het voor een vier uur durende film wel erg mager, maar dat is natuurlijk maar een heel klein deel van de aantrekkingskracht van Gone with the Wind. Je zou het bijna als een feit kunnen beschouwen dat onsympathieke personages interessanter zijn dan sympathieke personages, en wat dat betreft heeft Gone with the Wind met Rhett en Scarlett twee van de beste personages in filmgeschiedenis.

Hij cynisch en een tikkeltje arrogant, zij egocentrisch, obsessief en soms ronduit onuitstaanbaar. Samen uiteindelijk een 'match made in heaven (or hell)’ vormend. Minpunten zijn Scarlett's obsessieve verliefdheid op Ashley (oninteressant personage en acteur), het soms wat theatrale acteren, en het laatste uur met het langdradige getouwtrek tussen Rhett en Scarlett en wat vreemde plotontwikkelingen. Sterke kanten zijn er in overvloed. Scarlett mag dan niet al te sympathiek ogen, door oorlog en armoede zie je haar wel steeds krachtiger en zelfstandiger worden. Haar liefde voor het landgoed Tara is ook mooi weergegeven. Daarnaast is het eerste gedeelte tot aan het uitbreken van de Amerikaanse Burgeroorlog weergaloos en cinema op haar best. Prachtige decors en kostuums, goed geïntroduceerde personages (Leigh en Gable zijn gelijk op hun best), heerlijke muziek en overall een sfeervol begin. Het straalt allemaal grootsheid en grandeur uit, wat gezegd kan worden over de gehele film. Perfect geregisseerd door Fleming.

Het tweede gedeelte met de Amerikaanse Burgeroorlog is ook verbluffend voor een film uit 1939, met het overzichtsshot van het slagveld en het brandende Atlanta als uitschieters. Eigenlijk zou ik deze film nog een keer op een zo grootst mogelijk scherm willen bekijken, want het kleurengebruik, de schitterende locaties en het camerawerk leent zich daar uitstekend voor. Het derde gedeelte is het sluitstuk van verschillende verhaallijnen en het soapgehalte gaat hier flink omhoog. Het is het minste gedeelte, maar doet uiteindelijk niets af aan de terechte klassiekerstatus van Gone with the WInd.

“We're in sixth grade now. We need to start doing sixth-grade things.”

Prima coming of age film. De hoofdrolspelers zijn hier een stuk jonger dan normaal gesproken het geval is in dit soort films, en Tremblay, Williams en Noon hebben een geweldige chemie. De expliciete humor zorgt soms voor wat ongemakkelijke situaties, maar dat is ook de grote kracht van de film.

Met op het laatst nog wat oprechte en sentimentele momenten, zonder dat het ten koste gaat van de humor en het plezier. Dit zijn drie vrienden die bijna iedere minuut van de dag samen optrekken, en dat dit langzaam verandert door verschillende interesses (zonder elkaar helemaal uit het oog te verliezen) is iets wat we allemaal wel hebben meegemaakt.

“The shit we do for our kids. Yippie-kai-yay, motherfucker.”

Ik had dit vijfde deel eigenlijk al uit mijn geheugen gewist maar ik heb mij er toch nog één keer aan gewaagd. En het viel weer niet mee. Het is één en al actie zonder ook maar iets van een verhaal of een opbouw. Maar veel erger nog is dat er totaal geen humor in zit en dat de personages buiten McClane totaal geen persoonlijkheid hebben.

Courtney is als McClane’s zoon Jack abominabel maar ik moet ook zeggen dat het personage erg slecht geschreven is. Over de bad guys (weer de Russen?) ben je zo uitgepraat want die mogen alleen maar boos kijken en schieten, alhoewel Koch nog zijn best doet maar hij is eerder lachwekkend dan dreigend. Na twee actiescènes was ik eigenlijk al murw gebeukt en dan moeten er nog zeven of acht komen. Willis is hier eigenlijk een standaard actieheld zonder de sarcastische opmerkingen en iconische oneliners. Dit vijfde deel voelt aan alle kanten sleets aan.

The Good Girl

Suffe en langdradige film over een vrouw die klaar is met haar uitzichtloze leventje en een affaire begint met een collega. Met desastreuze gevolgen. Desastreus is eigenlijk niet het goede woord, want de film kabbelt rustig voort zonder dat er iets opzienbarends gebeurd. Dat is misschien realistisch, maar het levert wel een erg vervelende film op. Aniston is wel goed en ook C. Reilly is sterk als sullige echtgenoot. Gyllenhaal vond ik voor de verandering strontvervelend.

The Good Liar

Degelijke dramafilm met genoeg suspense en ijzersterk acteerwerk om het boeiend te houden. Mirren en McKellen zijn uitstekend als twee oudere mensen die via een datingsite in contact komen. Dat is het uitgangspunt in ieder geval, want er is natuurlijk nog veel meer aan de hand.

Hij is een zwendelaar die achter haar geld aan is, en zij lijkt op het eerste gezicht een gewillig en gemakkelijk slachtoffer. Het kwam niet als een verassing dat er meer achter haar naïeve en onschuldige façade schuilgaat, en zeker op het laatst zit het verhaal vol twists. Sommige plotontwikkelingen zijn vergezocht, en tot dan toe slimme en sluwe personages doen soms de domste dingen. Maar McKellen Mirren zorgen ervoor dat je wel een oogje dichtknijpt.

“Don't look at me in that tone of voice.”

Verrassend leuk. Het concept is belachelijk maar gelukkig weten de regisseur en de acteurs dat ook. Ze nemen het allemaal niet te serieus en de humor werkt aanstekelijk. Cooke is goed op dreef en ook het serieuzere werk kan hij aan. Jessica Alba is ook erg sterk als stuntelige kluns Cam en dat gedoe met de pinguïns is hilarisch. Zowel Cooke als Alba is sterk als het aankomt op fysieke komedie. Fogler heeft een aantal leuke momenten, maar is soms ook erg vervelend. Prima vermaak.

“Is your brother okay?”

Sterk. Ik had misschien iets meer van de film verwacht, maar alles aan Good Time straalt kwaliteit uit. Het acteerwerk van Pattinson is geweldig, audiovisueel is de film een pareltje, en de regie van de Safdie’s zorgt voor een filmervaring die je bijna hallucinerend kan noemen.

Probleem van Good Time is dat het na het ijzersterke begin wat inzakt, en vooral wanneer Pattinson de verkeerde persoon uit het ziekenhuis ‘kidnapt’ wordt het wat rommelig en minder interessant. Dat gedeelte met Barkhad Abdi is wel geweldig en daarna is het een doldwaze race naar de finishlijn. De rustige laatste scene met het broertje (Benny Safdie) is indrukwekkend en een passend einde.

“You'll have bad times, but it'll always wake you up to the good stuff you weren't paying attention to.”

Dit blijft een geniale film. Het script van Damon en Affleck zit erg sterk in elkaar en de acteerprestaties kan ik niet genoeg roemen. Damon is ijzersterk als de briljante Will die een muur heeft opgetrokken en weinig van zijn leven maakt. Het sterkste punt van de film is het samenspel tussen de weergaloze Williams en Damon.

Wanneer professor Lambeau (Skarsgard) erachter komt dat Will een wiskundig genie is met de nodige problemen komt Will terecht bij psychiater Sean Maguire (Williams). Ik kan er lang en kort over praten maar de gesprekken tussen WIlliams en Damon zijn briljant. Het is enerverend, emotioneel, humoristisch, diepgaand en ik zou er uren naar kunnen kijken. Het gesprek buiten op een bankje en de “It's not your fault" speech springen er natuurlijk uit maar het is allemaal fascinerend. Minnie Driver is aandoenlijk en erg sterk als vriendin van Will die er gaandeweg steeds meer achter komt dat Will toch wat grotere problemen heeft dan ze in eerste instantie vermoede. Het einde vond ik ontroerend en de beslissing van Will is zeker begrijpelijk en eigenlijk ook wel mooi. Deze quote van Affleck is mij altijd bijgebleven: “Every day I come by your house and I pick you up. And we go out. We have a few drinks, and a few laughs, and it's great. But you know what the best part of my day is? For about ten seconds, from when I pull up to the curb and when I get to your door, 'cause I think, maybe I'll get up there and I'll knock on the door and you won't be there. No goodbye. No see you later. No nothing. You just left. I don't know much, but I know that.” … Kippenvel.

“You know what Proust said. Leave pretty women to men without imagination.”

“Francis, I'm a banker. I have no imagination.”

Ridley Scott en Russell Crowe gaan op vakantie en nemen Marion Cotillard en Abbie Cornish mee. Geef ze eens ongelijk… Dit is echt zo'n niets aan de hand film waar je met (bij voorkeur) een glas rode wijn in de hand bij weg kan dromen.

De Franse Provence, een schitterende omgeving, een pittoresk stadje, sfeervolle muziek, veel rode wijn en oja, had ik Marion Cotillard al genoemd. Het is Frankrijk op z’n clichématigst, maar het levert wel een uitermate aangename film op. Russell Crowe is vreselijk miscast, maar dat vergeef de heren dan maar.

“What do you mean I'm funny?”

Eindelijk Goodfellas gezien en wat een geweldige filmbelevenis. Goodfellas is het bekende "rise and fall" verhaal en het is leuk om nu eens een man te volgen die van jongs af aan bij de maffia wil horen omdat daar het grote geld te verdienen valt en de vrijheid om te doen wat je wilt. Deze Henry Hill begint als loopjongen maar krijgt steeds grotere klussen en hij gaat steeds meer geld verdienen en krijgt steeds meer status (Hij is half Iers dus hij zal altijd een buitenbeentje blijven). Samen met Tommy DeVito en Jimmy Conway vormt Hill een drie-eenheid en hun avonturen zijn geweldig om te volgen.

De film heeft een aantal heerlijke scènes zoals de "what's so funny" monoloog, de scene waarin Henry en Karen een club inlopen en alles voor hun klaargezet wordt (dat tracking shot… Wauw!) en het laatste gedeelte wanneer Henry aan achtervolgingswaanzin leidt en het een zeer vermakelijke bende wordt van coke, pasta, geld en nog eens coke... Scorsese kan ik niet genoeg roemen want zijn regie is waanzinnig. De opbouw, het tempo, de camerashots, de geweldige dialogen, de kleurrijke personages, de muziek etc. Waanzinnig knap. Maar ook de acteurs verdienen alle credits met Ray Liotta, Joe Pesci en Robert De Niro voorop. Liotta acteert geweldig en draagt de film met zijn charisma en overtuigende spel. Pesci is fantastisch als Tommy, een man die elk moment kan ontploffen en je zonder pardon neerschiet voor alleen al het niet geven van een drankje. De Niro heeft een kleinere rol maar het is daarom des te knapper dat hij van Conway geen eendimensionaal personage maakt maar een interessante man waarvan je moeilijk hoogte krijgt, en die elk moment een pistool tegen je hoofd kan drukken. Ook de vrouwen, maffialeden en andere kleurrijke types worden stuk voor stuk door sterke acteurs en actrices gespeeld. De film is gewelddadig en keihard maar ook humoristisch met veel grappige dialogen en situaties. Goodfellas laat zien wat voor een aantrekkingskracht de maffiawereld op een jonge jongen kan hebben, maar dat het ook een wereld is waar je uiteindelijke niemand kan vertrouwen. Een meesterwerk van mr. Scorsese.

“Goonies never say die!”

Schitterende jeugdklassieker. The Goonies is een droom voor ieder kind, maar ook als volwassene is het een genot om naar de avonturen van Mikey, Data, Chunk, Mouth en Brand te kijken. Alle acteurs zijn goed, maar Ke Quan is toch wel het leukst als Data. De sets zijn indrukwekkend, de humor werkt, het is avontuurlijk, en soms zelfs best spannend (en voor kinderen (te) eng). En het einde blijft sentimenteel op alle goede manieren. The Goonies is een film die ik nog duizend keer kan zien, en nog zal ik me iedere keer geen seconde vervelen.

“You just released every monster I've ever created!”

Leuke film die duidelijk zijn inspiratie heeft gehaald uit de jaren 80 coming of age films. Met veel monsters en een fijne chemie tussen de castleden. Jack Black, Minnette, Rush en Lee, alle vier zijn perfect gecast en ze passen precies in de kleurrijke wereld die regisseur Letterman en bedenker R.L. Stine hebben gecreëerd. Echt eng wordt het nergens, maar Slappy als sprekende pop zal veel kinderen slapeloze nachten bezorgen. Dit is echt zo'n film gericht op een jonge doelgroep, maar waar ook volwassenen van kunnen genieten. Goosebumps heeft alles in zich om een cultstatus te krijgen, en de film kan ook mij als fan meerekenen.

Gossip

Voorspelbare film. Het verhaal is redelijk en het studentenleventje word goed uitgewerkt, maar het is allemaal al eens eerder en beter gedaan. Dat één roddel zulke gevolgen kan hebben is een beetje onwaarschijnlijk en de film wil maar niet spannend of interessant worden. De acteurs zijn allemaal goed terecht gekomen maar hier zijn ze zeer matig. Gelukkig is de film kort en zit de vaart er aardig in. Dat kan de tekortkomingen jammer genoeg niet goed maken.

Gotti

Matig. Vooral het acteerwerk van Travolta werkt op de lachspieren, en Gotti lijkt soms meer op een misdaadkomedie dan een serieuze maffiafilm. En dat was volgens mij niet wat de makers en acteurs voor ogen hadden. Het is ook allemaal ongelooflijk inspiratieloos, en veel scenes lijken wel een kopie van scènes uit de duizend andere maffiafilms. Gotti wil zich zo graag meten met de maffiaklassiekers, maar het resultaat is een film waarbij eigenlijk alles mis gaat.

Les Goûts et les Couleurs

Leuk. Les Goûts et les Couleurs is een kluchtig relatiedrama (drie of vier relaties, op een gegeven moment was ik de tel kwijt), maar er valt uiteindelijk ook veel te lachen. Het einde is iets te gemakkelijk (Claire is opeens wel heel toegeeflijk en vergevingsgezind), maar door de toon nam ik het allemaal niet al te serieus. Dat is waarschijnlijk ook de beste manier om deze film te gaan bekijken. De acteurs doen het goed, en de regisseur wil ook nog op een luchtige manier racisme aankaarten en verschillende stereotypen uitvergroten. En voor mij werkte het wel.

“Mrs. Robinson, you're trying to seduce me.”

Fantastische film. Een klassieker onder de coming of age films. Dustin Hoffman is ijzersterk als de wat sullige Ben, een jongeman die nog geen idee heeft wat hij verder wil gaan doen met zijn leven en wordt verleidt door Mrs. Robinson. De film heeft humor, maar kan ook venijnig uit de hoek komen. Fantastisch acteerwerk ook van Anne Bancroft, die steeds jaloerser wordt en Ben voor zichzelf wil. Zelfs als dat ten koste gaat van haar huwelijk en haar dochter Elaine (de prachtige Katharine Ross).

Ross verschijnt op de helft van de film en maakt een onuitwisbare indruk. Je denkt dat Bancroft niet te overtreffen is, maar Ross geeft goed partij. De relatie tussen Ben en Elaine gaat wat snel, maar Hoffman en Ross hebben een geweldige chemie. Regisseur Nichols heeft een voorliefde voor gezichtshots en dat werkt hier goed. Een vlotte regie en de onvergetelijke soundtrack van Simon & Garfunkel maakt The Graduate helemaal af. Met één van de beste eindes van een film die ik ooit heb gezien. De gezichtsuitdrukkingen van Hoffman en Ross… Goud.

“There are still faint glimmers of civilization left in this barbaric slaughterhouse that was once known as humanity... He was one of them. What more is there to say?”

Het is iedere keer weer een feest om naar deze film te kijken. Het originele verhaal, het acteerwerk, de schitterende cinematografie, het waanzinnige camerawerk en de gortdroge dialogen, The Grand Budapest Hotel kan nog je duizend keer herzien en nog zal de film niet vervelen.

Vooral Ralph Fiennes mag zich helemaal uitleven en het samenspel met Revolori levert geweldige scènes op. Het verhaal gaat alle kanten op, maar het is allemaal goed te volgen en door bovenstaande pluspunten blijft het genieten geblazen. Sterke rollen ook van Ronan, Norton en Dafoe. The Grand Budapest Hotel is een echte Wes Anderson film geworden, en het is een kleurrijke en magische film die iedere keer weer verrast.

La Grande Bellezza

Stijlvolle film waarin Rome op zijn mooist en verleidelijkst wordt getoond. Als je echt de juiste kijkomstandigheden creëert voelt La Grande Bellezza aan als een droom, en voordat ik het wist was er al een uur voorbij. Minpunten zijn dat niet alle gesprekken en verhaallijnen even interessant zijn, en de editing voelt soms ook wat slordig aan. Net als je lekker in een scene zit wordt hij afgekapt, om naar de volgende schitterende scene te gaan. Want audiovisueel is La Grande Bellezza een meesterwerk, en wat dat betreft verdient Sorrentino alle credits.